ନୀଚସ୍ଯ କ୍ଷୁଦ୍ରଶୀଲସ୍ଯ ମିଥ୍ଯାଵୃତ୍ତସ୍ଯ ରକ୍ଷସଃ। ପ୍ରାଣାନପହରିଷ୍ଯାମି ଗରୁତ୍ମାନମୃତଂ ଯଥା
ନିଚ ଓ ଦୁଷ୍ଟ ଚରିତ୍ର ଥିବା, ମିଥ୍ୟା ଚଳାଚଳ କରୁଥିବା ଏହି ରାକ୍ଷସ, ମୁଁ ତୋର ପ୍ରାଣ ନେଇଦେବି, ଯେପରି ଗରୁଡ଼ ଅମୃତ ନେଇଥାଏ।
ଅଦ୍ଯ ତେ ଭିନ୍ନକଣ୍ଠସ୍ଯ ଫେନବୁଦ୍ବୁଦଭୂଷିତମ୍। ଵିଦାରିତସ୍ଯ ମଦ୍ବାଣୈର୍ମହୀ ପାସ୍ଯତି ଶୋଣିତମ୍
ଆଜି ତୋର କଣ୍ଠ ମୋର ବାଣରେ ଭିଦ୍ରା ହୋଇ, ଫେନ ଓ ବୁଦ୍ବୁଦରେ ଭରିଯିବ; ଏ ରକ୍ତକୁ ଭୂମି ପିଇଯିବ।
ପାଂସୁରୂଷିତସର୍ଵାଙ୍ଗଃ ସ୍ରସ୍ତନ୍ଯସ୍ତଭୁଜଦ୍ଵଯଃ। ସ୍ଵପ୍ସ୍ଯସେ ଗାଂ ସମାଶ୍ଲିଷ୍ଯ ଦୁର୍ଲଭାଂ ପ୍ରମଦାମିଵ
ଧୂଳିରେ ଢାକା, ଦୁଇଟି ହାତ ଅସାର ହୋଇ ପଡ଼ିଯିବ, ତୁ ଭୂମିକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଦୁର୍ଲଭ ପ୍ରିୟାକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିଥିବା ପରି, ଶୋଇପଡ଼ିବୁ।
ପ୍ରଵୃଦ୍ଧନିଦ୍ରେ ଶଯିତେ ତ୍ଵଯି ରାକ୍ଷସପାଂସନେ। ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ଶରଣ୍ଯାନାଂ ଶରଣ୍ଯା ଦଣ୍ଡକା ଇମେ
ହେ ରାକ୍ଷସ ଦୁଷ୍ଟ, ତୁ ଗଭୀର ନିଦ୍ରାରେ ପଡ଼ିଲେ, ଏହି ଦଣ୍ଡକ ଅରଣ୍ୟ ଶରଣ ଚାହିଁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ନିରାପଦ ହେବ।
ଜନସ୍ଥାନେ ହତସ୍ଥାନେ ତଵ ରାକ୍ଷସ ମଚ୍ଛରୈଃ। ନିର୍ଭଯା ଵିଚରିଷ୍ଯନ୍ତି ସର୍ଵତୋ ମୁନଯୋ ଵନେ
ଜନସ୍ଥାନରେ ମୋର ବାଣରେ ତୁ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ, ମୁନିମାନେ ସମସ୍ତ ଅରଣ୍ୟରେ ଭୟ ଛାଡ଼ି ନିର୍ଭୟ ହୋଇ ଘୁରିବେ।
ଅଦ୍ଯ ଵିପ୍ରସରିଷ୍ଯନ୍ତି ରାକ୍ଷସ୍ଯୋ ହତବାନ୍ଧଵାଃ। ବାଷ୍ପାର୍ଦ୍ରଵଦନା ଦୀନା ଭଯାଦନ୍ଯଭଯାଵହାଃ
ଆଜି ରାକ୍ଷସୀମାନେ, ନିଜ ପରିଜନ ହରାଇ, ଅଶ୍ରୁରେ ଭିଜା ମୁହଁ ନେଇ, ଦୁଃଖିତ ଓ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ଭୟରେ ପଳାଇଯିବେ।
ଅଦ୍ଯ ଶୋକରସଜ୍ଞାସ୍ତା ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ନିରର୍ଥିକାଃ। ଅନୁରୂପକୁଲାଃ ପତ୍ନ୍ଯୋ ଯାସାଂ ତ୍ଵଂ ପତିରୀଦୃଶଃ
