ତତସ୍ତୁ ସ୍ତୁଵତାମ୍ ତେଷାମ୍ ସୂତାନାମ୍ ପାଣିଵାଦକାଃ । ଅଵଦାନାନ୍ଯୁଦାହୃତ୍ଯ ପାଣିଵାଦା ନଵାଦଯନ୍ ॥୨-୬୫-
ତାପରେ, ସେମାନେ ଗାଇଥିବାବେଳେ, ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ର ଖେଳାଉଥିବା ସୁତମାନେ ନିଜ ନିଜ ବାଦ୍ୟ ଚାଲୁ କଲେ, ଓ ସଙ୍ଗୀତକାରମାନେ ମଧୁର ଧ୍ୱନି କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ତେନ ଶବ୍ଦେନ ଵିହଗାଃ ପ୍ରତିବୁଦ୍ଧା ଵିସସ୍ଵନୁଃ । ଶାଖାସ୍ଥାଃ ପଞ୍ଜରସ୍ଥାଶ୍ଚ ଯେ ରାଜକୁଲଗୋଚରାଃ ॥୨-୬୫-
ସେଇ ଶବ୍ଦରେ ଜାଗିଉଠିଲେ ରାଜପରିବାରର ଗଛ ଉପରେ ବସିଥିବା ଓ ପିଞ୍ଜରାରେ ରଖାଯାଇଥିବା ପକ୍ଷୀମାନେ, ସେମାନେ ମଧୁର ସ୍ୱରେ ଗାଇବା ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଵ୍ଯାହୃତାଃ ପୁଣ୍ଯ୍ଶବ୍ଦାଶ୍ଚ ଵୀଣାନାମ୍ ଚାପି ନିସ୍ସ୍ଵନାଃ । ଆଶୀର୍ଗେଯମ୍ ଚ ଗାଥାନାମ୍ ପୂରଯାମାସ ଵେଶ୍ମ ତତ ॥୨-୬୫-
ବୀଣାର ଶୁଭ ଧ୍ୱନି, ଆଶୀର୍ବାଦ ଓ ଗୀତର ଉଚ୍ଚାରଣ ରାଜମହଳକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କଲା।
ତତଃ ଶୁଚି ସମାଚାରାଃ ପର୍ଯୁପସ୍ଥାନ କୋଵିଦଃ । ସ୍ତ୍ରୀ ଵର୍ଷ ଵର ଭୂଯିଷ୍ଠାଉପତସ୍ଥୁର୍ ଯଥା ପୁରମ୍ ॥୨-୬୫-
ତାପରେ, ଶୁଦ୍ଧ ଆଚରଣ ଓ ସେବାରେ ଦକ୍ଷ, ଅଧିକାଂଶ ଯୁବତୀ ଓ ସୁନ୍ଦରୀ ମହିଳାମାନେ, ପୂର୍ବବତ୍ ଏକଠା ହେଲେ।
ହରି ଚନ୍ଦନ ସମ୍ପୃକ୍ତମ୍ ଉଦକମ୍ କାନ୍ଚନୈଃ ଘଟୈଃ । ଆନିନ୍ଯୁଃ ସ୍ନାନ ଶିକ୍ଷା ଆଜ୍ଞା ଯଥା କାଲମ୍ ଯଥା ଵିଧି ॥୨-୬୫-
ସେମାନେ ସମୟ ଓ ପ୍ରଥା ଅନୁଯାୟୀ, ସ୍ନାନ ପାଇଁ ସୁନାର ଘଡ଼ାରେ ଚନ୍ଦନ ଓ କେଶର ମିଶା ଜଳ ଆଣିଲେ।
ମନ୍ଗଲ ଆଲମ୍ଭନୀଯାନି ପ୍ରାଶନୀଯାନ୍ ଉପସ୍କରାନ୍ । ଉପନିନ୍ଯୁସ୍ ତଥା ଅପି ଅନ୍ଯାଃ କୁମାରୀ ବହୁଲାଃ ସ୍ତ୍ରିଯଃ ॥୨-୬୫-
ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଯୁବତୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଶୁଭ ଦ୍ରବ୍ୟ ଓ ପାନ ପାଇଁ ପାତ୍ର ଆଣିଲେ।
ସର୍ଵଲକ୍ଷଣସମ୍ପନ୍ନମ୍ ସର୍ଵମ୍ ଵିଧିଵଦର୍ଚିତମ୍ । ସର୍ଵମ୍ ସୁଗୁଣଲକ୍ସ୍ମୀଵତ୍ତଦ୍ଭଭୂଵାଭିହାରିକମ୍ ॥୨-୬୫-
ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଚିହ୍ନରେ ଭରପୂର, ସମସ୍ତ କଥା ଯଥାଯଥିକ ଭାବେ ସମ୍ମାନିତ, ଏବଂ ଉତ୍ତମ ଗୁଣ ଓ ଧନ-ସମୃଦ୍ଧିରେ ଶୋଭିତ, ଏହା ରାଜାଙ୍କ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଯୋଗ୍ୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ତତଃ ସୂର୍ଯୋଦଯମ୍ ଯାଵତ୍ସର୍ଵମ୍ ପରିସମୁତ୍ସୁକମ୍ । ତସ୍ଥାଵନୁପସମ୍ପ୍ରାପ୍ତମ୍ କିମ୍ ସ୍ଵିଦିତ୍ଯୁପଶ୍ ॥୨-୬୫-
ତାପରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍କଣ୍ଠାରେ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ, କି ଘଟିଛି ଭାବି, କାରଣ କିଛି ଘଟିନଥିଲା।
ଅଥ ଯାଃ କୋସଲ ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଶଯନମ୍ ପ୍ରତ୍ଯନନ୍ତରାଃ । ତାଃ ସ୍ତ୍ରିଯଃ ତୁ ସମାଗମ୍ଯ ଭର୍ତାରମ୍ ପ୍ରତ୍ଯବୋଧଯନ୍ ॥୨-୬୫-
ତାପରେ, କୋଶଳ ରାଜାଙ୍କ ଶୟନକକ୍ଷ ସମୀପରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ମହିଳାମାନେ ଏକଠା ହୋଇ, ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଜଗାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
ତଥାପ୍ଯୁଚିତଵୃତ୍ତାସ୍ତା ଵିନଯେନ ନଯେନ ଚ । ନ ହ୍ଯସ୍ଯ ଶଯନମ୍ ସ୍ପୃଷ୍ଟ୍ଵା କିମ୍ ଚିଦପ୍ଯୁପଲେଭିରେ ॥୨-୬୫-
ତେବେ ସେମାନେ ଯଥାଯଥିକ ଆଚରଣ, ନମ୍ରତା ଓ ଶିଷ୍ଟତା ସହିତ ବ୍ୟବହାର କରି, ରାଜାଙ୍କ ଶୟନକୁ ଛୁଇଁଲେ ନାହିଁ, କିଛି ଅସୁବିଧା ଦେଲେ ନାହିଁ।
ତାଃ ସ୍ତ୍ରୀଯଃ ସ୍ଵପ୍ନଶୀଲଜ୍ଞାସ୍ଚେଷ୍ଟାସମ୍ଚଲନାଦିଷୁ । ତା ଵେପଥୁ ପରୀତାଃ ଚ ରାଜ୍ଞଃ ପ୍ରାଣେଷୁ ଶନ୍କିତାଃ ॥୨-୬୫-
ସେମାନେ ନିଦ୍ରା ଓ ଚଳନ ଆଦିରେ ପରିଚିତ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଏବେ ଭୟରେ କମ୍ପିତ ହେଲେ, ରାଜାଙ୍କ ପ୍ରାଣ ନେଇ ଆଶଙ୍କିତ ହେଲେ।
ପ୍ରତିସ୍ରୋତଃ ତୃଣ ଅଗ୍ରାଣାମ୍ ସଦୃଶମ୍ ସମ୍ଚକମ୍ପିରେ । ଅଥ ସମ୍ଵେପମନାନାମ୍ ସ୍ତ୍ରୀଣାମ୍ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ପାର୍ଥିଵମ୍ ॥୨-୬୫-
ନଦୀ ପାରରେ ଘାସ ଶିରା ଯେପରି ଝୁମିଝୁମି କମ୍ପିଥାଏ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏମିତି କମ୍ପିତ ହେଲେ; ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖି ସେମାନେ ଆଉ ଅଧିକ ଭୟଭୀତ ହେଲେ।
ଯତ୍ ତତ୍ ଆଶନ୍କିତମ୍ ପାପମ୍ ତସ୍ଯ ଜଜ୍ଞେ ଵିନିଶ୍ଚଯଃ । କୌସଲ୍ଯା ଚ ସୁମିତ୍ରା ଚ ପୁତ୍ରଶୋକପରାଜିତେ ॥୨-୬୫-
ଯେ ଅପଶକୁନ ଭୟ କରୁଥିଲେ, ଏବେ ସେହି ଦୁଃଖଦ ଘଟଣା ନିଶ୍ଚିତ ହେଲା; କୌଶଲ୍ୟା ଓ ସୁମିତ୍ରା, ପୁଅ ଶୋକରେ ଭାଙ୍ଗି ପଡ଼ିଲେ।
ପ୍ରସୁପ୍ତେ ନ ପ୍ରବୁଧ୍ଯେତେ ଯଥା କାଲସମନ୍ଵିତେ । ନିଷ୍ପ୍ରଭା ଚ ଵିଵର୍ଣା ଚ ସନ୍ନା ଶୋକେନ ସନ୍ନତା ॥୨-୬୫-
