ଯାଵତା ଚିତ୍ର କୂଟସ୍ଯ ନରଃ ଶୃନ୍ଗାଣି ଅଵେକ୍ଷତେ । କଲ୍ଯାଣାନି ସମାଧତ୍ତେ ନ ପାପେ କୁରୁତେ ମନଃ ॥୨-୫୪-
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜଣେ ମଣିଷ ଚିତ୍ରକୂଟର ଶିଖର ଦେଖିପାରେ, ସେ ମଙ୍ଗଳ ଲାଭ କରେ ଓ ମନେ କେବେ ଖରାପ କାମନା ଆସେ ନାହିଁ।
ଋଷଯଃ ତତ୍ର ବହଵୋ ଵିହୃତ୍ଯ ଶରଦାମ୍ ଶତମ୍ । ତପସା ଦିଵମ୍ ଆରୂଧାଃ କପାଲ ଶିରସା ସହ ॥୨-୫୪-
ସେଠାରେ ଅନେକ ଋଷି ଶତ ଶରତ ବ୍ୟତୀତ କରିଛନ୍ତି। ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା, କପାଳ ମୁଣ୍ଡ ଧାରି ତାଙ୍କମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଛନ୍ତି।
ପ୍ରଵିଵିକ୍ତମ୍ ଅହମ୍ ମନ୍ଯେ ତମ୍ ଵାସମ୍ ଭଵତଃ ସୁଖମ୍ । ଇହ ଵା ଵନ ଵାସାଯ ଵସ ରାମ ମଯା ସହ ॥୨-୫୪-
ମୁଁ ଭାବୁଛି ଏହି ଶାନ୍ତ ଏବଂ ଅଲଗା ଅଞ୍ଚଳ ତୁମ ପାଇଁ ସୁଖଦାୟକ ହେବ। ରାମ, ଏଠା କିମ୍ବା ଅରଣ୍ୟରେ, ମୋ ସହିତ ରୁହ।
ସ ରାମମ୍ ସର୍ଵ କାମୈଅଃ ତମ୍ ଭରଦ୍ଵାଜଃ ପ୍ରିଯ ଅତିଥିମ୍ । ସଭାର୍ଯମ୍ ସହ ଚ ଭ୍ରାତ୍ରା ପ୍ରତିଜଗ୍ରାହ ଧର୍ମଵିତ୍ ॥୨-୫୪-
ତାପରେ ଧର୍ମଜ୍ଞ ବରଦ୍ୱାଜ ରାମଙ୍କୁ, ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଅତିଥି, ସୀତା ଓ ଭାଇ ସହିତ ସମସ୍ତ ଆବଶ୍ୟକତା ପୂରଣ କରି ଆଦର ସହିତ ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ତସ୍ଯ ପ୍ରଯାଗେ ରାମସ୍ଯ ତମ୍ ମହର୍ଷିମ୍ ଉପେଯୁଷଃ । ପ୍ରପନ୍ନା ରଜନୀ ପୁଣ୍ଯା ଚିତ୍ରାଃ କଥଯତଃ କଥାଃ ॥୨-୫୪-
ପ୍ରୟାଗରେ ରାମ ଯେତେବେଳେ ସେ ମହାର୍ଷିଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ସେହି ପବିତ୍ର ରାତି ଅନେକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କଥା କହି କହି କଟିଗଲା।
ସୀତାତୃତୀଯ କାକୁତ୍ସ୍ଥହ୍ ପରିଶ୍ରାନ୍ତଃ ସୁଖୋଚିତଃ । ଭରଦ୍ଵାଜାଶ୍ରମେ ରମ୍ଯେ ତାମ୍ ରାତ୍ରି ମଵସ୍ତ୍ସୁଖମ୍ ॥୨-୫୪-
କକୁତ୍ସ୍ଥ ବଂଶଜ ରାମ, ସୀତା ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହିତ, ଶ୍ରମିତ ଓ ସୁଖରେ ଅଭ୍ୟସ୍ତ, ବରଦ୍ୱାଜଙ୍କ ମନୋହର ଆଶ୍ରମରେ ସେହି ରାତି ଖୁସିରେ କଟାଇଲେ।
