ସତ୍ଯମେଵାନୃଶଂସଞ୍ଚ ରାଜଵୃତ୍ତଂ ସନାତନମ୍ । ତସ୍ମାତ୍ସତ୍ଯାତ୍ମକଂ ରାଜ୍ଯଂ ସତ୍ଯେ ଲୋକ: ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ: ।। ୨.୧୦୯.
ସତ୍ୟ ଓ ଦୟା ହେଉଛି ରାଜାଙ୍କର ଚିରକାଳୀନ ଧର୍ମ; ତେଣୁ ରାଜ୍ୟ ସତ୍ୟରେ ଭିତ୍ତି କରିଥାଏ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜଗତ ସତ୍ୟ ଉପରେ ଦୃଢ଼ ଅଟୁଟ ରହିଛି।
ଋଷଯଶ୍ଚୈଵ ଦେଵାଶ୍ଚ ସତ୍ଯମେଵ ହି ମେନିରେ । ସତ୍ଯଵାଦୀ ହି ଲୋକେ ଽସ୍ମିନ୍ ପରମଂ ଗଚ୍ଛତି କ୍ଷଯମ୍ ।। ୨.୧୦୯.
ଋଷି ଓ ଦେବତାମାନେ ସତ୍ୟକୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବୋଲି ମନେ କରିଛନ୍ତି; ଏହି ଜଗତରେ ସତ୍ୟ କଥା କହୁଥିବା ଲୋକ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
ଉଦ୍ଵିଜନ୍ତେ ଯଥା ସର୍ପ୍ପାନ୍ନରାଦନୃତଵାଦିନ: । ଧର୍ମ: ସତ୍ଯଂ ପରୋ ଲୋକେ ମୂଲଂ ସ୍ଵର୍ଗସ୍ଯ ଚୋଚ୍ଯତେ ।। ୨.୧୦୯.
ଯେପରି ଲୋକେ ସାପକୁ ଦେଖି ଭୟ ପାଆନ୍ତି, ସେପରି ଅସତ୍ୟ କଥା କହୁଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦୂରେଇଯାଆନ୍ତି; ଏହି ଜଗତରେ ଧର୍ମ ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ଏବଂ ସ୍ୱର୍ଗର ମୂଳ ସତ୍ୟକୁ କୁହାଯାଏ।
ସତ୍ଯମେଵେଶ୍ଵରୋ ଲୋକେ ସତ୍ଯଂ ପଦ୍ମା ଶ୍ରିତା ସଦା । ସତ୍ଯମୂଲାନି ସର୍ଵାଣି ସତ୍ଯାନ୍ନାସ୍ତି ପରଂ ପଦମ୍ ।। ୨.୧୦୯.
ଏହି ଜଗତରେ ସତ୍ୟ ହିଁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ; ଲକ୍ଷ୍ମୀ ସଦା ସତ୍ୟ ସହିତ ରହନ୍ତି; ସମସ୍ତ କିଛି ସତ୍ୟ ଉପରେ ଭିତ୍ତି କରିଛି, ସତ୍ୟଠାରୁ ଉପରେ କିଛି ନାହିଁ।
ଦତ୍ତମିଷ୍ଟଂ ହୁତଂ ଚୈଵ ତପ୍ତାନି ଚ ତପାଂସି ଚ । ଵେଦା: ସତ୍ଯପ୍ରତିଷ୍ଠାନାସ୍ତସ୍ମାତ୍ ସତ୍ଯପରୋ ଭଵେତ୍ ।। ୨.୧୦୯.
ଦାନ, ଯଜ୍ଞ, ହୋମ ଓ ତପସ୍ୟା—ଏସବୁ ବେଦରେ ସତ୍ୟ ଉପରେ ଭିତ୍ତି କରିଛି; ତେଣୁ ସତ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିବା ଉଚିତ।
ଏକ: ପାଲଯତେ ଲୋକମେକ: ପାଲଯତେ କୁଲମ୍ । ମଜ୍ଜତ୍ଯେକୋ ହି ନିରଯ ଏକ: ସ୍ଵର୍ଗେ ମହୀଯତେ ।। ୨.୧୦୯.