ଆଜି, ଯେଉଁ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଉଚିତ କୁଳର ଓ ତୋର ପତ୍ନୀ, ସେମାନେ ଶୋକର ସ୍ବାଦ ଜାଣିବେ ଓ ନିର୍ଥକ ହୋଇଯିବେ।
ନୃଶଂସଶୀଲ କ୍ଷୁଦ୍ରାତ୍ମନ୍ ନିତ୍ଯଂ ବ୍ରାହ୍ମଣକଣ୍ଟକ। ତ୍ଵତ୍କୃତେ ଶଙ୍କିତୈରଗ୍ନୌ ମୁନିଭିଃ ପାତ୍ଯତେ ହଵିଃ
ହେ ନିଷ୍ଠୁର ଚରିତ୍ର, ଦୁଷ୍ଟ ମନ, ସଦା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଇଁ କଣ୍ଟକ, ତୋର ଦୁଷ୍ଟତାରେ ମୁନିମାନେ ଭୟରେ ଅଗ୍ନିକୁ ହବି ଦେଉଛନ୍ତି।
ତମେଵମଭିସଂରବ୍ଧଂ ବ୍ରୁଵାଣଂ ରାଘଵଂ ଵନେ। ଖରୋ ନିର୍ଭର୍ତ୍ସଯାମାସ ରୋଷାତ୍ ଖରତରସ୍ଵରଃ
ଏପରି ରାଘବ ଜଙ୍ଗଲରେ କ୍ରୋଧରେ ଏମିତି କହିବା ସମୟରେ, ଖରା ତାଙ୍କୁ ରୋଷରେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ସ୍ୱରରେ ତିରସ୍କାର କଲେ।
ଦୃଢଂ ଖଲ୍ଵଵଲିପ୍ତୋଽସି ଭଯେଷ୍ଵପି ଚ ନିର୍ଭଯଃ। ଵାଚ୍ଯାଵାଚ୍ଯଂ ତତୋ ହି ତ୍ଵଂ ମୃତ୍ଯୋର୍ଵଶ୍ଯୋ ନ ବୁଧ୍ଯସେ
ନିଶ୍ଚୟ ତୁ ଅତ୍ୟଧିକ ଅହଂକାରୀ ଓ ଭୟରେ ମଧ୍ୟ ନିର୍ଭୟ; ଏହିପରି ତୁ ଯାହା ଉଚିତ ଓ ଅନୁଚିତ, ଦୁଇଁ କଥା କହୁଛୁ, ମୃତ୍ୟୁର ଅଧୀନ ହେବାକୁ ଅଜ୍ଞାନ ରହିଛୁ।
କାଲପାଶପରିକ୍ଷିପ୍ତା ଭଵନ୍ତି ପୁରୁଷା ହି ଯେ। କାର୍ଯାକାର୍ଯଂ ନ ଜାନନ୍ତି ତେ ନିରସ୍ତଷଡିନ୍ଦ୍ରିଯାଃ
ଯେମାନେ କାଳର ପାଶରେ ବନ୍ଧା ହୋଇଯାନ୍ତି, ସେମାନେ ଷଡ୍ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ହରାଇ, କରିବା ଓ ନ କରିବା କାମ ଭେଦ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ତତୋ ରାମଂ ସଂରୁଧ୍ଯ ଭୃକୁଟିଂ ତତଃ। ସ ଦଦର୍ଶ ମହାସାଲମଵିଦୂରେ ନିଶାଚରଃ
ଏମିତି ରାମଙ୍କୁ କହି, ଭୃକୁଟି ଚମଡ଼ାଇ, ସେ ନିଶାଚର ଏକ ବଡ଼ ଶାଳ ଗଛ ନିକଟରେ ଦେଖିଲେ।
ରଣେ ପ୍ରହରଣସ୍ଯାର୍ଥେ ସର୍ଵତୋ ହ୍ଯଵଲୋକଯନ୍। ସ ତମୁତ୍ପାଟଯାମାସ ସଂଦଷ୍ଟଦଶନଚ୍ଛଦମ୍
ଯୁଦ୍ଧରେ ଅସ୍ତ୍ର ଖୋଜି, ସେ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଦେଖି, ରୋଷରେ ଠୋଠ ଦାନ୍ତରେ ଚିବାଇ, ସେଇ ଗଛକୁ ଉପ୍ରାଡ଼ିଲେ।