ସେମାନେ ଶୁଅଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସମୟରେ ଜାଗିଲେ ନାହିଁ; ତାଙ୍କ ଦେହର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ହରାଇଯାଇଥିଲା, ମୁହଁ ଫିକା ଓ ଦୁଃଖରେ ମୁକୁର୍ଦ୍ଧ ହୋଇଥିଲେ।
ନ ଵ୍ଯରାଜତ କୌସଲ୍ଯା ତାରେଵ ତିମିରାଵୃତା । କୌସଲ୍ଯାନନ୍ତରମ୍ ରାଜ୍ଞଃ ସୁମିତ୍ରା ତଦନ୍ତନରମ୍ ॥୨-୬୫-
କୌଶଲ୍ୟା ଏମିତି ଅନ୍ଧକାରରେ ଢାକା ତାରା ପରି ଅପ୍ରଭାଶାଳି ହୋଇଯାଇଥିଲେ; କୌଶଲ୍ୟା ପରେ, ରାଜାଙ୍କ ଅନ୍ୟ ରାନୀ ସୁମିତ୍ରା ମଧ୍ୟ ଏମିତି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ନ ସ୍ମ ଵିଭ୍ରାଜତେ ଦେଵୀ ଶୋକାଶ୍ରୁଲୁଲିତାନନା । ତେ ଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଥା ସୁପ୍ତେ ଶୁଭେ ଦେଵ୍ଯୌ ଚ ତମ୍ ନୃପମ୍ ॥୨-୬୫-
ରାନୀ, ଦୁଃଖର ଅଶ୍ରୁରେ ମୁହଁ ଭିଜାଇ, ଆଉ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖାଯାଉନଥିଲେ; ରାଜା ଓ ସେଇ ଦୁଇ ଶୁଭ୍ର ରାନୀଙ୍କୁ ଏମିତି ଶୁଅଥିବା ଦେଖି—
ସୁପ୍ତମେ ଵୋଦ୍ଗତପ୍ରାଣମନ୍ତଃ ପୁରମନ୍ଯତ । ତତଃ ପ୍ରଚୁକ୍ରୁଶୁର୍ ଦୀନାଃ ସସ୍ଵରମ୍ ତା ଵର ଅନ୍ଗନାଃ ॥୨-୬୫-
ରାଜା ଅଚେତନ ଭାବେ ଶୁଅଥିବାରୁ ଅନ୍ତଃପୁର ଅନ୍ୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲା; ତାପରେ ସେଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମହିଳାମାନେ, ଦୁଃଖରେ ଭାଙ୍ଗି, ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କାନ୍ଦି ଉଠିଲେ।
କରେଣଵୈଵ ଅରଣ୍ଯେ ସ୍ଥାନ ପ୍ରଚ୍ଯୁତ ଯୂଥପାଃ । ତାସାମ୍ ଆକ୍ରନ୍ଦ ଶବ୍ଦେନ ସହସା ଉଦ୍ଗତ ଚେତନେ ॥୨-୬୫-
ଅରଣ୍ୟରେ ନାୟକ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିବା ମହିଳା ହାତୀମାନେ ଯେପରି କାନ୍ଦନ୍ତି, ସେମାନେ ଏମିତି ଅଚାନକ ସଚେତନ ହୋଇ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କ୍ରନ୍ଦନ କଲେ।
କୌସଲ୍ଯା ଚ ସୁମିତ୍ରାଚ ତ୍ଯକ୍ତ ନିଦ୍ରେ ବଭୂଵତୁଃ । କୌସଲ୍ଯା ଚ ସୁମିତ୍ରା ଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ୍ପୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ପାର୍ଥିଵମ୍ ॥୨-୬୫-
କୌଶଲ୍ୟା ଓ ସୁମିତ୍ରା ନିଦ୍ରା ଛାଡ଼ି ଉଠିଲେ; ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖି ଓ ଛୁଇଁ, ସେମାନେ—
ହା ନାଥ ଇତି ପରିକ୍ରୁଶ୍ଯ ପେତତୁର୍ ଧରଣୀ ତଲେ । ସା କୋସଲ ଇନ୍ଦ୍ର ଦୁହିତା ଵେଷ୍ଟମାନା ମହୀ ତଲେ ॥୨-୬୫-
‘ହା ନାଥ!’ ବୋଲି କାନ୍ଦି, ଭୂମିରେ ଢଳିପଡ଼ିଲେ; କୋଶଳ ରାଜାଙ୍କ କନ୍ୟା ଭୂମିରେ ଗଡ଼ିଗଡ଼ି ଦୁଃଖ କରୁଥିଲେ।
ନ ବଭ୍ରାଜ ରଜୋ ଧ୍ଵସ୍ତା ତାରା ଇଵ ଗଗନ ଚ୍ଯୁତା । ନୃପେ ଶାନ୍ତଗୁଣେ ଜାତେ କୌସଲ୍ଯାମ୍ ପତିତାମ୍ ଭୁଵି ॥୨-୬୫-
ଧୂଳିରେ ଢାକାଯାଇ, ତାରା ଆକାଶରୁ ପଡ଼ିଲା ପରି, ସେ ଅପ୍ରଭାଶାଳି ହୋଇଯାଇଥିଲେ; ଶାନ୍ତ ହୋଇଥିବା ରାଜା ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଥିବା କୌଶଲ୍ୟାଙ୍କ ସହ ଥିଲେ।
ଆପଶ୍ଯମ୍ସ୍ତାଃ ସ୍ତ୍ରିଯଃ ସର୍ଵା ହତାମ୍ ନାଗଵଧୂମିଵ । ତତଃ ସର୍ଵା ନରେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ କୈକେଯୀପ୍ରମୁଖାଃ ସ୍ତ୍ରିଯଃ ॥୨-୬୫-
ମୁଁ ସମସ୍ତ ମହିଳାମାନେକୁ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିବା ହାତୀଣୀ ପରି ଦେଖିଲି; ତାପରେ କୈକୟୀ ଆଦି ରାଜାଙ୍କ ସମସ୍ତ ରାନୀମାନେ—
ରୁଦନ୍ତ୍ଯଃ ଶୋକସନ୍ତପ୍ତା ନିପେତୁର୍ଗତଚେତନାଃ । ତାଭିଃ ସ ବଲଵାନ୍ନାଦଃ କ୍ରୋଶନ୍ତୀଭିରନୁଦ୍ରୁତଃ ॥୨-୬୫-
ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦି, ଶୋକରେ ଅତି ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ଅଚେତନ ହୋଇ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଲେ; ସେମାନଙ୍କ କ୍ରନ୍ଦନରୁ ଏକ ବଡ଼ ଶବ୍ଦ ଉଠିଲା।
ଯେନ ସ୍ଫୀତୀକୃତୋ ଭୂଯସ୍ତଦ୍ଗୃହମ୍ ସମନାଦଯତ୍ । ତତ୍ ସମୁତ୍ତ୍ରସ୍ତ ସମ୍ଭ୍ରାନ୍ତମ୍ ପର୍ଯୁତ୍ସୁକ ଜନ ଆକୁଲମ୍ ॥୨-୬୫-
ଯେ ଶବ୍ଦ ଏହି ଗୃହକୁ ପୂର୍ବରୁ ସମୃଦ୍ଧିରେ ଭରିଦେଇଥିଲା, ସେହି ଶବ୍ଦ ଏବେ ସମଗ୍ର ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ଭୟ, ଅସ୍ଥିରତା ଓ ଉତ୍କଣ୍ଠାରେ ଭରିଦେଲା।
ସର୍ଵତଃ ତୁମୁଲ ଆକ୍ରନ୍ଦମ୍ ପରିତାପ ଆର୍ତ ବାନ୍ଧଵମ୍ । ସଦ୍ଯୋ ନିପତିତ ଆନନ୍ଦମ୍ ଦୀନ ଵିକ୍ଲଵ ଦର୍ଶନମ୍ ॥୨-୬୫-
ଚାରିପଟେ ଦୁଃଖରେ ଭରିଥିବା ସମ୍ବନ୍ଧୀମାନେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କାନ୍ଦିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିବା ଆନନ୍ଦ ହଠାତ୍ ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ସେମାନେ ଦୟାଜନକ ଓ ଦୁଃଖରେ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ବଭୂଵ ନର ଦେଵସ୍ଯ ସଦ୍ମ ଦିଷ୍ଟ ଅନ୍ତମ୍ ଈଯୁଷଃ । ଅତୀତମ୍ ଆଜ୍ଞାଯ ତୁ ପାର୍ଥିଵ ଋଷଭମ୍ । ଯଶସ୍ଵିନମ୍ ସମ୍ପରିଵାର୍ଯ ପତ୍ନଯଃ । ଭୃଶମ୍ ରୁଦନ୍ତ୍ଯଃ କରୁଣମ୍ ସୁଦୁହ୍ଖିତାଃ । ପ୍ରଗୃହ୍ଯ ବାହୂ ଵ୍ଯଲପନ୍ନ୍ ଅନାଥଵତ୍ ॥୨-୬୫-
ଯେ ରାଜା ନିଜ ଭାଗ୍ୟ ଶେଷକୁ ପହଞ୍ଚିଥିଲେ, ସେ ନରଦେବଙ୍କର ରାଜମହଳ ଏପରି ଶୂନ୍ୟ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ଯଶସ୍ବୀ ରାଜାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀମାନେ ଘେରି ରଖି, ଦୁଃଖରେ ଭରି ଦୟାଳୁ ସ୍ୱରରେ ବହୁତ କାନ୍ଦୁଥିଲେ, ତାଙ୍କ ହାତ ଧରି, ସେମାନେ ଅନାଥ ଭଳି ବିଳାପ କରୁଥିଲେ।
thumb|ଷଟ୍ଷଷ୍ଠିତମଃ ସର୍ଗଃ ଶ୍ରୂଯତାମ୍|center ଶ୍ରୀମଦ୍ଵାଲ୍ମୀକିଯରାମାଯଣେ ଅଯୋଧ୍ଯାକାଣ୍ଡେ ଷଟ୍ଷଷ୍ଠିତମଃ ସର୍ଗଃ ॥୨-
ଏବେ ଶ୍ରୀମଦ୍ ବାଲ୍ମୀକି ରାମାୟଣର ଅୟୋଧ୍ୟା କାଣ୍ଡର ଛଅଷଠିତମ ସର୍ଗ ଶୁଣନ୍ତୁ।
ତମ୍ ଅଗ୍ନିମ୍ ଇଵ ସମ୍ଶାନ୍ତମ୍ ଅମ୍ବୁ ହୀନମ୍ ଇଵ ଅର୍ଣଵମ୍ । ହତପ୍ରଭମ୍ ଇଵ ଆଦିତ୍ଯମ୍ ସ୍ଵର୍ଗଥମ୍ ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ଭୂମିପମ୍ ॥୨-୬୬-
ଯେଉଁ ରାଜା ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିଲେ, ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଲାଗିଲା — ନିମାନ୍ତି ଅଗ୍ନି ଭଳି ନିଶ୍ଶକ୍ତ, ପାଣି ନଥିବା ସାଗର ଭଳି ଶୂନ୍ୟ, ଆଲୋକ ହୀନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ଅନ୍ଧାର, ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚାଲିଯାଇଛନ୍ତି।
କୌସଲ୍ଯା ବାଷ୍ପ ପୂର୍ଣ ଅକ୍ଷୀ ଵିଵିଧମ୍ ଶୋକ କର୍ଶିତା । ଉପଗୃହ୍ଯ ଶିରଃ ରାଜ୍ଞଃ କୈକେଯୀମ୍ ପ୍ରତ୍ଯଭାଷତ ॥୨-୬୬-
କୌଶଳ୍ୟାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ଅଶ୍ରୁରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ବିଭିନ୍ନ ଦୁଃଖରେ ଶୋକାକ୍ରାନ୍ତ, ସେ ରାଜାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡକୁ ଆଲିଂଗନ କରି କୈକେୟୀଙ୍କୁ କହିଲେ।
ସକାମା ଭଵ କୈକେଯି ଭୁନ୍କ୍ଷ୍ଵ ରାଜ୍ଯମ୍ ଅକଣ୍ଟକମ୍ । ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ରାଜାନମ୍ ଏକ ଅଗ୍ରା ନୃଶମ୍ସେ ଦୁଷ୍ଟ ଚାରିଣି ॥୨-୬୬-
ହେ କୈକେୟୀ, ଏବେ ତୁମେ ଇଚ୍ଛାମତେ ରହ, ଅବିରୋଧରେ ରାଜ୍ୟ ଭୋଗ କର। ତୁମେ ନିଜେ ଦୁଷ୍ଟ ଓ ନିଷ୍ଠୁର କାମ କରି, ରାଜାଙ୍କୁ ଛାଡିଦେଲା।