ନୈତସ୍ଯ ସହିତା ଲୋକା ଭଯମ୍ କୁର୍ଯୁର୍ମହାମୃଧେ । ଅଧର୍ମମ୍ ତ୍ଵିହ ଧର୍ମାତ୍ମା ଲୋକମ୍ ଧର୍ମେଣ ଯୋଜଯେତ୍ ॥୨-୬୧-
ସମସ୍ତ ଲୋକ ଏକଠି ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କୁ ଭୟ ଦେଇପାରିବେନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ଏଠାରେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଲୋକେ ଅନ୍ୟାୟ ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ, ଧର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଲୋକଙ୍କୁ ଚାଲାଇଥାନ୍ତି।
ନନ୍ଵସୌ କାଞ୍ଚନୈର୍ବାଣୈର୍ମହାଵୀର୍ଯୋ ମହାଭୁଜଃ । ଯୁଗାନ୍ତ ଇଵ ଭୂତାନି ସାଗରାନପି ନିର୍ଦହେତ୍ ॥୨-୬୧-
ନିଶ୍ଚୟ, ସେ ମହାବୀର, ସୁନାର ତୀର ନେଇ, ଯୁଗାନ୍ତ ପରି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଓ ସାଗରକୁ ମଧ୍ୟ ଜଳାଇଦେଇପାରିବେ।
ସ ତାଦୃଶଃ ସିମ୍ହ ବଲୋ ଵୃଷଭ ଅକ୍ଷୋ ନର ଋଷଭଃ । ସ୍ଵଯମ୍ ଏଵ ହତଃ ପିତ୍ରା ଜଲଜେନ ଆତ୍ମଜୋ ଯଥା ॥୨-୬୧-
ଏପରି ସିଂହ ସମାନ ଶକ୍ତି, ବୃଷଭ ଦୃଷ୍ଟି, ମାନବମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି ଲୋକ ନିଜ ପିତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନଷ୍ଟ ହେଉଛନ୍ତି, ଯେପରି ଜଳରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ପୁଅ ନଷ୍ଟ ହୁଏ।
ଦ୍ଵିଜାତି ଚରିତଃ ଧର୍ମଃ ଶାସ୍ତ୍ର ଦୃଷ୍ଟଃ ସନାତନଃ । ଯଦି ତେ ଧର୍ମ ନିରତେ ତ୍ଵଯା ପୁତ୍ରେ ଵିଵାସିତେ ॥୨-୬୧-
ଦ୍ୱିଜାତିଙ୍କର ଆଚରଣ, ଶାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯାଉଥିବା ଚିରନ୍ତନ ଧର୍ମ — ଯଦି ତୁମେ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ରଖି, ନିଜ ପୁଅକୁ ବନବାସ ଦେଇଛ, ତେବେ...
ଗତିର୍ ଏଵାକ୍ ପତିର୍ ନାର୍ଯା ଦ୍ଵିତୀଯା ଗତିର୍ ଆତ୍ମଜଃ । ତୃତୀଯା ଜ୍ଞାତଯୋ ରାଜମଃ ଚତୁର୍ଥୀ ନ ଇହ ଵିଦ୍ଯତେ ॥୨-୬୧-
ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କର ପ୍ରଥମ ଆଶ୍ରୟ ହେଉଛି ସ୍ୱାମୀ, ଦ୍ୱିତୀୟ ଆଶ୍ରୟ ପୁଅ, ତୃତୀୟ ଆଶ୍ରୟ ଆତ୍ମୀୟ; ଚତୁର୍ଥ କୌଣସି ଆଶ୍ରୟ ନାହିଁ।
ତତ୍ର ତ୍ଵମ୍ ଚୈଵ ମେ ନ ଅସ୍ତି ରାମଃ ଚ ଵନମ୍ ଆଶ୍ରିତଃ । ନ ଵନମ୍ ଗନ୍ତୁମ୍ ଇଚ୍ଚାମି ସର୍ଵଥା ହି ହତା ତ୍ଵଯା ॥୨-୬୧-
ଏବେ ତୁମେ ମଧ୍ୟ ମୋ ପାଖରେ ନାହାଁ, ରାମ ମଧ୍ୟ ବନକୁ ଚଳିଗଲେ; ମୁଁ ବନକୁ ଯିବାକୁ ଚାହେନି; ତୁମ ପାଇଁ ମୁଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଛି।
ହତମ୍ ତ୍ଵଯା ରାଜ୍ଯମ୍ ଇଦମ୍ ସରାଷ୍ଟ୍ରମ୍ । ହତଃ ତଥା ଆତ୍ମା ସହ ମନ୍ତ୍ରିଭିଃ ଚ । ହତା ସପୁତ୍ରା ଅସ୍ମି ହତାଃ ଚ ପୌରାଃ । ସୁତଃ ଚ ଭାର୍ଯା ଚ ତଵ ପ୍ରହୃଷ୍ଟୌ ॥୨-୬୧-
ତୁମ ପାଇଁ ଏହି ସମସ୍ତ ରାଜ୍ୟ ଓ ଜିଲ୍ଲା ନଷ୍ଟ ହୋଇଗଲା; ଏହିପରି ମୋ ନିଜ ଜୀବନ ଓ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଶେଷ ହେଲେ; ମୁଁ ଓ ମୋ ପୁଅ ନଷ୍ଟ ହୋଇଗଲୁ, ପୌରଜନମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୁଃଖିତ; କିନ୍ତୁ ତୁମ ପୁଅ ଓ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଖୁସିରେ ଅଛନ୍ତି।
ଇମାମ୍ ଗିରମ୍ ଦାରୁଣ ଶବ୍ଦ ସମ୍ଶ୍ରିତାମ୍ । ନିଶମ୍ଯ ରାଜା ଅପି ମୁମୋହ ଦୁହ୍ଖିତଃ । ତତଃ ସ ଶୋକମ୍ ପ୍ରଵିଵେଶ ପାର୍ଥିଵଃ । ସ୍ଵଦୁଷ୍କୃତମ୍ ଚ ଅପି ପୁନଃ ତଦା ଅସ୍ମରତ୍ ॥୨-୬୧-
ଏହି କଠୋର ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଦୁଃଖିତ ରାଜା ଅଚେତନ ହୋଇପଡ଼ିଲେ; ପରେ ସେ ଶୋକରେ ଡୁବିଗଲେ ଓ ନିଜ ଦୁଷ୍କର୍ମକୁ ପୁଣି ସ୍ମରଣ କଲେ।
thumb|ଦ୍ଵିଷଷ୍ଠିତମଃ ସର୍ଗଃ ଶ୍ରୂଯତାମ୍|center ଶ୍ରୀମଦ୍ଵାଲ୍ମୀକିଯରାମାଯଣେ ଅଯୋଧ୍ଯାକାଣ୍ଡେ ଦ୍ଵିଷଷ୍ଠିତମଃ ସର୍ଗଃ ॥୨-
ଶ୍ରୀମଦ୍ ବାଲ୍ମୀକି ରାମାୟଣର ଅୟୋଧ୍ୟା କାଣ୍ଡର ବାଉଷଠିଏ ସର୍ଗ ଶୁଣନ୍ତୁ।
ଏଵମ୍ ତୁ କ୍ରୁଦ୍ଧଯା ରାଜା ରାମ ମାତ୍ରା ସଶୋକଯା । ଶ୍ରାଵିତଃ ପରୁଷମ୍ ଵାକ୍ଯମ୍ ଚିନ୍ତଯାମ୍ ଆସ ଦୁହ୍ଖିତଃ ॥୨-୬୨-
ଏପରି ରାମଙ୍କ ମାଆ ଦ୍ୱାରା କ୍ରୋଧ ଓ ଶୋକରେ ଭରିଥିବା କଠୋର କଥା ଶୁଣି, ଦୁଃଖିତ ରାଜା ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ଚିନ୍ତଯିତ୍ଵା ସ ଚ ନୃପୋ ମୁମୋହ ଵ୍ଯାକୁଲେନ୍ଦ୍ରିଯଃ । ଅଥ ଦୀର୍ଘେଣ କାଲେନ ସମ୍ଜ୍ଞାମାପ ପରତପଃ ॥୨-୬୨-
ଚିନ୍ତା କରିବା ପରେ, ରାଜାଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ବିକ୍ଷୁବ୍ଧ ହୋଇ ଅଚେତନ ହେଲେ; ବହୁ ଦିନ ପରେ ଶତ୍ରୁଘ୍ନ ତାଙ୍କୁ ସ୍ଥିର କଲେ।
ସ ସମ୍ଜ୍ଞାଅମୁପଲବ୍ଯୈଵ ଦୀର୍ଘମୁଷ୍ଣମ୍ ଚ ନିଃସସନ୍ । କୌସଲ୍ଯାମ୍ ପାର୍ଶ୍ଵତୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତତଶ୍ଚିନ୍ତାମୁପାଗମତ୍ ॥୨-୬୨-
ଚେତନା ଫେରିଲାପରେ, ସେ ଦୀର୍ଘ ଓ ଉଷ୍ଣ ନିଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ିଲେ; ପାଖରେ କୌଶଳ୍ୟାଙ୍କୁ ଦେଖି, ପୁଣି ଚିନ୍ତାରେ ଡୁବିଗଲେ।
ତସ୍ଯ ଚିନ୍ତଯମାନସ୍ଯ ପ୍ରତ୍ଯଭାତ୍ କର୍ମ ଦୁଷ୍କୃତମ୍ । ଯଦ୍ ଅନେନ କୃତମ୍ ପୂର୍ଵମ୍ ଅଜ୍ଞାନାତ୍ ଶବ୍ଦ ଵେଧିନା ॥୨-୬୨-
ଚିନ୍ତା କରୁଥିବା ବେଳେ, ତାଙ୍କର ପୂର୍ବ ଅଜ୍ଞାନରେ କରାଯାଇଥିବା ଦୁଷ୍କର୍ମ ମନେ ପଡ଼ିଲା — ଯେଉଁ କାମ ସେ ଶବ୍ଦ ଶିକାରୀ ଭାବେ କରିଥିଲେ।
ଅମନାଃ ତେନ ଶୋକେନ ରାମ ଶୋକେନ ଚ ପ୍ରଭୁଃ । ଦ୍ଵାଭ୍ଯାମପି ମହାରାଜଃ ଶୋକାବ୍ଯାମଭିତପ୍ଯତୋ ॥୨-୬୨-
ସେ ଦୁଃଖ ଓ ରାମଙ୍କ ଶୋକରେ ମନ ଭାରି ହୋଇଥିଲା; ଏହି ଦୁଇ ଶୋକରେ ମହାରାଜା ଅତ୍ୟନ୍ତ ପୀଡିତ ହେଉଥିଲେ।
ଦହ୍ଯମାନଃ ତୁ ଶୋକାଭ୍ଯାମ୍ କୌସଲ୍ଯାମ୍ ଆହ ଭୂ ପତିଃ । ଵେପମାନୋଽଞ୍ଜଲିମ୍ କୃତ୍ଵା ପ୍ରସାଦର୍ତମଵାଙ୍ମୁଖଃ ॥୨-୬୨-
ଶୋକ ଓ ଦୁଃଖରେ ପୁଡ଼ୁଥିବା ଭୂମିର ରାଜା ତାଙ୍କ ହାତ ଯୋଡ଼ି, ଶରୀର କମ୍ପିଥିବା, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ କୌସଲ୍ୟାଙ୍କୁ ଦୟା ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କଲେ।
ପ୍ରସାଦଯେ ତ୍ଵାମ୍ କୌସଲ୍ଯେ ରଚିତଃ ଅଯମ୍ ମଯା ଅନ୍ଜଲିଃ । ଵତ୍ସଲା ଚ ଆନୃଶମ୍ସା ଚ ତ୍ଵମ୍ ହି ନିତ୍ଯମ୍ ପରେଷ୍ଵ୍ ଅପି ॥୨-୬୨-
ମୁଁ ତୁମକୁ ନମ୍ରତା ସହିତ ଅନୁରୋଧ କରୁଛି, କୌସଲ୍ୟା, ଏହି ଯୋଡ଼ି ହାତ ମୋର ଅର୍ପଣ। ତୁମେ ସବୁବେଳେ ଦୟାଳୁ ଓ ଦୟାମୟୀ, ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ମଧ୍ୟ।
ଭର୍ତା ତୁ ଖଲୁ ନାରୀଣାମ୍ ଗୁଣଵାନ୍ ନିର୍ଗୁଣୋ ଅପି ଵା । ଧର୍ମମ୍ ଵିମୃଶମାନାନାମ୍ ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷମ୍ ଦେଵି ଦୈଵତମ୍ ॥୨-୬୨-
ହେ ଦେବୀ, ନାରୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସ୍ୱାମୀ, ସେ ଭଲ ହେଉନ୍ କି ଖରାପ, ଧର୍ମକୁ ଭଲଭାବେ ବୁଝିଥିବା ଲୋକଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ, ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଦେବତା ସମାନ।
ସା ତ୍ଵମ୍ ଧର୍ମ ପରା ନିତ୍ଯମ୍ ଦୃଷ୍ଟ ଲୋକ ପର ଅଵର । ନ ଅର୍ହସେ ଵିପ୍ରିଯମ୍ ଵକ୍ତୁମ୍ ଦୁହ୍ଖିତା ଅପି ସୁଦୁହ୍ଖିତମ୍ ॥୨-୬୨-
ତୁମେ ସଦା ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ଜଗତର ଉପର ଓ ତଳ ଦିଶା ଦେଖିଛ, ଏମିତି ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଥିବା ମୋତେ, ତୁମେ ନିଜେ ଦୁଃଖି ହେଲେ ମଧ୍ୟ, କଠୋର କଥା କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ତତ୍ ଵାକ୍ଯମ୍ କରୁଣମ୍ ରାଜ୍ଞଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦୀନସ୍ଯ ଭାଷିତମ୍ । କୌସଲ୍ଯା ଵ୍ଯସୃଜଦ୍ ବାଷ୍ପମ୍ ପ୍ରଣାଲୀ ଇଵ ନଵ ଉଦକମ୍ ॥୨-୬୨-
ରାଜାଙ୍କ ଦୟାମୟ ଓ ଦୁଃଖଭରା କଥା ଶୁଣି, କୌସଲ୍ୟାଙ୍କ ଆଖିରୁ ଝରିଲା ଲୁହ, ନୂଆ ଗଛର ଗୋଟିଏ ଡାଳିରୁ ଝରୁଥିବା ପାଣି ପରି।
ସ ମୂଦ୍ର୍ହ୍ନି ବଦ୍ଧ୍ଵା ରୁଦତୀ ରାଜ୍ଞଃ ପଦ୍ମମ୍ ଇଵ ଅନ୍ଜଲିମ୍ । ସମ୍ଭ୍ରମାତ୍ ଅବ୍ରଵୀତ୍ ତ୍ରସ୍ତା ତ୍ଵରମାଣ ଅକ୍ଷରମ୍ ଵଚଃ ॥୨-୬୨-
ସେ ହାତ ଯୋଡ଼ି ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ରଖି, ଲଜ୍ଜା ଓ ଭୟରେ କମ୍ପିଥିବା, ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦୁଥିବା, ରାଜାଙ୍କୁ ତ୍ୱରା ଓ ଭୟରେ କମ୍ପିଥିବା କଥା କହିଲେ।
ପ୍ରସୀଦ ଶିରସା ଯାଚେ ଭୂମୌ ନିତତିତା ଅସ୍ମି ତେ । ଯାଚିତା ଅସ୍ମି ହତା ଦେଵ ହନ୍ତଵ୍ଯା ଅହମ୍ ନ ହି ତ୍ଵଯା ॥୨-୬୨-
ଦୟା କର, ମୁଁ ମୋ ମୁଣ୍ଡ ଭୂମିକୁ ନମାଇ ତୁମ ପାଖରେ ଭିକ୍ଷା ମାଗୁଛି। ଦେବ, ତୁମ ଆଦେଶରେ ମୁଁ ଆଗରୁ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଛି, ଆଉ ମୋତେ ମାରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ନ ଏଷା ହି ସା ସ୍ତ୍ରୀ ଭଵତି ଶ୍ଲାଘନୀଯେନ ଧୀମତା । ଉଭଯୋଃ ଲୋକଯୋଃ ଵୀର ପତ୍ଯା ଯା ସମ୍ପ୍ରସାଦ୍ଯତେ ॥୨-୬୨-
ଏମିତି ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମତୀ ନାରୀ, ଯାହାକୁ ଦୁଇ ଲୋକରେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଶଂସା କରାଯିବ ନାହିଁ, ଯେଉଁଠାରେ ସ୍ୱାମୀ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଦୟା ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କରିବାକୁ ପଡ଼େ।
ଜାନାମି ଧର୍ମମ୍ ଧର୍ମଜ୍ଞ ତ୍ଵାମ୍ ଜାନେ ସତ୍ଯଵାଦିନମ୍ । ପୁତ୍ର ଶୋକ ଆର୍ତଯା ତତ୍ ତୁ ମଯା କିମ୍ ଅପି ଭାଷିତମ୍ ॥୨-୬୨-
ମୁଁ ଧର୍ମକୁ ଜାଣେ, ତୁମକୁ ଧର୍ମବିଦ୍ ଓ ସତ୍ୟବାଦୀ ଭାବେ ଜାଣେ। କିନ୍ତୁ ପୁଅ ଦୁଃଖରେ ମୁଁ ଅନୁଚିତ କଥା କହିଯାଇଛି।
ଶୋକୋ ନାଶଯତେ ଧୈର୍ଯମ୍ ଶୋକୋ ନାଶଯତେ ଶ୍ରୁତମ୍ । ଶୋକୋ ନାଶଯତେ ସର୍ଵମ୍ ନ ଅସ୍ତି ଶୋକ ସମଃ ରିପୁଃ ॥୨-୬୨-
ଦୁଃଖ ଧୈର୍ଯ୍ୟକୁ ନଷ୍ଟ କରେ, ଦୁଃଖ ଶିକ୍ଷାକୁ ନଷ୍ଟ କରେ, ଦୁଃଖ ସବୁକିଛି ଧ୍ୱଂସ କରେ—ଦୁଃଖ ସମାନ ଶତ୍ରୁ ଆଉ କେହି ନାହିଁ।
ଶକ୍ଯମ୍ ଆପତିତଃ ସୋଢୁମ୍ ପ୍ରହରଃ ରିପୁ ହସ୍ତତଃ । ସୋଢୁମ୍ ଆପତିତଃ ଶୋକଃ ସୁସୂକ୍ଷ୍ମଃ ଅପି ନ ଶକ୍ଯତେ ॥୨-୬୨-
ଶତ୍ରୁଙ୍କ ହାତରୁ ଆସିଥିବା ଆଘାତ ସହିପାରିବା ଯାଏ, କିନ୍ତୁ ମନରେ ଆସିଥିବା ସାନା ଦୁଃଖ ମଧ୍ୟ ସହିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟକର।
ଦର୍ମଜ୍ଞାଃ ଶ୍ରୁତିମନ୍ତୋଽପି ଚିନ୍ନଧର୍ମାର୍ଥସମ୍ଶଯାଃ । ଯତଯୋ ଵୀର ମୁହ୍ଯନ୍ତି ଶୋକସମ୍ମୂଢଚେତସଃ ॥୨-୬୨-
ଧର୍ମ ଓ ଶାସ୍ତ୍ର ଜାଣିଥିବା ଯତିମାନେ ମଧ୍ୟ, ହେ ବୀର, ଯେତେବେଳେ ମନ ଦୁଃଖରେ ଆବୃତ, ସେମାନେ ଧର୍ମ ଓ ଅର୍ଥ ବିଷୟରେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇଯାନ୍ତି।
ଵନ ଵାସାଯ ରାମସ୍ଯ ପନ୍ଚ ରାତ୍ରଃ ଅଦ୍ଯ ଗଣ୍ଯତେ । ଯଃ ଶୋକ ହତ ହର୍ଷାଯାଃ ପନ୍ଚ ଵର୍ଷ ଉପମଃ ମମ ॥୨-୬୨-
ରାମଙ୍କ ବନବାସ ଆରମ୍ଭ ହୋଇ ଆଜି ପାଞ୍ଚ ରାତି ହେଲା। ମୋର ଆନନ୍ଦ ଦୁଃଖରେ ନଷ୍ଟ, ଏହି ପାଞ୍ଚ ରାତି ମୋ ପାଇଁ ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ସମାନ।
ତମ୍ ହି ଚିନ୍ତଯମାନାଯାଃ ଶୋକୋ ଅଯମ୍ ହୃଦି ଵର୍ଧତେ । ଅଦୀନାମ୍ ଇଵ ଵେଗେନ ସମୁଦ୍ର ସଲିଲମ୍ ମହତ୍ ॥୨-୬୨-
ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଭାବିଲେ, ଏହି ଦୁଃଖ ମୋ ହୃଦୟରେ ବଢ଼ିଯାଏ, ଯେପରି ଆଶ୍ରୟହୀନଙ୍କ ପାଇଁ ସମୁଦ୍ରର ଜଳ ବେଗରେ ବଢ଼ିଯାଏ।
ଏଵମ୍ ହି କଥଯନ୍ତ୍ଯାଃ ତୁ କୌସଲ୍ଯାଯାଃ ଶୁଭମ୍ ଵଚଃ । ମନ୍ଦ ରଶ୍ମିର୍ ଅଭୂତ୍ ସୁର୍ଯୋ ରଜନୀ ଚ ଅଭ୍ଯଵର୍ତତ ॥୨-୬୨-
ଏପରି କୌସଲ୍ୟା ଶୁଭ କଥା କହିଥିବା ବେଳେ, ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଲୋକ କମିଯିବା ଲାଗିଲା ଓ ରାତି ଆସିଗଲା।
ତଥ ପ୍ରହ୍ଲାଦିତଃ ଵାକ୍ଯୈଃ ଦେଵ୍ଯା କୌସଲ୍ଯଯା ନୃପଃ । ଶୋକେନ ଚ ସମାକ୍ରାନ୍ତଃ ନିଦ୍ରାଯା ଵଶମ୍ ଏଯିଵାନ୍ ॥୨-୬୨-
ଏପରି ଦେବୀ କୌସଲ୍ୟାଙ୍କ କଥାରେ ରାଜା ଅଳ୍ପ ସାନ୍ତ୍ୱନା ମିଳିଲେ, କିନ୍ତୁ ଦୁଃଖରେ ଆବୃତ ହୋଇ, ଶେଷରେ ଶୟନରେ ଶୁଇପଡ଼ିଲେ।