ଯସ୍ଯ ଯଜ୍ଞୈର୍ଯଥୋଦ୍ଦିଷ୍ଟୈର୍ଯୁକ୍ତୋ ଧର୍ମସ୍ଯ ସଞ୍ଚଯ:। ଶରୀରକ୍ଲେଶସମ୍ଭୂତଂ ସ ଧର୍ମଂ ପରିମାର୍ଗତେ ।। ୨.୯୯.
ଯିଏ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଯଜ୍ଞ କରି ଧର୍ମ ଆର୍ଜନ କରିଥିଲେ, ସେ ଏବେ ଦେହର କଷ୍ଟ ଭୋଗ କରି ଧର୍ମ ଖୋଜୁଛନ୍ତି।
ଚନ୍ଦନେନ ମହାର୍ହେଣ ଯସ୍ଯାଙ୍ଗମୁପସେଵିତମ୍। ମଲେନ ତସ୍ଯାଙ୍ଗମିଦଂ କଥମାର୍ଯସ୍ଯ ସେଵ୍ଯତେ ।। ୨.୯୯.
ଯାହାଙ୍କ ଦେହ ପୂର୍ବେ ମୂଲ୍ୟବାନ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଯାଉଥିଲା, ସେଇ ମହାନ୍ ଲୋକଙ୍କ ଦେହ ଏବେ କିପରି ମାଟିରେ ଲପେଟାଯାଇଛି?
ମନ୍ନିମିତ୍ତମିଦଂ ଦୁ:ଖଂ ପ୍ରାପ୍ତୋ ରାମ: ସୁଖୋଚିତ:। ଧିଗ୍ଜୀଵିତଂ ନୃଶଂସସ୍ଯ ମମ ଲୋକଵିଗର୍ହିତମ୍ ।। ୨.୯୯.
ମୋ ଦୋଷରେ ରାମ, ଯିଏ ସୁଖରେ ଅଭ୍ୟସ୍ତ ଥିଲେ, ଏହି ଦୁଃଖକୁ ଭୋଗୁଛନ୍ତି। ଏହି ନିଷ୍ଠୁର ଜୀବନ ଉପରେ ଲୋକମାନେ ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି—ଏହା ଅପମାନ।
ଇତ୍ଯେଵଂ ଵିଲପନ୍ ଦୀନ: ପ୍ରସ୍ଵିନ୍ନମୁଖପଙ୍କଜ:। ପାଦାଵପ୍ରାପ୍ଯ ରାମସ୍ଯ ପପାତ ଭରତୋ ରୁଦନ୍ ।। ୨.୯୯.
ଏଭଳି ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦୁଥିବା, ଘମରେ ଭିଜିଥିବା ପଦ୍ମପରି ମୁହଁ ନେଇ, ଭରତ ଲୁହା ଝରାଇ ରାମଙ୍କ ପାଦରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ଦୁ:ଖାଭିତପ୍ତୋ ଭରତୋ ରାଜପୁତ୍ରୋ ମହାବଲ:। ଉକ୍ତ୍ଵାର୍ଯେତି ସକୃଦ୍ଦୀନଂ ପୁନର୍ନୋଵାଚ କିଞ୍ଚନ ।। ୨.୯୯.
ଦୁଃଖରେ ଭାସିଥିବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜପୁତ୍ର ଭରତ, ଦୁଃଖରେ 'ଆର୍ୟ' ବୋଲି ଏକଥର କହି, ତାପରେ ଆଉ କିଛି କହିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ବାଷ୍ପାପିହିତକଣ୍ଠଶ୍ଚ ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ରାମଂ ଯଶସ୍ଵିନମ୍। ଆର୍ଯେତ୍ଯେଵାଥ ସଂକ୍ରୁଶ୍ଯ ଵ୍ଯାହର୍ତ୍ତୁଂ ନାଶକତ୍ତଦା ।। ୨.୯୯.
ଲୁହାରେ ଅଟକିଥିବା କଣ୍ଠରେ, ଯଶସ୍ବୀ ରାମଙ୍କୁ ଦେଖି, 'ଆର୍ୟ' ବୋଲି କେବଳ ଡାକିପାରିଲେ, ତାପରେ ଆଉ କିଛି କହିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଶତ୍ରୁଘ୍ନଶ୍ଚାପି ରାମସ୍ଯ ଵଵନ୍ଦେ ଚରଣୌ ରୁଦନ୍। ତାଵୁଭୌ ସ ସମାଲିଙ୍ଗ୍ଯ ରାମଶ୍ଚାଶ୍ରୂଣ୍ଯଵର୍ତ୍ତଯତ୍ ।। ୨.୯୯.
ଶତୃଘ୍ନ ମଧ୍ୟ କାନ୍ଦିକାନ୍ଦି ରାମଙ୍କ ପାଦରେ ଶିର ନମାଇଲେ। ରାମ ଦୁଇ ଭାଇଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ତାଙ୍କର ଲୁହା ପୁଞ୍ଜିଦେଲେ।
ତତ: ସୁମନ୍ତ୍ରେଣ ଗୁହେନ ଚୈଵ ସମୀଯତୂ ରାଜସୁତାଵରଣ୍ଯେ। ଦିଵାକରଶ୍ଚୈଵ ନିଶାକରଶ୍ଚ ଯଥାମ୍ବରେ ଶୁକ୍ରବୃହସ୍ପତିଭ୍ଯାମ୍ ।। ୨.୯୯.
ତାପରେ ସୁମନ୍ତ୍ର ଓ ଗୁହାଙ୍କ ସହିତ ରାଜପୁତ୍ରମାନେ ଅରଣ୍ୟରେ ଏକଠା ହେଲେ, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ଆକାଶରେ ଶୁକ୍ର ଓ ବୃହସ୍ପତି ସହିତ ଏକତ୍ର ହୁଅନ୍ତି।
ତାନ୍ ପାର୍ଥିଵାନ୍ ଵାରଣଯୂଥପାଭାନ୍ ସମାଗତାଂସ୍ତତ୍ର ମହତ୍ଯରଣ୍ଯେ। ଵନୌକସସ୍ତେଽପି ସମୀକ୍ଷ୍ଯ ସର୍ଵେପ୍ଯଶ୍ରୂଣ୍ଯମୁଞ୍ଚନ୍ ପ୍ରଵିହାଯ ହର୍ଷମ୍ ।। ୨.୯୯.
ସେଇ ଅରଣ୍ୟରେ ରାଜାମାନେ, ହାତୀମାନଙ୍କ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖାଯାଉଥିବା, ଏକଠା ହେଉଥିବାକୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଅରଣ୍ୟବାସୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ଛାଡ଼ି ଲୁହା ଝରାଇଲେ।
ଇତ୍ଯାର୍ଷେ ଶ୍ରୀମଦ୍ରାମାଯଣେ ଵାଲ୍ମୀକୀଯେ ଆଦିକାଵ୍ଯେ ଶ୍ରୀମଦଯୋଧ୍ଯାକାଣ୍ଡେ ଏକୋନଶତତମ: ସର୍ଗ:
ଏଭଳି ପବିତ୍ର ଓ ପ୍ରାଚୀନ ଶ୍ରୀମଦ୍ ରାମାୟଣରେ, ବାଲ୍ମୀକିଙ୍କ ରଚିତ ଆୟୋଧ୍ୟା କାଣ୍ଡର ଉନନବେଁ ସର୍ଗ ଶେଷ ହେଲା।
thumb|ଶତତମଃ ସର୍ଗଃ ଶ୍ରୂଯତାମ୍|center ଜଟିଲଂ ଚୀରଵସନଂ ପ୍ରାଞ୍ଜଲିଂ ପତିତଂ ଭୁଵି । ଦଦର୍ଶ ରାମୋ ଦୁର୍ଦର୍ଶଂ ଯୁଗାନ୍ତେ ଭାସ୍କରଂ ଯଥା ।। ୨.୧୦୦.
ଜଟା ଓ ଚୀରବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ହାତ ଜୋଡି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଥିବା ଭରତଙ୍କୁ ରାମ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିବା ମୁସ୍କିଲ ହେଉଥିଲା—ଯେପରି ଯୁଗାନ୍ତରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।
କଥଞ୍ଚିଦଭିଵିଜ୍ଞାଯ ଵିଵର୍ଣଵଦନଂ କୃଶମ୍ । ଭ୍ରାତରଂ ଭରତଂ ରାମ: ପରିଜଗ୍ରାହ ବାହୁନା ।। ୨.୧୦୦.
କିପରି ଭଳି ଚିହ୍ନି ପାରି, ମୁହଁ ମଲିନ ଓ ଦେହ କ୍ଷୀଣ ହୋଇଥିବା ଭାଇ ଭରତଙ୍କୁ ରାମ ନିଜ ବାହୁରେ ଧରିଲେ।
ଆଘ୍ରାଯ ରାମସ୍ତଂ ମୂର୍ଧ୍ନି ପରିଷ୍ଵଜ୍ଯ ଚ ରାଘଵ: । ଅଙ୍କେ ଭରତମାରୋପ୍ଯ ପର୍ଯପୃଚ୍ଛତ୍ ସମାହିତଃ ।। ୨.୧୦୦.
ରାଘବ ରାମ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଘ୍ରାଣ କରି, ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଭରତଙ୍କୁ କୋଳରେ ଉଠାଇ ନିଜେ ଆସ୍ଥାରେ ପଚାରିଲେ।
କ୍ଵ ନୁ ତେ ଽଭୂତ୍ ପିତା ତାତ ଯଦରଣ୍ଯଂ ତ୍ଵମାଗତ: । ନ ହି ତ୍ଵଂ ଜୀଵତସ୍ତସ୍ଯ ଵନମାଗନ୍ତୁମର୍ହସି ।। ୨.୧୦୦.
ତୁମେ ଅରଣ୍ୟକୁ ଆସିଛ, ତୁମର ବାପା କେଉଁଠି? ସେଉଁଠି ଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ତୁମେ ଏଠି ଆସିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ଚିରସ୍ଯ ବତ ପଶ୍ଯାମି ଦୂରାଦ୍ଭରତମାଗତମ୍ । ଦୁଷ୍ପ୍ରତୀକମରଣ୍ଯେ ଽସ୍ମିନ୍ କିଂ ତାତ ଵନମାଗତ: ।। ୨.୧୦୦.
ହେ, କେତେ ଦିନ ପରେ ଦୂରରୁ ଭାରତଙ୍କୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖୁଛି। ଏହି ଅରଣ୍ୟରେ ତାଙ୍କର ଆକୃତି ଅଜଣା ଲାଗୁଛି—କାହିଁକି, ପୁତ୍ର, ତୁମେ ଏଠାକୁ ଆସିଛ?
କଚ୍ଚିଦ୍ଧାରଯତେ ତାତ ରାଜା ଯତ୍ତ୍ଵମିହାଗତ: । କଚ୍ଚିନ୍ନ ଦୀନ: ସହସା ରାଜା ଲୋକାନ୍ତରଂ ଗତ: ।। ୨.୧୦୦.
ପୁତ୍ର, ରାଜା ଆଉ ବଞ୍ଚିଛନ୍ତି କି, ଯେପରି ତୁମେ ଏଠାକୁ ଆସିଛ? କିମ୍ବା ଦୁଃଖରେ ରାଜା ହଠାତ୍ ଏହି ସଂସାର ଛାଡ଼ିଦେଇଛନ୍ତି କି?
କଚ୍ଚିତ୍ ସୌମ୍ଯ ନ ତେ ରାଜ୍ଯଂ ଭ୍ରଷ୍ଟଂ ବାଲସ୍ଯ ଶାଶ୍ଵତମ୍ ।। ୨.୧୦୦.
ହେ ସାନ୍ତ୍, ନିଶ୍ଚୟ ତୁମର ରାଜ୍ୟ, ଯାହା ଏକ ଶଶ୍ୱତ ଉତ୍ତରାଧିକାର, ହାରାଇଯାଇନାହିଁ କି?
କଚ୍ଚିଚ୍ଛୁଶ୍ରୂଷସେ ତାତ ପିତରଂ ସତ୍ଯଵିକ୍ରମମ୍ ।। ୨.୧୦୦.
ପୁତ୍ର, ତୁମେ ତୁମ ବପାଙ୍କୁ, ଯିଏ ସତ୍ୟବାନ୍, ଭଲଭାବେ ସେବା କରୁଛ କି?
କଚ୍ଚିଦ୍ଦଶରଥୋ ରାଜା କୁଶଲୀ ସତ୍ଯସଙ୍ଗର: । ରାଜସୂଯାଶ୍ଵମେଧାନାମାହର୍ତ୍ତା ଧର୍ମନିଶ୍ଚଯ: ।। ୨.୧୦୦.
ଦଶରଥ ରାଜା, ଯିଏ ସତ୍ୟରେ ଦୃଢ଼, ରାଜସୂୟ ଓ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ, ସେ ଭଲ ଅଛନ୍ତି କି?
ସ କଚ୍ଚିଦ୍ ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ଵିଦ୍ଵାନ୍ ଧର୍ମନିତ୍ଯୋ ମହାଦ୍ଯୁତି: । ଇକ୍ଷ୍ଵାକୂଣାମୁପାଧ୍ଯାଯୋ ଯଥାଵତ୍ତାତ ପୂଜ୍ଯତେ ।। ୨.୧୦୦.
ପୁତ୍ର, ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶର ପୂଜ୍ୟ ଗୁରୁ, ଯିଏ ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ସେଠି ଭଲଭାବେ ସମ୍ମାନିତ ହେଉଛନ୍ତି କି?
ସା ତାତ କଚ୍ଚିତ୍କୌସଲ୍ଯା ସୁମିତ୍ରା ଚ ପ୍ରଜାଵତୀ । ସୁଖିନୀ କଚ୍ଚିଦାର୍ଯ୍ଯା ଚ ଦେଵୀ ନନ୍ଦତି କୈକଯୀ ।। ୨.୧୦୦.
ପୁତ୍ର, କୌଶଲ୍ୟା ଓ ପୁଅ ଥିବା ସୁମିତ୍ରା ଭଲ ଅଛନ୍ତି କି? ଏବଂ ଆଦରଣୀୟ ଦେବୀ କୈକେୟୀ ମଧ୍ୟ ଖୁସି ଅଛନ୍ତି କି?
କଚ୍ଚିଦ୍ଵିନଯସମ୍ପନ୍ନ: କୁଲପୁତ୍ରୋ ବହୁଶ୍ରୁତ: । ଅନସୂଯୁରନୁଦ୍ରଷ୍ଟା ସତ୍କୃତସ୍ତେ ପୁରୋହିତ: ।। ୨.୧୦୦.
ଶିଷ୍ଟ ଓ ଅଧ୍ୟୟନଶୀଳ, ଅନସୂୟା ଓ ନିର୍ପକ୍ଷ, ତୁମ ପୁରୋହିତଙ୍କୁ ଭଲ ଭାବେ ସମ୍ମାନ କରୁଛ କି?
କଚ୍ଚିଦଗ୍ନିଷୁ ତେ ଯୁକ୍ତୋ ଵିଧିଜ୍ଞୋ ମତିମାନୃଜୁ: । ହୁତଂ ଚ ହୋଷ୍ଯମାଣଂ ଚ କାଲେ ଵେଦଯତେ ସଦା ।। ୨.୧୦୦.
ତୁମେ ଅଗ୍ନିରେ ଯଥାବିଧି କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଛ କି? ଜ୍ଞାନୀ ଓ ସିଧାସଳଖ, ସମୟରେ ହୋମ ଓ ଦାନ କରିବାକୁ ଦୃଢ଼ ଅଛ କି?
କଚ୍ଚିଦ୍ଦେଵାନ୍ ପିତଽନ୍ ମାତଽର୍ଗୁରୂନ୍ ପିତୃସମାନପି । ଵୃଦ୍ଧାଂଶ୍ଚ ତତ ଵୈଦ୍ଯାଂଶ୍ଚ ବ୍ରାହ୍ମଣାଂଶ୍ଚାଭିମନ୍ଯସେ ।। ୨.୧୦୦.
ପୁତ୍ର, ଦେବତା, ବପା, ମାଆ, ଗୁରୁ, ବଡ଼ମାନେ, ଡାକ୍ତର ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ—ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଉଚିତ ସମ୍ମାନ ଦେଉଛ କି?
ଇଷ୍ଵସ୍ତ୍ରଵରସମ୍ପନ୍ନମର୍ଥଶାସ୍ତ୍ରଵିଶାରଦମ୍ । ସୁଧନ୍ଵାନମୁପାଧ୍ଯାଯଂ କଚ୍ଚିତ୍ତ୍ଵଂ ତାତ ମନ୍ଯସେ ।। ୨.୧୦୦.
ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟା ଓ ଅର୍ଥଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଏବଂ ଦକ୍ଷ ଅଧ୍ୟାପକଙ୍କୁ ତୁମେ ଗୁରୁ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରୁଛ କି, ପୁତ୍ର?
କଚ୍ଚିଦାତ୍ମସମା: ଶୂରା: ଶ୍ରୁତଵନ୍ତୋ ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯା: । କୁଲୀନାଶ୍ଚେଙ୍ଗିତଜ୍ଞାଶ୍ଚ କୃତାସ୍ତେ ତାତ ମନ୍ତ୍ରିଣ: ।। ୨.୧୦୦.
ପୁତ୍ର, ତୁମ ପରି ସାହସୀ, ଶିକ୍ଷିତ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ କରିଥିବା, ଉଚ୍ଚ ବଂଶୀୟ, ଚତୁର୍ ଓ ବୁଝିପାରୁଥିବା ଲୋକମାନେକୁ ମନ୍ତ୍ରୀ କରିଛ କି?
ମନ୍ତ୍ରୋ ଵିଜଯମୂଲଂ ହି ରାଜ୍ଞାଂ ଭଵତି ରାଘଵ । ସୁସଂଵୃତୋ ମନ୍ତ୍ରଧରୈରମାତ୍ଯୈ: ଶାସ୍ତ୍ରକୋଵିଦୈ: ।। ୨.୧୦୦.
ହେ ରାଘବ, ରାଜାଙ୍କ ପାଇଁ ମନ୍ତ୍ରଣା ହେଉଛି ବିଜୟର ମୂଳ, ଯେତେବେଳେ ଦକ୍ଷ ଓ ଶାସ୍ତ୍ର ଜ୍ଞାନୀ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଏହାକୁ ଭଲଭାବେ ଗୁପ୍ତ ରଖନ୍ତି।
କଚ୍ଚିନ୍ନିଦ୍ରାଵଶଂ ନୈଷୀ: କଚ୍ଚିତ୍କାଲେ ପ୍ରବୁଧ୍ଯସେ । କଚ୍ଚିଚ୍ଚାପରରାତ୍ରେଷୁ ଚିନ୍ତଯସ୍ଯର୍ଥନୈପୁଣମ୍ ।। ୨.୧୦୦.
ତୁମେ ଘୁମର ଅଧୀନ ହେଉନାହାଁତ କି? ସମୟରେ ଉଠୁଛ କି? ରାତିର ଶେଷ ପ୍ରହରରେ ମଧ୍ୟ କାମର ସୂକ୍ଷ୍ମତା ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରୁଛ କି?
କଚ୍ଚିନ୍ମନ୍ତ୍ରଯସେ ନୈକ: କଚ୍ଚିନ୍ନ ବହୁଭି: ସହ । କଚ୍ଚିତ୍ତେ ମନ୍ତ୍ରିତୋ ମନ୍ତ୍ରୋ ରାଷ୍ଟ୍ରଂ ନ ପରିଧାଵତି ।। ୨.୧୦୦.
ତୁମେ କେବଳ ଏକାକି ବା ବହୁତ ଲୋକ ସହିତ ମନ୍ତ୍ରଣା କରୁନାହାଁତ କି? ତୁମେ ଯାହା ନିଷ୍ପତ୍ତି କର, ସେହି ମନ୍ତ୍ରଣା ରାଜ୍ୟରେ ପ୍ରଚାର ହେଉନାହିଁ କି?
କଚ୍ଚିଦର୍ଥଂ ଵିନିଶ୍ଚିତ୍ଯ ଲଘୁମୂଲଂ ମହୋଦଯମ୍ । କ୍ଷିପ୍ରମାରଭସେ କର୍ତ୍ତୁଂ ନ ଦୀର୍ଘଯସି ରାଘଵ ।। ୨.୧୦୦.
ହେ ରାଘବ, ଛୋଟ ପ୍ରୟାସରେ ବଡ଼ ଫଳ ମିଳିଥିବା କାମ ନିଶ୍ଚିତ କରି, ତୁମେ ତାହାକୁ ଶୀଘ୍ର କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରୁଛ କି, ବିଳମ୍ବ କରୁନାହାଁତ କି?