ଅତୋ ଦୁ:ଖତରଂ ଲୋକେ ନ କିଞ୍ଚିତ୍ ପ୍ରତିଭାତି ମା । ଯତ୍ର ରାମ: ପିତୁର୍ଦଦ୍ଯାଦିଙ୍ଗୁଦୀକ୍ଷୋଦମୃଦ୍ଧିମାନ୍ ।। ୨.୧୦୩.
ଏହି ସଂସାରରେ ଏଠାରୁ ଅଧିକ ଦୁଃଖଦାୟକ କିଛି ମୋତେ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ—ଯେଉଁଠାରେ ଧନୀ ରାମ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ କେବଳ ଇଙ୍ଗୁଦି ଫଳ ଓ ମଧୁ ଦେଉଛନ୍ତି।
ରାମେଣେଙ୍ଗୁଦିପିଣ୍ଯାକଂ ପିତୁର୍ଦତ୍ତଂ ସମୀକ୍ଷ୍ଯ ମେ । କଥଂ ଦୁ:ଖେନ ହୃଦଯଂ ନ ସ୍ଫୋଟତି ସହସ୍ରଧା ।। ୨.୧୦୩.
ରାମ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ଇଙ୍ଗୁଦି ପିଠା ଦେଉଥିବା ଦେଖି, ଏତେ ଦୁଃଖରେ ମୋ ହୃଦୟ କିପରି ହଜାର ଖଣ୍ଡରେ ଭାଙ୍ଗିଯାଏ ନାହିଁ?
ଶ୍ରୁତିସ୍ତୁ ଖଲ୍ଵିଯଂ ସତ୍ଯା ଲୌକିକୀ ପ୍ରତିଭାତି ମା । ଯଦନ୍ନ: ପୁରୁଷୋ ଭଵତି ତଦନ୍ନାସ୍ତସ୍ଯ ଦେଵତା: ।। ୨.୧୦୩.
ଏହି ଲୋକରେ ଏହି କଥା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସତ୍ୟ—ମଣିଷ ଯେମିତି ଖାଏ, ସେହିପରି ତାଙ୍କର ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ହୁଅନ୍ତି।
ଏଵମାର୍ତ୍ତାଂ ସପତ୍ନ୍ଯସ୍ତା ଜଗ୍ମୁରାଶ୍ଵାସ୍ଯ ତାଂ ତଦା । ଦଦୃଶୁଶ୍ଚାଶ୍ରମେ ରାମଂ ସ୍ଵର୍ଗଚ୍ଯୁତମିଵାମରମ୍ ।। ୨.୧୦୩.
ତାପରେ, ସେ ସହପତ୍ନୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଏତେ ଦୁଃଖିତ ଦେଖି ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ, ଏବଂ ଆଶ୍ରମରେ ରାମଙ୍କୁ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ପଡ଼ିଥିବା ଦେବତା ପରି ଦେଖିଲେ।
ସର୍ଵଭୋଗୈ: ପରିତ୍ଯକ୍ତଂ ରାମଂ ସମ୍ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ମାତର: । ଆର୍ତ୍ତା ମୁମୁଚୁରଶ୍ରୂଣି ସସ୍ଵରଂ ଶୋକକର୍ଶିତା: ।। ୨.୧୦୩.
ସମସ୍ତ ଭୋଗ ତ୍ୟାଗ କରିଥିବା ରାମଙ୍କୁ ଦେଖି, ମାଆମାନେ ଦୁଃଖରେ ଭରି ଉଚ୍ଚସ୍ୱରରେ କାନ୍ଦିଲେ।
ତାସାଂ ରାମ: ସମୁତ୍ଥାଯ ଜଗ୍ରାହ ଚରଣାନ୍ ଶୁଭାନ୍ । ମାତଽଣାଂ ମନୁଜଵ୍ଯାଘ୍ର: ସର୍ଵାସାଂ ସତ୍ଯସଙ୍ଗର: ।। ୨.୧୦୩.
ମଣିଷମଧ୍ୟରେ ସିଂହ ଓ ନିଜ କଥାରେ ଅଟୁଟ ରାମ, ସମସ୍ତ ମାଆଙ୍କର ପବିତ୍ର ପାଦ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ।
ତା: ପାଣିଭି: ସୁଖସ୍ପର୍ଶୈର୍ମୃଦ୍ଵଙ୍ଗୁଲିତଲୈ: ଶୁଭୈ: । ପ୍ରମମାର୍ଜୂ ରଜ: ପୃଷ୍ଠାଦ୍ରାମସ୍ଯାଯତଲୋଚନା: ।। ୨.୧୦୩.
ବଡ଼ ବଡ଼ ଆଖିଥିବା ସେ ମହିଳାମାନେ ନରମ ଆଉ କୋମଳ ଆଙ୍ଗୁଠିରେ ରାମଙ୍କ ପିଠିରୁ ଧୂଳି ହଳେ ହଳେ ପୁଛିଦେଲେ।
ସୌମିତ୍ରିରପି ତା: ସର୍ଵା: ମାତଽ: ସମ୍ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ଦୁ:ଖିତ: । ଅଭ୍ଯଵାଦଯତାସକ୍ତଂ ଶନୈ ରାମାଦନନ୍ତରମ୍ ।। ୨.୧୦୩.
ସଉମିତ୍ରି ମଧ୍ୟ, ସମସ୍ତ ମାଆଙ୍କୁ ଦୁଃଖିତ ଦେଖି, ରାମଙ୍କ ପରେ ଗଭୀର ଭାବରେ ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
ଯଥା ରାମେ ତଥା ତସ୍ମିନ୍ ସର୍ଵା ଵଵୃତିରେ ସ୍ତ୍ରିଯ: । ଵୃତ୍ତିଂ ଦଶରଥାଜ୍ଜାତେ ଲକ୍ଷ୍ମଣେ ଶୁଭଲକ୍ଷଣେ ।। ୨.୧୦୩.
ଯେପରି ମହିଳାମାନେ ରାମଙ୍କୁ ସ୍ନେହ କରନ୍ତି, ସେପରି ଦଶରଥଙ୍କ ପୁଅ ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣ ଥିବା ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତେ ଭଲପାଇଲେ।
ସୀତାପି ଚରଣାଂସ୍ତାସାମୁପସଂଗୃହ୍ଯ ଦୁ:ଖିତା । ଶ୍ଵଶ୍ରୂଣାମଶ୍ରୁପୂର୍ଣାକ୍ଷୀ ସା ବଭୂଵାଗ୍ରତ: ସ୍ଥିତା ।। ୨.୧୦୩.
ସୀତା ମଧ୍ୟ, ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ସେ ମାଆମାନେଙ୍କର ପାଦ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ ଏବଂ ଅଶ୍ରୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆଖିରେ ସେମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।
ତାଂ ପରିଷ୍ଵଜ୍ଯ ଦୁ:ଖାର୍ତ୍ତାଂ ମାତା ଦୁହିତରଂ ଯଥା । ଵନଵାସକୃଶାଂ ଦୀନାଂ କୌସଲ୍ଯା ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍ ।। ୨.୧୦୩.
ଦୁଃଖରେ ଭରିଥିବା ମାଆ ଯେପରି ଝିଅକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରନ୍ତି, ସେପରି କୌସଲ୍ୟା ଅତି ଦୁଃଖିତ ଓ ଅନ୍ୟୁନ ହୋଇଯାଇଥିବା ସୀତାଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ଵିଦେହରାଜସ୍ଯ ସୁତା ସ୍ନୁଷା ଦଶରଥସ୍ଯ ଚ । ରାମପତ୍ନୀ କଥଂ ଦୁ:ଖଂ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତା ନିର୍ଜନେ ଵନେ ।। ୨.୧୦୩.
ବିଦେହ ରାଜାଙ୍କ ଝିଅ, ଦଶରଥଙ୍କ ସ୍ନୁଷା ଏବଂ ରାମଙ୍କ ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀ ସୀତା କିପରି ଏହି ନିର୍ଜନ ଅରଣ୍ୟରେ ଏତେ ଦୁଃଖ ଭୋଗୁଛନ୍ତି?
ପଦ୍ମମାତପସନ୍ତପ୍ତଂ ପରିକ୍ଲିଷ୍ଟମିଵୋତ୍ପଲମ୍ । କାଞ୍ଚନଂ ରଜସା ଧ୍ଵସ୍ତଂ କ୍ଲିଷ୍ଟଂ ଚନ୍ଦ୍ରମିଵାମ୍ବୁଦୈ: ।। ୨.୧୦୩.
ତୁମ ମୁହଁଟିକୁ ଦେଖି, ଯେଉଁଠି ସୂର୍ଯ୍ୟର ତାପରେ ମାରା ହୋଇଥିବା ପଦ୍ମ, କ୍ଷୀଣ ହୋଇଥିବା ଉତ୍ପଳ, ଧୂଳିରେ ମାଟିଯାଇଥିବା ସୁନା, କିମ୍ବା ମେଘରେ ଢାକିଯାଇଥିବା ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଲାଗୁଛି—
ମୁଖଂ ତେ ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ମାଂ ଶୋକୋ ଦହତ୍ଯଗ୍ନିରିଵାଶ୍ରଯମ୍ ଭୃଶଂ ମନସି ଵୈଦେହି ଵ୍ଯସନାରଣିସମ୍ଭଵ: ।। ୨.୧୦୩.
ହେ ବୈଦେହୀ, ତୁମ ମୁହଁ ଦେଖି ମୋତେ ଦୁଃଖର ଆଗ୍ନି ପରି ଜଳାଉଛି, ଦୁଃଖ ଓ ବିପଦରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଏହି ଯନ୍ତ୍ରଣା ମୋ ହୃଦୟକୁ ଭାରି ଭାବେ ଦହୁଛି।
ବ୍ରୁଵନ୍ତ୍ଯାମେଵମାର୍ତ୍ତାଯାଂ ଜନନ୍ଯାଂ ଭରତାଗ୍ରଜ: । ପାଦାଵାସାଦ୍ଯ ଜଗ୍ରାହ ଵସିଷ୍ଠସ୍ଯ ଚ ରାଘଵ: ।। ୨.୧୦୩.
ମାଆ ଏପରି ଦୁଃଖରେ କହୁଥିବା ବେଳେ, ଭରତଙ୍କ ଭାଇ ରାମ ଗଲେ ଏବଂ ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ପାଦ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ।
ପୁରୋହିତସ୍ଯାଗ୍ନିସମସ୍ଯ ଵୈ ତଦା ବୃହସ୍ପତେରିନ୍ଦ୍ର ଇଵାମରାଧିପ: । ପ୍ରଗୃହ୍ଯ ପାଦୌ ସୁସମୃଦ୍ଧତେଜସ: ସହୈଵ ତେନୋପଵିଵେଶ ରାଘଵ: ।। ୨.୧୦୩.
ସେତେବେଳେ, ଅଗ୍ନି ସମାନ ପୂରୋହିତଙ୍କୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଯେପରି ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି, ସେପରି ରାମ ତାଙ୍କର ପାଦ ଧରି ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ବସିଲେ।
ତତୋ ଜଘନ୍ଯଂ ସହିତୈ: ସମନ୍ତ୍ରିଭି: ପୁରପ୍ରଧାନୈଶ୍ଚ ସହୈଵ ସୈନିକୈ: । ଜନେନ ଧର୍ମଜ୍ଞତମେନ ଧର୍ମଵାନୁପୋପଵିଷ୍ଟୋ ଭରତସ୍ତଦାଗ୍ରଜମ୍ ।। ୨.୧୦୩.
ତାପରେ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ଥିବା ଭରତ, ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ, ସହରର ପ୍ରଧାନମାନେ, ସେନାମାନେ ଓ ଧର୍ମ ବୁଝିପାରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ସହିତ, ତାଙ୍କ ଭାଇଙ୍କ ଠାରେ ବସିଲେ।
ଉପୋପଵିଷ୍ଟସ୍ତୁ ତଥା ସ ଵୀର୍ଯଵାଂସ୍ତପସ୍ଵିଵେଷେଣ ସମୀକ୍ଷ୍ଯ ରାଘଵମ୍ । ଶ୍ରିଯା ଜ୍ଵଲନ୍ତଂ ଭରତ: କୃତାଞ୍ଜଲିର୍ଯଥା ମହେନ୍ଦ୍ର: ପ୍ରଯତ: ପ୍ରଜାପତିମ୍ ।। ୨.୧୦୩.
ଏଭଳି ବସି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭରତ ଦେଖିଲେ ଯେ, ତପସ୍ଵୀ ପରି ଦେଖାଉଥିବା ରାଘବ ଶ୍ରୀରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍। ଭରତ ହାତ ଜୋଡି ଗମ୍ଭୀର ଭାବେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିଲେ, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ର ଭକ୍ତିରେ ପ୍ରଜାପତିଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି।
କିମେଷ ଵାକ୍ଯଂ ଭରତୋ ଽଦ୍ଯ ରାଘଵଂ ପ୍ରଣମ୍ଯ ସତ୍କୃତ୍ଯ ଚ ସାଧୁ ଵକ୍ଷ୍ଯତି । ଇତୀଵ ତସ୍ଯାର୍ଯଜନସ୍ଯ ତତ୍ତ୍ଵତୋ ବଭୂଵ କୌତୂହଲମୁତ୍ତମଂ ତଦା ।। ୨.୧୦୩.
ଭରତ ଆଜି ରାଘବଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, କେମିତି କଥା କହିବେ? ଏହି ଭାବରେ ସମସ୍ତ ମାନ୍ୟ ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ଉତ୍ସୁକତା ଜନ୍ମ ନେଲା।
ସ ରାଘଵ: ସତ୍ଯଧୃତିଶ୍ଚ ଲକ୍ଷ୍ମଣୋ ମହାନୁଭଵୋ ଭରତଶ୍ଚ ଧାର୍ମିକ: । ଵୃତା: ସୁହୃଦ୍ଭିଶ୍ଚ ଵିରେଜୁରଧ୍ଵରେ ଯଥା ସଦସ୍ଯୈ: ସହିତାସ୍ତ୍ରଯୋ ଽଗ୍ନଯ: ।। ୨.୧୦୩.
ସେଠାରେ ସତ୍ୟରେ ଦୃଢ଼ ରାଘବ, ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଭରତ, ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀମାନେ ସହିତ, ସଭାରେ ଏମିତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲେ, ଯେପରି ଯଜ୍ଞରେ ପୁରୋହିତମାନେ ସହିତ ତିନି ଅଗ୍ନି।
ଇତ୍ଯାର୍ଷେ ଶ୍ରୀମଦ୍ରାମାଯଣେ ଵାଲ୍ମୀକୀଯେ ଆଦିକାଵ୍ଯେ ଶ୍ରୀମଦଯୋଧ୍ଯାକାଣ୍ଡେ ତ୍ର୍ଯୁତ୍ତରଶତତମ: ସର୍ଗ:
ଏଭଳି ପ୍ରାଚୀନ ଓ ପୂଜ୍ୟ ଶ୍ରୀମଦ୍ ରାମାୟଣରେ, ଶ୍ରୀମଦ୍ ଅୟୋଧ୍ୟାକାଣ୍ଡର ଏକ ଶତ ତିନି ତମ ସର୍ଗ ଶେଷ ହେଲା।
thumb|ଚତୁରଧିକଶତତମଃ ସର୍ଗଃ ଶ୍ରୂଯତାମ୍|center ତଂ ତୁ ରାମ: ସମାଜ୍ଞାଯ ଭ୍ରାତରଂ ଗୁରୁଵତ୍ସଲମ୍ । ଲକ୍ଷ୍ମଣେନ ସହ ଭ୍ରାତ୍ରା ପ୍ରଷ୍ଟୁଂ ସମୁପଚକ୍ରମେ ।। ୨.୧୦୪.
ତାପରେ ରାମ, ତାଙ୍କ ଭାଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହିତ, ଗୁରୁଙ୍କୁ ଭଲପାଉଥିବା ଭାଇକୁ ଦେଖି, ପଚାରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
କିମେତଦିଚ୍ଛେଯମହଂ ଶ୍ରୋତୁଂ ପ୍ରଵ୍ଯାହୃତଂ ତ୍ଵଯା । ଯସ୍ମାତ୍ତ୍ଵମାଗତୋ ଦେଶମିମଂ ଚୀରଜଟାଜିନୀ ।। ୨.୧୦୪.
ତୁମେ କଣ କହିଛ? ମୁଁ ସେଥିରେ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ। କାହିଁକି ତୁମେ ଚୀର ବସ୍ତ୍ର ଓ ଜଟା ପିନ୍ଧି, ଏଠାକୁ ଆସିଛ?
କିଂ ନିମିତ୍ତମିମଂ ଦେଶଂ କୃଷ୍ଣାଜିନଜଟାଧର: । ହିତ୍ଵା ରାଜ୍ଯଂ ପ୍ରଵିଷ୍ଟସ୍ତ୍ଵଂ ତତ୍ସର୍ଵଂ ଵକ୍ତୁମର୍ହସି ।। ୨.୧୦୪.
