ନ ମେ ତତ୍ର ମନସ୍ତାପୋ ନ ମନ୍ଯୁର୍ହରିପୁଂଗଵ। ଵାଗୁରାଭିଶ୍ଚ ପାଶୈଶ୍ଚ କୂଟୈଶ୍ଚ ଵିଵିଧୈର୍ନରାଃ
ମୋ ପାଖରେ ଏଥିରେ କିଛି ଦୁଃଖ କିମ୍ବା କ୍ରୋଧ ନାହିଁ, ବନରାଜ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ। ମଣିଷମାନେ ଝାଲ, ଫନ୍ଦା ଓ ବିଭିନ୍ନ ଚାଳ ଦ୍ୱାରା
ପ୍ରତିଚ୍ଛନ୍ନାଶ୍ଚ ଦୃଶ୍ଯାଶ୍ଚ ଗୃହ୍ଣନ୍ତି ସୁବହୂନ୍ ମୃଗାନ୍। ପ୍ରଧାଵିତାନ୍ ଵା ଵିତ୍ରସ୍ତାନ୍ ଵିସ୍ରବ୍ଧାନତିଵିଷ୍ଠିତାନ୍
ଲୁଚିଥିବା କିମ୍ବା ସାମ୍ନାସାମ୍ନି ଥିବା ବହୁ ପଶୁମାନେ ଧରିନ୍ଥିଲେ—ଯେଉଁମାନେ ପଳାଇଯାଉଛନ୍ତି, ଭୟଭୀତ, ଅସାବଧାନ କିମ୍ବା ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଢ଼ିଆ ରହିଛନ୍ତି।
ପ୍ରମତ୍ତାନପ୍ରମତ୍ତାନ୍ ଵା ନରା ମାଂସାଶିନୋ ଭୃଶମ୍। ଵିଧ୍ଯନ୍ତି ଵିମୁଖାଂଶ୍ଚାପି ନ ଚ ଦୋଷୋଽତ୍ର ଵିଦ୍ଯତେ
ମାଂସ ଖାଉଥିବା ଲୋକମାନେ ସାବଧାନ କିମ୍ବା ଅସାବଧାନ ପଶୁ, ଏବଂ ପଛ ଦିଆଁଥିବା ପଶୁମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ମାରନ୍ତି; ଏଥିରେ କୌଣସି ଦୋଷ ନାହିଁ।
ଯାନ୍ତି ରାଜର୍ଷଯଶ୍ଚାତ୍ର ମୃଗଯାଂ ଧର୍ମକୋଵିଦାଃ। ତସ୍ମାତ୍ ତ୍ଵଂ ନିହତୋ ଯୁଦ୍ଧେ ମଯା ବାଣେନ ଵାନର। ଅଯୁଧ୍ଯନ୍ ପ୍ରତିଯୁଧ୍ଯନ୍ ଵା ଯସ୍ମାଚ୍ଛାଖାମୃଗୋ ହ୍ଯସି
ଧର୍ମରେ ପାରଙ୍ଗତ ରାଜାମାନେ ଏଠାରେ ଶିକାର କରିବାକୁ ଯାଆନ୍ତି। ତେଣୁ, ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମକୁ ମୁଁ ତୀର ଦ୍ୱାରା ମାରିଛି, ବନରାଜ, ଯେଉଁଠି ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲ କିମ୍ବା ନ କରୁଥିଲ, କାରଣ ତୁମେ ଏଠି ଶାଖାପଶୁ।
ଦୁର୍ଲଭସ୍ଯ ଚ ଧର୍ମସ୍ଯ ଜୀଵିତସ୍ଯ ଶୁଭସ୍ଯ ଚ। ରାଜାନୋ ଵାନରଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରଦାତାରୋ ନ ସଂଶଯଃ
ଦୁର୍ଲଭ ଧର୍ମ, ଜୀବନ ଓ ଶୁଭ ଭାଗ୍ୟ ପାଇଁ, ବନରାଜ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ରାଜାମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ଦାତା—ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ତାନ୍ ନ ହିଂସ୍ଯାନ୍ନ ଚାକ୍ରୋଶେନ୍ନାକ୍ଷିପେନ୍ନାପ୍ରିଯଂ ଵଦେତ୍। ଦେଵା ମାନୁଷରୂପେଣ ଚରନ୍ତ୍ଯେତେ ମହୀତଲେ
ସେମାନେକୁ କେବେ ଅହିଂସା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଗାଳି କିମ୍ବା ଅପମାନ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଖରାପ କଥା କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; କାରଣ ସେମାନେ ଏଇ ପୃଥିବୀରେ ମାନବ ରୂପେ ଦେବତାମାନେ।