ପ୍ରଭାତାଯାମ୍ ରଜନ୍ଯାମ୍ ତୁ ଭରଦ୍ଵାଜମ୍ ଉପାଗମତ୍ । ଉଵାଚ ନର ଶାର୍ଦୂଲୋ ମୁନିମ୍ ଜ୍ଵଲିତ ତେଜସମ୍ ॥୨-୫୪-
ପ୍ରଭାତ ହେଲାପରେ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବାଘ ସଦୃଶ ରାମ ବରଦ୍ୱାଜଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ ଓ ତପସ୍ଵୀ ତେଜସ୍ବୀ ମୁନିଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଶର୍ଵରୀମ୍ ଭଵନନ୍ନ୍ ଅଦ୍ଯ ସତ୍ଯ ଶୀଲ ତଵ ଆଶ୍ରମେ । ଉଷିତାଃ ସ୍ମ ଇହ ଵସତିମ୍ ଅନୁଜାନାତୁ ନୋ ଭଵାନ୍ ॥୨-୫୪-
ହେ ସତ୍ୟବାନ, ଆମେ ଏହି ଆଶ୍ରମରେ ଏକ ରାତି କଟାଇଛୁ। ଏବେ ଏଠାରୁ ବିଦାୟ ନେବାକୁ ତୁମ ଅନୁମତି ଚାହୁଁଛୁ।
ରାତ୍ର୍ଯାମ୍ ତୁ ତସ୍ଯାମ୍ ଵ୍ଯୁଷ୍ଟାଯାମ୍ ଭରଦ୍ଵାଜୋ ଅବ୍ରଵୀଦ୍ ଇଦମ୍ । ମଧୁ ମୂଲ ଫଲ ଉପେତମ୍ ଚିତ୍ର କୂଟମ୍ ଵ୍ରଜ ଇତି ହ ॥୨-୫୪-
ସେହି ରାତି ସମାପ୍ତ ହେଲାପରେ, ବରଦ୍ୱାଜ କହିଲେ: 'ମଧୁ, ମୂଳ ଓ ଫଳରେ ପ୍ରଚୁର ଚିତ୍ରକୂଟକୁ ଯାଅ।'
ଵାସମୌପଯିକମ୍ ମନ୍ଯେ ତଵ ରାମ ମହାବଲ । ନାନାନଗଗଣୋପେତଃ କିନ୍ନରୋରଗସେଵିତହ୍ ॥୨-୫୪-
ହେ ବଳଶାଳୀ ରାମ, ମୁଁ ଭାବୁଛି ସେଠା ତୁମେ ରହିବା ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ। ସେଠା ନାନା ପକ୍ଷୀ ଦଳ, କିନ୍ନର ଓ ସର୍ପମାନେ ଆସିଯାଆନ୍ତି।
ମଯୂରନାଦାଭିରୁତୋ ଗଜରାଜନିଷେଵିତଃ । ଗମ୍ଯତାମ୍ ଭଵତା ଶୈଲଶ୍ଚିତ୍ରକୂଟଃ ସ ଵିଶ୍ରୁତଃ ॥୨-୫୪-
ମୟୂର ଡାକରେ ଗୁଞ୍ଜିତ, ହାତୀମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଘୁଞ୍ଚିବା, ସେ ଖ୍ୟାତିନାମ ଚିତ୍ରକୂଟ ପାହାଡ଼କୁ ତୁମେ ଯାଅ।
ପୁଣ୍ଯଶ୍ଚ ରମଣୀଯଶ୍ଚ ବହୁମୂଲଫଲାଯୁତଃ । ତତ୍ର କୁନ୍ଜର ଯୂଥାନି ମୃଗ ଯୂଥାନି ଚ ଅଭିତଃ ॥୨-୫୪-
ସେଠା ପବିତ୍ର ଓ ମନୋହର, ବହୁତ ମୂଳ ଓ ଫଳ ରହିଛି। ସେଠା ହାତୀ ଓ ମୃଗ ଦଳ ଚାରିପାଖରେ ଘୁଞ୍ଚିବା।
ଵିଚରନ୍ତି ଵନ ଅନ୍ତେଷୁ ତାନି ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯସି ରାଘଵ । ସରିତ୍ପ୍ରସ୍ରଵଣପ୍ରସ୍ଥାନ୍ ଦରୀକନ୍ଧରନିର୍ଘରାନ୍ ॥୨-୫୪-