କଣ କାରଣରେ ତୁମେ କଳା କୃଷ୍ଣମୃଗଚର୍ମ ଓ ଜଟା ପିନ୍ଧି, ରାଜ୍ୟ ଛାଡ଼ି ଏହି ଅରଣ୍ୟକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛ? ସମସ୍ତ କଥା ମୋତେ କହ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ: କୈକଯୀପୁତ୍ର: କାକୁତ୍ସ୍ଥେନ ମହାତ୍ମନା । ପ୍ରଗୃହ୍ଯ ବଲଵଦ୍ଭୂଯ: ପ୍ରାଞ୍ଜଲିର୍ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍ ।। ୨.୧୦୪.
ଏଭଳି କହିବା ପରେ, କାକୁତ୍ସ୍ଥ ବଂଶର ମହାତ୍ମା ରାମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, କୈକେୟୀଙ୍କ ପୁଅ ଭରତ, ହାତ ଜୋଡି ଏବଂ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ, କଥା କହିଲେ।
ଆର୍ଯ୍ଯଂ ତାତ: ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ କୃତ୍ଵା କର୍ମ ସୁଦୁଷ୍କରମ୍ । ଗତ: ସ୍ଵର୍ଗଂ ମହାବାହୁ: ପୁତ୍ରଶୋକାଭିପୀଡିତ: ।। ୨.୧୦୪.
ଆମେ ଯିଏ ଆଦର କରୁଥିଲୁ, ସେ ତାତା, ବହୁତ କଷ୍ଟକର କାମ କରି, ପୁଅ ଶୋକରେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ଏହି ଲୋକ ଛାଡ଼ି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ସ୍ତ୍ରିଯା ନିଯୁକ୍ତ: କୈକେଯ୍ଯା ମମ ମାତ୍ରା ପରନ୍ତପ । ଚକାର ସୁମହତ୍ପାପମିଦମାତ୍ମଯଶୋହରମ୍ ।। ୨.୧୦୪.
ମୋ ମାଆ କୈକେୟୀଙ୍କ ଉପଦେଶରେ, ଶତ୍ରୁମାନେ ଭୟ କରୁଥିବା ତୁମେ, ସେ ଏହି ବଡ଼ ପାପ କରିଥିଲେ, ଯାହା ତାଙ୍କର ମର୍ଯ୍ୟାଦା ନଷ୍ଟ କଲା।
ସା ରାଜ୍ଯଫଲମପ୍ରାପ୍ଯ ଵିଧଵା ଶୋକକର୍ଶିତା । ପତିଷ୍ଯତି ମହାଘୋରେ ନିରଯେ ଜନନୀ ମମ ।। ୨.୧୦୪.
ମୋ ମାଆ, ରାଜ୍ୟର ଫଳ ନ ପାଇ, ବିଧବା ଓ ଶୋକରେ ଦୁଃଖିତ, ଭୟଙ୍କର ନରକକୁ ପଡ଼ିବେ।
ତସ୍ଯ ମେ ଦାସଭୂତସ୍ଯ ପ୍ରସାଦଂ କର୍ତ୍ତୁମର୍ହସି । ଅଭିଷିଞ୍ଚସ୍ଵ ଚାଦ୍ଯୈଵ ରାଜ୍ଯେନପ ମଘଵାନିଵ ।। ୨.୧୦୪.
ଏହିପରି, ମୁଁ ତୁମର ଦାସ ଭାବେ ଦୟା ଆଶା କରୁଛି; ଆଜି ମଗଭାନ ପରି ରାଜ୍ୟରେ ଅଭିଷେକ ହେଉ।
ଇମା: ପ୍ରକୃତଯ: ସର୍ଵା ଵିଧଵା ମାତରଶ୍ଚ ଯା: । ତ୍ଵତ୍ସକାଶମନୁପ୍ରାପ୍ତା: ପ୍ରସାଦଂ କର୍ତ୍ତୁମର୍ହସି ।। ୨.୧୦୪.
ଏହି ସମସ୍ତ ପ୍ରଜାମାନେ ଓ ବିଧବା ମାଆମାନେ ଯେଉଁମାନେ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ତୁମର କୃପା ଦରକାର।