ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਵਲੀ ਨੇ ਸਨੇਹੀ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਭਰੀ ਆਖੀ, “ਤੂੰ ਅੰਗਦ ਦਾ ਪੂਰਾ ਪਿਤਾ, ਉਸ ਦਾ ਦਾਤਾ ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ। ਉਸ ਨੂੰ ਹਰ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਦਿੱਤੀ। ਤਾਰਾ ਦਾ ਇਹ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹੈ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧੇਗਾ। ਇਹ ਚਮਕਦਾਰ ਜਵਾਨ ਅੰਗਦ, ਤਾਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਹਿੰਮਤ ਦਿਖਾਵੇਗਾ, ਆਪਣੀ ਯੋਗਤਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ। ਸੁਸ਼ੇਨਾ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਧਨ-ਸੰਬੰਧੀ ਸੁਖਮ ਵਿਧੀਆਂ ਤੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਸ਼ਕੁਨ-ਅਸ਼ਕੁਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਰੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਨਾਇਕ ਰਾਮ ਲਈ ਆਪਣਾ ਕਰਤਵ ਨਹੀਂ ਰੁਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਜੇ ਕਰਤਵ ਵਿੱਚ ਢੀਲ ਹੋਈ ਤਾਂ ਧਰਮ ਭੰਗ ਹੋਵੇਗਾ ਤੇ ਤੇਰੀ ਮਾਣ-ਮਰਯਾਦਾ ਨੂੰ ਹਾਨੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਹੁਣ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਇਹ ਦਿਵ੍ਯ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਆਪਣੇ ਗਲੇ ਪਾ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਸ਼ੁਭਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਮਾਲਾ ਮੇਰੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਛੱਡੀ ਜਾਵੇ। ਵਲੀ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਭਰਾਤੀ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਗ੍ਰਹਿ ਨੇ ਪਕੜ ਲਿਆ ਹੋਵੇ। ਵਲੀ ਦੇ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਸਾਵਧਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਮਾਲਾ ਨੂੰ ਵਲੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਗਲੇ ਪਾ ਲਿਆ। ਵਲੀ ਨੇ ਮਾਲਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਦੇਖਿਆ, ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, “ਹੁਣ ਤੂੰ ਸਮੇਂ ਤੇ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ, ਸੁਖ ਤੇ ਦੁਖ, ਚੰਗਾ ਤੇ ਮਾੜਾ, ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿ, ਤੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨ। ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਆਰਾ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਹੁਣ ਜਦ ਤੂੰ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹੇਗਾ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਉਤਨਾ ਮਾਣ ਨਹੀਂ ਦੇਵੇਗਾ। ਤੂੰ ਨਾ ਵਿਅਤਿ ਪਿਆਰ ਦਿਖਾਵੇਂ, ਨਾ ਪੂਰੀ ਉਲਝਣ; ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਸੰਤੁਲਨ ਬਣਾਈ ਰੱਖ।” ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਵਲੀ ਦੇ ਨੇਤਰ ਘੁੰਮ ਗਏ, ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਾਰੀ ਵਿੱਧਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਦੰਦ ਨਿਕਲ ਆਏ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਛੱਡ ਗਈ।