ଭକ୍ଷ୍ଯନ୍ତେ ରାକ୍ଷସୈର୍ଭୀମୈର୍ନରମାଂସୋପଜୀଵିଭିଃ। ତେ ଭକ୍ଷ୍ଯମାଣା ମୁନଯୋ ଦଣ୍ଡକାରଣ୍ଯଵାସିନଃ
ଦଣ୍ଡକା ଅରଣ୍ୟରେ ରହୁଥିବା ମୁନିମାନେ, ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସମାନେ ଯେଉଁମାନେ ମାନବ ମାଂସ ଖାଇ ଜୀବନ ଯାପନ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଖାଉଯାଉଛନ୍ତି।
ଅସ୍ମାନଭ୍ଯଵପଦ୍ଯେତି ମାମୂଚୁର୍ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମାଃ। ମଯା ତୁ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତେଷାମେଵଂ ମୁଖାଚ୍ଚ୍ଯୁତମ୍
ଦ୍ୱିଜମାନେ ମୋତେ କହିଲେ, 'ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ଭରସା କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ।' ମୁଁ ସେମାନଙ୍କ ମୁଖରୁ ଏହି କଥା ଶୁଣିଲି।
କୃତ୍ଵା ଵଚନଶୁଶ୍ରୂଷାଂ ଵାକ୍ଯମେତଦୁଦାହୃତମ୍। ପ୍ରସୀଦନ୍ତୁ ଭଵନ୍ତୋ ମେ ହ୍ରୀରେଷା ତୁ ମମାତୁଲା
ମୁଁ ସେମାନଙ୍କ କଥା ଭଲରେ ଶୁଣି, ଏହି ପ୍ରତିକ୍ରିୟା ଦେଲି: 'ମୋପାଇଁ ଦୟା କରନ୍ତୁ, ଏହି ଲଜ୍ଜା ମୋ ମନରେ ଅତି ଗଭୀର।'
ଯଦୀଦୃଶୈରହଂ ଵିପ୍ରୈରୁପସ୍ଥେଯୈରୁପସ୍ଥିତଃ। କିଂ କରୋମୀତି ଚ ମଯା ଵ୍ଯାହୃତଂ ଦ୍ଵିଜସଂନିଧୌ
ଏପରି ଅତିଥି ଭାବେ ଆସିଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମୋ ପାଖରେ ଥିବାବେଳେ, ମୁଁ ପଚାରିଲି, 'ମୁଁ କଣ କରିବି?'
ଅର୍ଦିତାଃ ସ୍ମ ଭୃଶଂ ରାମ ଭଵାନ୍ ନସ୍ତତ୍ର ରକ୍ଷତୁ। ହୋମକାଲେ ତୁ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତେ ପର୍ଵକାଲେଷୁ ଚାନଘ
ରାମ, ଆମେ ବହୁତ ଦୁଃଖ ଭୋଗୁଛୁ; ଆପଣ ଆମକୁ ସେଠାରେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ବିଶେଷ କରି ହୋମ ଓ ପର୍ବ ଦିନରେ, ଅପରାଧ ହୀନ ଆପଣ।
ଧର୍ଷଯନ୍ତି ସୁଦୁର୍ଧର୍ଷା ରାକ୍ଷସାଃ ପିଶିତାଶନାଃ। ରାକ୍ଷସୈର୍ଧର୍ଷିତାନାଂ ଚ ତାପସାନାଂ ତପସ୍ଵିନାମ୍
ଅତି ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ମାଂସ ଖାନ୍ତି, ସେମାନେ ଆମକୁ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି। ତପସ୍ୟାରେ ଲଗ୍ନ ତାପସମାନେ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖ ଭୋଗୁଛନ୍ତି।
ଗତିଂ ମୃଗଯମାଣାନାଂ ଭଵାନ୍ ନଃ ପରମା ଗତିଃ। କାମଂ ତପଃପ୍ରଭାଵେଣ ଶକ୍ତା ହନ୍ତୁଂ ନିଶାଚରାନ୍
ଆମେ ମୁକ୍ତି ଖୋଜୁଥିବା ବେଳେ, ଆପଣ ଆମର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆଶ୍ରୟ। ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତିରେ ଆମେ ନିଶାରେ ଘୁଞ୍ଚିବା ରାକ୍ଷସମାନେ ନଷ୍ଟ କରିପାରିବା।
ଚିରାର୍ଜିତଂ ନ ଚେଚ୍ଛାମସ୍ତପଃ ଖଣ୍ଡଯିତୁଂ ଵଯମ୍। ବହୁଵିଘ୍ନଂ ତପୋ ନିତ୍ଯଂ ଦୁଶ୍ଚରଂ ଚୈଵ ରାଘଵ
କିନ୍ତୁ ଆମେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଅର୍ଜିତ ତପସ୍ୟା ଭଙ୍ଗ କରିବାକୁ ଚାହୁଁନାହିଁ। ରାଘବ, ତପସ୍ୟା ସଦା ବହୁତ ବାଧା ଭରା ଏବଂ କଷ୍ଟଦାୟକ।
ତେନ ଶାପଂ ନ ମୁଞ୍ଚାମୋ ଭକ୍ଷ୍ଯମାଣାଶ୍ଚ ରାକ୍ଷସୈଃ। ତଦର୍ଦ୍ଯମାନାନ୍ ରକ୍ଷୋଭିର୍ଦଣ୍ଡକାରଣ୍ଯଵାସିଭିଃ
ଏହି କାରଣରୁ, ରାକ୍ଷସମାନେ ଆମକୁ ଖାଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଆମେ ଶାପ ଦେଉନାହିଁ। ଦଣ୍ଡକା ଅରଣ୍ୟରେ ରହୁଥିବା ତାପସମାନେ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖ ଭୋଗୁଛନ୍ତି।
ରକ୍ଷ ନସ୍ତ୍ଵଂ ସହ ଭ୍ରାତ୍ରା ତ୍ଵନ୍ନାଥା ହି ଵଯଂ ଵନେ। ମଯା ଚୈତଦ୍ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା କାତ୍ସ୍ନ୍ର୍ଯେନ ପରିପାଲନମ୍
ଆପଣ ଏବଂ ଆପଣଙ୍କ ଭାଇ ସହିତ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, କାରଣ ଅରଣ୍ୟରେ ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ଆଶ୍ରୟରେ ଅଛୁ। ମୋ ପକ୍ଷରୁ ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ଶୁଣିଲେ।
ଋଷୀଣାଂ ଦଣ୍ଡକାରଣ୍ଯେ ସଂଶ୍ରୁତଂ ଜନକାତ୍ମଜେ। ସଂଶ୍ରୁତ୍ଯ ଚ ନ ଶକ୍ଷ୍ଯାମି ଜୀଵମାନଃ ପ୍ରତିଶ୍ରଵମ୍
ଜନକନନ୍ଦିନୀ, ଦଣ୍ଡକା ଅରଣ୍ୟର ଋଷିମାନେ ପାଇଁ ଦିଆଯାଇଥିବା ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି, ଏହା ଦେଇ, ମୁଁ ଜୀବନ ଥିବାବେଳେ ମୋ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଭଙ୍ଗ କରିପାରିବିନାହିଁ।
ମୁନୀନାମନ୍ଯଥା କର୍ତୁଂ ସତ୍ଯମିଷ୍ଟଂ ହି ମେ ସଦା। ଅପ୍ଯହଂ ଜୀଵିତଂ ଜହ୍ଯାଂ ତ୍ଵାଂ ଵା ସୀତେ ସଲକ୍ଷ୍ମଣାମ୍
