ଏତେ ଚାନ୍ଯେ ଚ ବହଵଃ ପ୍ରୀଯମାଣାଃ ପ୍ରିଯଂଵଦାଃ। ଅଭିଷେକାଯ ରାମସ୍ଯ ସହ ତିଷ୍ଠନ୍ତି ପାର୍ଥିଵୈଃ
ଏହିମାନେ ଓ ଅନ୍ୟେ ଅନେକ ଲୋକ, ଖୁସି ହୋଇ ମିଷ୍ଟି କଥା କହୁଛନ୍ତି, ରାମଙ୍କ ଅଭିଷେକ ପାଇଁ ରାଜାମାନେ ସହିତ ଏକଠି ହୋଇଛନ୍ତି।
ତ୍ଵରଯସ୍ଵ ମହାରାଜଂ ଯଥା ସମୁଦିତେଽହନି। ପୁଷ୍ଯେ ନକ୍ଷତ୍ରଯୋଗେ ଚ ରାମୋ ରାଜ୍ଯମଵାପ୍ନୁଯାତ୍
ତୁମେ ରାଜାଙ୍କ ପାଖକୁ ଶୀଘ୍ର ଯାଅ, ଯେପରି ଶୁଭ ଦିନ ଓ ପୁଷ୍ୟ ନକ୍ଷତ୍ର ଆସିଲେ, ରାମ ରାଜ୍ୟ ପାଉନ୍ତୁ।
ଇତି ତସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସୂତପୁତ୍ରୋ ମହାବଲଃ। ସ୍ତୁଵନ୍ ନୃପତିଶାର୍ଦୂଲଂ ପ୍ରଵିଵେଶ ନିଵେଶନମ୍
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରଥିର ପୁଅ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସୁମନ୍ତ୍ର, ସିଂହ ସଦୃଶ ରାଜାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରି, ରାଜମହଳକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ତଂ ତୁ ପୂର୍ଵୋଦିତଂ ଵୃଦ୍ଧଂ ଦ୍ଵାରସ୍ଥା ରାଜସମ୍ମତାଃ। ନ ଶେକୁରଭିସଂରୋଦ୍ଧୁଂ ରାଜ୍ଞଃ ପ୍ରିଯଚିକୀର୍ଷଵଃ
ପୂର୍ବରୁ ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇଥିବା ବୃଦ୍ଧଙ୍କୁ, ଦ୍ୱାରରେ ଥିବା ରାଜାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ସେବକମାନେ ରୋକିପାରିଲେ ନାହିଁ, ସେମାନେ ରାଜାଙ୍କୁ ଖୁସି କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ।
ସ ସମୀପସ୍ଥିତୋ ରାଜ୍ଞସ୍ତାମଵସ୍ଥାମଜଜ୍ଞିଵାନ୍। ଵାଗ୍ଭିଃ ପରମତୁଷ୍ଟାଭିରଭିଷ୍ଟୋତୁଂ ପ୍ରଚକ୍ରମେ
ସେ ରାଜାଙ୍କ ନିକଟରେ ଦଢ଼ି, ତାଙ୍କର ଅବସ୍ଥା ବୁଝି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ସନ୍ତୁଷ୍ଟିର କଥା କହି ପ୍ରଶଂସା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ତତଃ ସୂତୋ ଯଥାପୂର୍ଵଂ ପାର୍ଥିଵସ୍ଯ ନିଵେଶନେ। ସୁମନ୍ତ୍ରଃ ପ୍ରାଞ୍ଜଲିର୍ଭୂତ୍ଵା ତୁଷ୍ଟାଵ ଜଗତୀପତିମ୍
ତାପରେ ସୁମନ୍ତ୍ର, ପୂର୍ବର ପରି, ରାଜମହଳରେ ହାତ ଜୋଡି, ପୃଥିବୀର ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ।
ଯଥା ନନ୍ଦତି ତେଜସ୍ଵୀ ସାଗରୋ ଭାସ୍କରୋଦଯେ। ପ୍ରୀତଃ ପ୍ରୀତେନ ମନସା ତଥା ନନ୍ଦଯ ନସ୍ତତଃ
ଯେପରି ତେଜସ୍ୱୀ ସାଗର ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ଦେଖି ଆନନ୍ଦିତ ହୁଏ, ସେପରି ଆନନ୍ଦ ହୃଦୟରେ ଆମକୁ ମଧୁରତା ଦିଅ।
ଇନ୍ଦ୍ରମସ୍ଯାଂ ତୁ ଵେଲାଯାମଭିତୁଷ୍ଟାଵ ମାତଲିଃ। ସୋଽଜଯଦ୍ ଦାନଵାନ୍ ସର୍ଵାଂସ୍ତଥା ତ୍ଵାଂ ବୋଧଯାମ୍ଯହମ୍
ଏହି ସମୟରେ ମାତଳି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲେ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଦାନବଙ୍କୁ ଜିତିଥିଲେ; ସେପରି ମୁଁ ତୁମକୁ ଜାଗାଉଛି।
ଵେଦାଃ ସହାଙ୍ଗା ଵିଦ୍ଯାଶ୍ଚ ଯଥା ହ୍ଯାତ୍ମଭୁଵଂ ପ୍ରଭୁମ୍। ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ବୋଧଯନ୍ତ୍ଯଦ୍ଯ ତଥା ତ୍ଵାଂ ବୋଧଯାମ୍ଯହମ୍
ଯେପରି ବେଦ ଓ ତାଙ୍କ ଅଂଗ ଓ ବିଦ୍ୟାମାନେ ସ୍ୱୟଂଭୂ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଜାଗାଉଛନ୍ତି, ସେପରି ଆଜି ମୁଁ ତୁମକୁ ଜାଗାଉଛି।
ଆଦିତ୍ଯଃ ସହ ଚନ୍ଦ୍ରେଣ ଯଥା ଭୂତଧରାଂ ଶୁଭାମ୍। ବୋଧଯତ୍ଯଦ୍ଯ ପୃଥିଵୀଂ ତଥା ତ୍ଵାଂ ବୋଧଯାମ୍ଯହମ୍
ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ଏହି ସୁନ୍ଦର ପୃଥିବୀକୁ ଜାଗାଉଛନ୍ତି, ସେପରି ମୁଁ ତୁମକୁ ଜାଗାଉଛି।
ଉତ୍ତିଷ୍ଠ ସୁମହାରାଜ କୃତକୌତୁକମଙ୍ଗଲଃ। ଵିରାଜମାନୋ ଵପୁଷା ମେରୋରିଵ ଦିଵାକରଃ
ଉଠ, ମହାନ ରାଜା, ଉତ୍ସବ ଓ ମଙ୍ଗଳ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛି, ତୁମ ରୂପ ମେରୁ ପର୍ବତ ଉପରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଅଭିଭାସିତ ହେଉ।
ସୋମସୂର୍ଯୌ ଚ କାକୁତ୍ସ୍ଥ ଶିଵଵୈଶ୍ରଵଣାଵପି। ଵରୁଣଶ୍ଚାଗ୍ନିରିନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚ ଵିଜଯଂ ପ୍ରଦିଶନ୍ତୁ ତେ
କାକୁତ୍ସ୍ଥ, ସୋମ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଶିବ ଓ କୁବେର, ବରୁଣ, ଅଗ୍ନି ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ତୁମକୁ ବିଜୟ ଦିଅନ୍ତୁ।
ଗତା ଭଗଵତୀ ରାତ୍ରିଃ କୃତଂ କୃତ୍ଯମିଦଂ ତଵ। ବୁଧ୍ଯସ୍ଵ ନୃପଶାର୍ଦୂଲ କୁରୁ କାର୍ଯମନନ୍ତରମ୍
ପବିତ୍ର ରାତି ଶେଷ ହୋଇଛି, ତୁମର କାମ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛି; ରାଜାଙ୍କ ସିଂହ, ଜାଗିଉ ଏବଂ ପରବର୍ତ୍ତୀ କାମ କର।
ଉଦତିଷ୍ଠତ ରାମସ୍ଯ ସମଗ୍ରମଭିଷେଚନମ୍। ପୌରଜାନପଦାଶ୍ଚାପି ନୈଗମଶ୍ଚ କୃତାଞ୍ଜଲିଃ
ରାମଙ୍କ ଅଭିଷେକ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ପ୍ରସ୍ତୁତି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛି; ସହର ଲୋକ, ଗ୍ରାମ ଲୋକ ଓ ବ୍ୟବସାୟୀମାନେ ହାତ ଜୋଡି ଦଢ଼ିଛନ୍ତି।
ସ୍ଵଯଂ ଵସିଷ୍ଠୋ ଭଗଵାନ୍ ବ୍ରାହ୍ମଣୈଃ ସହ ତିଷ୍ଠତି। କ୍ଷିପ୍ରମାଜ୍ଞାପ୍ଯତାଂ ରାଜନ୍ ରାଘଵସ୍ଯାଭିଷେଚନମ୍
