ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତୁ ରାମେଣ ଲକ୍ଷ୍ମଣଃ ଶ୍ଲକ୍ଷ୍ଣଯା ଗିରା। ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ତଦା ରାମଂ ଵାକ୍ଯଜ୍ଞୋ ଵାକ୍ଯକୋଵିଦମ୍
ଏପରି ମୃଦୁ ଭାଷାରେ ରାମଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଶବ୍ଦରେ ପାରଙ୍ଗତ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ତାହା ସମୟରେ ରାମଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ତଵୈଵ ତେଜସା ଵୀର ଭରତଃ ପୂଜଯିଷ୍ଯତି। କୌସଲ୍ଯାଂ ଚ ସୁମିତ୍ରାଂ ଚ ପ୍ରଯତୋ ନାସ୍ତି ସଂଶଯଃ
ତୁମର ତେଜରେ, ହେ ବୀର, ଭରତ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ କୌଶଳ୍ୟା ଓ ସୁମିତ୍ରାଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ସମ୍ମାନ କରିବେ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଯଦି ଦୁଃସ୍ଥୋ ନ ରକ୍ଷେତ ଭରତୋ ରାଜ୍ଯମୁତ୍ତମମ୍। ପ୍ରାପ୍ଯ ଦୁର୍ମନସା ଵୀର ଗର୍ଵେଣ ଚ ଵିଶେଷତଃ
ଯଦି ଭରତ ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ରାଜ୍ୟ ପାଇଲାପରେ ନ୍ୟାୟରେ ଶାସନ କରିବେ ନାହିଁ, ହେ ବୀର, ଓ ମନରେ ଦୁଃଖ ଓ ଅହଂକାରରେ ଲିନ ରହିବେ,
ତମହଂ ଦୁର୍ମତିଂ କ୍ରୂରଂ ଵଧିଷ୍ଯାମି ନ ସଂଶଯଃ। ତତ୍ପକ୍ଷାନପି ତାନ୍ ସର୍ଵାଂସ୍ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯମପି କିଂ ତୁ ସା
ତେବେ ସେଇ ଦୁଷ୍ଟ, କଠୋର ମନବଳିଆକୁ ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଦଣ୍ଡିବି—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ସେଙ୍କର ସମସ୍ତ ପକ୍ଷପାଳୀ, ଏଯାଁତି ତିନୋଟି ଲୋକ ମଧ୍ୟ ହେଉ, ମୁଁ ଛାଡିବି ନାହିଁ।
କୌସଲ୍ଯା ବିଭୃଯାଦାର୍ଯା ସହସ୍ରଂ ମଦ୍ଵିଧାନପି। ଯସ୍ଯାଃ ସହସ୍ରଂ ଗ୍ରାମାଣାଂ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତମୁପଜୀଵିନାମ୍
ସେଇ ମହିଳା କୌଶଳ୍ୟା ଏପରି ଉଦାର ଯେ, ତାଙ୍କୁ ହଜାର ଗ୍ରାମ ଓ ଉପଜୀବୀ ମିଳିଛି, ଏମିତି ମୋ ପରି ହଜାର ଜଣଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସେ ସମ୍ଭାଳିପାରିବେ।
ତଦାତ୍ମଭରଣେ ଚୈଵ ମମ ମାତୁସ୍ତଥୈଵ ଚ। ପର୍ଯାପ୍ତା ମଦ୍ଵିଧାନାଂ ଚ ଭରଣାଯ ମନସ୍ଵିନୀ