ହେ ରାଘବ, ତୁମେ ଦେଖିବା ଏହି ହାତୀ ଓ ମୃଗ ଦଳ ଅରଣ୍ୟର ସୀମାରେ ଘୁଞ୍ଚିବା, ନଦୀ କୂଳ, ଗିରି ଢାଳ ଓ ଝରଣା ଚାରିପାଖରେ।
ଚରତଃ ସୀତଯା ସାର୍ଧମ୍ ନନ୍ଦିଷ୍ଯତି ମନସ୍ତଵ । ପ୍ରହୃଷ୍ଟ କୋଯଷ୍ଟିକ କୋକିଲ ସ୍ଵନୈଃ । ର୍ଵିନାଦିତମ୍ ତମ୍ ଵସୁଧା ଧରମ୍ ଶିଵମ୍ । ମୃଗୈଃ ଚ ମତ୍ତୈଃ ବହୁଭିଃ ଚ କୁନ୍ଜରୈଃ । ସୁରମ୍ଯମ୍ ଆସାଦ୍ଯ ସମାଵସ ଆଶ୍ରମମ୍ ॥୨-୫୪-
ସୀତା ସହିତ ଘୁଞ୍ଚିବା ସମୟରେ, ତୁମ ମନ ଖୁସିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବ। ହରଷିତ କୋଯ଼ା ଓ କୋଇଲି ଡାକରେ ଗୁଞ୍ଜିତ, ଅନେକ ମଦମସ୍ତ ମୃଗ ଓ ହାତୀ ଥିବା, ସେ ଶୁଭ୍ର ଭୂମିରେ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଆଶ୍ରମ ମିଳିବ।
thumb|ପଞ୍ଚପଞ୍ଚାଶଃ ସର୍ଗଃ ଶ୍ରୂଯତାମ୍|center ଶ୍ରୀମଦ୍ଵାଲ୍ମୀକିଯରାମାଯଣେ ଅଯୋଧ୍ଯାକାଣ୍ଡେ ପଞ୍ଚପଞ୍ଚାଶଃ ସର୍ଗଃ ॥୨-
ଶ୍ରୀମଦ୍ ବାଲ୍ମୀକିଙ୍କ ରାମାୟଣର ଅୟୋଧ୍ୟା କାଣ୍ଡର ପଞ୍ଚପଞ୍ଚାଶତମ ସର୍ଗ ଶୁଣନ୍ତୁ।
ଉଷିତ୍ଵା ରଜନୀମ୍ ତତ୍ର ରାଜପୁତ୍ରାଵରିମ୍ଦମୌ । ମହର୍ଷିମଭିଵାଦ୍ଯାଥ ଜଗ୍ମତୁସ୍ତମ୍ ଗିରିମ୍ ପ୍ରତି ॥୨-୫୫-
ସେଠାରେ ଏକ ରାତି କଟାଇ, ଦୁଇ ରାଜପୁତ୍ର ଶତ୍ରୁନାଶକ, ମହାର୍ଷିଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ସେହି ପାହାଡ଼ ଦିଗକୁ ଯାତ୍ରା କଲେ।
ତେଷାମ୍ ଚୈଵ ସ୍ଵସ୍ତ୍ଯଯନମ୍ ମହର୍ଷିଃ ସ ଚକାର ହ । ପ୍ରସ୍ଥିତାମ୍ଶ୍ଚୈଵ ତାନ୍ ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯପିତା ପୁତ୍ରାନିଵାନ୍ଵଗାତ୍ ॥୨-୫୫-
ମହାର୍ଷି ସେମାନଙ୍କ ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ମଙ୍ଗଳ କରିଦେଲେ, ଏବଂ ସେମାନେ ଯିବାବେଳେ, ବାପା ଯେପରି ଝିଅପୁଅଙ୍କୁ ଦେଖେ, ସେପରି ଦୃଷ୍ଟି ଦେଲେ।
ତତଃ ପ୍ରଚକ୍ରମେ ଵକ୍ତୁମ୍ ଵଚନମ୍ ସ ମହାମୁନିଃ । ଭର୍ଦ୍ଵାଜୋ ମହାତେଜା ରାମମ୍ ସତ୍ଯପରାକ୍ରମମ୍ ॥୨-୫୫-
