ਤਾਰਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵਾਲੀ ਦੇ ਪਾਸ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦਿਆਂ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵੀਰ ਪੁੱਤਰ ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਇੰਨਾ ਸਮਾਂ ਕਿਉਂ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ? ਐਸਾ ਗੁਣਵਾਨ, ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਪੁੱਤਰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਮੈਂ ਅਣਜਾਣ ਵਿਚ ਤੁਹਾਡੀ ਕੋਈ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੀ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਓ, ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਸਿਰ ਨਿਵਾਂਦੀ ਹਾਂ।" ਤਦ ਤਾਰਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪਾਸ ਹੋਰ ਵਾਨਰ ਨਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਨੇ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰ ਲਿਆ ਕਿ ਉਹ ਇੱਥੇ ਹੀ ਵਾਲੀ ਦੇ ਪਾਸ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਕੇ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗ ਦੇਵੇਗੀ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਹਨੁਮਾਨ, ਜੋ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸੀ, ਨੇ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਬੜੀ ਕੋਮਲਤਾ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਤਾਰਾ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਵੇ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਚੰਗਾ-ਮੰਦਾ ਫਲ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਜਿਸ ਦੇ ਲਈ ਵਿਲਾਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋ, ਉਹ ਇਸ ਸਰੀਰ ਲਈ ਹੈ ਜੋ ਕੇਵਲ ਇਕ ਬੁੱਲਬੁਲੇ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜੀਉਂਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅੰਗਦ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸੋਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਕਿ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਤੁਸੀਂ ਜੀਵਨ ਦੇ ਆਉਣ-ਜਾਣ ਦਾ ਨਿਯਮ ਜਾਣਦੀ ਹੋ, ਇਸ ਲਈ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਸਿਰਫ ਸੰਸਾਰੀ।" "ਜਿਸ ਦੇ ਲਈ ਲੱਖਾਂ ਵਾਨਰ ਉਮੀਦ ਲਾ ਕੇ ਖੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਅੱਜ ਆਪਣੇ ਨਿਯਤ ਅੰਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉਹ ਸਦਾ ਸਹੀ ਰਸਤਾ ਵੇਖਦਾ, ਸਮਝੌਤਾ, ਦਾਨ ਤੇ ਖਿਮਾ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਹੁਣ ਧਰਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਲੋਕ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਲਈ ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰੋ। ਹੁਣ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਤੇ ਅੰਗਦ ਤੇ ਇਹ ਰਾਜ ਤੁਹਾਡੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਸੜਦੇ ਅੰਗਦ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿਓ, ਤਾਂ ਕਿ ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਰਾਜ ਕਰ ਸਕਣ। ਹੁਣ ਵੰਸ਼ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਰਾਜ ਦੇ ਸਭ ਕਰਤੱਬ ਪੂਰੇ ਕਰੋ, ਇਹੀ ਸਮੇਂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤਤਾ ਹੈ। ਵਾਨਰ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਯੋਗ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਦਿਓ ਤੇ ਅੰਗਦ ਦਾ ਰਾਜਤਿਲਕ ਕਰੋ। ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬੈਠਾ ਦੇਖ ਤੁਸੀਂ ਸੰਤੋਖ ਪਾਵੋਗੀ।" ਹਨੁਮਾਨ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਾਰਾ, ਜੋ ਪਤੀ ਦੀ ਵਿਛੋੜੀ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਸ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵੀਰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾਉਣਾ, ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਸੌ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਰਗਾ ਨਹੀਂ। ਮੈਨੂੰ ਨ ਵਾਨਰ ਰਾਜ ਤੇ ਨ ਅੰਗਦ ਤੇ ਕੋਈ ਅਧਿਕਾਰ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸਦੇ ਚਾਚਾ ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਹੈ। ਹਨੁਮਾਨ, ਇਹ ਸੋਚ ਅੰਗਦ ਲਈ ਨਾ ਰੱਖੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਅਸਲ ਸਬੰਧ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਮਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਮੇਰੇ ਲਈ, ਇਥੇ ਹੀ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣ ਸਾਹਮਣੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਆਰਾਮ ਕਰਨਾ ਹੀ ਉਚਿਤ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਵਾਨਰ ਰਾਜੇ ਦੀ ਓਟ ਲੈਣੀ।" ਇਸ ਸਮੇਂ, ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਵਾਲੀ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਚਾਰ ਚੁਫੇਰੇ ਵੇਖਦਾ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਹਾਰ ਚੁੱਕਿਆ ਵਾਲੀ ਨੇ ਪਿਆਰ ਭਰਿਆਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਸੁਗਰੀਵ, ਮੇਰੀ ਗਲਤੀ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਨਾ ਦੇਵੀਂ; ਮੈਨੂੰ ਤਕਦੀਰ ਨੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਖਿੱਚ ਲਿਆ ਤੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਭਟਕ ਗਿਆ। ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਦੋਵਾਂ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਭਰਾਤੀ ਪਿਆਰ ਸੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਬਦਲ ਗਿਆ। ਅੱਜ ਹੀ ਤੂੰ ਇਹ ਰਾਜ ਸੰਭਾਲ ਲੈ। ਮੈਂ ਅੱਜ ਹੀ ਯਮਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਕਠੇ ਹੀ ਜਾਨ, ਰਾਜ, ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਤੇ ਆਪਣੀ ਨਿਖੁੱਟ ਇੱਜ਼ਤ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" "ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕੁਝ ਸ਼ਬਦ ਆਖਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਹੜੇ ਪੂਰੇ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਪਰ ਤੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਕਰੀਂ। ਵੇਖ, ਇਹ ਅੰਗਦ, ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ, ਆਰਾਮ ਵਿਚ ਪਲਿਆ, ਨਿਰਦੋਸ਼, ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਹੰਜੂ, ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਪਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਅੰਗਦ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੀਂ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਵੀ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਤੇਰਾ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਹੁਣ ਉਹ ਮੈਰੇ ਬਿਨਾ ਤੇ ਆਸਰੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ। ਤੂੰ ਹੀ ਉਸਦਾ ਪਿਤਾ, ਦਾਤਾ ਤੇ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਰੱਖਿਆਕਾਰ ਬਣੀਂ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਕਰਦਾ ਸੀ।" "ਇਹ ਤਾਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰੀ ਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੀਰਤਾ ਵਾਲਾ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਵਿਚ ਅੱਗੇ ਰਹੇਗਾ। ਇਹ ਚਮਕਦਾਰ ਨੌਜਵਾਨ ਅੰਗਦ, ਤਾਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਯੋਗ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ ਤੇ ਯੁੱਧ 'ਚ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਹਿੰਮਤ ਵਿਖਾਵੇਗਾ। ਤੇ ਇਹ ਸੁਸ਼ੇਣ ਦੀ ਧੀ, ਧਨ ਸੰਬੰਧੀ ਸੁਖਮ ਵਿਧੀਆਂ ਤੇ ਸ਼ੁਭ-ਅਸ਼ੁਭ ਚਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਿਪੁੰਨ।" "ਤੂੰ ਰਘੁਨਾਥ ਜੀ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਆਪਣੇ ਕਰਤੱਬ ਵਿਚ ਝਿਜਕ ਨਾ ਕਰੀਂ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਪਾਪ ਹੋਵੇਗਾ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਅਯੋਗ ਮੰਨਿਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਸੁਗਰੀਵ, ਇਹ ਦਿਵ੍ਯ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਆਪਣੇ ਗਲ ਵਿਚ ਪਾ ਲੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਕismet ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਮੈਰੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਛੱਡੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।" ਵਾਲੀ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਭਰਾਤੀ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਨ ਨੂੰ ਕੋਈ ਗ੍ਰਹਿ ਲੈ ਜਾਵੇ। ਵਾਲੀ ਦੇ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਸਹੀ ਰਸਤਾ ਅਪਣਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਲੈ ਲਈ। ਫਿਰ, ਮਾਲਾ ਦੇ ਕੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਖੜਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਪਰਲੋਕ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਵਾਲੀ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਹੁਣ ਸਥਾਨ ਤੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਅੰਗੀਕਾਰ ਕਰ, ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿ, ਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੁਖ ਤੇ ਵਿਰਹ ਵਿਚ ਵੀ, ਸੰਸਕਾਰ, ਰਾਜ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਲਾਜ ਰੱਖਣ ਦੀ ਬਾਤਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਅੰਗਦ, ਤਾਰਾ, ਸੁਗਰੀਵ ਤੇ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਰਾਜ ਵਿਚ ਨਵਾਂ ਚਰਨ ਆ ਗਿਆ।