ସେ ନିଜେ, ମୋର ମାଁ ଓ ମୋ ପରି ଅନ୍ୟମାନେ—ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଚାଲିବା ପାଇଁ ସେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ସମର୍ଥ। ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୃଢ଼ ମନବଳିଆ।
କୁରୁଷ୍ଵ ମାମନୁଚରଂ ଵୈଧର୍ମ୍ଯଂ ନେହ ଵିଦ୍ଯତେ। କୃତାର୍ଥୋଽହଂ ଭଵିଷ୍ଯାମି ତଵ ଚାର୍ଥଃ ପ୍ରକଲ୍ପ୍ଯତେ
ମୋତେ ତୁମ ସହଚର କର; ଏଠାରେ କୌଣସି ଅନ୍ୟାୟ ନାହିଁ। ମୁଁ ସଫଳ ହେବି, ଏବଂ ତୁମର କାମ୍ୟ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ମଧ୍ୟ ପୂରଣ ହେବ।
ଧନୁରାଦାଯ ସଗୁଣଂ ଖନିତ୍ରପିଟକାଧରଃ। ଅଗ୍ରତସ୍ତେ ଗମିଷ୍ଯାମି ପନ୍ଥାନଂ ତଵ ଦର୍ଶଯନ୍
ଧନୁଷ ଚଢ଼ାଇ, ଖନି ଓ ଝୋଲା ନେଇ, ମୁଁ ତୁମ ପୂର୍ବରୁ ଚାଲିବି, ଏବଂ ତୁମକୁ ପଥ ଦେଖେଇବି।
ଆହରିଷ୍ଯାମି ତେ ନିତ୍ଯଂ ମୂଲାନି ଚ ଫଲାନି ଚ। ଵନ୍ଯାନି ଚ ତଥାନ୍ଯାନି ସ୍ଵାହାର୍ହାଣି ତପସ୍ଵିନାମ୍
ମୁଁ ପ୍ରତିଦିନ ତୁମ ପାଇଁ କନ୍ଦମୂଳ ଓ ଫଳ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅରଣ୍ୟ ଖାଦ୍ୟ ଯୋଗାଇଦେବି, ଯାହା ତପସ୍ବୀମାନେ ଖାଇଥାନ୍ତି।
ଭଵାଂସ୍ତୁ ସହ ଵୈଦେହ୍ଯା ଗିରିସାନୁଷୁ ରଂସ୍ଯସେ। ଅହଂ ସର୍ଵଂ କରିଷ୍ଯାମି ଜାଗ୍ରତଃ ସ୍ଵପତଶ୍ଚ ତେ
ତୁମେ ଓ ବୈଦେହୀ ପାହାଡ଼ ଶିଖରରେ ଆନନ୍ଦ କରିବା; ମୁଁ ତୁମ ଜାଗିଥିବା ବେଳେ କିମ୍ବା ଶୁଇଥିବା ବେଳେ, ସମସ୍ତ କାମ କରିଦେବି।
ରାମସ୍ତ୍ଵନେନ ଵାକ୍ଯେନ ସୁପ୍ରୀତଃ ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ତମ୍। ଵ୍ରଜାପୃଚ୍ଛସ୍ଵ ସୌମିତ୍ରେ ସର୍ଵମେଵ ସୁହୃଜ୍ଜନମ୍
ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି ରାମ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ ଏବଂ କହିଲେ: 'ହେ ସୌମିତ୍ରି, ତୁମ ସମସ୍ତ ବନ୍ଧୁମାନେଙ୍କୁ ବିଦାୟ ନେଇ ଆସ।'
ଯେ ଚ ରାଜ୍ଞୋ ଦଦୌ ଦିଵ୍ଯେ ମହାତ୍ମା ଵରୁଣଃ ସ୍ଵଯମ୍। ଜନକସ୍ଯ ମହାଯଜ୍ଞେ ଧନୁଷୀ ରୌଦ୍ରଦର୍ଶନେ
ଏବଂ ସେଇ ଦୁଇଟି ଦିବ୍ୟ ଧନୁଷ, ଯାହା ମହାତ୍ମା ବରୁଣ ନିଜେ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ, ଜନକଙ୍କ ବଡ଼ ଯଜ୍ଞରେ, ଯେଉଁଠାରେ ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଥିଲେ—
