ପ୍ରତିପାନହ୍ରଦାନ୍ ପୂର୍ଣାନ୍ ଖରୋଷ୍ଟ୍ରଗଜଵାଜିନାମ୍ । ଅଵଗାହ୍ଯ ସୁତୀର୍ଥାଂଶ୍ଚ ହ୍ରଦାନ୍ ସୋତ୍ପଲପୁଷ୍କରାନ୍ ।। ୨.୯୧.
ଉଠ, ଗାଈ, ହାତୀ ଓ ଘୋଡ଼ା ପାଇଁ ପାନୀୟରେ ଭରିଥିବା ହ୍ରଦ ଏବଂ ଭଲ କୂଳ ଥିବା, ପଦ୍ମ ଓ ଶାଳୁକ ଭରିଥିବା ସ୍ନାନ ପାଇଁ ପୋଖରୀ ଥିଲା।
ଆକାଶଵର୍ଣପ୍ରତିମାନ୍ ସ୍ଵଚ୍ଛତୋଯାନ୍ ସୁଖପ୍ଲଵାନ୍ । ନୀଲଵୈଡୂର୍ଯ୍ଯଵର୍ଣାଂଶ୍ଚ ମୃଦୂନ୍ ଯଵସସଞ୍ଚଯାନ୍ ।। ୨.୯୧.
ଆକାଶ ରଙ୍ଗର ସ୍ପଷ୍ଟ ଜଳ ଭରିଥିବା, ସ୍ନାନ ପାଇଁ ସୁଖଦାୟକ ପୋଖରୀ ଏବଂ ନୀଳ ବୈଡୂର୍ୟ ରଙ୍ଗର ମୃଦୁ ଯବ ଢେର ଥିଲା।
ନିର୍ଵାପାର୍ଥାନ୍ ପଶୂନାଂ ତେ ଦଦୃଶୁସ୍ତତ୍ର ସର୍ଵଶ: ।। ୨.୯୧.
ସେଠାରେ ସମସ୍ତେ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇଥିବା ପଶୁମାନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଵ୍ଯସ୍ମଯନ୍ତ ମନୁଷ୍ଯାସ୍ତେ ସ୍ଵପ୍ନକଲ୍ପଂ ତଦଦ୍ଭୁତମ୍ । ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାତିଥ୍ଯଂ କୃତଂ ତାଦୃକ୍ ଭରତସ୍ଯ ମହର୍ଷିଣା ।। ୨.୯୧.
ମହାର୍ଷିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭରତଙ୍କୁ ଯେପରି ଅତିଥିସତ୍କାର ମିଳିଲା, ତାହା ଦେଖି ଲୋକମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପଡ଼ିଲେ, ଏହା ସ୍ୱପ୍ନ ଭଳି ଅନୁଭବ ହେଲା।
ଇତ୍ଯେଵଂ ରମମାଣାନାଂ ଦେଵାନାମିଵ ନନ୍ଦନେ । ଭରଦ୍ଵାଜାଶ୍ରମେ ରମ୍ଯେ ସା ରାତ୍ରିର୍ଵ୍ଯତ୍ଯଵର୍ତ୍ତତ ।। ୨.୯୧.
ଏପରି ଭାବେ, ଦେବତାମାନେ ଯେପରି ନନ୍ଦନବନରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି, ସେହିପରି ଭରଦ୍ୱାଜଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ସେ ଶୁଭ ରାତିଟିଏ କଟିଗଲା।
ପ୍ରତିଜଗ୍ମୁଶ୍ଚ ତା ନଦ୍ଯୋ ଗନ୍ଧର୍ଵାଶ୍ଚ ଯଥାଗତମ୍ । ଭରଦ୍ଵାଜମନୁଜ୍ଞାପ୍ଯ ତାଶ୍ଚ ସର୍ଵା ଵରାଙ୍ଗନା: ।। ୨.୯୧.
ତାପରେ ନଦୀମାନେ, ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ସୁନ୍ଦରୀମାନେ ଭରଦ୍ୱାଜଙ୍କର ଅନୁମତି ନେଇ, ଯେପରି ଆସିଥିଲେ, ସେପରି ଚାଲିଗଲେ।
ତଥୈଵ ମତ୍ତା ମଦିରୋତ୍କଟା ନରାସ୍ତଥୈଵ ଦିଵ୍ଯାଗୁରୁଚନ୍ଦନୋକ୍ଷିତା: । ତଥୈଵ ଦିଵ୍ଯା ଵିଵିଧା: ସ୍ରଗୁତ୍ତମା: ପୃଥକ୍ ପ୍ରକୀର୍ଣା ମନୁଜୈ: ପ୍ରମର୍ଦିତା: ।। ୨.୯୧.
ଏହିପରି, ମଦରେ ମତ୍ତ ନରମାନେ ଦିବ୍ୟ ଅଗୁରୁ ଓ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇ ଥିଲେ; ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ଦିବ୍ୟ ମାଳାମାନେ ଲୋକମାନେ ଦଳିଦେଇ ବିଛିଣ୍ଣ ହୋଇ ପଡ଼ିଥିଲା।
ଇତ୍ଯାର୍ଷେ ଶ୍ରୀମଦ୍ରାମାଯଣେ ଵାଲ୍ମୀକୀଯେ ଆଦିକାଵ୍ଯେ ଶ୍ରୀମଦଯୋଧ୍ଯାକାଣ୍ଡେ ଏକନଵତିତମ: ସର୍ଗ:
ଏହିପରି ମହାର୍ଷି ବାଲ୍ମୀକିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରଚିତ ପବିତ୍ର ଓ ପ୍ରାଚୀନ ଶ୍ରୀମଦ୍ରାମାୟଣର ଆୟୋଧ୍ୟାକାଣ୍ଡର ଏକାନବତିତମ ସର୍ଗ ଶେଷ ହେଲା।
thumb|ଦ୍ଵିନଵତିତମଃ ସର୍ଗଃ ଶ୍ରୂଯତାମ୍|center ତତସ୍ତାଂ ରଜନୀଂ ଵ୍ଯୁଷ୍ଯ ଭରତ: ସପରିଚ୍ଛଦ: । କୃତାତିଥ୍ଯୋ ଭରଦ୍ଵାଜଂ କାମାଦଭିଜଗାମ ऺହ ।। ୨.୯୨.
ସେ ରାତିଟିଏ କଟିବା ପରେ, ଭରତ ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ସାଥୀମାନେ ସହିତ, ଭଲ ଭାବେ ଅତିଥିସତ୍କାର ପାଇ ଭରଦ୍ୱାଜଙ୍କ ନିକଟକୁ ଇଚ୍ଛାକ୍ରମେ ଗଲେ।
ତମୃଷି: ପୁରୁଷଵ୍ଯାଘ୍ରଂ ପ୍ରାଞ୍ଜଲିଂ ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ଚାଗତମ୍ । ହୁତାଗ୍ନିହୋତ୍ରୋ ଭରତଂ ଭରଦ୍ଵାଜୋ ଽଭ୍ଯଭାଷତ ।। ୨.୯୨.
ଅଞ୍ଜଳି ମୁଡ଼ି ଆସୁଥିବା ମନୁଷ୍ୟମଧ୍ୟରେ ସିଂହ ଭରତଙ୍କୁ ଦେଖି, ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର କରିଥିବା ଭରଦ୍ୱାଜ ଋଷି କହିଲେ।
କଚ୍ଚିଦତ୍ର ସୁଖା ରାତ୍ରିସ୍ତଵାସ୍ମଦ୍ଵିଷଯେ ଗତା । ସମଗ୍ରସ୍ତେ ଜନ: କଚ୍ଚିଦାତିଥ୍ଯେ ଶଂସ ମେ ଽନଘ ।। ୨.୯୨.
"ତୁମେ ଏଠାରେ ଆମ ଆଶ୍ରମରେ ସୁଖରେ ରାତି କାଟିଲ କି? ତୁମ ସମସ୍ତ ସାଥୀମାନେ ଭଲ ଅଛନ୍ତି କି? ମୋର ଅତିଥିସତ୍କାର କିପରି ଲାଗିଲା, ନିଷ୍ପାପ, ମତେ କୁହ।"
ତମୁଵାଚାଞ୍ଜଲିଂ କୃତ୍ଵା ଭରତୋ ଽଭିପ୍ରଣମ୍ଯ ଚ । ଆଶ୍ରମାଦଭିନିଷ୍କ୍ରାନ୍ତମୃଷିମୁତ୍ତମତେଜସମ୍ ।। ୨.୯୨.
