କିଂ ଧାଵସି ପ୍ରିଯେ ନୂନଂ ଦୃଷ୍ଟାସି କମଲେକ୍ଷଣେ। ଵୃକ୍ଷୈରାଚ୍ଛାଦ୍ଯ ଚାତ୍ମାନଂ କିଂ ମାଂ ନ ପ୍ରତିଭାଷସେ
ହେ ପ୍ରିୟେ, କାହିଁକି ଦୌଡ଼ୁଛ? ନିଶ୍ଚୟ ତୁମେ ଦେଖାଯାଇଛ, କମଳ ନୟନିନୀ। ଗଛମାନଙ୍କ ପଛରେ ଲୁଚି ରହି, କାହିଁକି ମୋତେ ଉତ୍ତର ଦେଉନାହ?
ତିଷ୍ଠ ତିଷ୍ଠ ଵରାରୋହେ ନ ତେଽସ୍ତି କରୁଣା ମଯି। ନାତ୍ଯର୍ଥଂ ହାସ୍ଯଶୀଲାସି କିମର୍ଥଂ ମାମୁପେକ୍ଷସେ
ଥାଅ, ଥାଅ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମର ମୋପରେ କୌଣସି ଦୟା ନାହିଁ। ତୁମେ ବେଶି ହସୁଥିବା ମହିଳା ନୁହଁ, ତେବେ କାହିଁକି ମୋତେ ଅବହେଳା କରୁଛ?
ପୀତକୌଶେଯକେନାସି ସୂଚିତା ଵରଵର୍ଣିନି। ଧାଵନ୍ତ୍ଯପି ମଯା ଦୃଷ୍ଟା ତିଷ୍ଠ ଯଦ୍ଯସ୍ତି ସୌହୃଦମ୍
ପୀତ କୌଶେୟ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି ତୁମେ ପ୍ରକାଶ ପାଇଛ, ହେ ଶୁଭ୍ରବର୍ଣ୍ଣିନୀ। ଦୌଡ଼ୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଖିଛି। ଯଦି ମୋପରେ କିଛି ସ୍ନେହ ଅଛି, ତେବେ ରୁହ।
ନୈଵ ସା ନୂନମଥଵା ହିଂସିତା ଚାରୁହାସିନୀ। କୃଚ୍ଛ୍ରଂ ପ୍ରାପ୍ତଂ ନ ମାଂ ନୂନଂ ଯଥୋପେକ୍ଷିତୁମର୍ହତି
ନିଶ୍ଚୟ ସେ ଚନ୍ଦ୍ରମୁଖୀ ହାସ୍ୟମୟୀ କେତେ ଦୁଃଖ ଭୋଗିଛି, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କୁ କେହି କ୍ଷତି କରିନାହାନ୍ତି। ସେ ଏପରି ଦୁଃଖରେ ଥିଲେ, ମୋତେ ଅବହେଳା କରିପାରିବେନି।
ଵ୍ଯକ୍ତଂ ସା ଭକ୍ଷିତା ବାଲା ରାକ୍ଷସୈଃ ପିଶିତାଶନୈଃ। ଵିଭଜ୍ଯାଙ୍ଗାନି ସର୍ଵାଣି ମଯା ଵିରହିତା ପ୍ରିଯା
ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ, ସେ ତରୁଣୀ ମୋ ପ୍ରିୟା, ମୋ ଛାଡ଼ି ରାକ୍ଷସମାନେ ଭକ୍ଷଣ କରିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗ ଭାଗ ଭାଗ କରି ଖାଇଦେଇଛନ୍ତି।
ନୂନଂ ତଚ୍ଛୁଭଦନ୍ତୋଷ୍ଠଂ ସୁନାସଂ ଶୁଭକୁଣ୍ଡଲମ୍। ପୂର୍ଣଚନ୍ଦ୍ରନିଭଂ ଗ୍ରସ୍ତଂ ମୁଖଂ ନିଷ୍ପ୍ରଭତାଂ ଗତମ୍
ନିଶ୍ଚୟ, ସେ ଶୁଭ୍ର ଦାନ୍ତ ଓ ଠୋଠ, ସୁନ୍ଦର ନାକ, ଶୁଭ୍ର କୁଣ୍ଡଳ ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ପରି ମୁହଁ, ସେ ମୁହଁ ରାକ୍ଷସମାନେ ଗିଳିଦେଇ ତାହାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ହରାଇଛି।
ସା ହି ଚମ୍ପକଵର୍ଣାଭା ଗ୍ରୀଵା ଗ୍ରୈଵେଯକୋଚିତା। କୋମଲା ଵିଲପନ୍ତ୍ଯାସ୍ତୁ କାନ୍ତାଯା ଭକ୍ଷିତା ଶୁଭା
ସେ ଚମ୍ପକ ରଙ୍ଗର ଗଳା, ଗଳାରେ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା, କମଳ ସ୍ପର୍ଶ ଭଳି ମୃଦୁ, ମୋ କାନ୍ତା ଯିଏ କନ୍ଦୁଥିଲେ, ସେ ଶୁଭ୍ରା ଭକ୍ଷିତ ହୋଇଛନ୍ତି।
ନୂନଂ ଵିକ୍ଷିପ୍ଯମାଣୌ ତୌ ବାହୂ ପଲ୍ଲଵକୋମଲୌ। ଭକ୍ଷିତୌ ଵେପମାନାଗ୍ରୌ ସହସ୍ତାଭରଣାଙ୍ଗଦୌ
ନିଶ୍ଚୟ, ସେ ଦୁଇଟି ବାହୁ, ପଲ୍ଲବ ସ୍ପର୍ଶ ଭଳି କମଳ, ଶିରା ତଳେ କମ୍ପିଥିବା, ହସ୍ତାଭୂଷଣ ଥିବା, ରାକ୍ଷସମାନେ ଧରି ଖାଇଦେଇଛନ୍ତି।
ମଯା ଵିରହିତା ବାଲା ରକ୍ଷସାଂ ଭକ୍ଷଣାଯ ଵୈ। ସାର୍ଥେନେଵ ପରିତ୍ଯକ୍ତା ଭକ୍ଷିତା ବହୁବାନ୍ଧଵା
ମୋ ଛାଡ଼ି ଥିବା ସେ ତରୁଣୀ, ନିଶ୍ଚୟ ରାକ୍ଷସମାନେ ଭକ୍ଷଣ କରିଛନ୍ତି, ଯେପରି ଏକାକୀ ରହିଥିବା କାଫିଲାକୁ ଛାଡ଼ି ଦିଅନ୍ତି, ଏଭଳି ଅନେକ ବନ୍ଧୁ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଖାଇଦେଇଛନ୍ତି।
ହା ଲକ୍ଷ୍ମଣ ମହାବାହୋ ପଶ୍ଯସେ ତ୍ଵଂ ପ୍ରିଯାଂ କ୍ଵଚିତ୍। ହା ପ୍ରିଯେ କ୍ଵ ଗତା ଭଦ୍ରେ ହା ସୀତେତି ପୁନଃ ପୁନଃ
ହା ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ବଳଶାଳୀ, କେଉଁଠି ମୋ ପ୍ରିୟାକୁ ଦେଖୁଛ? ହା ପ୍ରିୟେ, କେଉଁଠି ଗଲ, ଶୁଭେ? ହା ସୀତା! ଏଭଳି ବାରମ୍ବାର ଡାକି ଉଠିଲେ।
ଇତ୍ଯେଵଂ ଵିଲପନ୍ ରାମଃ ପରିଧାଵନ୍ ଵନାଦ୍ ଵନମ୍। କ୍ଵଚିଦୁଦ୍ଭ୍ରମତେ ଵେଗାତ୍ କ୍ଵଚିଦ୍ ଵିଭ୍ରମତେ ବଲାତ୍
ଏଭଳି କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ରାମ ଏକ ଜଙ୍ଗଲରୁ ଅନ୍ୟ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଦୌଡ଼ିବାକୁ ଲାଗିଲେ, କେବେ ତେଜରେ ଘୁରିଘୁରି ଚାଲିଲେ, କେବେ କ୍ଲାନ୍ତିରେ ଠୋକର ଖାଇ ଫେଲିଗଲେ।
କ୍ଵଚିନ୍ମତ୍ତ ଇଵାଭାତି କାନ୍ତାନ୍ଵେଷଣତତ୍ପରଃ। ସ ଵନାନି ନଦୀଃ ଶୈଲାନ୍ ଗିରିପ୍ରସ୍ରଵଣାନି ଚ। କାନନାନି ଚ ଵେଗେନ ଭ୍ରମତ୍ଯପରିସଂସ୍ଥିତଃ
କେବେ ସେ ନିଜ ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ଖୋଜିବାରେ ଏତେ ଲଗ୍ନ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଯେପରି ଏକ ମତିହରା ଲୋକ। ସେ ଜଙ୍ଗଲ, ନଦୀ, ପାହାଡ଼, ପାହାଡ଼ ଝରଣା ଓ କାନନ ମଧ୍ୟରେ ଅନ୍ୟଥା ଏବଂ ତେଜରେ ଘୁରିଘୁରି ଚାଲିଲେ।
ତଦା ସ ଗତ୍ଵା ଵିପୁଲଂ ମହଦ୍ ଵନଂ ପରୀତ୍ଯ ସର୍ଵଂ ତ୍ଵଥ ମୈଥିଲୀଂ ପ୍ରତି। ଅନିଷ୍ଠିତାଶଃ ସ ଚକାର ମାର୍ଗଣେ ପୁନଃ ପ୍ରିଯାଯାଃ ପରମଂ ପରିଶ୍ରମମ୍
ତାପରେ ସେ ବଡ଼ ଏବଂ ବିଶାଳ ଜଙ୍ଗଲ ଚାଲି, ସମସ୍ତଠାରେ ମୈଥିଲୀଙ୍କୁ ଖୋଜିଲେ। ଆଶା ଅସ୍ଥିର ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ଖୋଜିବାରେ ପୁଣି ଅତ୍ୟଧିକ ପ୍ରୟାସ କଲେ।
thumb|ଏକଷଷ୍ଠିତମଃ ସର୍ଗଃ ଶ୍ରୂଯତାମ୍|center ଶ୍ରୀମଦ୍ଵାଲ୍ମୀକିଯରାମାଯଣେ ଅରଣ୍ଯକାଣ୍ଡେ ଏକଷଷ୍ଠିତମଃ ସର୍ଗଃ ॥୩-
ଏବେ ଶ୍ରୀମଦ୍ବାଲ୍ମୀକି ରାମାୟଣର ଅରଣ୍ୟକାଣ୍ଡର ଏକଷଷ୍ଠିତମ ସର୍ଗ ଶୁଣନ୍ତୁ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଽଽଶ୍ରମପଦଂ ଶୂନ୍ଯଂ ରାମୋ ଦଶରଥାତ୍ମଜଃ। ରହିତାଂ ପର୍ଣଶାଲାଂ ଚ ପ୍ରଵିଦ୍ଧାନ୍ଯାସନାନି ଚ
ଦଶରଥଙ୍କ ପୁଅ ରାମ ଯେତେବେଳେ ଆଶ୍ରମକୁ ଶୂନ୍ୟ ଦେଖିଲେ, ପତ୍ର ଘର ଖାଲି ଓ ଆସନଗୁଡ଼ିକ ଛିଟିଯାଇଥିବା ଦେଖିଲେ।
ଅଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତତ୍ର ଵୈଦେହୀଂ ସଂନିରୀକ୍ଷ୍ଯ ଚ ସର୍ଵଶଃ। ଉଵାଚ ରାମଃ ପ୍ରାକ୍ରୁଶ୍ଯ ପ୍ରଗୃହ୍ଯ ରୁଚିରୌ ଭୁଜୌ
ସେଠାରେ ବୈଦେହୀଙ୍କୁ ନଦେଖି, ସମସ୍ତଠାରେ ଖୋଜି ଦେଖିଲେ, ରାମ ନିଜ ସୁନ୍ଦର ହାତ ଧରି କାନ୍ଦି କହିଲେ।
କ୍ଵ ନୁ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଵୈଦେହୀ କଂ ଵା ଦେଶମିତୋ ଗତା। କେନାହୃତା ଵା ସୌମିତ୍ରେ ଭକ୍ଷିତା କେନ ଵା ପ୍ରିଯା
"ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ବୈଦେହୀ କେଉଁଠି? ସେ କେଉଁ ଦିଗକୁ ଗଲେ? କିଏ ମୋ ପ୍ରିୟାକୁ ନେଇଗଲା, କିଏ ତାଙ୍କୁ ଖାଇଦେଲା, ସୌମିତ୍ରି?"
ଵୃକ୍ଷେଣାଵାର୍ଯ ଯଦି ମାଂ ସୀତେ ହସିତୁମିଚ୍ଛସି। ଅଲଂ ତେ ହସିତେନାଦ୍ଯ ମାଂ ଭଜସ୍ଵ ସୁଦୁଃଖିତମ୍
"ସୀତା, ଯଦି ତୁମେ ଗଛ ପଛରେ ଲୁଚି ମୋତେ ହସିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ଏଠିକି ଆଉ ହସିବା ଦରକାର ନାହିଁ—ମୋତେ ଏତେ ଦୁଃଖରେ ଛାଡ଼ିଦେଉନି, ଆସ।"
ଯୈଃ ପରିକ୍ରୀଡସେ ସୀତେ ଵିଶ୍ଵସ୍ତୈର୍ମୃଗପୋତକୈଃ। ଏତେ ହୀନାସ୍ତ୍ଵଯା ସୌମ୍ଯେ ଧ୍ଯାଯନ୍ତ୍ଯସ୍ରାଵିଲେକ୍ଷଣାଃ
"ଯେଉଁ ମୃଗଶାବକମାନେ ସହିତ ତୁମେ ଖେଳୁଥିଲ, ସେମାନେ ଏବେ ତୁମ ବିନା ଏଠି ବସିଛନ୍ତି, ମୃଦୁ ଚକ୍ଷୁରେ ତୁମକୁ ଭାବିଛନ୍ତି, ସୀତା।"
ସୀତଯା ରହିତୋଽହଂ ଵୈ ନହି ଜୀଵାମି ଲକ୍ଷ୍ମଣ। ଵୃତଂ ଶୋକେନ ମହତା ସୀତାହରଣଜେନ ମାମ୍
"ସୀତା ବିନା ମୁଁ ବଞ୍ଚିପାରିବି ନାହିଁ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ। ସୀତାଙ୍କୁ ହରାଇବା ଦୁଃଖ ମୋତେ ପୂରା ଢାକି ଦେଇଛି।"
ପରଲୋକେ ମହାରାଜୋ ନୂନଂ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯତି ମେ ପିତା। କଥଂ ପ୍ରତିଜ୍ଞାଂ ସଂଶ୍ରୁତ୍ଯ ମଯା ତ୍ଵମଭିଯୋଜିତଃ
"ପରଲୋକରେ ନିଶ୍ଚୟ ମୋ ପିତା ମହାରାଜ ମୋତେ ଦେଖିବେ; ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରି, କିପରି ତୁମେ ମୋ ଦ୍ୱାରା ଏହି କାମରେ ନିଯୁକ୍ତ ହେଲେ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ?"
ଅପୂରଯିତ୍ଵା ତଂ କାଲଂ ମତ୍ସକାଶମିହାଗତଃ। କାମଵୃତ୍ତମନାର୍ଯଂ ଵା ମୃଷାଵାଦିନମେଵ ଚ
ସେ ସମୟ ପୂରଣ ନକରି, ଯଦି କେହି ଏଠାକୁ ମୋ ସମ୍ମୁଖରେ ଆସେ, କିମ୍ବା ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ, ଅଧର୍ମ କାମରେ କିମ୍ବା ମିଥ୍ୟା କଥା କହେ—
ଧିକ୍ ତ୍ଵାମିତି ପରେ ଲୋକେ ଵ୍ଯକ୍ତଂ ଵକ୍ଷ୍ଯତି ମେ ପିତା। ଵିଵଶଂ ଶୋକସଂତପ୍ତଂ ଦୀନଂ ଭଗ୍ନମନୋରଥମ୍
ପରଲୋକରେ ନିଶ୍ଚୟ ମୋ ପିତା କହିବେ, "ଧିକ୍ ତୁମକୁ," ମୋତେ ଅଶକ୍ତ, ଶୋକରେ ଦୁଃଖିତ, ଦୁଃଖରେ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ଦେଖି।
ମାମିହୋତ୍ସୃଜ୍ଯ କରୁଣଂ କୀର୍ତିର୍ନରମିଵାନୃଜୁମ୍। କ୍ଵ ଗଚ୍ଛସି ଵରାରୋହେ ମା ମୋତ୍ସୃଜ ସୁମଧ୍ଯମେ
ମୋତେ ଏଠି ଦୁଃଖରେ ଛାଡ଼ି, କେଉଁଠି ଯାଉଛ, ହେ ସୁନ୍ଦର କଟିବନ୍ଧିନୀ? ମୋତେ ଛାଡ଼ିଯିଅନି, ମଧୁର ନିତମ୍ଭିନୀ, ଯେପରି ନାମ ନଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ କୀର୍ତ୍ତି ଛାଡ଼ିଯାଏ।
ତ୍ଵଯା ଵିରହିତଶ୍ଚାହଂ ତ୍ଯକ୍ଷ୍ଯେ ଜୀଵିତମାତ୍ମନଃ। ଇତୀଵ ଵିଲପନ୍ ରାମଃ ସୀତାଦର୍ଶନଲାଲସଃ
ତୁମ ବିନା ମୁଁ ନିଜ ପ୍ରାଣ ଛାଡ଼ିଦେବି—ଏଭଳି କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ରାମ ସୀତାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷା କରୁଥିଲେ।
ନ ଦଦର୍ଶ ସୁଦୁଃଖାର୍ତୋ ରାଘଵୋ ଜନକାତ୍ମଜାମ୍। ଅନାସାଦଯମାନଂ ତଂ ସୀତାଂ ଶୋକପରାଯଣମ୍
ଗଭୀର ଦୁଃଖରେ ଭାସୁଥିବା ରାଘବ, ଜନକନନୀ ସୀତାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ, ସେ ଦେଖାଯାଉନଥିଲେ, ଶୋକରେ ଲୀନ ଥିଲେ।
ପଙ୍କମାସାଦ୍ଯ ଵିପୁଲଂ ସୀଦନ୍ତମିଵ କୁଞ୍ଜରମ୍। ଲକ୍ଷ୍ମଣୋ ରାମମତ୍ଯର୍ଥମୁଵାଚ ହିତକାମ୍ଯଯା
ବଡ଼ ଦଳଦଳ ମଧ୍ୟରେ ଡୁବୁଥିବା ହାଥୀ ପରି ରାମଙ୍କୁ ଦୁଃଖରେ ଡୁବିଯାଉଥିବା ଦେଖି, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ତାଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ ସ୍ନେହରେ କହିଲେ।
ମା ଵିଷାଦଂ ମହାବୁଦ୍ଧେ କୁରୁ ଯତ୍ନଂ ମଯା ସହ। ଇଦଂ ଗିରିଵରଂ ଵୀର ବହୁକନ୍ଦରଶୋଭିତମ୍
ମହାବୁଦ୍ଧିମାନ, ଆପଣ ଦୁଃଖରେ ଭାସିଯିବେନି; ମୋ ସହିତ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତୁ। ଏହି ପବିତ୍ର ପାହାଡ଼, ହେ ବୀର, ଅନେକ ଗୁହାରେ ଶୋଭିତ।
ପ୍ରିଯକାନନସଂଚାରା ଵନୋନ୍ମତ୍ତା ଚ ମୈଥିଲୀ। ସା ଵନଂ ଵା ପ୍ରଵିଷ୍ଟା ସ୍ଯାନ୍ନଲିନୀଂ ଵା ସୁପୁଷ୍ପିତାମ୍
ମୈଥିଳୀ ନିଜ ପ୍ରିୟ ଜଙ୍ଗଲରେ ଘୁଞ୍ଚିବାକୁ ଭଲ ପାଉଥିବା ଏବଂ ଜଙ୍ଗଲରେ ମନ ହରାଇଥିବା, ସେ ବନକୁ କିମ୍ବା ଫୁଲିଥିବା ପଦ୍ମର ତଳକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଥିବା ହେବାର ସମ୍ଭାବନା ଅଛି।
ସରିତଂ ଵାପି ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତା ମୀନଵଞ୍ଜୁଲସେଵିତାମ୍। ଵିତ୍ରାସଯିତୁକାମା ଵା ଲୀନା ସ୍ଯାତ୍ କାନନେ କ୍ଵଚିତ୍
ସେ ମାଛ ଏବଂ ସୁନ୍ଦର ପକ୍ଷୀମାନେ ଘୁଞ୍ଚିଥିବା ନଦୀକୁ ଯାଇଥିବା ହେବାରି, କିମ୍ବା ଆମକୁ ଭୟ ଦେବାକୁ ଚାହିଁ କେଉଁଠି ଜଙ୍ଗଲରେ ଲୁଚି ରହିଥିବା ହେବାରି।