ଅଭେଦ୍ଯେ କଵଚେ ଦିଵ୍ଯେ ତୂଣୀ ଚାକ୍ଷଯ୍ଯସାଯକୌ। ଆଦିତ୍ଯଵିମଲାଭୌ ଦ୍ଵୌ ଖଡ୍ଗୌ ହେମପରିଷ୍କୃତୌ
ଅଭେଦ୍ୟ ଦିବ୍ୟ କବଚ, ଅକ୍ଷୟ ବାଣ ଥିବା ଦୁଇଟି ତୁଣୀ, ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦୁଇଟି ସୁନାରେ ଶୋଭିତ ତଳୱାର—
ସ ସୁହୃଜ୍ଜନମାମନ୍ତ୍ର୍ଯ ଵନଵାସାଯ ନିଶ୍ଚିତଃ। ଇକ୍ଷ୍ଵାକୁଗୁରୁମାଗମ୍ଯ ଜଗ୍ରାହାଯୁଧମୁତ୍ତମମ୍
ସେ ବନବାସ ପାଇଁ ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ କରି, ସମସ୍ତ ବନ୍ଧୁମାନେଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ, ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶର ଗୁରୁଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ ଏବଂ ସେଠାରେ ଉତ୍ତମ ଅସ୍ତ୍ର ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ତଦ୍ ଦିଵ୍ଯଂ ରାଜଶାର୍ଦୂଲଃ ସତ୍କୃତଂ ମାଲ୍ଯଭୂଷିତମ୍। ରାମାଯ ଦର୍ଶଯାମାସ ସୌମିତ୍ରିଃ ସର୍ଵମାଯୁଧମ୍
ସୌମିତ୍ରି ସେଇ ସମସ୍ତ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର, ମାଳା ଓ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ, ରାମଙ୍କୁ ଦେଖାଇଲେ।
ତମୁଵାଚାତ୍ମଵାନ୍ ରାମଃ ପ୍ରୀତ୍ଯା ଲକ୍ଷ୍ମଣମାଗତମ୍। କାଲେ ତ୍ଵମାଗତଃ ସୌମ୍ଯ କାଂକ୍ଷିତେ ମମ ଲକ୍ଷ୍ମଣ
ସ୍ୱୟଂ-ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ରାମ ଆସିଥିବା ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ସ୍ନେହରେ କହିଲେ: 'ହେ ସୌମ୍ୟ, ମୋ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ, ତୁମେ ସମୟରେ ଆସିଛ।'
ଅହଂ ପ୍ରଦାତୁମିଚ୍ଛାମି ଯଦିଦଂ ମାମକଂ ଧନମ୍। ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯସ୍ତପସ୍ଵିଭ୍ଯସ୍ତ୍ଵଯା ସହ ପରଂତପ
ମୁଁ ଚାହେଁ ଏହି ସମସ୍ତ ଧନ ସମ୍ପତି, ହେ ଶତ୍ରୁ ଦଳନ, ତୁମ ସହିତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ତପସ୍ବୀମାନେଙ୍କୁ ଦାନ କରିଦେଉ।
ଵସନ୍ତୀହ ଦୃଢଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ଗୁରୁଷୁ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମାଃ। ତେଷାମପି ଚ ମେ ଭୂଯଃ ସର୍ଵେଷାଂ ଚୋପଜୀଵିନାମ୍
ଏଠାରେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଭକ୍ତିରେ ଅଟୁଟ ଥିବା ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଓ ମୋର ସମସ୍ତ ଉପଜୀବୀ ରହୁଛନ୍ତି।
ଵସିଷ୍ଠପୁତ୍ରଂ ତୁ ସୁଯଜ୍ଞମାର୍ଯଂ ତ୍ଵମାନଯାଶୁ ପ୍ରଵରଂ ଦ୍ଵିଜାନାମ୍। ଅପି ପ୍ରଯାସ୍ଯାମି ଵନଂ ସମସ୍ତା- ନଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ଶିଷ୍ଟାନପରାନ୍ ଦ୍ଵିଜାତୀନ୍
ତୁମେ ଦୟାକରି ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ପୁଅ ସୁଯଜ୍ଞଙ୍କୁ, ଯିଏ ମଧ୍ୟ ଉତ୍ତମ ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ମହାନ ମଣିଷ, ଏଠାକୁ ଶୀଘ୍ର ଆଣ। ମୁଁ ଶୀଘ୍ର ଅରଣ୍ୟକୁ ଯିବି, ତା'ପୂର୍ବରୁ ସମସ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଅନ୍ୟ ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇବି।
thumb|ଦ୍ଵାତ୍ରିଂଶଃ ସର୍ଗଃ ଶ୍ରୂଯତାମ୍|center ଶ୍ରୀମଦ୍ଵାଲ୍ମୀକିଯରାମାଯଣେ ଅଯୋଧ୍ଯାକାଣ୍ଡେ ଦ୍ଵାତ୍ରିଂଶଃ ସର୍ଗଃ ॥୨-
ଶ୍ରୀମଦ୍ ବାଲ୍ମୀକି ରାମାୟଣର ଅୟୋଧ୍ୟା କାଣ୍ଡର ଏଇ ବତିସ ଅଧ୍ୟାୟ ଶୁଣନ୍ତୁ।
ତତଃ ଶାସନମାଜ୍ଞାଯ ଭ୍ରାତୁଃ ପ୍ରିଯକରଂ ହିତମ୍। ଗତ୍ଵା ସ ପ୍ରଵିଵେଶାଶୁ ସୁଯଜ୍ଞସ୍ଯ ନିଵେଶନମ୍
ତାପରେ, ଭାଇଙ୍କର ଆଦେଶ ଓ ଉପକାରକ କଥା ବୁଝି, ସେ ଶୀଘ୍ର ସୁଯଜ୍ଞଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ ଓ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ତଂ ଵିପ୍ରମଗ୍ନ୍ଯଗାରସ୍ଥଂ ଵନ୍ଦିତ୍ଵା ଲକ୍ଷ୍ମଣୋଽବ୍ରଵୀତ୍। ସଖେଽଭ୍ଯାଗଚ୍ଛ ପଶ୍ଯ ତ୍ଵଂ ଵେଶ୍ମ ଦୁଷ୍କରକାରିଣଃ
ଅଗ୍ନିଗୃହରେ ଥିବା ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ଲକ୍ଷ୍ମଣ କହିଲେ, 'ବନ୍ଧୁ, ଆସ, ଯେଉଁଠାରେ କଠିନ କାମ କରାଯାଏ ସେଠାରେ ତୁମେ ମୋ ସହିତ ଯିଅ।'
ତତଃ ସଂଧ୍ଯାମୁପାସ୍ଥାଯ ଗତ୍ଵା ସୌମିତ୍ରିଣା ସହ। ଋଦ୍ଧଂ ସ ପ୍ରାଵିଶଲ୍ଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯା ରମ୍ଯଂ ରାମନିଵେଶନମ୍
ତାପରେ ସନ୍ଧ୍ୟା ପୂଜା କରି, ସେ ସୌମିତ୍ରିଙ୍କ ସହିତ ଯାଇ ଧନ-ଧାନ୍ୟରେ ଭରପୂର ଓ ଶୋଭାମୟ ରାମଙ୍କ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଜାତରୂପମଯୈର୍ମୁଖ୍ଯୈରଙ୍ଗଦୈଃ କୁଣ୍ଡଲୈଃ ଶୁଭୈଃ। ସହେମସୂତ୍ରୈର୍ମଣିଭିଃ କେଯୂରୈର୍ଵଲଯୈରପି
