ସ ଖରସ୍ଯାଜ୍ଞଯା ସୂତସ୍ତୁରଗାନ୍ ସମଚୋଦଯତ୍। ଯତ୍ର ରାମୋ ମହାବାହୁରେକୋ ଧୁନ୍ଵନ୍ ଧନୁଃ ସ୍ଥିତଃ
ଖରଙ୍କ ଆଦେଶରେ ସାରଥି ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ବଳଶାଳୀ ରାମ ଏକା ଧନୁଷ୍ୟ ନଡ଼ାଇ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ।
ତଂ ତୁ ନିଷ୍ପତିତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସର୍ଵତୋ ରଜନୀଚରାଃ। ମୁଞ୍ଚମାନା ମହାନାଦଂ ସଚିଵାଃ ପର୍ଯଵାରଯନ୍
ତାଙ୍କୁ ଆଗେଇଯାଉଥିବା ଦେଖି, ସମସ୍ତ ରାତିର ଦାନବମାନେ ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ବଡ଼ ଶବ୍ଦ କରି, ତାଙ୍କୁ ଘେରି ନେଲେ।
ସ ତେଷାଂ ଯାତୁଧାନାନାଂ ମଧ୍ଯେ ରଥଗତଃ ଖରଃ। ବଭୂଵ ମଧ୍ଯେ ତାରାଣାଂ ଲୋହିତାଙ୍ଗ ଇଵୋଦିତଃ
ଖର ରଥରେ ବସି, ସେଇ ରାତିର ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ତାରାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉଦିତ ଲାଲ ଗ୍ରହ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ତତଃ ଶରସହସ୍ରେଣ ରାମମପ୍ରତିମୌଜସମ୍। ଅର୍ଦଯିତ୍ଵା ମହାନାଦଂ ନନାଦ ସମରେ ଖରଃ
ତାପରେ ଖର, ଅପୂର୍ବ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ରାମଙ୍କୁ ହଜାର ତୀର ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମଣ କରି, ଯୁଦ୍ଧରେ ବଡ଼ ଗର୍ଜନ କଲେ।
ତତସ୍ତଂ ଭୀମଧନ୍ଵାନଂ କ୍ରୁଦ୍ଧାଃ ସର୍ଵେ ନିଶାଚରାଃ। ରାମଂ ନାନାଵିଧୈଃ ଶସ୍ତ୍ରୈରଭ୍ଯଵର୍ଷନ୍ତ ଦୁର୍ଜଯମ୍
ତାପରେ, ସମସ୍ତ କ୍ରୋଧିତ ରାତିର ଅସୁରମାନେ, ଭୟଙ୍କର ଧନୁଧାରୀ ଓ ଅଜୟ ରାମଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ରରେ ବର୍ଷା କରିଲେ।
ମୁଦ୍ଗରୈରାଯସୈଃ ଶୂଲୈଃ ପ୍ରାସୈଃ ଖଡ୍ଗୈଃ ପରଶ୍ଵଧୈଃ। ରାକ୍ଷସାଃ ସମରେ ଶୂରଂ ନିଜଘ୍ନୂ ରୋଷତତ୍ପରାଃ
ରାକ୍ଷସମାନେ, କ୍ରୋଧରେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସେଠାରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଶୂର ବୋଲି ଖ୍ୟାତି ଥିବା ରାମଙ୍କୁ ମୁଦଗର, ଲୋହା ଭାଲା, ଅଣ୍ଡା, ତଳୱାର ଓ କୁଟାର ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମଣ କରିଲେ।
ତେ ବଲାହକସଂକାଶା ମହାକାଯା ମହାବଲାଃ। ଅଭ୍ଯଧାଵନ୍ତ କାକୁତ୍ସ୍ଥଂ ରଥୈର୍ଵାଜିଭିରେଵ ଚ
ବଡ଼ ଦେହ ଓ ବଡ଼ ଶକ୍ତି ଥିବା, ମେଘମାଳା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ସେମାନେ, ରଥ ଓ ଘୋଡ଼ା ସହିତ କାକୁତ୍ସ୍ଥଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରି ଆସିଲେ।
ଗଜୈଃ ପର୍ଵତକୂଟାଭୈ ରାମଂ ଯୁଦ୍ଧେ ଜିଘାଂସଵଃ। ତେ ରାମେ ଶରଵର୍ଷାଣି ଵ୍ଯସୃଜନ୍ ରକ୍ଷସାଂ ଗଣାଃ
ପାହାଡ଼ ଶିଖର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ହାତୀମାନେ ସହିତ, ଯୁଦ୍ଧରେ ରାମଙ୍କୁ ମାରିବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିବା ରାକ୍ଷସମାନେ ତାଙ୍କୁ ଉପରେ ତୀରର ବର୍ଷା କରିଲେ।
ଶୈଲେନ୍ଦ୍ରମିଵ ଧାରାଭିର୍ଵର୍ଷମାଣା ମହାଘନାଃ। ସର୍ଵୈଃ ପରିଵୃତୋ ରାମୋ ରାକ୍ଷସୈଃ କ୍ରୂରଦର୍ଶନୈଃ
ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଥିବା ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସମାନେ ଚାରିପଟେ ଘେରି ରଖିଥିବା ରାମ, ବଡ଼ ମେଘମାନେ ଶୈଳପତିଙ୍କୁ ବର୍ଷାରେ ଢାକିଦେଇଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲେ।
ତିଥିଷ୍ଵିଵ ମହାଦେଵୋ ଵୃତଃ ପାରିଷଦାଂ ଗଣୈଃ। ତାନି ମୁକ୍ତାନି ଶସ୍ତ୍ରାଣି ଯାତୁଧାନୈଃ ସ ରାଘଵଃ
ଯେପରି ତିଥିରେ ମହାଦେବଙ୍କୁ ସେବକମାନେ ଘେରି ରଖନ୍ତି, ସେପରି ରାଘବ ରାମ ଯାତୁଧାନମାନେ ଛାଡ଼ିଥିବା ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ।
ପ୍ରତିଜଗ୍ରାହ ଵିଶିଖୈର୍ନଦ୍ଯୋଘାନିଵ ସାଗରଃ। ସ ତୈଃ ପ୍ରହରଣୈର୍ଘୋରୈର୍ଭିନ୍ନଗାତ୍ରୋ ନ ଵିଵ୍ଯଥେ
ସେ ତୀରମାନେ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଆସୁଥିବା ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ରୋକିଦେଲେ, ଯେପରି ସମୁଦ୍ର ନଦୀର ଝରଣାକୁ ଗ୍ରହଣ କରେ। ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ରରେ ଶରୀର ଆଘାତ ପାଇଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ଅଚଳ ରହିଲେ।