ତ୍ଵଂ ତୁ ଧର୍ମମଵିଜ୍ଞାଯ କେଵଲଂ ରୋଷମାସ୍ଥିତଃ। ଵିଦୂଷଯସି ମାଂ ଧର୍ମେ ପିତୃପୈତାମହେ ସ୍ଥିତମ୍
କିନ୍ତୁ ତୁମେ ଧର୍ମକୁ ବୁଝିନାହାନ୍ତି, କେବଳ କ୍ରୋଧରେ ଆସ୍ରୟ କରିଛ; ପିତା-ପୁରୁଷମାନେ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କରିଥିବା ଧର୍ମରେ ମୋତେ ଅପବାଦ ଦେଉଛ।
ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତୁ ରାମେଣ ଵାଲୀ ପ୍ରଵ୍ଯଥିତୋ ଭୃଶମ୍। ନ ଦୋଷଂ ରାଘଵେ ଦଧ୍ଯୌ ଧର୍ମେଽଧିଗତନିଶ୍ଚଯଃ
ଏପରି ରାମଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ବାଲୀ ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିଷଣ୍ଣ ହେଲେ; ଧର୍ମରେ ନିଶ୍ଚିତି ପାଇ ବାଲୀ ରାଘବଙ୍କୁ ଦୋଷ ଦେଲେ ନାହିଁ।
ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ତତୋ ରାମଂ ପ୍ରାଞ୍ଜଲିର୍ଵାନରେଶ୍ଵରଃ। ଯତ୍ ତ୍ଵମାତ୍ଥ ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ ତତ୍ ତଥୈଵ ନ ସଂଶଯଃ
ତାପରେ ବନରାଜ ବାଲୀ ହାତ ଜୋଡି ରାମଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ଆପଣ କହିଥିବା କଥା ନିଶ୍ଚୟ ଠିକ୍, ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।'
ପ୍ରତିଵକ୍ତୁଂ ପ୍ରକୃଷ୍ଟେ ହି ନାପକୃଷ୍ଟସ୍ତୁ ଶକ୍ନୁଯାତ୍। ଯଦଯୁକ୍ତଂ ମଯା ପୂର୍ଵଂ ପ୍ରମାଦାଦ୍ ଵାକ୍ଯମପ୍ରିଯମ୍
ଉଚ୍ଚ ମନ୍ୟତା ଥିବା ଲୋକେ ଉଚ୍ଚକୁ ଉତ୍ତର ଦେଇପାରେ, ନିମ୍ନ ନୁହେଁ; ଯଦି ପୂର୍ବରୁ ମୋର ଅସାବଧାନତାରୁ ଅନୁଚିତ କିମ୍ବା ଅପ୍ରିୟ କଥା ହୋଇଥିଲା—
ତତ୍ରାପି ଖଲୁ ମେ ଦୋଷଂ କର୍ତୁଂ ନାର୍ହସି ରାଘଵ। ତ୍ଵଂ ହି ଦୃଷ୍ଟାର୍ଥତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞଃ ପ୍ରଜାନାଂ ଚ ହିତେ ରତଃ। କାର୍ଯକାରଣସିଦ୍ଧୌ ଚ ପ୍ରସନ୍ନା ବୁଦ୍ଧିରଵ୍ଯଯା
ସେଥିରେ ମଧ୍ୟ ଆପଣ ମୋତେ ଦୋଷ ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ରାଘବ। କାରଣ ଆପଣ ସତ୍ୟ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଦେଖନ୍ତି, ଲୋକଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ ଲାଗିଥିବେ, ଓ କାର୍ଯ୍ୟ-କାରଣ ନିର୍ଣ୍ଣୟରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଓ ଅଚଳ ବୁଦ୍ଧି ରଖନ୍ତି।