ଏକ ଲୋକ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ରକ୍ଷା କରେ, ଏକ ଲୋକ ପରିବାରକୁ ରକ୍ଷା କରେ; ଏକ ଲୋକ ନରକକୁ ଯାଏ, ଏକ ଲୋକ ସ୍ୱର୍ଗରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଏ।
ସୋ ଽହଂ ପିତୁର୍ନିଯୋଗନ୍ତୁ କିମର୍ଥଂ ନାନୁପାଲଯେ । ସତ୍ଯପ୍ରତିଶ୍ରଵ: ସତ୍ଯଂ ସତ୍ଯେନ ସମଯୀକୃତ: ।। ୨.୧୦୯.
ତେଣୁ ମୁଁ କାହିଁକି ମୋ ବାପାଙ୍କର ଆଜ୍ଞା ପାଳନ କରିବି ନାହିଁ? ମୁଁ ଯେଉଁ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଦେଇଛି, ସେହି ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଧା ହୋଇଛି।
ନୈଵ ଲୋଭାନ୍ନ ମୋହାଦ୍ଵା ନ ହ୍ଯଜ୍ଞାନାତ୍ତମୋନ୍ଵିତ: । ସେତୁଂ ସତ୍ଯସ୍ଯ ଭେତ୍ସ୍ଯାମି ଗୁରୋ: ସତ୍ଯପ୍ରତିଶ୍ରଵ: ।। ୨.୧୦୯.
ନ ଲୋଭରେ, ନ ମୋହରେ, ନ ଅଜ୍ଞାନରେ; ମୁଁ ମୋ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଦିଆ ସତ୍ୟ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଭଙ୍ଗ କରିବି ନାହିଁ।
ଅସତ୍ଯସନ୍ଧସ୍ଯ ସତଶ୍ଚଲସ୍ଯାସ୍ଥିରଚେତସ: । ନୈଵ ଦେଵା ନ ପିତର: ପ୍ରତୀଚ୍ଛନ୍ତୀତି ନ: ଶ୍ରୁତମ୍ ।। ୨.୧୦୯.
ଯେଉଁମାନେ ଅସତ୍ୟ କଥା କହନ୍ତି, ଭ୍ରମ କରନ୍ତି, ଅସ୍ଥିର ମନ ରଖନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ନିବେଦନ ଦେବତା ଓ ପିତୃମାନେ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି ନାହିଁ—ଏହି କଥା ଆମେ ଶୁଣିଛୁ।
ପ୍ରତ୍ଯଗାତ୍ମମିମଂ ଧର୍ମଂ ସତ୍ଯଂ ପଶ୍ଯାମ୍ଯହଂ ସ୍ଵଯମ୍ । ଭାର: ସତ୍ପୁରୁଷାଚୀର୍ଣସ୍ତଦର୍ଥମଭିମନ୍ଯତେ ।। ୨.୧୦୯.
ମୁଁ ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ଏହି ଧର୍ମ, ଏହି ସତ୍ୟକୁ ଦେଖୁଛି; ସତ୍ପୁରୁଷମାନେ ଯେଉଁ ଭାର ବହନ କରନ୍ତି, ସେଠିପାଇଁ ଏହା ଅର୍ଥବାନ୍।
କ୍ଷାତ୍ऺତ୍ରଂ ଧର୍ମମହଂ ତ୍ଯକ୍ଷ୍ଯେ ହ୍ଯଧର୍ମଂ ଧର୍ମସଂହିତମ୍ । କ୍ଷୁଦ୍ରୈର୍ନୃଶଂସୈର୍ଲୁବ୍ଧୈଶ୍ଚ ସେଵିତଂ ପାପକର୍ମଭି: ।। ୨.୧୦୯.
ଯଦି କ୍ଷତ୍ରିୟ ଧର୍ମ ଅଧର୍ମ ହୁଏ, ଏବଂ ଖରାପ ଲୋକ, ନିଷ୍ଠୁର, ଲୋଭୀ ଓ ପାପ କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ଏହାକୁ ପାଳନ କରନ୍ତି, ତେବେ ମୁଁ ସେହି ଧର୍ମକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଦେବି।
କାଯେନ କୁରୁତେ ପାପଂ ମନସା ସମ୍ପ୍ରଧାର୍ଯ ଚ । ଅନୃତଂ ଜିହ୍ଵଯା ଚାହ ତ୍ରିଵିଧଂ କର୍ମ ପାତକମ୍ ।। ୨.୧୦୯.
ଦେହରେ ପାପ କରିବା, ମନରେ ଖରାପ ବିଚାର କରିବା, ଓ ଜିଭାରେ ଅସତ୍ୟ କହିବା—ଏହି ତିନି ପ୍ରକାରର କାର୍ଯ୍ୟ ପାପ ଦେଇଥାଏ।
ଭୂମି: କୀର୍ତ୍ତିର୍ଯଶୋ ଲକ୍ଷ୍ମୀ: ପୁରୁଷଂ ପ୍ରାର୍ଥଯନ୍ତି ହି । ସ୍ଵର୍ଗସ୍ଥଂ ଚାନୁପଶ୍ଯନ୍ତି ସତ୍ଯମେଵ ଭଜେତ ତତ୍ ।। ୨.୧୦୯.
ଭୂମି, କୀର୍ତ୍ତି, ଯଶ ଓ ଶ୍ରୀ ଲୋକଙ୍କୁ ଖୋଜନ୍ତି; ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି—ସେହିପାଇଁ ସତ୍ୟକୁ ସଦା ଅନୁସରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ହ୍ଯନାର୍ଯମେଵ ସ୍ଯାଦ୍ଯଦ୍ଭଵାନଵଧାର୍ଯ୍ଯ ମାମ୍ । ଆହ ଯୁକ୍ତିକରୈର୍ଵାକ୍ଯୈରିଦଂ ଭଦ୍ରଂ କୁରୁଷ୍ଵ ହ ।। ୨.୧୦୯.
ଯଦି ଆପଣ ମୋତେ ନିଜକୁ ଅବହେଳା କରିବାକୁ କହନ୍ତି, ତେବେ ଯେଉଁଥିରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ଅଛି, ସେହିଥିରେ ମଧ୍ୟ ଅନାର୍ଯ୍ୟତା ଥାଏ; ତଥାପି ଆପଣ ଯୁକ୍ତିସମ୍ମତ କଥା କହିଛନ୍ତି—ଏହି କଥା କରନ୍ତୁ, ଭାଗ୍ୟଶାଳି।
କଥଂ ହ୍ଯହଂ ପ୍ରତିଜ୍ଞାଯ ଵନଵାସମିମଂ ଗୁରୌ । ଭରତସ୍ଯ କରିଷ୍ଯାମି ଵଚୋ ହିତ୍ଵା ଗୁରୋର୍ଵଚ: ।। ୨.୧୦୯.
ମୁଁ ମୋ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଅଟୁଟ ଭାବେ ଏହି ବନବାସ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଦେଇଛି, ତେବେ କିପରି ମୁଁ ଭରତଙ୍କ ଆବଦ୍ଧକୁ ମାନିପାରିବି, ଗୁରୁଙ୍କ ଆଜ୍ଞାକୁ ଛାଡ଼ିକି?
ସ୍ଥିରା ମଯା ପ୍ରତିଜ୍ଞାତା ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଗୁରୁସନ୍ନିଧୌ । ପ୍ରହୃଷ୍ଯମାଣା ସା ଦେଵୀ କୈକେଯୀ ଚାଭଵତ୍ତଦା ।। ୨.୧୦୯.
ମୁଁ ଗୁରୁଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଯେଉଁ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଦେଇଥିଲି, ସେହି ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଦୃଢ଼ ଥିଲା; ସେ ସମୟରେ ଦେବୀ କୈକେୟୀ ବହୁତ ଖୁସି ହୋଇଥିଲେ।
ଵନଵାସଂ ଵସନ୍ନେଵଂ ଶୁଚିର୍ନିଯତଭୋଜନ: । ମୂଲୈ: ପୁଷ୍ପୈ: ଫଲୈ: ପୁଣ୍ଯୈ: ପିତଽନ୍ ଦେଵାଂଶ୍ଚ ତର୍ପଯନ୍ ।। ୨.୧୦୯.
ମୁଁ ଏଭଳି ଭାବରେ ଅରଣ୍ୟରେ ବାସ କରି, ଶୁଦ୍ଧ ଓ ସଂଯମିତ ଭୋଜନ ଅନୁସରଣ କରି, ମୂଳ, ଫୁଲ ଓ ପବିତ୍ର ଫଳ ଦ୍ୱାରା ପିତୃଦେବତା ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରେଇଁ।
ସନ୍ତୁଷ୍ଟପଞ୍ଚଵର୍ଗୋ ଽହଂ ଲୋକଯାତ୍ରାଂ ପ୍ରଵର୍ତ୍ତଯେ । ଅକୁହ: ଶ୍ରଦ୍ଦଧାନସ୍ସନ୍ କାର୍ଯ୍ଯାକାର୍ଯ୍ଯଵିଚକ୍ଷଣ: ।। ୨.୧୦୯.
ମୁଁ ପାଞ୍ଚଟି ଇନ୍ଦ୍ରିୟରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ରହି, ଜୀବନର ଯାତ୍ରା ଚାଲାଏ, କୌଟିଲ୍ୟ ଛାଡ଼ି, ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ବିବେକ ସହିତ କରଣୀୟ ଓ ଅକରଣୀୟ ବିଚାର କରେ।
କର୍ମଭୂମିମିମାଂ ପ୍ରାପ୍ଯ କର୍ତ୍ତଵ୍ଯଂ କର୍ମ ଯଚ୍ଛୁଭମ୍ । ଅଗ୍ନିର୍ଵାଯୁଶ୍ଚ ସୋମଶ୍ଚ କର୍ମଣାଂ ଫଲଭାଗିନ: ।। ୨.୧୦୯.
ଏହି କର୍ମଭୂମିକୁ ପାଇଁ, ଯେଉଁ ଶୁଭ କର୍ମ କରିବା ଉଚିତ୍, ତାହା କରିବା ଦରକାର; ଏହି କର୍ମର ଫଳ ଅଗ୍ନି, ବାୟୁ ଓ ସୋମ ଦେବତା ପାଆନ୍ତି।
ଶତଂ କ୍ରତୂନାମାହୃତ୍ଯ ଦେଵରାଟ୍ ତ୍ରିଦିଵଙ୍ଗତ: । ତପାଂସ୍ଯୁଗ୍ରାଣି ଚାସ୍ଥାଯ ଦିଵଂ ଯାତା ମହର୍ଷଯ: ।। ୨.୧୦୯.
ଦେବତାଙ୍କ ରାଜା ଶତ କୃତୁ କରି ଶ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ; ଏବଂ ମହାର୍ଷିମାନେ ଭୟଙ୍କର ତପସ୍ୟା କରି ଦିବ୍ୟ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ।
ଅମୃଷ୍ଯମାଣ: ପୁନରୁଗ୍ରତେଜା ନିଶମ୍ଯ ତନ୍ନାସ୍ତିକଵାକ୍ଯହେତୁମ୍ । ଅଥାବ୍ରଵୀତ୍ତଂ ନୃପତେସ୍ତନୂଜୋ ଵିଗର୍ହମାଣୋ ଵଚନାନି ତସ୍ଯ ।। ୨.୧୦୯.
ଅସହ୍ୟ ହୋଇ, ତୀବ୍ର ତେଜସ୍ୱୀ ହୋଇ, ନାସ୍ତିକ ଭାବରେ କଥା ଶୁଣି, ରାଜାଙ୍କ ପୁଅ ତାହାର କଥା ନିନ୍ଦା କରି କହିଲେ।
ସତ୍ଯଂ ଚ ଧର୍ମଂ ଚ ପରାକ୍ରମଂ ଚ ଭୂତାନୁକମ୍ପାଂ ପ୍ରିଯଵାଦିତାଞ୍ଚ । ଦ୍ଵିଜାତିଦେଵାତିଥିପୂଜନଂ ଚ ପନ୍ଥାନମାହୁସ୍ତ୍ରିଦିଵସ୍ଯ ସନ୍ତ: ।। ୨.୧୦୯.