ସୁନାର ଅଙ୍ଗଦ, ଶୁଭ୍ର କୁଣ୍ଡଳ, ସୁନା ତାରର ମାଳା, ମଣି, କେୟୂର ଓ ବଳୟ ଦ୍ୱାରା
ଅନ୍ଯୈଶ୍ଚ ରତ୍ନୈର୍ବହୁଭିଃ କାକୁତ୍ସ୍ଥଃ ପ୍ରତ୍ଯପୂଜଯତ୍। ସୁଯଜ୍ଞଂ ସ ତଦୋଵାଚ ରାମଃ ସୀତାପ୍ରଚୋଦିତଃ
ଏବଂ ଅନେକ ଅନ୍ୟ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ଦ୍ୱାରା କାକୁତ୍ସ୍ଥବଂଶୀ ରାମ ସୁଯଜ୍ଞଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ; ତାପରେ ସୀତାଙ୍କ ଉତ୍ସାହରେ ରାମ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ହାରଂ ଚ ହେମସୂତ୍ରଂ ଚ ଭାର୍ଯାଯୈ ସୌମ୍ଯ ହାରଯ। ରଶନାଂ ଚାଥ ସା ସୀତା ଦାତୁମିଚ୍ଛତି ତେ ସଖୀ
ସୁମଧୁର, ତୁମର ଭାର୍ଯ୍ୟା ପାଇଁ ଏକ ମାଳା ଓ ସୁନା ତାର ନେଇଯାଅ; ଏବଂ ସୀତା, ମୋର ସହଚରୀ, ତାଙ୍କୁ ଏକ କମରବନ୍ଧ ଦେବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି।
ଅଙ୍ଗଦାନି ଚ ଚିତ୍ରାଣି କେଯୂରାଣି ଶୁଭାନି ଚ। ପ୍ରଯଚ୍ଛତି ସଖୀ ତୁଭ୍ଯଂ ଭାର୍ଯାଯୈ ଗଚ୍ଛତୀ ଵନମ୍
ଏହା ସହିତ, ମୋ ସହଚରୀ ତୁମର ଅରଣ୍ୟକୁ ଯାଉଥିବା ଭାର୍ଯ୍ୟା ପାଇଁ ଶୋଭାମୟ ଅଙ୍ଗଦ ଓ ଶୁଭ୍ର କେୟୂର ଦେଉଛନ୍ତି।
ପର୍ଯଙ୍କମଗ୍ର୍ଯାସ୍ତରଣଂ ନାନାରତ୍ନଵିଭୂଷିତମ୍। ତମପୀଚ୍ଛତି ଵୈଦେହୀ ପ୍ରତିଷ୍ଠାପଯିତୁଂ ତ୍ଵଯି
ଏବଂ ଵୈଦେହୀ ଚାହୁଁଛନ୍ତି ଯେ, ବିଭିନ୍ନ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ ଏକ ଉତ୍ତମ ଶୟନପୀଠ ତୁମେ ବିଛାଇବା।
ନାଗଃ ଶତ୍ରୁଂଜଯୋ ନାମ ମାତୁଲୋଽଯଂ ଦଦୌ ମମ। ତଂ ତେ ନିଷ୍କସହସ୍ରେଣ ଦଦାମି ଦ୍ଵିଜପୁଙ୍ଗଵ
ମୋର ମାମା ଯିଏ ମୋତେ ଦେଇଥିଲେ, ଏହି ଶତୃଞ୍ଜୟ ନାମକ ହାତୀକୁ ଏବଂ ଏକ ହଜାର ସୁନା ମୁଦ୍ରା ସହିତ ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଉଛି, ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତଃ ସ ତୁ ରାମେଣ ସୁଯଜ୍ଞଃ ପ୍ରତିଗୃହ୍ଯ ତତ୍। ରାମଲକ୍ଷ୍ମଣସୀତାନାଂ ପ୍ରଯୁଯୋଜାଶିଷଃ ଶିଵାଃ
ଏଭଳି ରାମଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସୁଯଜ୍ଞ ସେଇ ସମସ୍ତ ଉପହାର ଗ୍ରହଣ କରି, ରାମ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ସୀତାଙ୍କୁ ମଙ୍ଗଳାଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ।