କିଂ ନୁ କର୍ତୁଂ ମଯା ଶକ୍ଯମେଵଂ ତ୍ଵଯି ଦୁରାତ୍ମନି। ଏଷ ଗଚ୍ଛାମ୍ଯହଂ ତାତ ସ୍ଵସ୍ତି ତେଽସ୍ତୁ ନିଶାଚର
ତୁମେ ଏତେ ଦୁଷ୍ଟ ହେବାରୁ, ମୁଁ ଏଠି କଣ କରିପାରିବି? ଏବେ ମୁଁ ଚାଲିଯାଉଛି, ହେ ନିଶାଚର, ତୁମର ଭଲ ହେଉ।
ପ୍ରହୃଷ୍ଟସ୍ତ୍ଵଭଵତ୍ ତେନ ଵଚନେନ ସ ରାକ୍ଷସଃ। ପରିଷ୍ଵଜ୍ଯ ସୁସଂଶ୍ଲିଷ୍ଟମିଦଂ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍
ସେଇ ରାକ୍ଷସ ଏହି କଥା ଶୁଣି ଖୁସି ହେଲେ, ଏବଂ ମାରୀଚଙ୍କୁ ଭଲଭଳି ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଏତଚ୍ଛୌଟୀର୍ଯଯୁକ୍ତଂ ତେ ମଚ୍ଛନ୍ଦଵଶଵର୍ତିନଃ। ଇଦାନୀମସି ମାରୀଚଃ ପୂର୍ଵମନ୍ଯୋ ହି ରାକ୍ଷସଃ
ଏବେ ତୁମେ ମୋ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ଚାଲିଛ, ଏହି ସାହସ ତୁମେ ଦେଖାଇଛ। ଏବେ ତୁମେ ମାରୀଚ, ପୂର୍ବରୁ ତୁମେ ଅନ୍ୟ ରାକ୍ଷସ ଥିଲ।
ଆରୁହ୍ଯତାମଯଂ ଶୀଘ୍ରଂ ଖଗୋ ରତ୍ନଵିଭୂଷିତଃ। ମଯା ସହ ରଥୋ ଯୁକ୍ତଃ ପିଶାଚଵଦନୈଃ ଖରୈଃ
ଏହି ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ, ପକ୍ଷୀ ସଦୃଶ ଶୀଘ୍ର ରଥକୁ ଚଢ଼। ମୋ ସହିତ ଏହି ରଥ ଭୟଙ୍କର ମୁହଁ ଥିବା ଖରା ଦ୍ୱାରା ଯୁକ୍ତ।
ପ୍ରଲୋଭଯିତ୍ଵା ଵୈଦେହୀଂ ଯଥେଷ୍ଟଂ ଗନ୍ତୁମର୍ହସି। ତାଂ ଶୂନ୍ଯେ ପ୍ରସଭଂ ସୀତାମାନଯିଷ୍ଯାମି ମୈଥିଲୀମ୍
ତୁମେ ମାଯା ଦେଇ ବୈଦେହୀଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କର, ତାପରେ ଯେଉଁଭଳି ଇଚ୍ଛା କର, ଚାଲିଯାଅ। ମୁଁ ଏହି ଶୂନ୍ୟ ସ୍ଥାନରେ ମିଥିଲାର ରାଜକୁମାରୀ ସୀତାଙ୍କୁ ବଳଜୋର କରି ନେଇଯିବି।
ତତସ୍ତଥେତ୍ଯୁଵାଚୈନଂ ରାଵଣଂ ତାଟକାସୁତଃ। ତତୋ ରାଵଣମାରୀଚୌ ଵିମାନମିଵ ତଂ ରଥମ୍
ତାପରେ ତାଟକାଙ୍କ ପୁଅ ରାବଣଙ୍କୁ 'ଠିକ୍ ଅଛି' ବୋଲି କହିଲେ। ସେପରେ ମାରୀଚ ଓ ରାବଣ, ଉଡୁଥିବା ରଥ ଭଳି, ସେଇ ରଥରେ ବସିଲେ।
ଆରୁହ୍ଯାଯଯତୁଃ ଶୀଘ୍ରଂ ତସ୍ମାଦାଶ୍ରମମଣ୍ଡଲାତ୍। ତଥୈଵ ତତ୍ର ପଶ୍ଯନ୍ତୌ ପତ୍ତନାନି ଵନାନି ଚ
ସେମାନେ ରଥରେ ଚଢ଼ି, ଆଶ୍ରମମାଳାରୁ ବହୁତ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ଚାଲିଗଲେ। ଯାଉଥିବା ବେଳେ ସେମାନେ ନଗର ଓ ଅରଣ୍ୟ ଦୁହିଁକୁ ଦେଖିଲେ।
ଗିରୀଂଶ୍ଚ ସରିତଃ ସର୍ଵା ରାଷ୍ଟ୍ରାଣି ନଗରାଣି ଚ। ସମେତ୍ଯ ଦଣ୍ଡକାରଣ୍ଯଂ ରାଘଵସ୍ଯାଶ୍ରମଂ ତତଃ
ସେମାନେ ପାହାଡ଼, ସମସ୍ତ ନଦୀ, ଦେଶ ଓ ନଗର ଦେଖିଲେ। ଏଭଳି ଦେଖି ଦଣ୍ଡକାରଣ୍ୟକୁ ଏବଂ ତାପରେ ରାଘବଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଦଦର୍ଶ ସହମାରୀଚୋ ରାଵଣୋ ରାକ୍ଷସାଧିପଃ। ଅଵତୀର୍ଯ ରଥାତ୍ ତସ୍ମାତ୍ ତତଃ କାଞ୍ଚନଭୂଷଣାତ୍
ସେଠାରେ ମାରୀଚ ସହିତ ରାକ୍ଷସମାନ୍ୟ ରାବଣ ଏହାକୁ ଦେଖିଲେ। ତାପରେ ସେମାନେ ସୁନାର ଭୂଷଣ ଲଗାଇଥିବା ରଥରୁ ଅବତରିଲେ।
ହସ୍ତେ ଗୃହୀତ୍ଵା ମାରୀଚଂ ରାଵଣୋ ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍। ଏତଦ୍ ରାମାଶ୍ରମପଦଂ ଦୃଶ୍ଯତେ କଦଲୀଵୃତମ୍
ରାବଣ ମାରୀଚଙ୍କ ହାତ ଧରି କହିଲେ, 'ଏହି ହେଉଛି ରାମଙ୍କ ଆଶ୍ରମ, କଦଳୀ ଗଛରେ ଘେରାଇଛି।'
କ୍ରିଯତାଂ ତତ୍ ସଖେ ଶୀଘ୍ରଂ ଯଦର୍ଥଂ ଵଯମାଗତାଃ। ସ ରାଵଣଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମାରୀଚୋ ରାକ୍ଷସସ୍ତଦା
'ବନ୍ଧୁ, ଯେଉଁ କାମ ପାଇଁ ଆସିଛୁ, ଶୀଘ୍ର କର।' ରାବଣଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାକ୍ଷସ ମାରୀଚ ତାକୁ—
ମୃଗୋ ଭୂତ୍ଵାଽଽଶ୍ରମଦ୍ଵାରି ରାମସ୍ଯ ଵିଚଚାର ହ। ସ ତୁ ରୂପଂ ସମାସ୍ଥାଯ ମହଦଦ୍ଭୁତଦର୍ଶନମ୍
ହରିଣ ରୂପ ଧରି ରାମଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ଦ୍ୱାରରେ ଘୁରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସେ ଏମିତି ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ରୂପ ନେଲେ।
ମଣିପ୍ରଵରଶୃଙ୍ଗାଗ୍ରଃ ସିତାସିତମୁଖାକୃତିଃ। ରକ୍ତପଦ୍ମୋତ୍ପଲମୁଖ ଇନ୍ଦ୍ରନୀଲୋତ୍ପଲଶ୍ରଵାଃ
ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଅମୂଲ୍ୟ ମଣିର ସିଂଗ, ମୁହଁ ଧଳା ଓ କଳା ଦୁହିଁର ମିଶ୍ରଣ। ମୁଁହ ଲାଲ ପଦ୍ମ ଫୁଲ ଭଳି, କାନ ନୀଳ କମଳ ଫୁଲ ଭଳି।
କିଂଚିଦଭ୍ଯୁନ୍ନତଗ୍ରୀଵ ଇନ୍ଦ୍ରନୀଲନିଭୋଦରଃ। ମଧୂକନିଭପାର୍ଶ୍ଵଶ୍ଚ କଞ୍ଜକିଞ୍ଜଲ୍କସଂନିଭଃ
ଗର୍ଦ୍ଧନ କିଛି ଉଁଚା, ପେଟ ଇନ୍ଦ୍ରନୀଳ ମଣି ଭଳି ନୀଳ। ପାଶ୍ୱ ମଧୁକ ଫୁଲ ଭଳି ହଳଦିଆ, କମଳର ତନ୍ତୁ ଭଳି।
ଵୈଦୂର୍ଯସଂକାଶଖୁରସ୍ତନୁଜଙ୍ଘଃ ସୁସଂହତଃ। ଇନ୍ଦ୍ରାଯୁଧସଵର୍ଣେନ ପୁଚ୍ଛେନୋର୍ଧ୍ଵଂ ଵିରାଜିତଃ
ପାଦ ଭୂଲୌଣୀ ମଣି ଭଳି ଚମକୁଥିଲା, ଦେହ ଶୁକ୍ଳ ଓ ଶୁଣ୍ଠି ଭଲ ଗଠିତ। ପୁଛ ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁ ଭଳି ରଙ୍ଗିନ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ମନୋହରସ୍ନିଗ୍ଧଵର୍ଣୋ ରତ୍ନୈର୍ନାନାଵିଧୈର୍ଵୃତଃ। କ୍ଷଣେନ ରାକ୍ଷସୋ ଜାତୋ ମୃଗଃ ପରମଶୋଭନଃ
ମନମୋହକ ଓ ତେଜସ୍ୱୀ ରଙ୍ଗ, ବିଭିନ୍ନ ମଣିମାଣିକ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ। କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ସେଇ ରାକ୍ଷସ ଅତି ସୁନ୍ଦର ହରିଣ ହେଇଗଲା।
ଵନଂ ପ୍ରଜ୍ଵଲଯନ୍ ରମ୍ଯଂ ରାମାଶ୍ରମପଦଂ ଚ ତତ୍। ମନୋହରଂ ଦର୍ଶନୀଯଂ ରୂପଂ କୃତ୍ଵା ସ ରାକ୍ଷସଃ
ସେ ରାକ୍ଷସ ନିଜ ରୂପକୁ ଏମିତି ମନୋହର ଓ ଦର୍ଶନୀୟ କରି, ସେଇ ସୁନ୍ଦର ଅରଣ୍ୟ ଓ ରାମଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଆଲୋକିତ କରିଦେଲା।
ପ୍ରଲୋଭନାର୍ଥଂ ଵୈଦେହ୍ଯା ନାନାଧାତୁଵିଚିତ୍ରିତମ୍। ଵିଚରନ୍ ଗଚ୍ଛତେ ସମ୍ଯକ୍ ଶାଦ୍ଵଲାନି ସମନ୍ତତଃ
ବୈଦେହୀଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କରିବା ପାଇଁ, ବିଭିନ୍ନ ଧାତୁରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ, ସେ ଚାରିପାଖରେ ହରିତ ଘାସରେ ସଠିକ୍ ଭାବେ ଘୁରୁଥିଲା।
ରୌପ୍ଯୈର୍ବିନ୍ଦୁଶତୈଶ୍ଚିତ୍ରଂ ଭୂତ୍ଵା ଚ ପ୍ରିଯଦର୍ଶନଃ। ଵିଟପୀନାଂ କିସଲଯାନ୍ ଭକ୍ଷଯନ୍ ଵିଚଚାର ହ
ଶରୀରରେ ରୌପ୍ୟ ରଙ୍ଗର ଅନେକ ଚିହ୍ନ ଥିଲା, ଦେଖିବାକୁ ଅତି ଆକର୍ଷକ। ସେ ଗଛର କୋମଳ ପତ୍ର ଖାଇଁଖାଇଁ ଘୁରୁଥିଲା।
କଦଲୀଗୃହକଂ ଗତ୍ଵା କର୍ଣିକାରାନିତସ୍ତତଃ। ସମାଶ୍ରଯନ୍ ମନ୍ଦଗତିଂ ସୀତାସଂଦର୍ଶନଂ ତତଃ
ସେ କଦଳୀ ଗଛ ତଳକୁ ଯାଇ, ପୁଣି କର୍ଣ୍ଣିକାର ଗଛ ନିକଟକୁ ଗଲା। ମନେ ମନେ ସୀତାଙ୍କ ଦର୍ଶନ ଆଶା କରି, ଧୀରେ ଧୀରେ ଚାଲୁଥିଲା।
ରାଜୀଵଚିତ୍ରପୃଷ୍ଠଃ ସ ଵିରରାଜ ମହାମୃଗଃ। ରାମାଶ୍ରମପଦାଭ୍ଯାଶେ ଵିଚଚାର ଯଥାସୁଖମ୍
ପିଠିରେ ପଦ୍ମ ଫୁଲ ଭଳି ଚିତ୍ରାଙ୍କିତ, ସେ ମହାହରିଣ ଅତି ଦେଖିବାକୁ ଶୋଭା ପାଉଥିଲା। ରାମଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ନିକଟରେ ସେ ଇଚ୍ଛାମତେ ଘୁରୁଥିଲା।
ପୁନର୍ଗତ୍ଵା ନିଵୃତ୍ତଶ୍ଚ ଵିଚଚାର ମୃଗୋତ୍ତମଃ। ଗତ୍ଵା ମୁହୂର୍ତଂ ତ୍ଵରଯା ପୁନଃ ପ୍ରତିନିଵର୍ତତେ
ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହରିଣ କେବେ ଦୂରକୁ ଯାଉଥିଲା, ପୁଣି ଫେରି ଆସୁଥିଲା। କିଛି ସମୟ ପରେ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ଯାଇ, ପୁଣି ଆସି ଘୁରୁଥିଲା।
ଵିକ୍ରୀଡଂଶ୍ଚ କ୍ଵଚିଦ୍ ଭୂମୌ ପୁନରେଵ ନିଷୀଦତି। ଆଶ୍ରମଦ୍ଵାରମାଗମ୍ଯ ମୃଗଯୂଥାନି ଗଚ୍ଛତି
କେବେ କେବେ ସେ ଭୂମିରେ ଖେଳୁଥିବାବେଳେ, ପୁଣି ଆସି ବସିଯାଏ; ଆଶ୍ରମର ଦ୍ୱାର ପାଖକୁ ଆସି, ହରିଣମାନଙ୍କ ଦଳ ମଧ୍ୟରେ ଘୁରିବାକୁ ଲାଗେ।
ମୃଗଯୂଥୈରନୁଗତଃ ପୁନରେଵ ନିଵର୍ତତେ। ସୀତାଦର୍ଶନମାକାଂକ୍ଷନ୍ ରାକ୍ଷସୋ ମୃଗତାଂ ଗତଃ
ହରିଣମାନଙ୍କ ଦଳ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରିବାପରେ, ସେ ପୁଣି ଫେରିଯାଏ; ସୀତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ପାଇବାକୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରୁଥିବା, ଏହି ରାକ୍ଷସ ହରିଣ ରୂପ ଧାରଣ କରିଛି।
ପରିଭ୍ରମତି ଚିତ୍ରାଣି ମଣ୍ଡଲାନି ଵିନିଷ୍ପତନ୍। ସମୁଦ୍ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ଚ ସର୍ଵେ ତଂ ମୃଗା ଯେଽନ୍ଯେ ଵନେଚରାଃ
ସେ ଚମତ୍କାର ଆକୃତିରେ ଚକ୍ରାକାରେ ଘୁରୁଛି, ଏବଂ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଜଙ୍ଗଲ ହରିଣମାନେ ତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଦେଖୁଛନ୍ତି।
ଉପଗମ୍ଯ ସମାଘ୍ରାଯ ଵିଦ୍ରଵନ୍ତି ଦିଶୋ ଦଶ। ରାକ୍ଷସଃ ସୋଽପି ତାନ୍ ଵନ୍ଯାନ୍ ମୃଗାନ୍ ମୃଗଵଧେ ରତଃ
ହରିଣମାନେ ତାଙ୍କୁ ନିକଟକୁ ଆସି ଘ୍ରାଣ କରି, ପରେ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଛିଟିଯାନ୍ତି; ତଥାପି ରାକ୍ଷସ, ଶିକାରରେ ଆନନ୍ଦ ନେଇ, ସେହି ଜଙ୍ଗଲ ହରିଣମାନଙ୍କ ସହ ମିଶିଯାଏ।
ପ୍ରଚ୍ଛାଦନାର୍ଥଂ ଭାଵସ୍ଯ ନ ଭକ୍ଷଯତି ସଂସ୍ପୃଶନ୍। ତସ୍ମିନ୍ ନେଵ ତତଃ କାଲେ ଵୈଦେହୀ ଶୁଭଲୋଚନା
ନିଜ ରୂପ ଲୁଚାଇବା ପାଇଁ, ସେ ହରିଣମାନେ ସହ ଛୁଇଁଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଖାଏନାହିଁ; ଏହି ସମୟରେ, ଶୁଭ ନୟନି ସୀତା—
କୁସୁମାପଚଯେ ଵ୍ଯଗ୍ରା ପାଦପାନତ୍ଯଵର୍ତତ। କର୍ଣିକାରାନଶୋକାଂଶ୍ଚ ଚୂତାଂଶ୍ଚ ମଦିରେକ୍ଷଣା
ଫୁଲ ତୋଳିବାରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିବା ସେ, କର୍ଣ୍ଣିକାର, ଅଶୋକ ଓ ଆମ୍ବ ଗଛମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଘୁରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ମଦମତ।
କୁସୁମାନ୍ଯପଚିନ୍ଵନ୍ତୀ ଚଚାର ରୁଚିରାନନା। ଅନର୍ହା ଵନଵାସସ୍ଯ ସା ତଂ ରତ୍ନମଯଂ ମୃଗମ୍
ଫୁଲ ତୋଳୁଥିବା, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମୁହଁ ଥିବା ସୀତା ଜଙ୍ଗଲରେ ଘୁରୁଥିଲେ; ଜଙ୍ଗଲ ଜୀବନ ପାଇଁ ଅଯୋଗ୍ୟ ସେ, ଏହି ରତ୍ନମୟ ହରିଣକୁ ଦେଖିଲେ।
ମୁକ୍ତାମଣିଵିଚିତ୍ରାଙ୍ଗଂ ଦଦର୍ଶ ପରମାଙ୍ଗନା। ତଂ ଵୈ ରୁଚିରଦନ୍ତୋଷ୍ଠଂ ରୂପ୍ଯଧାତୁତନୂରୁହମ୍
ମୁକ୍ତା ଓ ମଣିରେ ଶୋଭିତ ଦେହ ଥିବା, ଚମକୁଥିବା ଦାନ୍ତ ଓ ଠୋଡ଼, ରୂପା ରଙ୍ଗର ଲୋମ ଥିବା ସେହି ହରିଣକୁ ସର୍ବୋତ୍ତମା ସୀତା ଦେଖିଲେ।