ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ତୁ ଵଚନଂ ବାଷ୍ପେଣ ଵିହତେନ୍ଦ୍ରିଯଃ। ରାମେତି ସକୃଦେଵୋକ୍ତ୍ଵା ଵ୍ଯାହର୍ତୁଂ ନ ଶଶାକ ସଃ
ଏଭଳି କହି, ଅଶ୍ରୁରେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ସେ କେବଳ 'ରାମ' ବୋଲି ଏକଥର କହିପାରିଲେ, ତା'ପରେ କିଛି କହିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ସଂଜ୍ଞାଂ ତୁ ପ୍ରତିଲଭ୍ଯୈଵ ମୁହୂର୍ତାତ୍ ସ ମହୀପତିଃ। ନେତ୍ରାଭ୍ଯାମଶ୍ରୁପୂର୍ଣାଭ୍ଯାଂ ସୁମନ୍ତ୍ରମିଦମବ୍ରଵୀତ୍
କିଛି ସମୟ ପରେ ସେ ରାଜା ହୁସ୍ତି ଫେରିଲେ, ତାଙ୍କ ଦୁଇ ଚକୁ ଅଶ୍ରୁରେ ଭରିଗଲା, ଏବଂ ସେ ସୁମନ୍ତ୍ରଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ—
ଔପଵାହ୍ଯଂ ରଥଂ ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତ୍ଵମାଯାହି ହଯୋତ୍ତମୈଃ। ପ୍ରାପଯୈନଂ ମହାଭାଗମିତୋ ଜନପଦାତ୍ ପରମ୍
ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘୋଡ଼ା ଯୋଗାଇ ରଥକୁ ତୁରନ୍ତ ଆଣ, ଏହି ମହାନ ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ଏଠାରୁ ଦୂରେ ଗ୍ରାମ ଅଞ୍ଚଳକୁ ନେଇଯା।
ଏଵଂ ମନ୍ଯେ ଗୁଣଵତାଂ ଗୁଣାନାଂ ଫଲମୁଚ୍ଯତେ। ପିତ୍ରା ମାତ୍ରା ଚ ଯତ୍ସାଧୁର୍ଵୀରୋ ନିର୍ଵାସ୍ଯତେ ଵନମ୍
ମୁଁ ଭାବୁଛି, ଗୁଣବାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ହେଉଛି ତାଙ୍କର ନିଜସ୍ୱ ଫଳ—ପିତା ଓ ମାତା ଦ୍ୱାରା ଏକ ସାଧୁ ବୀରକୁ ଅରଣ୍ୟକୁ ପଠାଯାଏ।
ରାଜ୍ଞୋ ଵଚନମାଜ୍ଞାଯ ସୁମନ୍ତ୍ରଃ ଶୀଘ୍ରଵିକ୍ରମଃ। ଯୋଜଯିତ୍ଵା ଯଯୌ ତତ୍ର ରଥମଶ୍ଵୈରଲଂକୃତମ୍
ରାଜାଙ୍କ ଆଦେଶ ଶୁଣି, ଦ୍ରୁତ ଚଳନଶୀଳ ସୁମନ୍ତ୍ର ଘୋଡ଼ା ଯୋଗାଇ ସଜାଯାଇଥିବା ରଥକୁ ନେଇ ତାଁଠାରେ ଗଲେ।
ତଂ ରଥଂ ରାଜପୁତ୍ରାଯ ସୂତଃ କନକଭୂଷିତମ୍। ଆଚଚକ୍ଷେଽଞ୍ଜଲିଂ କୃତ୍ଵା ଯୁକ୍ତଂ ପରମଵାଜିଭିଃ
ସୁତା ଏହି ସୁନାର ଅଳଙ୍କାର ଲଗାଇଥିବା ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘୋଡ଼ା ଯୋଗାଇଥିବା ରଥକୁ ରାଜପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଜଣାଇଲେ, ହାତ ଯୋଡି ଶିର ନମାଇ।
ରାଜା ସତ୍ଵରମାହୂଯ ଵ୍ଯାପୃତଂ ଵିତ୍ତସଂଚଯେ। ଉଵାଚ ଦେଶକାଲଜ୍ଞୋ ନିଶ୍ଚିତଂ ସର୍ଵତଃ ଶୁଚିଃ
ରାଜା ତୁରନ୍ତ ଧନ ଦେଖାଶୁଣା କରୁଥିବା ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ଡାକିଲେ, ଦେଶକାଳ ଜଣା ଏବଂ ସଦା ଶୁଦ୍ଧ ମନରେ ଥିବା ସେ ବ୍ୟକ୍ତିକୁ କହିଲେ—
ଵାସାଂସି ଚ ଵରାର୍ହାଣି ଭୂଷଣାନି ମହାନ୍ତି ଚ। ଵର୍ଷାଣ୍ଯେତାନି ସଂଖ୍ଯାଯ ଵୈଦେହ୍ଯାଃ କ୍ଷିପ୍ରମାନଯ
ବର୍ଷଗୁଡ଼ିକ ଗଣି, ବୈଦେହୀ ପାଇଁ ଉତ୍ତମ ବସ୍ତ୍ର ଓ ବଡ଼ ଅଳଙ୍କାର ତୁରନ୍ତ ଆଣ।
ନରେନ୍ଦ୍ରେଣୈଵମୁକ୍ତସ୍ତୁ ଗତ୍ଵା କୋଶଗୃହଂ ତତଃ। ପ୍ରାଯଚ୍ଛତ୍ ସର୍ଵମାହୃତ୍ଯ ସୀତାଯୈ କ୍ଷିପ୍ରମେଵ ତତ୍
ରାଜାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେ ଧନାଗାରକୁ ଯାଇ, ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ଏକଠା କରି ତୁରନ୍ତ ସୀତାଙ୍କୁ ଦେଲେ।
ସା ସୁଜାତା ସୁଜାତାନି ଵୈଦେହୀ ପ୍ରସ୍ଥିତା ଵନମ୍। ଭୂଷଯାମାସ ଗାତ୍ରାଣି ତୈର୍ଵିଚିତ୍ରୈର୍ଵିଭୂଷଣୈଃ
ସେ ସୁଜାତା ବୈଦେହୀ, ସେଇ ଅନେକ ଚମତ୍କାର ଅଳଙ୍କାର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗକୁ ଶୋଭାଇ, ଅରଣ୍ୟକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ।
ଵ୍ଯରାଜଯତ ଵୈଦେହୀ ଵେଶ୍ମ ତତ୍ ସୁଵିଭୂଷିତା। ଉଦ୍ଯତୋଂଽଶୁମତଃ କାଲେ ଖଂ ପ୍ରଭେଵ ଵିଵସ୍ଵତଃ
ସେ ବୈଦେହୀ ସୁନ୍ଦର ଭାବେ ଅଳଙ୍କୃତ ହୋଇ, ସେଇ ଘରକୁ ଏମିତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରିଦେଲେ, ଯେପରି ଉଦୟମାନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆଲୋକରେ ଆକାଶ ଚମକେ।
ତାଂ ଭୁଜାଭ୍ଯାଂ ପରିଷ୍ଵଜ୍ଯ ଶ୍ଵଶ୍ରୂର୍ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍। ଅନାଚରନ୍ତୀଂ କୃପଣଂ ମୂର୍ଧ୍ନ୍ଯୁପାଘ୍ରାଯ ମୈଥିଲୀମ୍
ତାଙ୍କୁ ଦୁଇହାତରେ ଆଲିଂଗନ କରି, ଶ୍ୱଶ୍ରୁ ଅଶ୍ରୁ ଝରାଇ, ମୈଥିଳୀଙ୍କ ମୁଣ୍ଡକୁ ଘ୍ରାଣ କରି, ଏହି କଥା କହିଲେ—