ମୁଁ ସଦା ଏହି ସତ୍ୟକୁ ମନେ ରଖିଛି ଯେ, ମୁଁ ଋଷିମାନେ ପାଇଁ ଅନ୍ୟ କିଛି କରିବାକୁ ଚାହୁଁନାହିଁ। ଆମେ ଚାହିଁଲେ ମୁଁ ମୋ ଜୀବନ କିମ୍ବା ତୁମେ, ସୀତା, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହିତ ତ୍ୟାଗ କରିପାରିବି।
ନ ତୁ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ସଂଶ୍ରୁତ୍ଯ ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯୋ ଵିଶେଷତଃ। ତଦଵଶ୍ଯଂ ମଯା କାର୍ଯମୃଷୀଣାଂ ପରିପାଲନମ୍
କିନ୍ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଇଁ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଦେଇ, ମୁଁ ଏହାକୁ ତ୍ୟାଗ କରିପାରିବିନାହିଁ। ଏହି କାରଣରୁ, ମୁଁ ଋଷିମାନେ ପାଇଁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ରକ୍ଷା କରିବି।
ଅନୁକ୍ତେନାପି ଵୈଦେହି ପ୍ରତିଜ୍ଞାଯ କଥଂ ପୁନଃ। ମମ ସ୍ନେହାଚ୍ଚ ସୌହାର୍ଦାଦିଦମୁକ୍ତଂ ତ୍ଵଯା ଵଚଃ
ବୈଦେହୀ, ଏହି କଥା ନ କହିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ କିପରି ପୁନି ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରିପାରିବି? ତୁମେ ମୋପାଇଁ ସ୍ନେହ ଓ ମିତ୍ରତାରୁ ଏହି କଥା କହିଛ।
ପରିତୁଷ୍ଟୋଽସ୍ମ୍ଯହଂ ସୀତେ ନ ହ୍ଯନିଷ୍ଟୋଽନୁଶାସ୍ଯତେ। ସଦୃଶଂ ଚାନୁରୂପଂ ଚ କୁଲସ୍ଯ ତଵ ଶୋଭନେ। ସଧର୍ମଚାରିଣୀ ମେ ତ୍ଵଂ ପ୍ରାଣେଭ୍ଯୋଽପି ଗରୀଯସୀ
ସୀତା, ମୁଁ ତୁମେ ପାଇଁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ। ଯେଉଁମାନେ ଅନୁଚିତ, ସେମାନେ ଶିକ୍ଷା ଦିଆଯାଉନାହିଁ। ଏହି କଥା ତୁମର କୁଳ ପାଇଁ ଯଥାଯଥିକ ଏବଂ ଉପଯୁକ୍ତ। ତୁମେ ମୋ ଧର୍ମସହଚରୀ, ମୋ ପ୍ରାଣଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ ମୂଲ୍ୟବାନ।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଵଚନଂ ମହାତ୍ମା ସୀତାଂ ପ୍ରିଯାଂ ମୈଥିଲରାଜପୁତ୍ରୀମ୍। ରାମୋ ଧନୁଷ୍ମାନ୍ ସହ ଲକ୍ଷ୍ମଣେନ ଜଗାମ ରମ୍ଯାଣି ତପୋଵନାନି
ଏପରି କଥା କହି, ମହାତ୍ମା ରାମ, ମୈଥିଳ ରାଜାଙ୍କ ଝିଅ ପ୍ରିୟ ସୀତାଙ୍କୁ ସହିତ, ଧନୁ ଧରି ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହିତ ସୁନ୍ଦର ତପୋବନକୁ ଯାଇଲେ।
thumb|ଏକାଦଶଃ ସର୍ଗଃ ଶ୍ରୂଯତାମ୍|center ଶ୍ରୀମଦ୍ଵାଲ୍ମୀକିଯରାମାଯଣେ ଅରଣ୍ଯକାଣ୍ଡେ ଏକାଦଶଃ ସର୍ଗଃ ॥୩-