ତାପରେ ମହାତ୍ମା ବରଦ୍ୱାଜ, ତପସ୍ଵୀ ତେଜସ୍ବୀ, ସତ୍ୟବାନ ଓ ପରାକ୍ରମୀ ରାମଙ୍କୁ କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଗଙ୍ଗାଯମୁନଯୋଃ ସନ୍ଧିମାସାଦ୍ଯ ମନୁଜର୍ଷଭୌ । କାଲିନ୍ଦୀମନୁଗଚ୍ଛେତାମ୍ ନଦୀମ୍ ପଶ୍ଚାନ୍ମୁଖାଶ୍ରିତାମ୍ ॥୨-୫୫-
ଗଙ୍ଗା ଓ ଯମୁନା ମିଳନ ସ୍ଥଳକୁ ପହଞ୍ଚି, ହେ ମନୁଷ୍ୟଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ପଶ୍ଚିମ ଦିଗକୁ ବହୁଥିବା କାଳିନ୍ଦୀ ନଦୀ ପାଖେ ପାଖେ ଚାଲ।
ଅଥାସାଦ୍ଯ ତୁ କାଲିନ୍ଦୀଂ ଶୀଘ୍ରସ୍ରୋତସମାପଗାମ୍ (ପ୍ରତିସ୍ରୋତଃସମାଗତାମ୍ - ପା.ଭେ.) । ତସ୍ଯାସ୍ତୀର୍ଥମ୍ ପ୍ରଚରିତମ୍ ପୁରାଣମ୍ ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ରାଘଵୌ ॥୨-୫୫-
ତାପରେ ଶୀଘ୍ର ବହୁଥିବା କାଳିନ୍ଦୀ ନଦୀ ପାଖକୁ ପହଞ୍ଚି, ସେ ନଦୀର ପୁରାତନ ପବିତ୍ର ତୀର ଦେଖି, ଦୁଇ ରଘୁବଂଶୀ ତାହା ଅନୁଭବ କଲେ।
ତତ୍ର ଯୂଯମ୍ ପ୍ଲଵମ୍ କୃତ୍ଵା ତରତାଂଶୁମତୀଂ ନଦୀମ୍ । ତତୋ ନ୍ଯଗ୍ରୋଧମାସାଦ୍ଯ ମହାନ୍ତମ୍ ହରିତଚ୍ଛଦମ୍ ॥୨-୫୫-
ସେଠାରେ ତମେ ଏକ ଦଉଡ଼ା ତିଆରି କରି, ଚମକୁଥିବା ନଦୀଟିକୁ ଚାଡ଼ିଯିବ। ତାପରେ, ଏକ ବଡ଼ ବଟଗଛ ତଳେ ପହଞ୍ଚିବ, ଯାହାର ପତ୍ର ହରିତ ଓ ଘନ।
ଵିଵୃଦ୍ଧମ୍ ବହୁଭିର୍ଵଋକ୍ଷୈହ୍ ଶ୍ଯାମମ୍ ସିଦ୍ଧୋପସେଵିତମ୍ । ତସ୍ମୈ ସୀତାଞ୍ଜଲିମ୍ କୃତ୍ଵା ପ୍ରଯୁଞ୍ଜୀତାଶିଷଃ ଶିଵାଃ ॥୨-୫୫-
ସେ ବଡ଼ ବଟଗଛଟି ଅନେକ ଗଛ ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇଛି, ଅନ୍ଧାର ଓ ସିଦ୍ଧମନେଷ୍ଵରଙ୍କ ପ୍ରିୟ ସ୍ଥାନ। ସେଠାରେ ସୀତା ହାତ ଜୋଡି ଶୁଭ ଆଶୀର୍ବାଦ ମାଗିବେ।
ସମାସାଦ୍ଯ ତୁ ତମ୍ ଵୃକ୍ଷମ୍ ଵସେଦ୍ଵାତିକ୍ରମେତ ଵା । କ୍ରୋଶମାତ୍ରମ୍ ତତୋ ଗତ୍ଵା ନୀଲମ୍ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯଥ କାନନମ୍ ॥୨-୫୫-
ସେ ଗଛଟିକୁ ପହଞ୍ଚି, ଚାହୁଁଥିଲେ ବସିପାରିବେ କିମ୍ବା ଆଗକୁ ବଢ଼ିପାରିବେ। ତାପରେ, ଏକ କ୍ରୋଶ ଦୂର ଯିବା ପରେ, ନୀଳ ଅରଣ୍ୟ ଦେଖିପାରିବେ।
ପଲାଶବଦରୀମିଶ୍ରମ୍ ରମ୍ଯମ୍ ଵମ୍ଶୈଶ୍ଚ ଯାମୁନୈଃ । ସ ପନ୍ଥାଶ୍ଚିତ୍ରକୂଟସ୍ଯ ଗତଃ ସୁବହୁଶୋ ମଯା ॥୨-୫୫-
ସେ ଅରଣ୍ୟଟି ପଳାଶ ଓ ବଦରୀ ଗଛ ମିଶିଥିବା, ଯମୁନାର ବାଁଶ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭା ପାଇଥିବା ଏକ ରମ୍ୟ ସ୍ଥାନ। ଏହି ଚିତ୍ରକୂଟ ପଥ ମୁଁ ବହୁବାରି ଚାଲିଛି।
ରମ୍ଯେ ମାର୍ଦଵଯୁକ୍ତଶ୍ଚ ଵନଦାଵୈର୍ଵିପର୍ଜିତଃ । ଇତି ପନ୍ଥାନମାଵେଦ୍ଯ ମହର୍ଷଃ ସ ନ୍ଯଵର୍ତତ ॥୨-୫୫-
ଏହି ପଥ ମୃଦୁ, ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଓ ଅଗ୍ନିବିପଦ ନଥିବା। ଏପରି ଭାବରେ ମହାର୍ଷି ପଥ ବର୍ଣ୍ଣନା କରି, ପଛକୁ ଫେରିଗଲେ।
ଅଭିଵାଦ୍ଯ ତଥେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ରାମେଣ ଵିନିଵର୍ତିତଃ । ଉପାଵୃତ୍ତେ ମୁନୌ ତସ୍ମିନ୍ ରାମୋ ଲକ୍ଷ୍ମଣମବ୍ରଵୀତ୍ ॥୨-୫୫-
'ଏହିପରି ହେଉ' ବୋଲି ଆଦର ସହ କହି, ରାମଙ୍କ ଅନୁମତି ନେଇ ମୁନି ଚାଲିଗଲେ। ମୁନି ଚାଲିଯିବା ପରେ, ରାମ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ।
କୃତପୁଣ୍ଯାଃ ସ୍ମ ସୌମିତ୍ରେ ମୁନିର୍ଯନ୍ନୋଽନୁକମ୍ପତେ । ଇତି ତୌ ପୁରୁଷଵ୍ଯାଘ୍ରୌ ମନ୍ତ୍ରଯିତ୍ଵା ମନସ୍ଵିନୌ ॥୨-୫୫-
'ହେ ସୌମିତ୍ରି, ଆମେ ବଡ଼ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଯେ ମୁନି ଆମ ପ୍ରତି ଏତେ ଦୟା କରିଛନ୍ତି।' ଏପରି ଦୁଇ ଶୂରବୀର ମନେମନେ ଆଲୋଚନା କଲେ।
ସୀତାମେଵାଗ୍ରତଃ କୃତ୍ଵା କାLଇନ୍ଦୀମ୍ ଜଗ୍ମତୁର୍ନଦୀମ୍ । ଅଥା ସାଦ୍ଯ ତୁ କାLଇନ୍ଦୀମ୍ ଶୀଘ୍ରସ୍ରୋତୋଵହାମ୍ ନଦୀମ୍ ॥୨-୫୫-
ସୀତାଙ୍କୁ ସାମ୍ନାରେ ରଖି, ସେମାନେ କାଳିନ୍ଦୀ ନଦୀ ପାଖକୁ ଗଲେ। ପରେ, ଶୀଘ୍ର ବହୁଥିବା କାଳିନ୍ଦୀ ନଦୀକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ତୌ କାଷ୍ଠସମ୍ଘାତମଥୋ ଚକ୍ରତୁସ୍ତୁ ମହାପ୍ଲଵମ୍ ॥୨-୫୫-
ସେମାନେ କଠ ଜଡାଇ ଏକ ବଡ଼ ଦଉଡ଼ା ତିଆରି କଲେ।
ଶୁଷ୍କୈର୍ଵମ୍ଶୈଃ ସମାସ୍ତୀର୍ଣମୁLଈରୈଶ୍ଚ ସମାଵୃତମ୍ । ତତୋ ଵେତସଶାଖାଶ୍ଚ ଜମ୍ବୂଶାଖାଶ୍ଚ ଵୀର୍ଯଵାନ୍ ॥୨-୫୫-
ସେ ଦଉଡ଼ାକୁ ଶୁଖିଲା ବାଁଶ ଦ୍ୱାରା ଢାକି, ମୂଳ ଦ୍ୱାରା ବାନ୍ଧିଲେ। ପରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ବେତ ଓ ଜାମୁ ଗଛର ଡାଳ ଆଣିଲେ।