ଅସତ୍ଯଃ ସର୍ଵଲୋକେଽସ୍ମିନ୍ ସତତଂ ସତ୍କୃତାଃ ପ୍ରିଯୈଃ। ଭର୍ତାରଂ ନାନୁମନ୍ଯନ୍ତେ ଵିନିପାତଗତଂ ସ୍ତ୍ରିଯଃ
ଏହି ସଂସାରରେ ନାରୀମାନେ ସଦା ପ୍ରିୟଜନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କର ପତି ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଲେ ସେମାନେ ସହଯୋଗ କରନ୍ତି ନାହିଁ; ସେମାନେ ଅନିଷ୍ଠାବାନ୍।
ଏଷ ସ୍ଵଭାଵୋ ନାରୀଣାମନୁଭୂଯ ପୁରା ସୁଖମ୍। ଅଲ୍ପାମପ୍ଯାପଦଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଦୁଷ୍ଯନ୍ତି ପ୍ରଜହତ୍ଯପି
ନାରୀମାନଙ୍କ ସ୍ୱଭାବ ଏମିତି—ଏକଥର ସୁଖ ଭୋଗିଲେ, ଅଳ୍ପ ଦୁଃଖ ଆସିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ଦୂରେଇଯାନ୍ତି ଓ ନିଜ ଲୋକକୁ ଛାଡ଼ିଦିଅନ୍ତି।
ଅସତ୍ଯଶୀଲା ଵିକୃତା ଦୁର୍ଗା ଅହୃଦଯାଃ ସଦା। ଅସତ୍ଯଃ ପାପସଂକଲ୍ପାଃ କ୍ଷଣମାତ୍ରଵିରାଗିଣଃ
ନାରୀମାନେ ସଦା ଅସତ୍ୟବାଦୀ, ଚଞ୍ଚଳ, କଠୋର ଓ ନିଷ୍ଠୁର; ସେମାନଙ୍କ ମନ ଖରାପ କାମରେ ଲାଗିଥାଏ, ସେମାନଙ୍କର ସ୍ନେହ କେବଳ କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ରହିଥାଏ।
ନ କୁଲଂ ନ କୃତଂ ଵିଦ୍ଯା ନ ଦତ୍ତଂ ନାପି ସଂଗ୍ରହଃ। ସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ଗୃହ୍ଣାତି ହୃଦଯମନିତ୍ଯହୃଦଯା ହି ତାଃ
ନାରୀମାନଙ୍କ ହୃଦୟ କେବେ କୁଳ, କର୍ମ, ଶିକ୍ଷା, ଦାନ କିମ୍ବା ସ୍ନେହ ଦ୍ୱାରା ବାନ୍ଧି ରହେ ନାହିଁ; ସେମାନଙ୍କ ହୃଦୟ ସଦା ଅସ୍ଥିର।
ସାଧ୍ଵୀନାଂ ତୁ ସ୍ଥିତାନାଂ ତୁ ଶୀଲେ ସତ୍ଯେ ଶ୍ରୁତେ ସ୍ଥିତେ। ସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ପଵିତ୍ରଂ ପରମଂ ପତିରେକୋ ଵିଶିଷ୍ଯତେ
ଯେଉଁ ଜନନୀମାନେ ନୀତି, ସତ୍ୟ ଓ ଶିକ୍ଷାରେ ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସ୍ୱାମୀ ଏକା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପବିତ୍ରତା।
ସ ତ୍ଵଯା ନାଵମନ୍ତଵ୍ଯଃ ପୁତ୍ରଃ ପ୍ରଵ୍ରାଜିତୋ ଵନମ୍। ତଵ ଦେଵସମସ୍ତ୍ଵେଷ ନିର୍ଧନଃ ସଧନୋଽପି ଵା