ଶ୍ରୀମଦ୍ ବାଲ୍ମୀକି ରାମାୟଣର ଅରଣ୍ୟକାଣ୍ଡର ଏକାଦଶ ସର୍ଗ ଶୁଣନ୍ତୁ।
ଅଗ୍ରତଃ ପ୍ରଯଯୌ ରାମଃ ସୀତା ମଧ୍ଯେ ସୁଶୋଭନା। ପୃଷ୍ଠତସ୍ତୁ ଧନୁଷ୍ପାଣିର୍ଲକ୍ଷ୍ମଣୋଽନୁଜଗାମ ହ
ରାମ ଆଗରେ ଚାଲିଲେ, ମଧ୍ୟରେ ଚମକୁଥିବା ସୀତା ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ପଛରେ ଧନୁ ଧରିଥିବା ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଚାଲିଲେ।
ତୌ ପଶ୍ଯମାନୌ ଵିଵିଧାନ୍ ଶୈଲପ୍ରସ୍ଥାନ୍ ଵନାନି ଚ। ନଦୀଶ୍ଚ ଵିଵିଧା ରମ୍ଯା ଜଗ୍ମତୁଃ ସହ ସୀତଯା
ସେମାନେ ସୀତାଙ୍କ ସହିତ ବିଭିନ୍ନ ପାହାଡ଼ ଉପତ୍ୟକା, ଜଙ୍ଗଲ ଏବଂ ମନୋହର ନଦୀଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖି ଆଗକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ସାରସାଂଶ୍ଚକ୍ରଵାକାଂଶ୍ଚ ନଦୀପୁଲିନଚାରିଣଃ। ସରାଂସି ଚ ସପଦ୍ମାନି ଯୁତାନି ଜଲଜୈଃ ଖଗୈଃ
ସେମାନେ ନଦୀ ତଟରେ ଘୁଞ୍ଚିବା ସାରସ ଓ ଚକ୍ରବାକ ପକ୍ଷୀ, ଏବଂ ପଦ୍ମ ଫୁଲରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଝିଲି ଯେଉଁଠାରେ ବହୁ ଜଳପକ୍ଷୀ ରହିଛି, ଦେଖିଲେ।
ଯୂଥବଦ୍ଧାଂଶ୍ଚ ପୃଷତାନ୍ ମଦୋନ୍ମତ୍ତାନ୍ ଵିଷାଣିନଃ। ମହିଷାଂଶ୍ଚ ଵରାହାଂଶ୍ଚ ଗଜାଂଶ୍ଚ ଦ୍ରୁମଵୈରିଣଃ
ସେମାନେ ଦେଖିଲେ ଦଳେ ଦଳେ ଚଳିଥିବା ମଦରେ ମତ୍ତ ଏବଂ ଶିଙ୍ଗଧାରୀ ହରିଣ, ମହିଷ, ବନ ଶୁଆ, ଏବଂ ଗଛକୁ ଶତ୍ରୁ ଭାବିଥିବା ହାତୀ।
ତେ ଗତ୍ଵା ଦୂରମଧ୍ଵାନଂ ଲମ୍ବମାନେ ଦିଵାକରେ। ଦଦୃଶୁଃ ସହିତା ରମ୍ଯଂ ତଟାକଂ ଯୋଜନାଯୁତମ୍
ସେମାନେ ଦୀର୍ଘ ଦୂର ଯାତ୍ରା କରିବା ପରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତ ହେଉଥିବା ବେଳେ, ସମସ୍ତେ ଏକ ସୁନ୍ଦର ଝିଲି ଦେଖିଲେ ଯାହା ଦଶ ଯୋଜନ ଚଉଡ଼ା।
ପଦ୍ମପୁଷ୍କରସମ୍ବାଧଂ ଗଜଯୂଥୈରଲଂକୃତମ୍। ସାରସୈର୍ହଂସକାଦମ୍ବୈଃ ସଂକୁଲଂ ଜଲଜାତିଭିଃ
ଏହି ଝିଲି ପଦ୍ମ ଓ ପୁଷ୍କର ଫୁଲରେ ଭରିଥିଲା, ହାତୀ ଦଳରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲା, ସାରସ, ହଂସ ଓ କଦମ୍ବ ପକ୍ଷୀ ଏବଂ ଅନେକ ଜଳଜ ପ୍ରଜାତି ରହିଥିଲେ।
ପ୍ରସନ୍ନସଲିଲେ ରମ୍ଯେ ତସ୍ମିନ୍ ସରସି ଶୁଶ୍ରୁଵେ। ଗୀତଵାଦିତ୍ରନିର୍ଘୋଷୋ ନ ତୁ କଶ୍ଚନ ଦୃଶ୍ଯତେ
ସୁନ୍ଦର ଏହି ଝିଲିର ସ୍ପଷ୍ଟ ଜଳରେ ଗୀତ ଓ ବାଦ୍ୟ ଶବ୍ଦ ଶୁଣାଯାଉଥିଲା, କିନ୍ତୁ କେହି ଦେଖାଯାଉନଥିଲେ।
