ਜਦੋਂ ਵਾਨਰ ਰਾਜਾ ਵਾਲੀ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸੋਗ ਪਸਰ ਗਿਆ। ਕਿਸੇ ਨੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ, ਨਾਂ ਹੀ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਰੋਕ ਸਕਿਆ। ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਨਾਲ, ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਵੀ ਚਲੀ ਗਈ ਹੈ। ਇਹ ਦੁੱਖ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗੂਂ ਮੈਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਲੀ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਸੁਗਰੀਵ, ਜੋ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਕਰਮਠ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਅਣਮਿਸਾਲ ਮੌਤ ਨਾਲ ਬੜੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਮਨ ਉਦਾਸ ਸੀ। ਉਹ ਆਹਿਸਤਾ-ਆਹਿਸਤਾ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਰਾਮ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਜੋ ਧਨੁਸ਼-ਬਾਣ ਲੈ ਕੇ ਖੜੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ 'ਤੇ ਮਹਾਨਤਾ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸਨ। ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਿਆਂ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਰਾਜਾ! ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਵਾਅਦਾ ਨਿਭਾਇਆ, ਤੇ ਕੰਮ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਆ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਮਨ ਰਾਜ-ਭੋਗਾਂ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਮੁਕ ਗਈ ਹੈ। ਰਾਣੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਰੋ ਰਹੀ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੇ ਅੰਗਦ ਵੀ ਅਣਸ਼ਚਿੱਤ ਹੈ, ਰਾਮ! ਹੁਣ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਸੁਖ ਨਹੀਂ। ਗੁੱਸੇ, ਅਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਅਤੇ ਅਤਿ ਉਤਸ਼ੇਪਨ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਮੌਤ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰ ਲਈ ਸੀ। ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ, ਹੇ ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ੀ ਰਾਮ, ਮੈਂ ਭਾਰੀ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਮੈਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ਯਮੂਕ ਵਿੱਚ ਰਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਅਨੁਸਾਰ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਸਵਰਗ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗਾ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਤੇਰੇ ਖਿਲਾਫ਼ ਕੋਈ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਗੱਲ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਮ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਉਹ ਰਾਮ ਦੀ ਗੱਲ ਠੀਕ ਸੀ, ਮੇਰਾ ਕਰਮ ਵੀ ਅਜਿਹਾ ਸੀ। ਹੇ ਰਾਮ! ਭਰਾ ਕਦੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਗੁਣਵਾਨ ਭਰਾ ਦੀ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਰਾਜ ਦੀ ਚਾਹਤ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਇਹ ਮੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੇ ਖਿਲਾਫ਼ ਸੀ। ਪਰ ਆਪਣੇ ਭਟਕੇ ਹੋਏ ਮਨ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਮਹਾਂ ਪਾਪ ਕਰ ਬੈਠਾ। ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਮੈਂ ਵਾਂਗੂ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਟਾਹਣੇ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਰੋ ਪਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸੰਤਵਨਾ ਦਿੱਤੀ, "ਤੂੰ ਇਹ ਨਾ ਕਰੀਂ।" ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਨੇ ਭਰਾਅਚਾਰ, ਉੱਚਤਾ, ਤੇ ਧਰਮ ਨਿਭਾਇਆ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਗੁੱਸਾ, ਵਾਸਨਾ ਤੇ ਨੀਚਤਾ ਆ ਗਈ। ਇਹ ਕੰਮ ਸੋਚਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ। ਪਰ ਹੇ ਦੋਸਤ! ਭਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਪਾਪ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਪਾਪ ਨੂੰ ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਦਰੱਖਤ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਇਸ ਪਾਪ ਨੂੰ ਕੌਣ ਸਹੇਗਾ? ਜਾਂ ਕੌਣ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰ ਦੇ ਰਸਤੇ ਚੱਲੇਗਾ? ਹੁਣ ਮੈਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਆਦਰ, ਉਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਜਾਂ ਰਾਜ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਨਿੰਦਾ-ਯੋਗ, ਪਾਪੀ ਤੇ ਨੀਚ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਦੁੱਖ ਮੈਨੂੰ ਵਾਂਗੂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਰੇਲੇ ਵਾਂਗ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਹੀ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਭਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਸਿਰ ਤੇ ਹੱਥ ਇਸ ਦੁਖ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਹ ਪਾਪੀ ਬਿਮਾਰੀ ਮੈਨੂੰ ਉਲਝਾ ਰਹੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਗਲ ਹਾਥੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਨੂੰ ਉਜਾੜਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਮ! ਇਹ ਅਸਹਿਣਸ਼ੀਲ ਪਾਪ ਨੇ ਮੇਰੀ ਅੰਦਰਲੀ ਉੱਚਤਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਮੈਂ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਪੀਲਾ ਤੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ ਪੂਰਾ ਵਾਨਰ ਵੰਸ਼ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਅੰਗਦ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵੀ ਹੁਣ ਅਧੀ ਰਹਿ ਗਈ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਦੁੱਖ ਤੇ ਸੋਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਪੁੱਤਰ ਤਾਂ ਲੱਭ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਅਜਿਹਾ ਪੁੱਤਰ ਕਿੱਥੋਂ ਮਿਲੇ? ਤੇ ਅਜਿਹਾ ਨੇੜਲਾ ਭਰਾ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਅੱਜ ਅੰਗਦ, ਜੋ ਨਿਰਭੀਕ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਜੀਵੇਗਾ। ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਵੀ ਕੇਵਲ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਜੀਵੇਗੀ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ, ਉਹ ਵੀ ਸੋਗ ਨਾਲ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕੇਗੀ—ਇਹ ਮੇਰਾ ਪੱਕਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਵਾਂਗਾ। ਇਹ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰ ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸੀਤਾ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਰਹਿਣਗੇ। ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ! ਮੇਰੇ ਬਾਅਦ ਵੀ ਤੇਰਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਪਰ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਅਣੁਚਿਤ ਕਰਮ ਕਰ ਕੇ ਜੀਉਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਮਝ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਰਾਮ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਧੀਰਜਵਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਰਗੇ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲ ਰਾਮ ਨੇ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਸੋਗ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਮੁੱਖ ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਨੇ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਵਾਨਰ ਰਾਜਾ ਦੀ ਰਾਣੀ ਤਾਰਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਹੌਲ੍ਹੇ-ਹੌਲ੍ਹੇ ਉਥੋਂ ਹਟਾਇਆ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਉਦਾਸ ਸੀ। ਜਦ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲੋਂ ਹਟਾ ਕੇ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਰਾ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਧਨੁਸ਼-ਬਾਣ ਨਾਲ ਖੜਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਤਪਦਾ ਹੋਇਆ ਸੂਰਜ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮ੍ਰਿਗ ਵਾਂਗ ਸੋਹਣੀਆਂ, ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਾ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਕਕੁਤਸਥ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਜਾਣਿਆ। ਤਾਰਾ, ਜੋ ਸੋਗ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਮਹਾਨ ਤੇ ਇੰਦਰ ਸਮਾਨ ਰਾਮ ਕੋਲ ਆਈ। ਉਸ ਨੇ, ਭਾਵੇਂ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ ਪਰ ਸਰੀਰ ਸੋਗ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਲਕਸ਼ ਹਾਸਲ ਕਰ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ। "ਤੁਸੀਂ ਅਪਾਰ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਰੋਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਉੱਚ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਯਸ਼ਸਵੀ ਕੀਰਤੀ ਕਦੇ ਘਟਦੀ ਨਹੀਂ, ਤੁਸੀਂ ਧੀਰਜਵਾਨ ਹੋ, ਧਰਤੀ ਵਰਗੇ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲ ਹੋ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਹੋਏ ਦੀ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਧਨੁਸ਼-ਬਾਣ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰਬੰਦ, ਬਲਵਾਨ ਤੇ ਸੁਗਠਿਤ ਹੋ। ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿਚ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਤੁਹਾਡਾ ਸਰੀਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਬਾਣ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਉਸੇ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿਓ। ਮਰੀ ਹੋਈ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਵਾਲੀ ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ, ਹੇ ਵੀਰ। ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਵਾਲੀ ਸੋਗ ਤੇ ਪੀਲਾਪਨ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਵੀਦੇਹਾ ਦੀ ਧੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਸੁੰਦਰ ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਰਹੋਗੇ। ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਕਿ ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਕਿੰਨਾ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਓ, ਤਾਂ ਜੋ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਪੀੜ ਨਾ ਸਹਿਣੀ ਪਵੇ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋ ਕਿ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਪਾਪ ਹੈ, ਤਾਂ ਜਾਣ ਲਵੋ ਕਿ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਹੀ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਰੋ; ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਇਹ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ। ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਤੀ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਖ ਨਹੀਂ। ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਪਤਨੀ ਦਾ ਦਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਵੀਰ! ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੈਨੂੰ, ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿਓ; ਇਸ ਕਰਮ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਤੁਸੀਂ ਬਚ ਜਾਵੋਗੇ।" "ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰੋ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਦੁਖੀ, ਅਸਹਾਇ ਤੇ ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਲਿਜਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਬਿਨਾ, ਮਤੰਗਾ ਦੇ ਉਪਵਨਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਾਲੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ, ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਜੀ ਸਕਦੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਸੋਗ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ, ਸੁਗਰੀਵ ਤੇ ਤਾਰਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਅਗਨ ਰਾਮ ਅੱਗੇ ਰੱਖੀ। ਰਾਮ ਨੇ ਧੀਰਜ ਤੇ ਸਮਝ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁਖ ਨੂੰ ਸੁਣਿਆ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਾਨਰ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਸੋਗ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਗਿਆ।