ତତଃ ଭରତମ୍ ଆଯାନ୍ତମ୍ ଶତ କ୍ରତୁମ୍ ଇଵ ଅମରାଃ । ପ୍ରତ୍ଯନନ୍ଦନ୍ ପ୍ରକୃତଯୋ ଯଥା ଦଶରଥମ୍ ତଥା ॥୨-୮୧-
ଭାରତ ଆସୁଥିବାବେଳେ, ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କୁ ଯେମିତି ଦେବତାମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଅଭିନନ୍ଦନ କରନ୍ତି, ସେମିତି ଦଶରଥଙ୍କୁ ଯେପରି ଅଭିନନ୍ଦନ କରିଥିଲେ, ସେଭଳି ସ୍ବାଗତ କଲେ।
ହ୍ରଦୈଵ ତିମି ନାଗ ସମ୍ଵୃତଃ । ସ୍ତିମିତ ଜଲୋ ମଣି ଶନ୍ଖ ଶର୍କରଃ । ଦଶରଥ ସୁତ ଶୋଭିତା ସଭା । ସଦଶରଥା ଇଵ ବଭୌ ଯଥା ପୁରା ॥୨-୮୧-
ଦଶରଥଙ୍କ ପୁତ୍ର ଶୋଭିତ ସଭା, ବଡ଼ ମାଛ ଓ ନାଗରେ ଭରିଥିବା ହ୍ରଦ ପରି ଲାଗୁଥିଲା, ଶାନ୍ତ ଜଳ ଓ ମଣି, ଶଙ୍ଖ, ପଥରରେ ଶୋଭିତ ତଟ ପରି—ଯେପରି ପୂର୍ବେ ଦଶରଥ ଥିଲେ, ସେଭଳି।
thumb|ଦ୍ଵ୍ଯଶୀତିତମଃ ସର୍ଗଃ ଶ୍ରୂଯତାମ୍|center ଶ୍ରୀମଦ୍ଵାଲ୍ମୀକିଯରାମାଯଣେ ଅଯୋଧ୍ଯାକାଣ୍ଡେ ଦ୍ଵ୍ଯଶୀତିତମଃ ସର୍ଗଃ ॥୨-
ଏଠାରେ ଶ୍ରୀମଦ୍ବାଲ୍ମୀକିଙ୍କ ରାମାୟଣର ଅୟୋଧ୍ୟା କାଣ୍ଡର ଅଷ୍ଟାଶୀତିତମ ସର୍ଗ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି।
ତାମ୍ ଆର୍ଯ ଗଣ ସମ୍ପୂର୍ଣାମ୍ ଭରତଃ ପ୍ରଗ୍ରହାମ୍ ସଭାମ୍ । ଦଦର୍ଶ ବୁଦ୍ଧି ସମ୍ପନ୍ନଃ ପୂର୍ଣ ଚନ୍ଦ୍ରାମ୍ ନିଶାମ୍ ଇଵ ॥୨-୮୨-
ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଭାରତ ଦେଖିଲେ, ଜେଉଁ ସଭା ଆଦରଣୀୟ ବୃଦ୍ଧମାନେ ସହିତ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା, ଯେପରି ଏକ ରାତି ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ରରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ।
ଆସନାନି ଯଥା ନ୍ଯାଯମ୍ ଆର୍ଯାଣାମ୍ ଵିଶତାମ୍ ତଦା । ଅଦୃଶ୍ଯତ ଘନ ଅପାଯେ ପୂର୍ଣ ଚନ୍ଦ୍ରା ଇଵ ଶର୍ଵରୀ ॥୨-୮୨-
ସେଇ ବୃଦ୍ଧମାନେ ଯଥାଯଥିକ ଆସନ ଗ୍ରହଣ କରିବା ସମୟରେ, ସଭା ମେଘ ହଟିଯାଇଥିବା ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ରାତି ପରି ଲାଗୁଥିଲା।
ସା ଵିଦ୍ଵଜ୍ଜନସମ୍ପୂର୍ଣା ସଭା ସୁରୁଚିରା ତଦା । ଅଦୃଶ୍ଯତ ଘନାପାଯେ ପୂର୍ଣଚନ୍ଦ୍ରେଵ ଶର୍ଵରୀ ॥୨-୮୨-
ବିଦ୍ୱାନ୍ମାନେ ସହିତ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏହି ଶୋଭାମୟ ସଭା, ମେଘ ହଟିଯାଇଥିବା ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ରାତି ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ରାଜ୍ଞଃ ତୁ ପ୍ରକୃତୀଃ ସର୍ଵାଃ ସମଗ୍ରାଃ ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ଧର୍ମଵିତ୍ । ଇଦମ୍ ପୁରୋହିତଃ ଵାକ୍ଯମ୍ ଭରତମ୍ ମୃଦୁ ଚ ଅବ୍ରଵୀତ୍ ॥୨-୮୨-
ରାଜାଙ୍କ ସମସ୍ତ ଉପଦେଷ୍ଟା, ଯେଉଁମାନେ ଧର୍ମକୁ ଜାଣନ୍ତି, ସମ୍ମିଳିତ ହେବା ପରେ, ପୁରୋହିତ ଭାରତଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଭରା କଥା କହିଲେ।
ତାତ ରାଜା ଦଶରଥଃ ସ୍ଵର୍ ଗତଃ ଧର୍ମମ୍ ଆଚରନ୍ । ଧନ ଧାନ୍ଯଵତୀମ୍ ସ୍ଫୀତାମ୍ ପ୍ରଦାଯ ପୃଥିଵୀମ୍ ତଵ ॥୨-୮୨-
ପ୍ରିୟ ଶିଶୁ, ରାଜା ଦଶରଥ ଧର୍ମ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରି, ଧନ ଓ ଧାନ୍ୟରେ ପ୍ରଚୁର ଏହି ଭୂମି ତୁମକୁ ଦେଇ, ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଇଛନ୍ତି।
ରାମଃ ତଥା ସତ୍ଯ ଧୃତିଃ ସତାମ୍ ଧର୍ମମ୍ ଅନୁସ୍ମରନ୍ । ନ ଅଜହାତ୍ ପିତୁର୍ ଆଦେଶମ୍ ଶଶୀ ଜ୍ଯୋତ୍ସ୍ନାମ୍ ଇଵ ଉଦିତଃ ॥୨-୮୨-
ରାମ ଏହିପରି ନିଷ୍ଠା ଓ ସତ୍ୟରେ ଅଟୁଟ ରହି, ଭଲ ଲୋକଙ୍କର କର୍ତ୍ତବ୍ୟକୁ ସ୍ମରଣ କରି, ନିଜ ପିତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାକୁ କେବେ ଛାଡ଼ିନାହାନ୍ତି; ଉଦିତ ଚନ୍ଦ୍ରମା ଯେପରି ତାହାର ଆଲୋକକୁ କେବେ ତ୍ୟାଗ କରିନଥାଏ।
ପିତ୍ରା ଭ୍ରାତ୍ରା ଚ ତେ ଦତ୍ତମ୍ ରାଜ୍ଯମ୍ ନିହତ କଣ୍ଟକମ୍ । ତତ୍ ଭୁନ୍କ୍ଷ୍ଵ ମୁଦିତ ଅମାତ୍ଯଃ କ୍ଷିପ୍ରମ୍ ଏଵ ଅଭିଷେଚଯ ॥୨-୮୨-
ତୁମକୁ ତୁମ ପିତା ଓ ଭାଇ ଯେ ରାଜ୍ୟ ଦେଇଛନ୍ତି, ଏବେ ଏହାରେ କୌଣସି ବିପଦ ନାହିଁ; ଖୁସି ଅମାତ୍ୟମାନେ ସହିତ ଏହି ରାଜ୍ୟ ଉପଭୋଗ କର, ଶୀଘ୍ର ଅଭିଷେକ କର।
ଉଦୀଚ୍ଯାଃ ଚ ପ୍ରତୀଚ୍ଯାଃ ଚ ଦାକ୍ଷିଣାତ୍ଯାଃ ଚ କେଵଲାଃ । କୋଟ୍ଯା ଅପର ଅନ୍ତାଃ ସାମୁଦ୍ରା ରତ୍ନାନି ଅଭିହରନ୍ତୁ ତେ ॥୨-୮୨-
ଉତ୍ତର, ପଶ୍ଚିମ ଓ ସୁଧ୍ଧ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗର ଲୋକମାନେ, ଏବଂ ସମୁଦ୍ର ସୀମାର ଦୂର ଅଞ୍ଚଳରେ ଥିବା ଲୋକମାନେ, ତୁମ ପାଇଁ ରତ୍ନ ଓ ଧନ ଆଣିଦିଅନ୍ତୁ।
ତତ୍ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଭରତଃ ଵାକ୍ଯମ୍ ଶୋକେନ ଅଭିପରିପ୍ଲୁତଃ । ଜଗାମ ମନସା ରାମମ୍ ଧର୍ମଜ୍ଞୋ ଧର୍ମ କାନ୍କ୍ଷଯା ॥୨-୮୨-
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଭରତ ଦୁଃଖରେ ଡୁବିଗଲେ; ନିଜ ମନକୁ ଧର୍ମରେ ଲଗାଇ, ଧର୍ମ ପ୍ରତି ଆଶା ରଖି, ରାମଙ୍କୁ ଭାବିଲେ।