ରାମଃ ପ୍ରଦୀପ୍ତୈର୍ବହୁଭିର୍ଵଜ୍ରୈରିଵ ମହାଚଲଃ। ସ ଵିଦ୍ଧଃ କ୍ଷତଜାଦିଗ୍ଧଃ ସର୍ଵଗାତ୍ରେଷୁ ରାଘଵଃ
ରାମଙ୍କ ସମଗ୍ର ଦେହ ତୀରରେ ଛିଦ୍ର ହୋଇ ରକ୍ତରେ ଲିପ୍ତ ହୋଇଥିଲା, ସେ ବହୁତ ଜଳନ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଆଘାତ ପାଇଥିବା ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ବଭୂଵ ରାମଃ ସଂଧ୍ଯାଭ୍ରୈର୍ଦିଵାକର ଇଵାଵୃତଃ। ଵିଷେଦୁର୍ଦେଵଗନ୍ଧର୍ଵାଃ ସିଦ୍ଧାଶ୍ଚ ପରମର୍ଷଯଃ
ସନ୍ଧ୍ୟାର ମେଘ ଦ୍ୱାରା ଢାକା ପ୍ରଭାତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ରାମ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ସିଦ୍ଧ ଓ ମହାର୍ଷିମାନେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇପଡ଼ିଲେ।
ଏକଂ ସହସ୍ରୈର୍ବହୁଭିସ୍ତଦା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସମାଵୃତମ୍। ତତୋ ରାମସ୍ତୁ ସଂକ୍ରୁଦ୍ଧୋ ମଣ୍ଡଲୀକୃତକାର୍ମୁକଃ
ତାଙ୍କୁ ଏକାକି ଅନେକ ସହସ୍ର ଶତ୍ରୁମାନେ ଘେରି ରଖିଥିବା ଦେଖି, ତାପରେ କ୍ରୋଧିତ ରାମ ତାଙ୍କ ଧନୁକୁ ମଣ୍ଡଳ ଆକାରରେ ଧରି ତୟାରି ହେଲେ।
ସସର୍ଜ ନିଶିତାନ୍ ବାଣାନ୍ ଶତଶୋଽଥ ସହସ୍ରଶଃ। ଦୁରାଵାରାନ୍ ଦୁର୍ଵିଷହାନ୍ କାଲପାଶୋପମାନ୍ ରଣେ
ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଶତେ ଶତେ, ସହସ୍ରେ ସହସ୍ରେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଛାଡ଼ିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଅପରାଜେୟ ଓ ସହିପାରିବା ନୁହେଁ, ମୃତ୍ୟୁର ପାଶ ପରି ଭୟଙ୍କର।
ମୁମୋଚ ଲୀଲଯା କଙ୍କପତ୍ରାନ୍ କାଞ୍ଚନଭୂଷଣାନ୍। ତେ ଶରାଃ ଶତ୍ରୁସୈନ୍ଯେଷୁ ମୁକ୍ତା ରାମେଣ ଲୀଲଯା
ସେ ସହଜରେ ସୁନାର ଅଳଙ୍କାର ଥିବା କଙ୍କପତ୍ର ବାଣ ଛାଡ଼ିଲେ। ରାମ ମଜାରେ ଛାଡ଼ିଥିବା ସେ ବାଣମାନେ ଶତ୍ରୁ ସେନାରେ ପଡ଼ିଲେ।
ଆଦଦୂ ରକ୍ଷସାଂ ପ୍ରାଣାନ୍ ପାଶାଃ କାଲକୃତା ଇଵ। ଭିତ୍ତ୍ଵା ରାକ୍ଷସଦେହାଂସ୍ତାଂସ୍ତେ ଶରା ରୁଧିରାପ୍ଲୁତାଃ
ମୃତ୍ୟୁର ପାଶ ପରି ସେ ବାଣମାନେ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ଜୀବନ ନେଇଲେ। ରାକ୍ଷସ ଦେହ ଭେଦି, ସେ ବାଣମାନେ ରକ୍ତରେ ଭିଜିଗଲେ।
