ਤਾਰਾ, ਵāli ਦੀ ਪਤਨੀ, ਦੁਖ ਦੇ ਬੇਅੰਤ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਪਥਰ ਦਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਇੰਨਾ ਸਖਤ ਤੇ ਅਟਲ ਹੈ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਪਰ ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਸੈਂਕੜੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟ ਗਿਆ? ਉਹ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਵੀ ਸੀ ਤੇ ਮੇਰੇ ਦੋਸਤ ਵੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ।” ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵāli, ਜੋ ਮਹਾਨ ਵੀਰ ਸੀ, ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਤਾਰਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, “ਇੱਕ ਔਰਤ, ਜੇਕਰ ਉਸ ਦੇ ਬੱਚੇ ਵੀ ਹੋਣ, ਪਰ ਪਤੀ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਵਿਧਵਾ ਹੀ ਕਹਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਔਰਤ ਕੋਲ ਧਨ ਤੇ ਅਨਾਜ ਹੋਵੇ, ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਧਵਾ ਹੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਵੀਰ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀਆਂ ਲਹੂ ਦੀ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।” ਤਾਰਾ ਨੇ ਵāli ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਧੂੜ ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕੀੜਿਆਂ ਤੇ ਕਿਰਮੀਆਂ ਵਾਲਾ ਪਲੰਗ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਲਗਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ, ਹੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ। ਅੱਜ ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਕਸਦ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਵੈਰ ਵਿੱਚ। ਰਾਮ ਦੇ ਇਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਸੁਗਰੀਵ ਦਾ ਡਰ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ; ਜਦ ਤੀਰ ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਵਿੱਥਾ ਤੇ ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ।” ਤਾਰਾ ਨੇ ਵāli ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਜਾ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਨੀਲਾ ਨੇ ਵāli ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵਿੱਥਾ ਹੋਇਆ ਤੀਰ ਕੱਢਿਆ। ਉਹ ਤੀਰ ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਦੀ ਹੋਈ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਸੱਪ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਸਾਫ਼ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਅਸਤ ਹੋਣ ’ਤੇ ਰੁਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਵāli ਦੇ ਜਖਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਹ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਪਹਾੜੀ ਤੋਂ ਚਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਤਾਮਬੇ ਤੇ ਲਾਲ ਮਿੱਟੀ ਵਾਲੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਤਾਰਾ ਨੇ ਵāli ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਜੰਗ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ ਪੂੰਝਿਆ। ਤਾਰਾ ਦੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੰਝੂ ਵਹ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਲਹੂ ਵਿੱਚ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ ਰੋਈ। ਤਾਰਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਅੰਗਦ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪੀਲੀ ਸਨ, ਕਿਹਾ, “ਪੁੱਤ, ਵੇਖ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਅੰਤਿਮ ਹਾਲਤ।” ਤਾਰਾ ਨੇ ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਪੁੱਤ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰ, ਜੋ ਸਤਕਾਰ ਜੋਗ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੰਗਦ ਉਠਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਪੈਰ ਫੜ ਲਏ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਗੋਲ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਵāli ਨੂੰ ਲਗਾ ਕੇ ਕਹਿੰਦਾ, “ਇਹ ਮੈਂ ਹਾਂ, ਅੰਗਦ। ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਵੀ ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਸਤਕਾਰ ਦੇ, ਜਦ ਉਹ ਤੇਰੇ ਪੈਰ ਛੂਹਦਾ ਹੈ।” ਅੰਗਦ ਕਹਿੰਦਾ, “ਪਿਤਾ, ‘ਤੂੰ ਜੀਅਦਾ ਰਹੇਂ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ’—ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦਾ? ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸੇਵਕ ਹਾਂ, ਆਪਣਾ ਪੁੱਤ ਨਾਲ, ਪਰ ਤੇਰੀ ਚੇਤਨਾ ਜਾ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਨੂੰ ਬਲਦ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।” ਤਾਰਾ ਕਹਿੰਦੀ, “ਤੂੰ ਯੁੱਧ ਨੂੰ ਯਜਨਾ ਵਾਂਗ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ, ਰਾਮ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਧਾਰ ਨਾਲ, ਤੇ ਅੰਤਮ ਸਨਾਨ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਹੁਣ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ, ਬਿਨਾ ਕਿਵੇਂ ਰਹ ਸਕਦਾ ਹੈਂ? ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉੱਤੇ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੀ?” “ਰਾਜਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਤੇਰੀ ਜਿੰਦਗੀ ਦੇ ਜਾਣ ’ਤੇ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੀ, ਹੇ ਗੰਭੀਰ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਪਹਾੜੀ ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਬੋਲ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਸੁਣੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕੀ। ਤੇਰੀ ਮੌਤ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੀ ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਵੀ ਚਲੀ ਗਈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਾਰਾ ਦੇ ਦੁਖ ਭਰੇ ਬੋਲਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਚਹੁੰਫੇ ਫੈਲ ਗਈ। ਇਸ ਦੁਖ ਦੀ ਮਹਾਂ ਲਹਿਰ ਵਿੱਚ ਤਾਰਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡੁੱਬ ਗਈ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਵāli ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਸੁਗਰੀਵ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਅਦੁੱਤੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਵਿਆਕੁਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ’ਤੇ ਹੰਝੂ ਸਨ, ਦਿਲ ਟੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ, ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਦਾ, ਰਾਮ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਸੁਗਰੀਵ, ਜੋ ਰਾਮ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ, Bow ਤੇ ਤੀਰਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਵਾਲੇ ਸੱਪ, ਨਾਲ ਰਾਮ ਖੜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਮਹਾਨਤਾ ਦੇ ਚਿਨ੍ਹ ਸਨ। ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਤੂੰ ਕਰਕੇ ਦਿਖਾਇਆ, ਤੇ ਨਤੀਜਾ ਆ ਗਿਆ। ਹੁਣ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਸੁਖ-ਸਾਥਾਂ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦਗੀ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।” “ਇਹ ਰਾਣੀ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਰੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਦੁਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੈ; ਰਾਜਾ ਮਰ ਗਿਆ, ਅੰਗਦ ਅਣਸੁੱਝਾ ਹੈ; ਹੇ ਰਾਮ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦਾ। ਗੁੱਸੇ, ਅਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਰੋਸ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਹੁਣ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਆਗੂ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਹੇ ਇक्षਵਾਕੂ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹਾਂ।” “ਮੈਂ ਹੁਣ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਰਹਿਣਾ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਰਿਸ਼ਯਮੂਕ ਵਿੱਚ ਜੀਵਾਂ, ਆਪਣੇ ਸਵਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਸਵਰਗ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ, ਨਾ ਹੀ ਤੇਰੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੁਝ ਕੀਤਾ—ਇਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਾਮ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ। ਰਾਮ ਦਾ ਬੋਲ ਠੀਕ ਹੈ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਵੀ।" "ਭਰਾ, ਹੇ ਰਾਮ, ਕਿਵੇਂ ਕੋਈ ਭਰਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇੰਨੇ ਗੁਣ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਰਾਜ ਦੀ ਪੀੜ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਇੱਛਾ ਵਲ ਝੁਕਿਆ ਹੋਵੇ?" "ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਕਦੇ ਵੀ ਇਰਾਦਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਮੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਸੀ; ਪਰ ਆਪਣੇ ਭਟਕੇ ਹੋਏ ਮਨ ਦੀ ਗਲਤੀ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇਹ ਮੌਤ ਵਾਲਾ ਪਾਪ ਕਰ ਬੈਠਾ।" "ਇਕ ਵਾਰੀ, ਮੈਂ ਦਰਖ਼ਤ ਦੀ ਟਾਹਣੀ ਵਾਂਗ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਤੇ ਰੋਇਆ; ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਇਹ ਫਿਰ ਨਾ ਕਰੀਂ।'" "ਉਸ ਨੇ ਭਾਈਚਾਰੇ, ਉੱਚ-ਕੁਲਤਾ, ਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਿਭਾਇਆ; ਮੈਂ ਗੁੱਸਾ, ਇੱਛਾ, ਤੇ ਨੀਵੀਂ ਸੋਚ ਦਿਖਾਈ।" "ਇਹ ਕੰਮ ਅਸੰਭਵ, ਟਾਲਣਯੋਗ, ਨਾ ਚਾਹੁਣਯੋਗ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਸੋਚਣਯੋਗ ਹੈ; ਮੈਂ ਇਹ ਪਾਪ ਕਰ ਲਿਆ, ਹੇ ਮਿੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ।" "ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਦਰਖ਼ਤ, ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦਾ ਪਾਪ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ; ਪਰ ਕੌਣ ਮੇਰਾ ਪਾਪ ਸਹਿ ਸਕੇਗਾ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰ ਦੀ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰੇਗਾ?" "ਮੈਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਤਕਾਰ ਦਾ, ਜਾਂ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਦਾ, ਜਾਂ ਰਾਜ ਦਾ, ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਘਵ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਧਰਮ ਤੇ ਕੁਟੁੰਬ-ਨਾਸਕ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ।" "ਮੈਂ ਪਾਪੀ, ਨਿੰਦਣਯੋਗ, ਤੇ ਨੀਵੀਂ ਕਰਤੂਤ ਦਾ ਕਰਤਾ ਹਾਂ, ਸੰਸਾਰ ਵਲੋਂ ਨਿੰਦਿਆ ਹੋਇਆ; ਵੱਡਾ ਦੁਖ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪਹਾੜੀ ਝੀਲ ਵਾਂਗ ਆ ਗਿਆ।" "ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਹੱਥ, ਅੱਖਾਂ, ਤੇ ਸਿਰ ਇਸ ਜਲਦੇ ਹੋਏ ਦੁਖ ਤੇ ਪਾਪ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਗਲ ਹਾਥੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਨੂੰ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਕਰ ਦੇਵੇ।" "ਹੈਰਾਨੀ, ਇਹ ਅਸਹਿਣਸ਼ੀਲ ਪਾਪ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੇਰੀ ਅੰਦਰਲੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਚੁੱਕਾ; ਜਿਵੇਂ ਸੋਨਾ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪੀਲਾ ਤੇ ਜਲਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਘਵ।" "ਮੇਰੇ ਕਾਰਨ, ਹੇ ਰਾਘਵ, ਪੂਰਾ ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਕੁਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਤੇ ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਅੰਗਦ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਵੀ ਹੁਣ ਅੱਧੀ ਰਹਿ ਗਈ ਹੈ, ਦੁਖ ਤੇ ਸੋਗ ਵਿੱਚ ਜਲਦੀ ਹੋਈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵāli ਦੀ ਮੌਤ ਤੇ ਤਾਰਾ, ਅੰਗਦ, ਤੇ ਸੁਗਰੀਵ—all—ਗहरे ਦੁਖ ਤੇ ਪਛਤਾਵੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਏ।