ଆନଯିଷ୍ଯାମି ଵିକ୍ରମ୍ଯ ସହାଯସ୍ତତ୍ର ମେ ଭଵ। ତ୍ଵଯା ହ୍ଯହଂ ସହାଯେନ ପାର୍ଶ୍ଵସ୍ଥେନ ମହାବଲ
ମୁଁ ଶକ୍ତି ଦେଇ ସୀତାକୁ ନେଇଯିବି—ତୁମେ ଏହି କାମରେ ମୋ ସହଯୋଗୀ ହେଉ; ତୁମେ ମୋ ପାଖରେ ଥିଲେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସଫଳ ହେବି।
ଭ୍ରାତୃଭିଶ୍ଚ ସୁରାନ୍ ସର୍ଵାନ୍ ନାହମତ୍ରାଭିଚିନ୍ତଯେ। ତତ୍ସହାଯୋ ଭଵ ତ୍ଵଂ ମେ ସମର୍ଥୋ ହ୍ଯସି ରାକ୍ଷସ
ଭାଇମାନେ ସହିତ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଆସିଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ଚିନ୍ତା କରିନି; ତୁମେ ମୋ ସହଯୋଗୀ ହେଉ, କାରଣ ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସମର୍ଥ ରାକ୍ଷସ।
ଵୀର୍ଯେ ଯୁଦ୍ଧେ ଚ ଦର୍ପେ ଚ ନ ହ୍ଯସ୍ତି ସଦୃଶସ୍ତଵ। ଉପାଯତୋ ମହାନ୍ ଶୂରୋ ମହାମାଯାଵିଶାରଦଃ
ଶକ୍ତି, ଯୁଦ୍ଧ ଓ ଗର୍ବରେ ତୁମ ସମାନ କିଏ ନାହିଁ; ତୁମେ ବଡ଼ ବୀର, ବଡ଼ ମାୟା ଓ ଚତୁର୍ୟ ରେ ଦକ୍ଷ।
ଏତଦର୍ଥମହଂ ପ୍ରାପ୍ତସ୍ତ୍ଵତ୍ସମୀପଂ ନିଶାଚର। ଶୃଣୁ ତତ୍ କର୍ମ ସାହାଯ୍ଯେ ଯତ୍ କାର୍ଯଂ ଵଚନାନ୍ମମ
ଏହି କାରଣରେ ମୁଁ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛି, ରାତିରେ ଚଳିଥିବା; ମୋ କଥା ଅନୁସାରେ ସହଯୋଗୀ ଭାବରେ କଣ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ, ଶୁଣ।
ସୌଵର୍ଣସ୍ତ୍ଵଂ ମୃଗୋ ଭୂତ୍ଵା ଚିତ୍ରୋ ରଜତବିନ୍ଦୁଭିଃ। ଆଶ୍ରମେ ତସ୍ଯ ରାମସ୍ଯ ସୀତାଯାଃ ପ୍ରମୁଖେ ଚର
ତୁମେ ସୁନାର ମୃଗ ରୂପ ଧରି, ଚାନ୍ଦି ଚିହ୍ନ ଦେଇ ସଜି, ରାମଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ସୀତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଘୁଡ଼ିବା।
ତ୍ଵାଂ ତୁ ନିଃସଂଶଯଂ ସୀତା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୁ ମୃଗରୂପିଣମ୍। ଗୃହ୍ଯତାମିତି ଭର୍ତାରଂ ଲକ୍ଷ୍ମଣଂ ଚାଭିଧାସ୍ଯତି
ତୁମେ ମୃଗ ରୂପରେ ଦେଖିଲେ, ସୀତା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ତୁମକୁ ଧରିବାକୁ କହିବେ।
ତତସ୍ତଯୋରପାଯେ ତୁ ଶୂନ୍ଯେ ସୀତାଂ ଯଥାସୁଖମ୍। ନିରାବାଧୋ ହରିଷ୍ଯାମି ରାହୁଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭାମିଵ
ତାପରେ ତାଁମାନେ ଦୂରେ ଯିବା ଓ ସ୍ଥାନ ଶୂନ୍ୟ ହେବା ସମୟରେ, ମୁଁ ସୀତାକୁ ସହଜରେ ନେଇଯିବି, ଯେପରି ରାହୁ ଚନ୍ଦ୍ରର ଆଲୋକକୁ ଗ୍ରହଣ କରେ।
ତତଃ ପଶ୍ଚାତ୍ ସୁଖଂ ରାମେ ଭାର୍ଯାହରଣକର୍ଶିତେ। ଵିଶ୍ରବ୍ଧଂ ପ୍ରହରିଷ୍ଯାମି କୃତାର୍ଥେନାନ୍ତରାତ୍ମନା
ପରେ, ରାମ ତାଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା ହରଣରେ ଦୁଃଖିତ ହେବା ପରେ, ମୁଁ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ଭାବେ ତାଙ୍କୁ ମାରିଦେବି, ମୋ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ ହେଇ ମନ ଶାନ୍ତି ମିଳିବ।
ତସ୍ଯ ରାମକଥାଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମାରୀଚସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ। ଶୁଷ୍କଂ ସମଭଵଦ୍ ଵକ୍ତ୍ରଂ ପରିତ୍ରସ୍ତୋ ବଭୂଵ ଚ
ରାମଙ୍କ ବିଷୟରେ ରାବଣଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ମାରୀଚ ମହାତ୍ମାଙ୍କ ମୁଁହ ଶୁଖିଗଲା, ଏବଂ ସେ ଭୟରେ ଭରିଗଲେ।
ଓଷ୍ଠୌ ପରିଲିହନ୍ ଶୁଷ୍କୌ ନେତ୍ରୈରନିମିଷୈରିଵ। ମୃତଭୂତ ଇଵାର୍ତସ୍ତୁ ରାଵଣଂ ସମୁଦୈକ୍ଷତ
ଶୁଖିଗଲା ଓଠ ଚାଟି, ଅନିମିଷ ଚକ୍ଷୁ ନେଇ, ମୃତ ଲୋକ ଭଳି ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ମାରୀଚ ରାବଣକୁ ଦେଖି ରହିଲେ।
ସ ରାଵଣଂ ତ୍ରସ୍ତଵିଷଣ୍ଣଚେତା ମହାଵନେ ରାମପରାକ୍ରମଜ୍ଞଃ। କୃତାଞ୍ଜଲିସ୍ତତ୍ତ୍ଵମୁଵାଚ ଵାକ୍ଯଂ ହିତଂ ଚ ତସ୍ମୈ ହିତମାତ୍ମନଶ୍ଚ
ଏହି ମହାବନରେ, ରାମଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ ଭଲଭାବେ ଜାଣିଥିବା ଜଣେ, ଭୟଭୀତ ଏବଂ ଅସ୍ଥିର ମନ ନେଇ, ରାବଣଙ୍କୁ ହାତ ଜୋଡି ଏମିତି ଉପକାରୀ ଏବଂ ସତ୍ୟ କଥା କହିଲେ, ଯାହା ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଏବଂ ନିଜ ପାଇଁ ଭଲ।
thumb|ସପ୍ତତ୍ରିଂଶଃ ସର୍ଗଃ ଶ୍ରୂଯତାମ୍|center ଶ୍ରୀମଦ୍ଵାଲ୍ମୀକିଯରାମାଯଣେ ଅରଣ୍ଯକାଣ୍ଡେ ସପ୍ତତ୍ରିଂଶଃ ସର୍ଗଃ ॥୩-
ଶ୍ରୀମଦ୍ ଵାଲ୍ମୀକି ରାମାୟଣର ଅରଣ୍ୟକାଣ୍ଡର ସତ୍ତରିଶ ଅଧ୍ୟାୟ ଶୁଣନ୍ତୁ।
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ରାକ୍ଷସେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଵାକ୍ଯଂ ଵାକ୍ଯଵିଶାରଦଃ। ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ମହାତେଜା ମାରୀଚୋ ରାକ୍ଷସେଶ୍ଵରମ୍
ରାକ୍ଷସ ରାଜାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, କଥାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମାରୀଚ ରାକ୍ଷସ ମହାରାଜଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ସୁଲଭାଃ ପୁରୁଷା ରାଜନ୍ ସତତଂ ପ୍ରିଯଵାଦିନଃ। ଅପ୍ରିଯସ୍ଯ ଚ ପଥ୍ଯସ୍ଯ ଵକ୍ତା ଶ୍ରୋତା ଚ ଦୁର୍ଲଭଃ
ରାଜା, ସଦା ସୁନ୍ଦର କଥା କହିବା ଲୋକ ଆସାନିରେ ମିଳିଯାନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ଅସୁନ୍ଦର ଯେଉଁଠି ଭଲ ଥାଏ, ଏହା କହିବା ଏବଂ ଶୁଣିବା ଲୋକ ଦୁର୍ଲଭ।
ନ ନୂନଂ ବୁଧ୍ଯସେ ରାମଂ ମହାଵୀର୍ଯଗୁଣୋନ୍ନତମ୍। ଅଯୁକ୍ତଚାରଶ୍ଚପଲୋ ମହେନ୍ଦ୍ରଵରୁଣୋପମମ୍
ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ରାମଙ୍କୁ ବୁଝିନାହାଁ, ଯିଏ ଶକ୍ତି ଓ ଗୁଣରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ଅନିୟମିତ ଚାଳ ଓ ଚଞ୍ଚଳ, ଏବଂ ମହେନ୍ଦ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କ ସମାନ।
ଅପି ସ୍ଵସ୍ତି ଭଵେତ୍ ତାତ ସର୍ଵେଷାମପି ରକ୍ଷସାମ୍। ଅପି ରାମୋ ନ ସଂକ୍ରୁଦ୍ଧଃ କୁର୍ଯାଲ୍ଲୋକାନରାକ୍ଷସାନ୍
ତୁମେ ପ୍ରିୟ, ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସ ଭଲ ରହନ୍ତୁ; ରାମ ଯଦି କ୍ରୁଧ୍ଧ ହେବେ, ସେ ଜଗତ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେକୁ ନଷ୍ଟ ନ କରନ୍ତୁ।
ଅପି ତେ ଜୀଵିତାନ୍ତାଯ ନୋତ୍ପନ୍ନା ଜନକାତ୍ମଜା। ଅପି ସୀତାନିମିତ୍ତଂ ଚ ନ ଭଵେଦ୍ ଵ୍ଯସନଂ ମହତ୍
ଜନକଙ୍କ ଝିଅ ତୁମର ଜୀବନ ଶେଷ ପାଇଁ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇନଥିବ; ସୀତା ଦ୍ୱାରା ବଡ଼ ଦୁଃଖ ତୁମ ପାଇଁ ଆସିନଥିବ।
ଅପି ତ୍ଵାମୀଶ୍ଵରଂ ପ୍ରାପ୍ଯ କାମଵୃତ୍ତଂ ନିରଙ୍କୁଶମ୍। ନ ଵିନଶ୍ଯେତ୍ ପୁରୀ ଲଙ୍କା ତ୍ଵଯା ସହ ସରାକ୍ଷସା
ତୁମେ ଇଚ୍ଛାରେ ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତ ରହି, ଲଙ୍କା ନଗର ଏବଂ ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସମାନେ ତୁମ ସହିତ ନଷ୍ଟ ହୋଇନଥିବ।
ତ୍ଵଦ୍ଵିଧଃ କାମଵୃତ୍ତୋ ହି ଦୁଃଶୀଲଃ ପାପମନ୍ତ୍ରିତଃ। ଆତ୍ମାନଂ ସ୍ଵଜନଂ ରାଷ୍ଟ୍ରଂ ସ ରାଜା ହନ୍ତି ଦୁର୍ମତିଃ
ତୁମ ପରି ଇଚ୍ଛାରେ ଚଳିଥିବା, ଖରାପ ଚରିତ୍ର ଓ ଦୁଷ୍ଟ ଉପଦେଶ ନେଇଥିବା ରାଜା, ନିଜକୁ, ନିଜ ଜନମାନେକୁ ଏବଂ ନିଜ ଦେଶକୁ ଦୁର୍ବୁଦ୍ଧିରେ ନଷ୍ଟ କରିଦିଅନ୍ତି।
ନ ଚ ପିତ୍ରା ପରିତ୍ଯକ୍ତୋ ନାମର୍ଯାଦଃ କଥଂଚନ। ନ ଲୁବ୍ଧୋ ନ ଚ ଦୁଃଶୀଲୋ ନ ଚ କ୍ଷତ୍ରିଯପାଂସନଃ
ସେ ନିଜ ପିତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତ୍ୟାଗିତ ହୋଇନାହାଁ, କେବେ ନିୟମ ଭଙ୍ଗ କରିନାହାଁ; ସେ ଲୋଭୀ ନୁହେଁ, ଖରାପ ଚରିତ୍ର ନୁହେଁ, କ୍ଷତ୍ରିୟ ଜାତିର ଦାଗ ନୁହେଁ।
ନ ଚ ଧର୍ମଗୁଣୈର୍ହୀନଃ କୌସଲ୍ଯାନନ୍ଦଵର୍ଧନଃ। ନ ଚ ତୀକ୍ଷ୍ଣୋ ହି ଭୂତାନାଂ ସର୍ଵଭୂତହିତେ ରତଃ
କୌଶଳ୍ୟାଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ବଢ଼ାଇଥିବା ରାମ ଧର୍ମ ଓ ଗୁଣରେ ଅଭାବ ନାହିଁ; ସେ ପ୍ରାଣୀମାନେ ପାଇଁ ଖରାପ ନୁହେଁ, ସମସ୍ତ ଜୀବର ଭଲରେ ଲାଗିଥିବା।
ଵଞ୍ଚିତଂ ପିତରଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କୈକେଯ୍ଯା ସତ୍ଯଵାଦିନମ୍। କରିଷ୍ଯାମୀତି ଧର୍ମାତ୍ମା ତତଃ ପ୍ରଵ୍ରଜିତୋ ଵନମ୍
କୈକେୟୀ ଦ୍ୱାରା ନିଜ ପିତାଙ୍କୁ ଠକାଯିବା ଦେଖି, ଧର୍ମପରାୟଣ ରାମ କହିଲେ, 'ମୁଁ କରିବି', ଏବଂ ପରେ ଅରଣ୍ୟକୁ ଯାଇଗଲେ।
କୈକେଯ୍ଯାଃ ପ୍ରିଯକାମାର୍ଥଂ ପିତୁର୍ଦଶରଥସ୍ଯ ଚ। ହିତ୍ଵା ରାଜ୍ଯଂ ଚ ଭୋଗାଂଶ୍ଚ ପ୍ରଵିଷ୍ଟୋ ଦଣ୍ଡକାଵନମ୍
କୈକେୟୀଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପାଇଁ ଏବଂ ଦଶରଥଙ୍କ ପାଇଁ, ସେ ରାଜ୍ୟ ଓ ସୁଖ ଛାଡ଼ି, ଦଣ୍ଡକ ଅରଣ୍ୟକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ନ ରାମଃ କର୍କଶସ୍ତାତ ନାଵିଦ୍ଵାନ୍ ନାଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯଃ। ଅନୃତଂ ନ ଶ୍ରୁତଂ ଚୈଵ ନୈଵ ତ୍ଵଂ ଵକ୍ତୁମର୍ହସି
ରାମ କଠୋର ନୁହେଁ, ପ୍ରିୟ, ଅଜ୍ଞାନୀ ନୁହେଁ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ନାହିଁ ନୁହେଁ; ତାଙ୍କ ବିଷୟରେ ଅସତ୍ୟ କିମ୍ବା ଅଶୁଣା କଥା ତୁମେ କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ରାମୋ ଵିଗ୍ରହଵାନ୍ ଧର୍ମଃ ସାଧୁଃ ସତ୍ଯପରାକ୍ରମଃ। ରାଜା ସର୍ଵସ୍ଯ ଲୋକସ୍ଯ ଦେଵାନାମିଵ ଵାସଵଃ
ରାମ ଧର୍ମର ଆକାର, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ସତ୍ୟ ଓ ପ୍ରତାପରେ ଅଟୁଟ; ସେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ରାଜା, ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବାସବ ପରି।
କଥଂ ନୁ ତସ୍ଯ ଵୈଦେହୀଂ ରକ୍ଷିତାଂ ସ୍ଵେନ ତେଜସା। ଇଚ୍ଛସେ ପ୍ରସଭଂ ହର୍ତୁଂ ପ୍ରଭାମିଵ ଵିଵସ୍ଵତଃ
ତାଙ୍କ ନିଜ ତେଜରେ ସୁରକ୍ଷିତ ବୈଦେହୀଙ୍କୁ, ସୂର୍ଯ୍ୟର ପ୍ରଭା କୁ ଚିଁହିବା ପରି, ଜବରଦସ୍ତି ନେବାକୁ କିପରି ଚାହୁଁଛ?
ଶରାର୍ଚିଷମନାଧୃଷ୍ଯଂ ଚାପଖଡ୍ଗେନ୍ଧନଂ ରଣେ। ରାମାଗ୍ନିଂ ସହସା ଦୀପ୍ତଂ ନ ପ୍ରଵେଷ୍ଟୁଂ ତ୍ଵମର୍ହସି
ଯୁଦ୍ଧରେ ରାମଙ୍କ ଅଗ୍ନି, ଯାହାର ଶର ଅଗ୍ନିର ପ୍ରଭା ପରି, ଅନିଃସ୍ତ ଇନ୍ଧନ ଏବଂ ଅପରିଚିତ, ତାହାକୁ ତୁମେ ପ୍ରବେଶ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଧନୁର୍ଵ୍ଯାଦିତଦୀପ୍ତାସ୍ଯଂ ଶରାର୍ଚିଷମମର୍ଷଣମ୍। ଚାପବାଣଧରଂ ତୀକ୍ଷ୍ଣଂ ଶତ୍ରୁସେନାପହାରିଣମ୍
ସେ ତଣ୍ଡା ଧନୁ ତାଣିଥିବା, ମୁହଁ ତେଜସ୍ୱୀ, ଶର ଅଗ୍ନିର ପ୍ରଭା ପରି, ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ, ଧନୁ ଓ ବାଣ ଧରିଥିବା, ତୀବ୍ର ଏବଂ ଶତ୍ରୁ ସେନାକୁ ନଷ୍ଟ କରିଥିବା।
ରାଜ୍ଯଂ ସୁଖଂ ଚ ସଂତ୍ଯଜ୍ଯ ଜୀଵିତଂ ଚେଷ୍ଟମାତ୍ମନଃ। ନାତ୍ଯାସାଦଯିତୁଂ ତାତ ରାମାନ୍ତକମିହାର୍ହସି
ରାଜ୍ୟ, ସୁଖ ଏବଂ ନିଜ ପ୍ରିୟ ଜୀବନକୁ ଛାଡ଼ିଦେଇଛ, ପ୍ରିୟ ପୁତ୍ର, ଏଠାରେ ରାମଙ୍କ ପାଇଁ ନିଜ ଅନ୍ତକୁ ଆଣିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଅପ୍ରମେଯଂ ହି ତତ୍ତେଜୋ ଯସ୍ଯ ସା ଜନକାତ୍ମଜା। ନ ତ୍ଵଂ ସମର୍ଥସ୍ତାଂ ହର୍ତୁଂ ରାମଚାପାଶ୍ରଯାଂ ଵନେ
ଯାହାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ଜନକନନ୍ଦିନୀ, ସେଠିପାଇଁ ତାଙ୍କର ତେଜ ଅପରିମିତ। ରାମଙ୍କ ଧନୁଷ ରକ୍ଷିତା ତାଙ୍କୁ ତୁମେ ଏଇ ଅରଣ୍ୟରେ ନେଇଯିବାରେ ସମର୍ଥ ନୁହଁ।