ତୁମର ପୁଅ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଗଲେ ବି, ସେ ଧନୀ ହେଉ କି ଦରିଦ୍ର, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସେ ତୁମର ଦେବତା; ତାଙ୍କୁ କେବେ ଅବହେଳା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଵିଜ୍ଞାଯ ଵଚନଂ ସୀତା ତସ୍ଯା ଧର୍ମାର୍ଥସଂହିତମ୍। କୃତ୍ଵାଞ୍ଜଲିମୁଵାଚେଦଂ ଶ୍ଵଶ୍ରୂମଭିମୁଖେ ସ୍ଥିତା
ସୀତା ତାଙ୍କର ଧର୍ମ ଓ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଭରିତ ଉପଦେଶକୁ ବୁଝି, ଶ୍ୱଶ୍ରୁଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ହାତ ଜୋଡି ଏଭଳି କହିଲେ।
କରିଷ୍ଯେ ସର୍ଵମେଵାହମାର୍ଯା ଯଦନୁଶାସ୍ତି ମାମ୍। ଅଭିଜ୍ଞାସ୍ମି ଯଥା ଭର୍ତୁର୍ଵର୍ତିତଵ୍ଯଂ ଶ୍ରୁତଂ ଚ ମେ
ଆପଣ ଯେଉଁ ନିର୍ଦେଶ ଦେଇଛନ୍ତି, ମୁଁ ସେସବୁ କାମ କରିବି। ମୁଁ ଜାଣିଛି ଏବଂ ଶୁଣିଛି, ଜଣେ ଜୀବନସାଥୀ କିପରି ନିଜ ପତିଙ୍କ ସହିତ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ।
ନ ମାମସଜ୍ଜନେନାର୍ଯା ସମାନଯିତୁମର୍ହତି। ଧର୍ମାଦ୍ ଵିଚଲିତୁଂ ନାହମଲଂ ଚନ୍ଦ୍ରାଦିଵ ପ୍ରଭା
ଆପଣ ମୋତେ ଅନୁଚିତ ଉପାୟରେ ବୁଝାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବେ ନାହିଁ। ମୁଁ ଧର୍ମରୁ ଅପସ୍ଥାନ କରିପାରିବି ନାହିଁ, ଯେପରି ଚନ୍ଦ୍ରରୁ ଆଲୋକ ଅଲଗା ହୋଇପାରେ ନାହିଁ।
ନାତନ୍ତ୍ରୀ ଵାଦ୍ଯତେ ଵୀଣା ନାଚକ୍ରୋ ଵିଦ୍ଯତେ ରଥଃ। ନାପତିଃ ସୁଖମେଧେତ ଯା ସ୍ଯାଦପି ଶତାତ୍ମଜା
ତାନ୍ତ୍ରୀ ନଥିଲେ ବୀଣା ବାଜିପାରେ ନାହିଁ, ଚକ୍ର ନଥିଲେ ରଥ ଚାଲିପାରେ ନାହିଁ। ଏକ ଜଣେ ନାରୀ ଏକଶ ଜଣ ପୁଅ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ପତି ନଥିଲେ ସେ ସୁଖ ପାଇପାରେ ନାହିଁ।
ମିତଂ ଦଦାତି ହି ପିତା ମିତଂ ଭ୍ରାତା ମିତଂ ସୁତଃ। ଅମିତସ୍ଯ ତୁ ଦାତାରଂ ଭର୍ତାରଂ କା ନ ପୂଜଯେତ୍
ପିତା ସୀମିତ ଭାବେ ଦେଇଥାନ୍ତି, ଭାଇ ସୀମିତ ଭାବେ ଦେଇଥାନ୍ତି, ପୁଅ ସୀମିତ ଭାବେ ଦେଇଥାଏ; କିନ୍ତୁ ଏହି ଅପାର ଦାତା ପତିଙ୍କୁ କିଏ ସମ୍ମାନ କରିବେ ନାହିଁ?