ତଂ ସମୁତ୍କ୍ଷିପ୍ଯ ବାହୁଭ୍ଯାଂ ଵିନର୍ଦିତ୍ଵା ମହାବଲଃ। ରାମମୁଦ୍ଦିଶ୍ଯ ଚିକ୍ଷେପ ହତସ୍ତ୍ଵମିତି ଚାବ୍ରଵୀତ୍
ଦୁଇ ହାତରେ ଶକ୍ତି ଲଗାଇ ଗଛକୁ ଉପ୍ରାଡ଼ି, ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ କରି, ଖରା ରାମଙ୍କୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରି ଛାଡ଼ିଦେଲେ, 'ତୁ ମୃତ' ବୋଲି ଚିତ୍କାର କଲେ।
ତମାପତନ୍ତଂ ବାଣୌଘୈଶ୍ଛିତ୍ତ୍ଵା ରାମଃ ପ୍ରତାପଵାନ୍। ରୋଷମାହାରଯତ୍ ତୀଵ୍ରଂ ନିହନ୍ତୁଂ ସମରେ ଖରମ୍
ପ୍ରତାପଶାଳୀ ରାମ, ତାଙ୍କୁ ଉପରେ ଆସୁଥିବା ଅଗଣିତ ବାଣକୁ କାଟି ଦେଇ, ଖରକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ମାରିବା ପାଇଁ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧ ଆଣିଲେ।
ଜାତସ୍ଵେଦସ୍ତତୋ ରାମୋ ରୋଷରକ୍ତାନ୍ତଲୋଚନଃ। ନିର୍ବିଭେଦ ସହସ୍ରେଣ ବାଣାନାଂ ସମରେ ଖରମ୍
ତାପରେ ରାମଙ୍କ ଦେହ ଘମେଇଗଲା, କ୍ରୋଧରେ ଚକ୍ଷୁ ଲାଲ ହେଲା, ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧରେ ଖରକୁ ହଜାରଟି ବାଣ ଦେଇ ବିଦ୍ଧ କଲେ।
ତସ୍ଯ ବାଣାନ୍ତରାଦ୍ ରକ୍ତଂ ବହୁ ସୁସ୍ରାଵ ଫେନିଲମ୍। ଗିରେଃ ପ୍ରସ୍ରଵଣସ୍ଯେଵ ଧାରାଣାଂ ଚ ପରିସ୍ରଵଃ
ସେ ବାଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଖରଙ୍କ ଦେହରୁ ବହୁ ଫେନିଳ ରକ୍ତ ବେହେଇଲା, ଯେପରି ଗିରିର ଝରଣାରୁ ଧାରା ବେହେଇଥାଏ।
ଵିକଲଃ ସ କୃତୋ ବାଣୈଃ ଖରୋ ରାମେଣ ସଂଯୁଗେ। ମତ୍ତୋ ରୁଧିରଗନ୍ଧେନ ତମେଵାଭ୍ଯଦ୍ରଵଦ୍ ଦ୍ରୁତମ୍
ରାମଙ୍କ ବାଣରେ ଖର ଅସହାୟ ହେଇଗଲା; ରକ୍ତର ଗନ୍ଧରେ ପାଗଳ ହୋଇ, ସେ ତୁରନ୍ତ ରାମଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲା।
ତମାପତନ୍ତଂ ସଂକ୍ରୁଦ୍ଧଂ କୃତାସ୍ତ୍ରୋ ରୁଧିରାପ୍ଲୁତମ୍। ଅପାସର୍ପଦ୍ ଦ୍ଵିତ୍ରିପଦଂ କିଂଚିତ୍ତ୍ଵରିତଵିକ୍ରମଃ
ଏହି ଦିନ୍ଦିଆ, ରୁଦ୍ଧିରରେ ଭିଜିଥିବା ଖରା ଗୁସ୍ସାରେ ଅସ୍ତ୍ର ତାଇଁ ତିଆରି କରି ରାମଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରିବାକୁ ଆସିଲା, ରାମ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଦୁଇ-ତିନି ପଦ ଦୂରକୁ ତେଜ ଚଳନରେ ପଛକୁ ହଟିଗଲେ।