ସତ୍ୟ, ଧର୍ମ, ପ୍ରାକ୍ରମ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ପ୍ରତି ଦୟା, ମିଠା କଥା କହିବା, ଦ୍ୱିଜ, ଦେବତା ଓ ଅତିଥିଙ୍କ ସମ୍ମାନ—ଏହି ସବୁକୁ ନେଇ ସଜ୍ଜନମାନେ ଶ୍ୱର୍ଗର ପଥ ବୋଲି କହନ୍ତି।
ତେନୈଵମାଜ୍ଞାଯ ଯଥାଵଦର୍ଥମେକୋଦଯଂ ସମ୍ପ୍ରତିପଦ୍ଯ ଵିପ୍ରା: । ଧର୍ମଂ ଚରନ୍ତ: ସକଲଂ ଯଥାଵତ୍ କାଂକ୍ଷନ୍ତି ଲୋକାଗମମପ୍ରମତ୍ତା: ।। ୨.୧୦୯.
ଏହିପରି ଭାବରେ ଯଥାଯଥ ଅର୍ଥ ବୁଝି, ଏକାଗ୍ର ମନେ ନିଷ୍ଠା ଧରି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସମସ୍ତ ଧର୍ମ ନିଷ୍ଠାରେ ଚାଲି, ସତତା ଦ୍ୱାରା ଶ୍ୱର୍ଗଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତିକୁ ଆଶା କରନ୍ତି।
ନିନ୍ଦାମ୍ଯହଂ କର୍ମ ପିତୁ: କୃତଂ ତଦ୍ଯସ୍ତ୍ଵାମଗୃହ୍ଣାଦ୍ଵିଷମସ୍ଥବୁଦ୍ଧିମ୍ । ବୁଦ୍ଧ୍ଯାନଯୈଵଂଵିଧଯା ଚରନ୍ତଂ ସୁନାସ୍ତିକଂ ଧର୍ମପଥାଦପେତମ୍ ।। ୨.୧୦୯.
ମୁଁ ମୋର ପିତାଙ୍କର ସେହି କର୍ମକୁ ନିନ୍ଦା କରେଁ, ଯେଉଁଥିରେ ସେ ତୁମକୁ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ, ଯାହାର ବୁଦ୍ଧି ଭ୍ରମରେ ଥିଲା; ଏପରି ଭାବରେ ଚାଲିଥିବା, ନିଜର ଧାରଣାରେ ନାସ୍ତିକ ଥିବା ଲୋକ ଧର୍ମପଥରୁ ଭ୍ରଷ୍ଟ।
ଯଥା ହି ଚୋର: ସ ତଥା ହି ବୁଦ୍ଧସ୍ତଥାଗତଂ ନାସ୍ତିକମତ୍ର ଵିଦ୍ଧି । ତସ୍ମାଦ୍ଧି ଯ: ଶଙ୍କ୍ଯତମ: ପ୍ରଜାନାଂ ନ ନାସ୍ତିକେନାଭିମୁଖୋ ବୁଧ: ସ୍ଯାତ୍ ।। ୨.୧୦୯.
ଯେପରି ଚୋର, ସେପରି ଏପରି ବୁଦ୍ଧି ଥିବା ଲୋକ; ଏଠାରେ ନାସ୍ତିକତାକୁ ଏହି ଅବସ୍ଥା ବୋଲି ଜାଣ; ତେଣୁ ସମସ୍ତ ଲୋକ ମଧ୍ୟରେ ନାସ୍ତିକ ସବୁଠାରୁ ସନ୍ଦେହଜନକ; ଜ୍ଞାନୀମାନେ କେବେ ନାସ୍ତିକଙ୍କ ସହିତ ମିଶିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ତ୍ଵତ୍ତୋ ଜନା: ପୂର୍ଵତରେ ଵରାଶ୍ଚ ଶୁଭାନି କର୍ମାଣି ବହୂନି ଚକ୍ରୁ: । ଜିତ୍ଵା ସଦେମଂ ଚ ପରଞ୍ଚ ଲୋକଂ ତସ୍ମାଦ୍ଦ୍ଵିଜା: ସ୍ଵସ୍ତି ହୁତଂ କୃତଂ ଚ ।। ୨.୧୦୯.
ତୁମ ପୂର୍ବଜମାନେ ଓ ତାଙ୍କଠାରୁ ଉତ୍ତମମାନେ ବହୁତ ଶୁଭ କର୍ମ କରିଛନ୍ତି, ଏହି ଲୋକ ଓ ପରଲୋକକୁ ଜିତିଛନ୍ତି; ତେଣୁ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ହୋମ ଓ ଯଜ୍ଞ ସତ୍ୟରେ ଶୁଭ।
ଧର୍ମେ ରତା: ସତ୍ପୁରୁଷୈ: ସମେତାସ୍ତେଜସ୍ଵିନୋ ଦାନଗୁଣପ୍ରଧାନା: । ଅହିଂସକା ଵୀତମଲାଶ୍ଚ ଲୋକେ ଭଵନ୍ତି ପୂଜ୍ଯା ମୁନଯ: ପ୍ରଧାନା: ।। ୨.୧୦୯.
ଧର୍ମରେ ରତ, ସଜ୍ଜନମାନେ ସହିତ ଏକତା, ତେଜସ୍ୱୀ, ଦାନ ଓ ଗୁଣରେ ପ୍ରଧାନ, ଅହିଂସକ ଓ ଦୋଷରହିତ—ଏପରି ମୁନିମାନେ ଲୋକରେ ପ୍ରମୁଖ ଓ ପୂଜ୍ୟ।
ଇତି ବ୍ରୁଵନ୍ତଂ ଵଚନଂ ସରୋଷଂ ରାମଂ ମହାତ୍ମାନମଦୀନସତ୍ତ୍ଵମ୍ । ଉଵାଚ ତଥ୍ଯଂ ପୁନରାସ୍ତିକଂ ଚ ସତ୍ଯଂ ଵଚ: ସାନୁନଯଂ ଚ ଵିପ୍ର: ।। ୨.୧୦୯.
ଏପରି କ୍ରୋଧରେ ଥିବା ମହାତ୍ମା ଓ ଅଦୂର୍ବଳ ମନ ଥିବା ରାମଙ୍କୁ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ନିଜେ ସତ୍ୟ, ଆସ୍ଥା ଓ କୃପା ସହିତ ପୁନି କହିଲେ।
ନ ନାସ୍ତିକାନାଂ ଵଚନଂ ବ୍ରଵୀମ୍ଯହଂ ନ ନାସ୍ତିକୋଽହଂ ନ ଚ ନାସ୍ତି କିଞ୍ଚନ। ସମୀକ୍ଷ୍ଯ କାଲଂ ପୁନରାସ୍ତିକୋଽଭଵଂ ଭଵେଯ କାଲେ ପୁନରେଵ ନାସ୍ତିକଃ।।୨.୧୦୯.
ମୁଁ ନାସ୍ତିକଙ୍କ କଥା କହୁନି; ମୁଁ ନାସ୍ତିକ ନୁହେଁ, କିଛି ନାହିଁ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ। ସମୟ ଦେଖି ମୁଁ ପୁନି ଆସ୍ଥାବାନ୍ ହେଲି; ଆଉ ଏକ ସମୟରେ ପୁନି ନାସ୍ତିକ ହେଇପାରିବି।
ସ ଚାପି କାଲୋ ଽଯମୁପାଗତ: ଶନୈର୍ଯଥା ମଯା ନାସ୍ତିକଵାଗୁଦୀରିତା । ନିଵର୍ତ୍ତନାର୍ଥଂ ତଵ ରାମ କାରଣାତ୍ ପ୍ରସାଦନାର୍ଥଂ ତୁ ମଯୈତଦୀରିତମ୍ ।। ୨.୧୦୯.
ଏବେ ସେହି ସମୟ ଆସିଛି, ଯେପରି ମୁଁ ନାସ୍ତିକ ଭାବରେ କଥା କହିଥିଲି; କିନ୍ତୁ, ରାମ, ତୁମକୁ ଫେରାଇବା ଓ ତୁମ ଦୟା ପାଇବା ପାଇଁ ଏହି କଥା କହିଥିଲି।