ଅଞ୍ଜଳି ମୁଡ଼ି ଗଭୀର ଶିରୋନମନ କରି, ଭରତ ସର୍ବୋତ୍ତମ ତେଜସ୍ୱୀ ଋଷିଙ୍କୁ, ଯିଏ ଆଶ୍ରମରୁ ବାହାରିଥିଲେ, କହିଲେ।
ସୁଖୋଷିତୋ ଽସ୍ମି ଭଗଵନ୍ ସମଗ୍ରବଲଵାହନ: । ତର୍ପିତ: ସର୍ଵକାମୈଶ୍ଚ ସାମାତ୍ଯୋ ବଲଵତ୍ତ୍ଵଯା ।। ୨.୯୨.
"ଭଗବନ୍, ମୁଁ ଏବଂ ମୋର ସମସ୍ତ ସେନା ଓ ସାଥୀମାନେ ଭଲ ଭାବେ ବିଶ୍ରାମ କରିଛୁ, ଆପଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୋଇଛି।"
ଅପେତକ୍ଲମସନ୍ତାପା: ସୁଭିକ୍ଷା: ସୁପ୍ରତିଶ୍ରଯା: । ଅପି ପ୍ରେଷ୍ଯାନୁପାଦାଯ ସର୍ଵେ ସ୍ମ ସୁସୁଖୋଷିତା: ।। ୨.୯୨.
"କ୍ଲାନ୍ତି ଓ ଦୁଃଖ ଦୂର ହୋଇଛି, ଭଲ ଖାଦ୍ୟ ଓ ଆଶ୍ରୟ ମିଳିଛି, ଆମ ସମସ୍ତ ଦାସମାନେ ମଧ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁଖରେ ରହିଛନ୍ତି।"
ଆମନ୍ତ୍ରଯେ ଽହଂ ଭଗଵନ୍ କାମଂ ତ୍ଵାମୃଷିସତ୍ତମ । ସମୀପଂ ପ୍ରସ୍ଥିତଂ ଭ୍ରାତୁର୍ମୈତ୍ରେଣେକ୍ଷସ୍ଵ ଚକ୍ଷୁଷା ।। ୨.୯୨.
"ଭଗବନ୍, ମୁଁ ବିଦାୟ ନେଉଛି, ଦୟାକରି ମୌତ୍ରି ଦୃଷ୍ଟିରେ ମୋତେ ଦେଖନ୍ତୁ, ଯେଉଁଠାରେ ମୁଁ ମୋର ଭାଇଙ୍କୁ ମିଳିବାକୁ ଯାଉଛି।"
ଆଶ୍ରମଂ ତସ୍ଯ ଧର୍ମଜ୍ଞ ଧାର୍ମିକସ୍ଯ ମହାତ୍ମନ: । ଆଚକ୍ଷ୍ଵ କତମୋ ମାର୍ଗ: କିଯାନିତି ଚ ଶଂସ ମେ ।। ୨.୯୨.
"ଧର୍ମଜ୍ଞ, ମୋତେ କୁହନ୍ତୁ, ସେ ଧାର୍ମିକ ଓ ମହାତ୍ମାଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ କେଉଁ ପଥେ ଯିବାଯିବ, ଏବଂ କେତେ ଦୂର ଅଛି।"
ଇତି ପୃଷ୍ଟସ୍ତୁ ଭରତଂ ଭ୍ରାତୃଦର୍ଶନଲାଲସମ୍ । ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ମହାତେଜା ଭରଦ୍ଵାଜୋ ମହାତପା: ।। ୨.୯୨.
ଭାଇଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆତୁର ଭରତଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନରେ, ମହାତପସ୍ବୀ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭରଦ୍ୱାଜ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଭରତାର୍ଦ୍ଧତୃତୀଯେଷୁ ଯୋଜନେଷ୍ଵଜନେ ଵନେ । ଚିତ୍ରକୂଟୋ ଗିରିସ୍ତତ୍ର ରମ୍ଯନିର୍ଦରକାନନ: ।। ୨.୯୨.
"ଏଠାରୁ ଦୁଇ ଓ ଅର୍ଧ ଯୋଜନ ଦୂରରେ ଜଣେ ମଧ୍ୟ ନଥିବା ଅରଣ୍ୟରେ ଚିତ୍ରକୂଟ ପର୍ବତ ଅଛି, ଯାହାର ଅବିରତ ସୁନ୍ଦର ଜଙ୍ଗଲ ଅଛି।"
ଉତ୍ତରଂ ପାର୍ଶ୍ଵମାସାଦ୍ଯ ତସ୍ଯ ମନ୍ଦାକିନୀ ନଦୀ । ପୁଷ୍ऺିପତଦ୍ରୁମସଞ୍ଛନ୍ନା ରମ୍ଯପୁଷ୍ପିତକାନନା ।। ୨.୯୨.
"ସେହି ପର୍ବତର ଉତ୍ତର ପାର୍ଶ୍ୱରେ ମନ୍ଦାକିନୀ ନଦୀ ବହୁଛି, ଯାହା ଫୁଲ ଲଗା ଗଛ ଓ ସୁନ୍ଦର ପୁଷ୍ପିତ ଉଦ୍ୟାନରେ ଢାକିଯାଇଛି।"
ଅନନ୍ତରଂ ତତ୍ସରିତଶ୍ଚିତ୍ରକୂଟଶ୍ଚ ପର୍ଵତ: । ତଯୋ: ପର୍ଣକୁଟୀ ତାତ ତତ୍ର ତୌ ଵସତୋ ଧ୍ରୁଵମ୍ ।। ୨.୯୨.
"ସେ ନଦୀ ପରେ ଚିତ୍ରକୂଟ ପର୍ବତ ଅଛି; ତାଙ୍କ ଦୁଇଁଜଣଙ୍କର ପତ୍ରକୁଟି ସେଠି ଅଛି, ଯେଉଁଠାରେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସେମାନେ ବସୁଛନ୍ତି।"
ଦକ୍ଷିଣେନୈଵ ମାର୍ଗେଣ ସଵ୍ଯଦକ୍ଷିଣମେଵ ଵା । ଗଜଵାଜିରଥାକୀର୍ଣାଂ ଵାହିନୀଂ ଵାହିନୀପତେ । ଵାହଯସ୍ଵ ମହାଭାଗ ତତୋ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯସି ରାଘଵମ୍ ।। ୨.୯୨.
ହେ ସେନାପତି, ତୁମେ ଦକ୍ଷିଣ ପଥ କିମ୍ବା ବାମ କିମ୍ବା ଡାହାଣ ପଥ ଧରି, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା ଓ ରଥରେ ଭରିଥିବା ସେନାକୁ ଆଗେ ବଢ଼ାଅ। ଏଭଳି କଲେ ତୁମେ ରାଘବଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିବ।
ପ୍ରଯାଣମିତି ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ରାଜରାଜସ୍ଯ ଯୋଷିତ: । ହିତ୍ଵା ଯାନାନି ଯାନାର୍ହା ବ୍ରାହ୍ମଣଂ ପର୍ଯ୍ଯଵାରଯନ୍ ।। ୨.୯୨.
ଯିବାକୁ ଆଦେଶ ମିଳିବା ସୁନି, ରାଜାଙ୍କର ମହିଳାମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ରଥ ଚଢ଼ିବାଯୋଗ୍ୟ ଥିଲେ, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଯାନ ଛାଡ଼ି ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଲେ।
ଵେପମାନା କୃଶା ऺଦୀନା ସହ ଦେଵ୍ଯା ସୁମିତ୍ରଯା । କୌସଲ୍ଯା ତତ୍ର ଜଗ୍ରାହ କରାଭ୍ଯାଂ ଚରଣୌ ମୁନେ: ।। ୨.୯୨.
କମ୍ପିଥିବା, କ୍ଷୀଣ ଓ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, କୌଶଳ୍ୟା ଦେବୀ ସୁମିତ୍ରା ସହିତ, ସେଠାରେ ମୁନିଙ୍କର ଚରଣକୁ ଦୁଇହାତରେ ଧରିଲେ।
ଅସମୃଦ୍ଧେନ କାମେନ ସର୍ଵଲୋକସ୍ଯ ଗର୍ହିତା । କୈକେଯୀ ତସ୍ଯ ଜଗ୍ରାହ ଚରଣୌ ସଵ୍ଯପତ୍ରପା ।। ୨.୯୨.
ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଇଚ୍ଛା ଓ ସମସ୍ତଙ୍କ ନିନ୍ଦିତା କୈକେୟୀ, ଲଜ୍ଜାରେ ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ମୁନିଙ୍କର ଚରଣକୁ ଧରିଲେ।
ତଂ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣମାଗମ୍ଯ ଭଗଵନ୍ତଂ ମହାମୁନିମ୍ । ଅଦୂରାଦ୍ଭରତସ୍ଯୈଵ ତସ୍ଥୌ ଦୀନମନାସ୍ତଦା ।। ୨.୯୨.
ସେ ମହାମୁନିଙ୍କୁ ପରିକ୍ରମା କରି, ଅତି ନିକଟରେ ଭାରତଙ୍କ ନିକଟରେ, ଦୁଃଖରେ ଡୁବିଥିବା ମନେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ।
ତତ: ପପ୍ରଚ୍ଛ ଭରତଂ ଭରଦ୍ଵାଜୋ ଦୃଢଵ୍ରତ: । ଵିଶେଷଂ ଜ୍ଞାତୁମିଚ୍ଛାମି ମାତଽଣାଂ ତଵ ରାଘଵ ।। ୨.୯୨.
ତାପରେ ଦୃଢ଼ ନିୟମରେ ଅଟୁଟ ଥିବା ଭୃଗୁବଂଶୀ ଭରଦ୍ୱାଜ, ଭାରତଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ: 'ହେ ରାଘବବଂଶୀ, ମୁଁ ତୁମ ମାଆମାନେ ବିଷୟରେ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ଜାଣିବାକୁ ଚାହେଁ।'
ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତୁ ଭରତୋ ଭରଦ୍ଵାଜେନ ଧାର୍ମିକ: । ଉଵାଚ ପ୍ରାଞ୍ଜଲିର୍ଭୂତ୍ଵା ଵାକ୍ଯଂ ଵଚନକୋଵିଦ: ।। ୨.୯୨.
ଭରଦ୍ୱାଜଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଭାରତ ହାତ ଜୋଡି, ନିପୁଣ ଭାଷାରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଯାମିମାଂ ଭଗଵନ୍ ଦୀନାଂ ଶୋକାନଶନକର୍ଶିତାମ୍ । ପିତୁର୍ହି ମହିଷୀଂ ଦେଵୀଂ ଦେଵତାମିଵ ପଶ୍ଯସି ।। ୨.୯୨.
'ଭଗବନ୍, ଯେଉଁ ଦୁଃଖିତ, ଶୋକରେ ଅତି କ୍ଷୀଣ ହୋଇଛନ୍ତି, ଯାହାକୁ ଆପଣ ଦେଖୁଛନ୍ତି, ସେ ମୋ ପିତାଙ୍କର ପ୍ରଧାନ ରାଣୀ, ଦେବୀ ପରି।'
ଏଷା ତଂ ପୁରୁଷଵ୍ଯାଘ୍ରଂ ସିଂହଵିକ୍ରାନ୍ତଗାମିନମ୍ । କୌସଲ୍ଯା ସୁଷୁଵେ ରାମଂ ଧାତାରମଦିତିର୍ଯଥା ।। ୨.୯୨.
'ଏହି କୌଶଳ୍ୟା, ଯିଏ ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବାଘ ପରି, ସିଂହ ପଦଚାଳୀ ରାମଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଛନ୍ତି, ଯେପରି ଅଦିତି ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଳକଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଥିଲେ।'
ଅସ୍ଯାଵାମଭୁଜଂ ଶ୍ଲିଷ୍ଟା ଯୈଷା ତିଷ୍ଠତି ଦୁର୍ମନା: । କର୍ଣିକାରସ୍ଯ ଶାଖେଵ ଶୀର୍ଣପୁଷ୍ପା ଵନାନ୍ତରେ ।। ୨.୯୨.
'ଏହି ଯିଏ ତାଙ୍କର ବାମ ହାତକୁ ଧରି ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ଦାଉଁଥିବେ, ସେ ଅରଣ୍ୟରେ ଫୁଲ ଝଡ଼ିଯାଇଥିବା କର୍ଣ୍ଣିକାର ଗଛର ଏକ ଡାଳି ପରି ଅଛନ୍ତି।'