ତତଃ ପାଵକସଂକାଶଂ ଵଧାଯ ସମରେ ଶରମ୍। ଖରସ୍ଯ ରାମୋ ଜଗ୍ରାହ ବ୍ରହ୍ମଦଣ୍ଡମିଵାପରମ୍
ତାପରେ ରାମ ଖରାଙ୍କୁ ସଂଘର୍ଷରେ ମାରିବା ପାଇଁ ଅଗ୍ନି ପରି ଜ୍ଵଳନ୍ତ ଏକ ଶର ଉଠାଇଲେ, ଯାହା ଦ୍ୱିତୀୟ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦଣ୍ଡ ପରି ଲାଗୁଥିଲା।
ସ ତଦ୍ ଦତ୍ତଂ ମଘଵତା ସୁରରାଜେନ ଧୀମତା। ସଂଦଧେ ଚ ସ ଧର୍ମାତ୍ମା ମୁମୋଚ ଚ ଖରଂ ପ୍ରତି
ଏହି ଶର, ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଜା ମଘବନ୍ଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିଲା, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାମ ତାଙ୍କ ଧନୁରେ ଲଗାଇ ଖରାଙ୍କୁ ଦିଗରେ ଛାଡିଦେଲେ।
ସ ଵିମୁକ୍ତୋ ମହାବାଣୋ ନିର୍ଘାତସମନିଃସ୍ଵନଃ। ରାମେଣ ଧନୁରାଯମ୍ଯ ଖରସ୍ଯୋରସି ଚାପତତ୍
ରାମ ଧନୁର ତଣ୍ଡାଇ ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶରକୁ ଭୟଙ୍କର ଗୁଞ୍ଜନ ସହ ଛାଡିଦେଲେ, ଏହା ଖରାଙ୍କ ଛାତିରେ ଲାଗିଗଲା।
ସ ପପାତ ଖରୋ ଭୂମୌ ଦହ୍ଯମାନଃ ଶରାଗ୍ନିନା। ରୁଦ୍ରେଣେଵ ଵିନିର୍ଦଗ୍ଧଃ ଶ୍ଵେତାରଣ୍ଯେ ଯଥାନ୍ଧକଃ
ଖର ତୀରର ଅଗ୍ନିରେ ଦଗ୍ଧ ହୋଇ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଲେ, ଯେପରି ଧଳା ଅରଣ୍ୟରେ ଏକଦା ଅନ୍ଧକକୁ ରୁଦ୍ର ଦଗ୍ଧ କରିଥିଲେ।
ସ ଵୃତ୍ର ଇଵ ଵଜ୍ରେଣ ଫେନେନ ନମୁଚିର୍ଯଥା। ବଲୋ ଵେନ୍ଦ୍ରାଶନିହତୋ ନିପପାତ ହତଃ ଖରଃ
ଖର ବଧ ହୋଇ, ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ବିଦ୍ରୁମ ଭଳି, କିମ୍ବା ଫେନ ଦ୍ୱାରା ନାମୁଚି, କିମ୍ବା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ବଳ ପଡ଼ିଥିଲେ ସେପରି, ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ଦେଵାଶ୍ଚାରଣୈଃ ସହ ସଂଗତାଃ। ଦୁନ୍ଦୁଭୀଂଶ୍ଚାଭିନିଘ୍ନନ୍ତଃ ପୁଷ୍ପଵର୍ଷଂ ସମନ୍ତତଃ
ସେ ସମୟରେ, ଦେବତାମାନେ ଦିବ୍ୟ ଋଷିମାନେ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ଢୋଲ ବଜାଇଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତଠାରେ ପୁଷ୍ପ ବୃଷ୍ଟି କଲେ।
ଚତୁର୍ଦଶ ସହସ୍ରାଣି ରକ୍ଷସାଂ କାମରୂପିଣାମ୍। ଖରଦୂଷଣମୁଖ୍ଯାନାଂ ନିହତାନି ମହାମୃଧେ
ଖର ଓ ଦୂଷଣଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶ ହଜାର ମାୟାବୀ ରାକ୍ଷସ, ସେଇ ମହାସଂଗ୍ରାମରେ ବଧ ହେଲେ।
ଅହୋ ବତ ମହତ୍କର୍ମ ରାମସ୍ଯ ଵିଦିତାତ୍ମନଃ। ଅହୋ ଵୀର୍ଯମହୋ ଦାର୍ଢ୍ଯଂ ଵିଷ୍ଣୋରିଵ ହି ଦୃଶ୍ଯତେ
ହାଁ, ଦେଖିବାକୁ କିପରି ଅସାଧାରଣ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛନ୍ତି ରାମ, ଯିଏ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ଜଣାନ୍ତି! ହାଁ, କିପରି ଶକ୍ତି, କିପରି ଦୃଢତା—ସେ ନିଜେ ଦେବତା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପରି ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ତେ ସର୍ଵେ ଯଯୁର୍ଦେଵା ଯଥାଗତମ୍। ତତୋ ରାଜର୍ଷଯଃ ସର୍ଵେ ସଂଗତାଃ ପରମର୍ଷଯଃ
ଏଭଳି କଥା କହି, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଯେପରି ଆସିଥିଲେ, ସେପରି ଚାଲିଗଲେ; ତାପରେ ସମସ୍ତ ରାଜା ଋଷି ଏବଂ ପରମ ମହାଋଷିମାନେ ଏକଠା ହେଲେ।
ସଭାଜ୍ଯ ମୁଦିତା ରାମଂ ସାଗସ୍ତ୍ଯା ଇଦମବ୍ରୁଵନ୍। ଏତଦର୍ଥଂ ମହାତେଜା ମହେନ୍ଦ୍ରଃ ପାକଶାସନଃ
ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ସହିତ ମିଳି, ଖୁସିରେ ରାମଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି, ସେମାନେ ଏହି କଥା କହିଲେ: 'ଏହି କାରଣରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯିଏ ବୃତ୍ରାସୁରକୁ ବଧ କରିଥିଲେ—'
ଶରଭଙ୍ଗାଶ୍ରମଂ ପୁଣ୍ଯମାଜଗାମ ପୁରଂଦରଃ। ଆନୀତସ୍ତ୍ଵମିମଂ ଦେଶମୁପାଯେନ ମହର୍ଷିଭିଃ
'ଶରଭଙ୍ଗଙ୍କ ପବିତ୍ର ଆଶ୍ରମକୁ ପହଞ୍ଚିଥିଲେ; ମହାଋଷିମାନେ ତାଙ୍କର ଉପାୟରେ ତୁମକୁ ଏହି ଦେଶକୁ ଆଣିଥିଲେ।'