ମାମପ୍ଯଵଗତଂ ଧର୍ମାଦ୍ ଵ୍ଯତିକ୍ରାନ୍ତପୁରସ୍କୃତମ୍। ଧର୍ମସଂହିତଯା ଵାଚା ଧର୍ମଜ୍ଞ ପରିପାଲଯ
ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଯଦି ଜାଣି କିମ୍ବା ଅଜାଣି ଧର୍ମ ଛାଡ଼ି କିଛି କରିଥିଲି, ଧର୍ମ ଜଣା ଥିବା ଆପଣ, ଧର୍ମ ମିଶିଥିବା କଥା ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।
ବାଷ୍ପସଂରୁଦ୍ଧକଣ୍ଠସ୍ତୁ ଵାଲୀ ସାର୍ତରଵଃ ଶନୈଃ। ଉଵାଚ ରାମଂ ସମ୍ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ପଙ୍କଲଗ୍ନ ଇଵ ଦ୍ଵିପଃ
ବାଲୀଙ୍କ ଗଳା ଅଶ୍ରୁରେ ଅଟକିଯାଇଥିଲା, ସେ ଦୁଃଖର ଚିତ୍କାର କରି ଶାନ୍ତ ଭାବେ ରାମଙ୍କୁ ଦେଖି କହିଲେ, ଯେପରି ଦଳିଆ ମାଟିରେ ଅଟକିଥିବା ହାତୀ।
ନ ଚାତ୍ମାନମହଂ ଶୋଚେ ନ ତାରାଂ ନାପି ବାନ୍ଧଵାନ୍। ଯଥା ପୁତ୍ରଂ ଗୁଣଜ୍ଯେଷ୍ଠମଙ୍ଗଦଂ କନକାଙ୍ଗଦମ୍
ମୁଁ ନିଜ ପାଇଁ, ତାରା ପାଇଁ କିମ୍ବା ବନ୍ଧୁବାନ୍ଧବ ପାଇଁ ଏତେ ଦୁଃଖ କରୁନାହିଁ, ଯେତେ ମୋର ପୁଅ ଗୁଣରେ ପ୍ରଥମ ଓ ସୁନା ଗହନା ପିନ୍ଧିଥିବା ଅଙ୍ଗଦ ପାଇଁ।
ସ ମମାଦର୍ଶନାଦ୍ ଦୀନୋ ବାଲ୍ଯାତ୍ ପ୍ରଭୃତି ଲାଲିତଃ। ତଟାକ ଇଵ ପୀତାମ୍ବୁରୁପଶୋଷଂ ଗମିଷ୍ଯତି
ମୋ ଦର୍ଶନ ନ ମିଳିବାରୁ, ଶୈଶବରୁ ଲାଡ଼ିଆ ଥିବା ସେ, ଶୁଖିଯିବ, ଯେପରି ଜଳ ଶୁଖିଯାଇଥିବା ପୋଖରୀ।
ବାଲଶ୍ଚାକୃତବୁଦ୍ଧିଶ୍ଚ ଏକପୁତ୍ରଶ୍ଚ ମେ ପ୍ରିଯଃ। ତାରେଯୋ ରାମ ଭଵତା ରକ୍ଷଣୀଯୋ ମହାବଲଃ
ସେ ଏଉଁ ଶିଶୁ, ଅପକ୍ୱ ବୁଦ୍ଧି, ମୋର ଏକମାତ୍ର ପ୍ରିୟ ପୁଅ; ରାମ, ତାରାଙ୍କ ପୁଅ, ଏହି ବଳଶାଳୀ ଅଙ୍ଗଦକୁ ଆପଣ ନିଶ୍ଚୟ ରକ୍ଷା କରିବେ।
ସୁଗ୍ରୀଵେ ଚାଙ୍ଗଦେ ଚୈଵ ଵିଧତ୍ସ୍ଵ ମତିମୁତ୍ତମାମ୍। ତ୍ଵଂ ହି ଗୋପ୍ତା ଚ ଶାସ୍ତା ଚ କାର୍ଯାକାର୍ଯଵିଧୌ ସ୍ଥିତଃ
ସୁଗ୍ରୀବ ଓ ଅଙ୍ଗଦଙ୍କ ପ୍ରତି ତୁମର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୁଦ୍ଧି ବ୍ୟବହାର କର। କାରଣ, କଣ କରିବା ଉଚିତ ଓ କଣ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଏହା ବିଚାରିବାରେ ତୁମେ ରକ୍ଷକ ଓ ନିର୍ଦ୍ଦେଶକ ଭାବେ ଦୃଢ଼ ଅଛ।
ଯା ତେ ନରପତେ ଵୃତ୍ତିର୍ଭରତେ ଲକ୍ଷ୍ମଣେ ଚ ଯା। ସୁଗ୍ରୀଵେ ଚାଙ୍ଗଦେ ରାଜଂସ୍ତାଂ ଚିନ୍ତଯିତୁମର୍ହସି
ହେ ରାଜା, ତୁମେ ଯେପରି ଭାରତ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ସହିତ ବ୍ୟବହାର କର, ସେଇପରି ସୁଗ୍ରୀବ ଓ ଅଙ୍ଗଦଙ୍କ ସହିତ ମଧ୍ୟ ବ୍ୟବହାର କରିବାକୁ ଚିନ୍ତା କର।
ମଦ୍ଦୋଷକୃତଦୋଷାଂ ତାଂ ଯଥା ତାରାଂ ତପସ୍ଵିନୀମ୍। ସୁଗ୍ରୀଵୋ ନାଵମନ୍ଯେତ ତଥାଵସ୍ଥାତୁମର୍ହସି
ମୋ ଦୋଷ ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁପରି ତାରା ଦୋଷୀ ହୋଇଛି ଓ ତପସ୍ଵିନୀ ଅଟୁଟ ରହିଛି, ସେଉଁପରି ସୁଗ୍ରୀବ ତାଙ୍କୁ ଅବହେଳା ନ କରନ୍ତୁ, ଏହିପରି ଅବସ୍ଥା ରଖିବା ଉଚିତ।
ତ୍ଵଯା ହ୍ଯନୁଗୃହୀତେନ ଶକ୍ଯଂ ରାଜ୍ଯମୁପାସିତୁମ୍। ତ୍ଵଦ୍ଵଶେ ଵର୍ତମାନେନ ତଵ ଚିତ୍ତାନୁଵର୍ତିନା
ତୁମର କୃପା ପାଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି, ତୁମ ଇଚ୍ଛା ଓ ମନକୁ ଅନୁସରି, ରାଜ୍ୟର ଶାସନ କରିପାରିବ।
ଶକ୍ଯଂ ଦିଵଂ ଚାର୍ଜଯିତୁଂ ଵସୁଧାଂ ଚାପି ଶାସିତୁମ୍। ତ୍ଵତ୍ତୋଽହଂ ଵଧମାକାଂକ୍ଷନ୍ ଵାର୍ଯମାଣୋଽପି ତାରଯା
ତୁମ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଅନୁସାରେ ସ୍ୱର୍ଗ ଲାଭ କରିବା ଓ ପୃଥିବୀ ଶାସନ କରିବା ସମ୍ଭବ; ତଥାପି ତାରା ମୋତେ ରୋକିଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ତୁମ ହାତରେ ମୃତ୍ୟୁ ଆଶା କରିଥିଲି।
ସୁଗ୍ରୀଵେଣ ସହ ଭ୍ରାତ୍ରା ଦ୍ଵନ୍ଦ୍ଵଯୁଦ୍ଧମୁପାଗତଃ। ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଵାନରୋ ରାମଂ ଵିରରାମ ହରୀଶ୍ଵରଃ
ମୁଁ ମୋ ଭାଇ ସୁଗ୍ରୀବ ସହ ଏକାନ୍ତ ଯୁଦ୍ଧ କରିଥିଲି। ଏପରି କହି, ବାନରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ ରାମଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେବା ବନ୍ଦ କଲେ।
ସ ତମାଶ୍ଵାସଯଦ୍ ରାମୋ ଵାଲିନଂ ଵ୍ଯକ୍ତଦର୍ଶନମ୍। ସାଧୁସମ୍ମତଯା ଵାଚା ଧର୍ମତତ୍ତ୍ଵାର୍ଥଯୁକ୍ତଯା
ତାପରେ ଧର୍ମର ଅର୍ଥ ଭରିଥିବା ଓ ସଦ୍ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ମାନ୍ୟ କରିଥିବା ମିଠା କଥାରେ, ରାମ ଏହି ସ୍ପଷ୍ଟ ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା ବାଲିଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ।
ନ ସଂତାପସ୍ତ୍ଵଯା କାର୍ଯ ଏତଦର୍ଥଂ ପ୍ଲଵଙ୍ଗମ। ନ ଵଯଂ ଭଵତା ଚିନ୍ତ୍ଯା ନାପ୍ଯାତ୍ମା ହରିସତ୍ତମ। ଵଯଂ ଭଵଦ୍ଵିଶେଷେଣ ଧର୍ମତଃ କୃତନିଶ୍ଚଯାଃ
ଏହି ଦୁଃଖ ପାଇଁ ତୁମେ ଚିନ୍ତା କରିବା ଦରକାର ନୁହେଁ, ହେ ବାନର; ଆମକୁ ନେଇ ତୁମେ ଦୁଃଖିତ ହେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, ନାହିଁ କି ତୁମେ ନିଜକୁ ନେଇ ଦୁଃଖ କର। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଆମେ ଧର୍ମ ଅନୁସାରେ ଦୃଢ଼ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଇଛୁ।
ଦଣ୍ଡ୍ଯେ ଯଃ ପାତଯେଦ୍ ଦଣ୍ଡଂ ଦଣ୍ଡ୍ଯୋ ଯଶ୍ଚାପି ଦଣ୍ଡ୍ଯତେ। କାର୍ଯକାରଣସିଦ୍ଧାର୍ଥାଵୁଭୌ ତୌ ନାଵସୀଦତଃ
ଯିଏ ଦଣ୍ଡ ଦିଏ ଓ ଯିଏ ଦଣ୍ଡ ପାଏ, ଦୁଇଜଣେ କାରଣ ଓ କାର୍ଯ୍ୟ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଛନ୍ତି; ତେଣୁ ସେମାନେ ଦୁଃଖିତ ହେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ତଦ୍ ଭଵାନ୍ ଦଣ୍ଡସଂଯୋଗାଦସ୍ମାଦ୍ ଵିଗତକଲ୍ମଷଃ। ଗତଃ ସ୍ଵାଂ ପ୍ରକୃତିଂ ଧର୍ମ୍ଯାଂ ଦଣ୍ଡଦିଷ୍ଟେନ ଵର୍ତ୍ମନା
ଏହିପରି ଦଣ୍ଡ ମିଳିବା ଦ୍ୱାରା, ତୁମେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ ଓ ନ୍ୟାୟ ଦ୍ୱାରା ନିଜ ଧାର୍ମିକ ସ୍ୱଭାବକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ।
ତ୍ଯଜ ଶୋକଂ ଚ ମୋହଂ ଚ ଭଯଂ ଚ ହୃଦଯେ ସ୍ଥିତମ୍। ତ୍ଵଯା ଵିଧାନଂ ହର୍ଯଗ୍ର୍ଯ ନ ଶକ୍ଯମତିଵର୍ତିତୁମ୍
ଦୁଃଖ, ମୋହ ଓ ହୃଦୟରେ ଥିବା ଭୟକୁ ଛାଡ଼; ହେ ବାନରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ନିୟମିତ ବ୍ୟବସ୍ଥାକୁ ତୁମେ ଉଲ୍ଲଂଘନ କରିପାରିବ ନାହଁ।
ଯଥା ତ୍ଵଯ୍ଯଙ୍ଗଦୋ ନିତ୍ଯଂ ଵର୍ତତେ ଵାନରେଶ୍ଵର। ତଥା ଵର୍ତେତ ସୁଗ୍ରୀଵେ ମଯି ଚାପି ନ ସଂଶଯଃ
ଯେପରି ଅଙ୍ଗଦ ସଦା ତୁମପାଇଁ ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ହେ ବାନରମାନଙ୍କ ରାଜା, ସେଇପରି ସୁଗ୍ରୀବ ମୋ ପ୍ରତି ନିଷ୍ଠା ରଖିବେ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ସ ତସ୍ଯ ଵାକ୍ଯଂ ମଧୁରଂ ମହାତ୍ମନଃ ସମାହିତଂ ଧର୍ମପଥାନୁଵର୍ତିତମ୍। ନିଶମ୍ଯ ରାମସ୍ଯ ରଣାଵମର୍ଦିନୋ ଵଚଃ ସୁଯୁକ୍ତଂ ନିଜଗାଦ ଵାନରଃ
ଏହିପରି ମିଠା, ଭାବପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଧର୍ମ ମାର୍ଗରେ ଚାଲିଥିବା ମହାତ୍ମା ରାମଙ୍କ ଉଚିତ କଥା ଶୁଣି, ଯୁଦ୍ଧରେ ପାରଙ୍ଗତ ବାନର ଉଚିତ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଶରାଭିତପ୍ତେନ ଵିଚେତସା ମଯା ପ୍ରଭାଷିତସ୍ତ୍ଵଂ ଯଦଜାନତା ଵିଭୋ। ଇଦଂ ମହେନ୍ଦ୍ରୋପମଭୀମଵିକ୍ରମ ପ୍ରସାଦିତସ୍ତ୍ଵଂ କ୍ଷମ ମେ ନରେଶ୍ଵର
ବାଣର ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଅବିବେକ ହୋଇ, ମୁଁ ଅଜ୍ଞାନରେ ଯେପରି ତୁମକୁ କିଛି କହିଥିଲି, ହେ ପ୍ରଭୁ, ତୁମେ ମହେନ୍ଦ୍ର ସମ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଭୟଙ୍କର ପ୍ରତାପୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ମୋ ଉପରେ କୃପା କରିଛ; ହେ ରାଜା, ମୋ ଦୋଷକୁ ଖ୍ଷମା କର।