ସ ବାଷ୍ପ କଲଯା ଵାଚା କଲ ହମ୍ସ ସ୍ଵରଃ ଯୁଵା । ଵିଲଲାପ ସଭା ମଧ୍ଯେ ଜଗର୍ହେ ଚ ପୁରୋହିତମ୍ ॥୨-୮୨-
ସେ ଅଶ୍ରୁଭରା କଣ୍ଠରେ, ଜବାକୁ ହଂସର ମନ୍ତ୍ରଣା ପରି ମୃଦୁ ସ୍ୱରରେ, ସଭା ମଧ୍ୟରେ ବିଳାପ କଲେ ଏବଂ ପ୍ରଧାନ ପୁରୋହିତଙ୍କୁ ଦୋଷ ଦେଲେ।
ଚରିତ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯସ୍ଯ ଵିଦ୍ଯା ସ୍ନାତସ୍ଯ ଧୀମତଃ । ଧର୍ମେ ପ୍ରଯତମାନସ୍ଯ କୋ ରାଜ୍ଯମ୍ ମଦ୍ଵିଧୋ ହରେତ୍ ॥୨-୮୨-
ଯେଉଁ ଜଣେ ନିୟମିତ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ, ଶିକ୍ଷା ପାଇଥିବା, ଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ଧର୍ମରେ ଦୃଢ଼, ଏମିତି ମୁଁ ପରି ଲୋକଙ୍କୁ କିଏ ରାଜ୍ୟ ଛିନିପାରିବ?
କଥମ୍ ଦଶରଥାଜ୍ ଜାତଃ ଭଵେଦ୍ ରାଜ୍ଯ ଅପହାରକଃ । ରାଜ୍ଯମ୍ ଚ ଅହମ୍ ଚ ରାମସ୍ଯ ଧର୍ମମ୍ ଵକ୍ତୁମ୍ ଇହ ଅର୍ହସି ॥୨-୮୨-
ଦଶରଥଙ୍କ ପୁତ୍ର ହୋଇ କିପରି ମୁଁ ରାଜ୍ୟ ଛିନିପାରିବି? ରାମଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ଓ ମୁଁ ଦୁଇଁ ଜଣେ ତାଙ୍କର; ଏଠାରେ ତୁମେ ଧର୍ମ କଥା କହିବା ଉଚିତ।
ଜ୍ଯେଷ୍ଠଃ ଶ୍ରେଷ୍ଠଃ ଚ ଧର୍ମ ଆତ୍ମା ଦିଲୀପ ନହୁଷ ଉପମଃ । ଲବ୍ଧୁମ୍ ଅର୍ହତି କାକୁତ୍ସ୍ଥୋ ରାଜ୍ଯମ୍ ଦଶରଥୋ ଯଥା ॥୨-୮୨-
ଅଧିକାରୀ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଧର୍ମମୟ ଆତ୍ମା, ଦିଲୀପ ଓ ନହୁଷଙ୍କ ସମାନ, ରାମ ଦଶରଥଙ୍କ ପରି ରାଜ୍ୟ ପାଇବାର ଯୋଗ୍ୟ।
ଅନାର୍ଯ ଜୁଷ୍ଟମ୍ ଅସ୍ଵର୍ଗ୍ଯମ୍ କୁର୍ଯାମ୍ ପାପମ୍ ଅହମ୍ ଯଦି । ଇକ୍ଷ୍ଵାକୂଣାମ୍ ଅହମ୍ ଲୋକେ ଭଵେଯମ୍ କୁଲ ପାମ୍ସନଃ ॥୨-୮୨-
ମୁଁ ଯଦି ଏପରି ଅପରାଧ କରିବି, ଯାହା ନ ଉତ୍ତମ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ, ନ ଶ୍ବର୍ଗ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ, ତେବେ ମୁଁ ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶରେ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅପମାନ ହେବି।
ଯଦ୍ଦ୍ ହି ମାତ୍ରା କୃତମ୍ ପାପମ୍ ନ ଅହମ୍ ତତ୍ ଅଭିରୋଚଯେ । ଇହସ୍ଥୋ ଵନ ଦୁର୍ଗସ୍ଥମ୍ ନମସ୍ଯାମି କୃତ ଅନ୍ଜଲିଃ ॥୨-୮୨-
ମୋ ମାଆ କରିଥିବା ଅପରାଧକୁ ମୁଁ ମନେ ରଖିବି ନାହିଁ; ଏଠାରେ ରହି, ମୁଁ ହାତ ଜୋଡି ରାମଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିବି, ସେ ଅଟଳ ଅଟବ ମଧ୍ୟରେ ବସିଥିଲେ ମଧ୍ୟ।
ରାମମ୍ ଏଵ ଅନୁଗଚ୍ଚାମି ସ ରାଜା ଦ୍ଵିପଦାମ୍ ଵରଃ । ତ୍ରଯାଣାମ୍ ଅପି ଲୋକାନାମ୍ ରାଘଵୋ ରାଜ୍ଯମ୍ ଅର୍ହତି ॥୨-୮୨-
ମୁଁ କେବଳ ରାମଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲିବି, ସେ ଦୁଇପଦୀ ମଧ୍ୟରେ ରାଜା ଏବଂ ସର୍ବୋତ୍ତମ; ରାଘବ ତିନି ଜଗତର ରାଜ୍ୟ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ।
ତତ୍ ଵାକ୍ଯମ୍ ଧର୍ମ ସମ୍ଯୁକ୍ତମ୍ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସର୍ଵେ ସଭାସଦଃ । ହର୍ଷାନ୍ ମୁମୁଚୁର୍ ଅଶ୍ରୂଣି ରାମେ ନିହିତ ଚେତସଃ ॥୨-୮୨-
ଧର୍ମରେ ଭରିଥିବା ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସଭାର ସମସ୍ତ ଲୋକ ଖୁସିରେ ଅଶ୍ରୁ ଝାଡିଲେ, ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ରାମଙ୍କୁ ଭଗ୍ନ କରିଥିଲା।
ଯଦି ତୁ ଆର୍ଯମ୍ ନ ଶକ୍ଷ୍ଯାମି ଵିନିଵର୍ତଯିତୁମ୍ ଵନାତ୍ । ଵନେ ତତ୍ର ଏଵ ଵତ୍ସ୍ଯାମି ଯଥା ଆର୍ଯୋ ଲକ୍ଷ୍ମଣଃ ତଥା ॥୨-୮୨-
ମୁଁ ଯଦି ମୋ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାଇଙ୍କୁ ଜଙ୍ଗଲରୁ ଫେରାଇ ପାରିବି ନାହିଁ, ତେବେ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ଭଳି ମୁଁ ମଧ୍ୟ ସେଠି ଜଙ୍ଗଲରେ ରହିବି।
ସର୍ଵ ଉପାଯମ୍ ତୁ ଵର୍ତିଷ୍ଯେ ଵିନିଵର୍ତଯିତୁମ୍ ବଲାତ୍ । ସମକ୍ଷମ୍ ଆର୍ଯ ମିଶ୍ରାଣାମ୍ ସାଧୂନାମ୍ ଗୁଣ ଵର୍ତିନାମ୍ ॥୨-୮୨-
ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଜଙ୍ଗଲରୁ ଫେରାଇବା ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଉପାୟ ଚେଷ୍ଟା କରିବି, ଏହି କାମ ମୁଁ ବଡ଼ମାନେ, ଭଲ ଚରିତ୍ର ଥିବା ଲୋକମାନେ ଏବଂ ନୀତିବାନ୍ ଲୋକମାନଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ କରିବି।
ଵିଷ୍ଟିକର୍ମାନ୍ତିକାଃ ସର୍ଵେ ମାର୍ଗଶୋଧନରକ୍ଷକାଃ । ପ୍ରସ୍ଥାପିତା ମଯା ପୂର୍ଵମ୍ ଯାତ୍ରାପି ମମ ରୋଚତେ ॥୨-୮୨-
ସମସ୍ତ କାମ କରୁଥିବା ଲୋକ, ପଥ ସଫା କରୁଥିବା ଲୋକ ଏବଂ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ମୋ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ବରୁ ପଠାଯାଇଛନ୍ତି; ଯାତ୍ରା ମଧ୍ୟ ମୋତେ ଭଲ ଲାଗୁଛି।
ଏଵମ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ତୁ ଧର୍ମ ଆତ୍ମା ଭରତଃ ଭ୍ରାତୃ ଵତ୍ସଲଃ । ସମୀପସ୍ଥମ୍ ଉଵାଚ ଇଦମ୍ ସୁମନ୍ତ୍ରମ୍ ମନ୍ତ୍ର କୋଵିଦମ୍ ॥୨-୮୨-
ଏଭଳି କହି ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ବରତ, ଭାଇ ପ୍ରତି ଭଲପାଇବା ଭରତ, ନିକଟରେ ଦଣ୍ଡାଇଥିବା ଜ୍ଞାନୀ ସୁମନ୍ତ୍ରଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ତୂର୍ଣମ୍ ଉତ୍ଥାଯ ଗଚ୍ଚ ତ୍ଵମ୍ ସୁମନ୍ତ୍ର ମମ ଶାସନାତ୍ । ଯାତ୍ରାମ୍ ଆଜ୍ଞାପଯ କ୍ଷିପ୍ରମ୍ ବଲମ୍ ଚୈଵ ସମାନଯ ॥୨-୮୨-
ସୁମନ୍ତ୍ର, ମୋର ଆଜ୍ଞାରେ ତୁରନ୍ତ ଉଠି ଯାଅ; ଶୀଘ୍ର ଯାତ୍ରାର ଆଜ୍ଞା ଦେଅ ଏବଂ ସମସ୍ତ ସେନାକୁ ଏକଠା କର।
ଏଵମ୍ ଉକ୍ତଃ ସୁମନ୍ତ୍ରଃ ତୁ ଭରତେନ ମହାତ୍ମନା । ହୃଷ୍ଟଃ ସୋ ଅଦିଶତ୍ ସର୍ଵମ୍ ଯଥା ସମ୍ଦିଷ୍ଟମ୍ ଇଷ୍ଟଵତ୍ ॥୨-୮୨-
ମହାତ୍ମା ଭରତଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ସୁମନ୍ତ୍ର ଖୁସି ହେଇ, ଯେପରି ଆଜ୍ଞା ମିଳିଥିଲା, ସେହିପରି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ।
ତାଃ ପ୍ରହୃଷ୍ଟାଃ ପ୍ରକୃତଯୋ ବଲ ଅଧ୍ଯକ୍ଷା ବଲସ୍ଯ ଚ । ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଯାତ୍ରାମ୍ ସମାଜ୍ଞପ୍ତାମ୍ ରାଘଵସ୍ଯ ନିଵର୍ତନେ ॥୨-୮୨-
ରାଘବଙ୍କୁ ଫେରାଇବା ପାଇଁ ଯାତ୍ରାର ଆଜ୍ଞା ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ପ୍ରଜା, ସେନାପତି ଏବଂ ସେନା ଖୁସି ହେଇଗଲେ।
ତତଃ ଯୋଧ ଅନ୍ଗନାଃ ସର୍ଵା ଭର୍ତୃଋନ୍ ସର୍ଵାନ୍ ଗୃହେ ଗୃହେ । ଯାତ୍ରା ଗମନମ୍ ଆଜ୍ଞାଯ ତ୍ଵରଯନ୍ତି ସ୍ମ ହର୍ଷିତାଃ ॥୨-୮୨-
ତାପରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଘରରେ ଯୋଧାଙ୍କ ଜୀବନୀ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀମାନେକୁ ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ତୁରନ୍ତ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେବାକୁ କହିଲେ।
ତେ ହଯୈଃ ଗୋ ରଥୈଃ ଶୀଘ୍ରୈଃ ସ୍ଯନ୍ଦନୈଃ ଚ ମନୋ ଜଵୈଃ । ସହ ଯୋଧୈଃ ବଲ ଅଧ୍ଯକ୍ଷା ବଲମ୍ ସର୍ଵମ୍ ଅଚୋଦଯନ୍ ॥୨-୮୨-
ତେଜସ୍ୱୀ ଘୋଡା, ଗୋ-ଗାଡ଼ି ଏବଂ ଦ୍ରୁତ ରଥ ନେଇ, ସେନାପତିମାନେ ଯୋଧାମାନେ ସହିତ ସମସ୍ତ ସେନାକୁ ଚଳାଇଲେ।
ସଜ୍ଜମ୍ ତୁ ତତ୍ ବଲମ୍ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଭରତଃ ଗୁରୁ ସମ୍ନିଧୌ । ରଥମ୍ ମେ ତ୍ଵରଯସ୍ଵ ଇତି ସୁମନ୍ତ୍ରମ୍ ପାର୍ଶ୍ଵତଃ ଅବ୍ରଵୀତ୍ ॥୨-୮୨-
ସେନା ପ୍ରସ୍ତୁତ ଦେଖି, ଜେଷ୍ଠମାନ୍ୟଙ୍କ ସମ୍ନିଧିରେ ଭରତ ସୁମନ୍ତ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୋର ରଥକୁ ଶୀଘ୍ର ଆଣ।"