ଅନ୍ତରିକ୍ଷଗତା ରେଜୁର୍ଦୀପ୍ତାଗ୍ନିସମତେଜସଃ। ଅସଂଖ୍ଯେଯାସ୍ତୁ ରାମସ୍ଯ ସାଯକାଶ୍ଚାପମଣ୍ଡଲାତ୍
ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ିଯାଇ, ସେମାନେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନି ପରି ଚମକୁଥିଲେ। ରାମଙ୍କ ଧନୁର ମଣ୍ଡଳରୁ ଅସଂଖ୍ୟ ବାଣ ନିଷ୍କ୍ରମଣ କରୁଥିଲେ।
ଵିନିଷ୍ପେତୁରତୀଵୋଗ୍ରା ରକ୍ଷଃପ୍ରାଣାପହାରିଣଃ। ତୈର୍ଧନୂଂଷି ଧ୍ଵଜାଗ୍ରାଣି ଚର୍ମାଣି କଵଚାନି ଚ
ସେ ବାଣମାନେ ବହୁତ ଭୟଙ୍କର ଥିଲେ, ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ଜୀବନ ନେଉଥିଲେ। ସେମାନେ ଧନୁ, ଧ୍ୱଜର ଶିରା, ଢାଲ ଓ କବଚ କାଟିଦେଲେ।
ବାହୂନ୍ ସହସ୍ତାଭରଣାନୂରୂନ୍ କରିକରୋପମାନ୍। ଚିଚ୍ଛେଦ ରାମଃ ସମରେ ଶତଶୋଽଥ ସହସ୍ରଶଃ
ଯୁଦ୍ଧରେ ରାମ ଶତେ ଶତେ, ସହସ୍ରେ ସହସ୍ରେ ହାତରେ ଗହଣା ପିନ୍ଧିଥିବା ବାହୁ ଓ ହାତୀର ଶୁଣ୍ଡ ପରି ମୋଟା ଉରୁ କାଟିଦେଲେ।
ହଯାନ୍ କାଞ୍ଚନସଂନାହାନ୍ ରଥଯୁକ୍ତାନ୍ ସସାରଥୀନ୍। ଗଜାଂଶ୍ଚ ସଗଜାରୋହାନ୍ ସହଯାନ୍ ସାଦିନସ୍ତଦା
ସେ ରଥରେ ଯୋଗାଯୋଗ ହୋଇଥିବା ସୁନା ଅଳଙ୍କୃତ ଘୋଡ଼ା ଓ ସେମାନଙ୍କ ସାରଥି, ହାତୀ ଓ ହାତୀଚାଳକ, ଏବଂ ଅଶ୍ୱାରୋହୀମାନେ ମଧ୍ୟ ମାରିଦେଲେ।
ଚିଚ୍ଛିଦୁର୍ବିଭିଦୁଶ୍ଚୈଵ ରାମବାଣା ଗୁଣଚ୍ଯୁତାଃ। ପଦାତୀନ୍ ସମରେ ହତ୍ଵା ହ୍ଯନଯଦ୍ ଯମସାଦନମ୍
ଧନୁର ତାରରୁ ଛୁଟିଥିବା ରାମଙ୍କ ବାଣମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ଭାଙ୍ଗି ଚୁର୍ମାର କରିଦେଲେ। ଯୁଦ୍ଧରେ ପଦାତିମାନେ ମାରି, ସେମାନଙ୍କୁ ଯମଲୋକକୁ ପଠାଇଦେଲେ।
ତତ୍ସୈନ୍ଯଂ ଵିଵିଧୈର୍ବାଣୈରର୍ଦିତଂ ମର୍ମଭେଦିଭିଃ। ନ ରାମେଣ ସୁଖଂ ଲେଭେ ଶୁଷ୍କଂ ଵନମିଵାଗ୍ନିନା
ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ମର୍ମସ୍ଥଳକୁ ଘାତ କରାଯାଇଥିବା ସେ ସେନା ରାମଙ୍କ ଠାରୁ କୌଣସି ରହମତ ମିଳିଲାନି, ଯେପରି ଶୁଖିଲା ଜଙ୍ଗଲ ଆଗ୍ନିରୁ କୌଣସି ଆଶ୍ରୟ ପାଏ ନାହିଁ।
କେଚିଦ୍ ଭୀମବଲାଃ ଶୂରାଃ ପ୍ରାସାନ୍ ଶୂଲାନ୍ ପରଶ୍ଵଧାନ୍। ଚିକ୍ଷିପୁଃ ପରମକ୍ରୁଦ୍ଧା ରାମାଯ ରଜନୀଚରାଃ
କିଛି ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ବୀର ରାତିର ଅସୁରମାନେ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ରାମଙ୍କ ଉପରେ ବଣ, ଶୂଳ ଓ କୁଟାର ଛାଡ଼ିଲେ।
ତେଷାଂ ବାଣୈର୍ମହାବାହୁଃ ଶସ୍ତ୍ରାଣ୍ଯାଵାର୍ଯ ଵୀର୍ଯଵାନ୍। ଜହାର ସମରେ ପ୍ରାଣାଂଶ୍ଚିଚ୍ଛେଦ ଚ ଶିରୋଧରାନ୍
ବିର ଓ ଦୀର୍ଘବାହୁ ରାମ, ବାଣରେ ସେମାନଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ବାରଣ କରି, ଯୁଦ୍ଧରେ ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରାଣ ନେଲେ ଓ ମୁଣ୍ଡ ଓ ଗଳା କାଟିଦେଲେ।
ତେ ଛିନ୍ନଶିରସଃ ପେତୁଶ୍ଛିନ୍ନଚର୍ମଶରାସନାଃ। ସୁପର୍ଣଵାତଵିକ୍ଷିପ୍ତା ଜଗତ୍ଯାଂ ପାଦପା ଯଥା
କାଟା ମୁଣ୍ଡ, ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ଢାଲ ଓ ଧନୁଷ୍ୟ ସହିତ ସେମାନେ ପୃଥିବୀରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ଯେପରି ବାତାସରେ ବିକିର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିବା ଗଛମାନେ।
ଅଵଶିଷ୍ଟାଶ୍ଚ ଯେ ତତ୍ର ଵିଷଣ୍ଣାସ୍ତେ ନିଶାଚରାଃ। ଖରମେଵାଭ୍ଯଧାଵନ୍ତ ଶରଣାର୍ଥଂ ଶରାହତାଃ
ଯେଉଁ ରାତିର ଅସୁରମାନେ ଅଞ୍ଚଳରେ ଅବଶିଷ୍ଟ ଥିଲେ, ବାଣରେ ଆହତ ଓ ମନମରା ହୋଇ, ସେମାନେ ଖରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଶରଣ ପାଇବାକୁ ଦୌଡ଼ିଗଲେ।
ତାନ୍ ସର୍ଵାନ୍ ଧନୁରାଦାଯ ସମାଶ୍ଵାସ୍ଯ ଚ ଦୂଷଣଃ। ଅଭ୍ଯଧାଵତ୍ ସୁସଂକ୍ରୁଦ୍ଧଃ କ୍ରୁଦ୍ଧଂ କ୍ରୁଦ୍ଧ ଇଵାନ୍ତକଃ
ଦୂଷଣ ତାଙ୍କର ଧନୁଷ୍ୟ ନେଇ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇ, ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଆଗକୁ ଝପଟିଲେ, ଯେପରି କ୍ରୋଧିତ ଯମ।
ନିଵୃତ୍ତାସ୍ତୁ ପୁନଃ ସର୍ଵେ ଦୂଷଣାଶ୍ରଯନିର୍ଭଯାଃ। ରାମମେଵାଭ୍ଯଧାଵନ୍ତ ସାଲତାଲଶିଲାଯୁଧାଃ
ଦୂଷଣଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ ମିଳିବା ପରେ ସେମାନେ ଭୟହୀନ ହୋଇ ପୁଣି ଫେରିଲେ, ଏବଂ ସାଳ ଓ ତାଳ ଗଛ, ପଥର ନେଇ ରାମଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ଶୂଲମୁଦ୍ଗରହସ୍ତାଶ୍ଚ ପାଶହସ୍ତା ମହାବଲାଃ। ସୃଜନ୍ତଃ ଶରଵର୍ଷାଣି ଶସ୍ତ୍ରଵର୍ଷାଣି ସଂଯୁଗେ
ଶୂଳ, ଗଦା ଓ ପାଶ ହାତରେ ଧରି, ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ବାଣ ଓ ଅସ୍ତ୍ରର ବର୍ଷା କରିଲେ।