ତତଃ କୌତୂହଲାଦ୍ ରାମୋ ଲକ୍ଷ୍ମଣଶ୍ଚ ମହାରଥଃ। ମୁନିଂ ଧର୍ମଭୃତଂ ନାମ ପ୍ରଷ୍ଟୁଂ ସମୁପଚକ୍ରମେ
ତାପରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଭାବରୁ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ରଥୀ, ଧର୍ମଭୃତ୍ ନାମକ ମୁନିଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଇଦମତ୍ଯଦ୍ଭୁତଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସର୍ଵେଷାଂ ନୋ ମହାମୁନେ। କୌତୂହଲଂ ମହଜ୍ଜାତଂ କିମିଦଂ ସାଧୁ କଥ୍ଯତାମ୍
ଏହି ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଘଟଣା ଶୁଣି ସମସ୍ତେ ଆମେ ବଡ଼ ଆଗ୍ରହୀ ହୋଇପାରିଛୁ; ମହାମୁନି, ଦୟାକରି ଏହା କ'ଣ ତାହା କହନ୍ତୁ।
ତେନୈଵମୁକ୍ତୋ ଧର୍ମାତ୍ମା ରାଘଵେଣ ମୁନିସ୍ତଦା। ପ୍ରଭାଵଂ ସରସଃ କ୍ଷିପ୍ରମାଖ୍ଯାତୁମୁପଚକ୍ରମେ
ରାଘବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏପରି ପ୍ରସ୍ନ ହେବା ପରେ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ମୁନି ତୁରନ୍ତ ଝିଲିର ଶକ୍ତି ବିଷୟରେ କଥା କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ସ ହି ତେପେ ତପସ୍ତୀଵ୍ରଂ ମାଣ୍ଡକର୍ଣିର୍ମହାମୁନିଃ। ଦଶଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ଵାଯୁଭକ୍ଷୋ ଜଲାଶଯେ
ମାଣ୍ଡକର୍ଣି ନାମକ ମହାମୁନି ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ଜଳରେ ବସି, କେବଳ ପବନ ଖାଇ, ତୀବ୍ର ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ।
ତତଃ ପ୍ରଵ୍ଯଥିତାଃ ସର୍ଵେ ଦେଵାଃ ସାଗ୍ନିପୁରୋଗମାଃ। ଅବ୍ରୁଵନ୍ ଵଚନଂ ସର୍ଵେ ପରସ୍ପରସମାଗତାଃ
ତାପରେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ନେତୃତ୍ୱ ଦେଇ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଭୟଭିତ ହୋଇ, ଏକଠା ହୋଇ, ଆପସରେ କଥା କହିଲେ।
ଅସ୍ମାକଂ କସ୍ଯଚିତ୍ ସ୍ଥାନମେଷ ପ୍ରାର୍ଥଯତେ ମୁନିଃ। ଇତି ସଂଵିଗ୍ନମନସଃ ସର୍ଵେ ତତ୍ର ଦିଵୌକସଃ
ଏହି ମୁନି ଆମ ମଧ୍ୟରେ କିଛି ସ୍ଥାନ ଚାହୁଁଛନ୍ତି; ଏପରି ଭାବରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଚିନ୍ତିତ ହୋଇପାରିଥିଲେ।