ସାହମେଵଂଗତା ଶ୍ରେଷ୍ଠା ଶ୍ରୁତଧର୍ମପରାଵରା। ଆର୍ଯେ କିମଵମନ୍ଯେଯଂ ସ୍ତ୍ରିଯା ଭର୍ତା ହି ଦୈଵତମ୍
ଏପରି ଉତ୍ତମ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ଓ ଧର୍ମ ଉପଦେଶରେ ନିବେଶିତ ହୋଇ, ମୁଁ କିପରି, ମହିଳାମଣି, ମୋର ପତିଙ୍କୁ ଅବହେଳା କରିପାରିବି? କାରଣ ଜଣେ ନାରୀ ପାଇଁ ପତି ଦେବତା ସମାନ।
ସୀତାଯା ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା କୌସଲ୍ଯା ହୃଦଯଙ୍ଗମମ୍। ଶୁଦ୍ଧସତ୍ତ୍ଵା ମୁମୋଚାଶ୍ରୁ ସହସା ଦୁଃଖହର୍ଷଜମ୍
ସୀତାଙ୍କର ହୃଦୟକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିଥିବା ଏହି କଥାଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁଣି, ଶୁଦ୍ଧ ଚିତ୍ତ ଥିବା କୌଶଳ୍ୟା ହଠାତ୍ ଦୁଃଖ ଓ ଆନନ୍ଦ ଦୁଇଁରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଅଶ୍ରୁ ଢାଳିଲେ।
ତାଂ ପ୍ରାଞ୍ଜଲିରଭିପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ମାତୃମଧ୍ଯେଽତିସତ୍କୃତାମ୍। ରାମଃ ପରମଧର୍ମାତ୍ମା ମାତରଂ ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍
ତାଙ୍କୁ ଜୋଡିହାତରେ, ମାନ୍ୟତା ପ୍ରାପ୍ତ ମାନ୍ୟମାନ୍ୟ ମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେଖି, ଧର୍ମରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାମ ତାଙ୍କର ମାଆଁଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଅମ୍ବ ମା ଦୁଃଖିତା ଭୂତ୍ଵା ପଶ୍ଯେସ୍ତ୍ଵଂ ପିତରଂ ମମ। କ୍ଷଯୋଽପି ଵନଵାସସ୍ଯ କ୍ଷିପ୍ରମେଵ ଭଵିଷ୍ଯତି
ମା, ଦୟାକରି ଦୁଃଖିତ ହେବନି; ତୁମେ ମୋର ବାପାଙ୍କୁ ଦେଖ। ମୋର ଜଙ୍ଗଲ ରେ ରହିବା ସମୟ ଶୀଘ୍ର ଶେଷ ହେଇଯିବ।
ସୁପ୍ତାଯାସ୍ତେ ଗମିଷ୍ଯନ୍ତି ନଵ ଵର୍ଷାଣି ପଞ୍ଚ ଚ। ସମଗ୍ରମିହ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତଂ ମାଂ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯସି ସୁହୃଦ୍ଵୃତମ୍
ତୁମେ ଘୁମ ଭିତରେ ଯେପରି ଅନୁଭବ କରିବ, ଏହି ପନ୍ଦର ବର୍ଷ ଚଳିଯିବ। ତୁମେ ମୁଁ ମୋ ସହଯୋଗୀମାନେ ସହିତ ଏଠାରେ ଫେରିଆସିବି, ଦେଖିପାରିବ।
ଏତାଵଦଭିନୀତାର୍ଥମୁକ୍ତ୍ଵା ସ ଜନନୀଂ ଵଚଃ। ତ୍ରଯଃ ଶତଶତାର୍ଧା ହି ଦଦର୍ଶାଵେକ୍ଷ୍ଯ ମାତରଃ
ଏପରି ମନର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କହି, ସେ ଜନନୀଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଲା। ତାପରେ ସେ ଶତ-ଶତ ମାଆମାନେ ଯେଉଁଠି ଥିଲେ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖିଲା।
ତାଶ୍ଚାପି ସ ତଥୈଵାର୍ତା ମାତୄର୍ଦଶରଥାତ୍ମଜଃ। ଧର୍ମଯୁକ୍ତମିଦଂ ଵାକ୍ଯଂ ନିଜଗାଦ କୃତାଞ୍ଜଲିଃ
ଦଶରଥଙ୍କ ପୁଅ, ସେମାନେ ଯେପରି ଦୁଃଖିତ ଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ହାତ ଜୋଡି ଧର୍ମ ଭିତିକି ମନର ଦୟା ଭରା କଥା କହିଲା।