ପୂଜ୍ୟ ବସିଷ୍ଠ ଜଣେ ମହାନ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସହିତ ଅପେକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି; ରାଜା, ଦୟାକରି ଶୀଘ୍ର ଆଦେଶ ଦିଅ, ରାଘବଙ୍କ ଅଭିଷେକ ଆରମ୍ଭ କର।
ଯଥା ହ୍ଯପାଲାଃ ପଶଵୋ ଯଥା ସେନା ହ୍ଯନାଯକା। ଯଥା ଚନ୍ଦ୍ରଂ ଵିନା ରାତ୍ରିର୍ଯଥା ଗାଵୋ ଵିନା ଵୃଷମ୍
ଯେପରି ଚରାଇ ଅଛି କିନ୍ତୁ ରଖିଆ ନାହିଁ, ଯେପରି ସେନା ଅଛି କିନ୍ତୁ ନେତା ନାହିଁ, ଯେପରି ଚନ୍ଦ୍ର ବିନା ରାତି, ଯେପରି ବୃଷ ନାଥିବା ଗାଈମାନେ—
ଏଵଂ ହି ଭଵିତା ରାଷ୍ଟ୍ରଂ ଯତ୍ର ରାଜା ନ ଦୃଶ୍ଯତେ। ଏଵଂ ତସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସାନ୍ତ୍ଵପୂର୍ଵମିଵାର୍ଥଵତ୍
ସେପରି ରାଜା ନଥିବା ଦେଶ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ହେବ। ଏଭଳି କଥା ଶୁଣି, ମୃଦୁ ଏବଂ ଅର୍ଥପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିବା ସେହି ଉପଦେଶ ରାଜା ଶୁଣିଲେ—
ଅଭ୍ଯକୀର୍ଯତ ଶୋକେନ ଭୂଯ ଏଵ ମହୀପତିଃ। ତତସ୍ତୁ ରାଜା ତଂ ସୂତଂ ସନ୍ନହର୍ଷଃ ସୁତଂ ପ୍ରତି
ରାଜା ପୁଣିଥରେ ଦୁଃଖରେ ଡୁବିଗଲେ; ତାପରେ, ପୁଅକୁ ଭାବି, ରାଜା ତାଙ୍କର ରଥଚାଳକଙ୍କୁ ଦୁଃଖିତ ହୃଦୟରେ କଥା କହିଲେ।
ଶୋକରକ୍ତେକ୍ଷଣଃ ଶ୍ରୀମାନୁଦ୍ଵୀକ୍ଷ୍ଯୋଵାଚ ଧାର୍ମିକଃ। ଵାକ୍ଯୈସ୍ତୁ ଖଲୁ ମର୍ମାଣି ମମ ଭୂଯୋ ନିକୃନ୍ତସି
ଦୁଃଖରେ ଲାଲ ହୋଇଥିବା ଚକ୍ଷୁ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏବଂ ଧର୍ମିକ ରାଜା ମୁଣ୍ଡ ଉଠାଇ କହିଲେ: "ତୁମେ ତୁମ କଥାରେ ପୁଣିଥରେ ମୋର ହୃଦୟକୁ ଛିଣ୍ଡିଦେଉଛ।"
ସୁମନ୍ତ୍ରଃ କରୁଣଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦୀନଂ ଚ ପାର୍ଥିଵମ୍। ପ୍ରଗୃହୀତାଞ୍ଜଲିଃ କିଂଚିତ୍ ତସ୍ମାଦ୍ ଦେଶାଦପାକ୍ରମତ୍
ସେଇ ଦୁଃଖଦ କଥା ଶୁଣି ଏବଂ ଦୁଃଖିତ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସୁମନ୍ତ୍ର ହାତ ଜୋଡି ହେଲେ ଏବଂ ସେଠାରୁ ଅଳ୍ପ ଦୂରକୁ ହଟିଗଲେ।
ଯଦା ଵକ୍ତୁଂ ସ୍ଵଯଂ ଦୈନ୍ଯାନ୍ନ ଶଶାକ ମହୀପତିଃ। ତଦା ସୁମନ୍ତ୍ରଂ ମନ୍ତ୍ରଜ୍ଞା କୈକେଯୀ ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ହ
ଯେତେବେଳେ ଦୁଃଖରେ ରାଜା ସ୍ୱୟଂ କଥା କହିପାରିଲେ ନାହିଁ, ସେତେବେଳେ ମନ୍ତ୍ରକୁଶଳ କୈକେୟୀ ସୁମନ୍ତ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ।
ସୁମନ୍ତ୍ର ରାଜା ରଜନୀଂ ରାମହର୍ଷସମୁତ୍ସୁକଃ। ପ୍ରଜାଗରପରିଶ୍ରାନ୍ତୋ ନିଦ୍ରାଵଶମୁପାଗତଃ
ସୁମନ୍ତ୍ର, ରାଜା ରାମଙ୍କ ଅଭିଷେକ ପାଇଁ ଆତୁର ହୋଇ ରାତିଟିଏ ଜାଗିଥିଲେ, ଏବେ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ ଘୁମେ ପଡ଼ିଛନ୍ତି।
ତଦ୍ ଗଚ୍ଛ ତ୍ଵରିତଂ ସୂତ ରାଜପୁତ୍ରଂ ଯଶସ୍ଵିନମ୍। ରାମମାନଯ ଭଦ୍ରଂ ତେ ନାତ୍ର କାର୍ଯା ଵିଚାରଣା
ତେଣୁ, ରଥଚାଳକ, ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଯାଅ ଏବଂ ଯଶସ୍ବୀ ରାଜପୁତ୍ର ରାମଙ୍କୁ ନେଇଆସ; ତୁମର ଭଲ ହେଉ—ଏଠାରେ ଅଧିକ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଦରକାର ନାହିଁ।
ଅଶ୍ରୁତ୍ଵା ରାଜଵଚନଂ କଥଂ ଗଚ୍ଛାମି ଭାମିନି। ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ମନ୍ତ୍ରିଣୋ ଵାକ୍ଯଂ ରାଜା ମନ୍ତ୍ରିଣମବ୍ରଵୀତ୍
"ମହିଳା, ରାଜାଙ୍କ ଆଦେଶ ଶୁଣିନଥିବାବେଳେ କିପରି ଯିବି?" ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ କହିଲେ।
ସୁମନ୍ତ୍ର ରାମଂ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯାମି ଶୀଘ୍ରମାନଯ ସୁନ୍ଦରମ୍। ସ ମନ୍ଯମାନଃ କଲ୍ଯାଣଂ ହୃଦଯେନ ନନନ୍ଦ ଚ
"ସୁମନ୍ତ୍ର, ମୁଁ ରାମଙ୍କୁ ଦେଖିବି; ଶୀଘ୍ର ତାଙ୍କୁ ନେଇଆସ।" ଭଲ କିଛି ହେବ ବୋଲି ଭାବି, ସେ ମନରେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
ନିର୍ଜଗାମ ଚ ସ ପ୍ରୀତ୍ଯା ତ୍ଵରିତୋ ରାଜଶାସନାତ୍। ସୁମନ୍ତ୍ରଶ୍ଚିନ୍ତଯାମାସ ତ୍ଵରିତଂ ଚୋଦିତସ୍ତଯା
ତାପରେ, ରାଜାଙ୍କ ଆଦେଶରେ ସୁମନ୍ତ୍ର ଆନନ୍ଦରେ ଏବଂ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ଭାବେ ବାହାରିଗଲେ; ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ସାହିତ କରିବା ସହ, ସେ ତ୍ୱରାରେ ଚିନ୍ତା କରିଲେ।
ଵ୍ଯକ୍ତଂ ରାମାଭିଷେକାର୍ଥେ ଇହାଯାସ୍ଯତି ଧର୍ମରାଟ୍। ଇତି ସୂତୋ ମତିଂ କୃତ୍ଵା ହର୍ଷେଣ ମହତା ପୁନଃ
"ନିଶ୍ଚୟ ଧର୍ମିକ ରାଜା ଏଠିକୁ ରାମଙ୍କୁ ଅଭିଷେକ ପାଇଁ ଡାକିବେ।" ଏଭଳି ଭାବି, ରଥଚାଳକ ବଡ଼ ଆନନ୍ଦରେ ଥିଲେ—
ନିର୍ଜଗାମ ମହାତେଜା ରାଘଵସ୍ଯ ଦିଦୃକ୍ଷଯା। ସାଗରହ୍ରଦସଂକାଶାତ୍ସୁମନ୍ତ୍ରୋଽନ୍ତଃପୁରାଚ୍ଛୁଭାତ୍। ନିଷ୍କ୍ରମ୍ଯ ଜନସମ୍ବାଧଂ ଦଦର୍ଶ ଦ୍ଵାରମଗ୍ରତଃ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସୁମନ୍ତ୍ର ରାଘବଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଆଶାରେ ଶୁଭ୍ର ଅନ୍ତଃପୁରୁ ଛାଡ଼ି, ସମୁଦ୍ର କିମ୍ବା ବଡ଼ ହ୍ରଦ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ସେଠାରୁ ବାହାରିଲେ ଏବଂ ସାମ୍ନାରେ ଭିଡ଼ ହୋଇଥିବା ଦ୍ୱାର ଦେଖିଲେ।
ତତଃ ପୁରସ୍ତାତ୍ ସହସା ଵିନିଃସୃତୋ ମହୀପତେର୍ଦ୍ଵାରଗତାନ୍ ଵିଲୋକଯନ୍। ଦଦର୍ଶ ପୌରାନ୍ ଵିଵିଧାନ୍ ମହାଧନା- ନୁପସ୍ଥିତାନ୍ ଦ୍ଵାରମୁପେତ୍ଯ ଵିଷ୍ଠିତାନ୍
ତାପରେ, ସାମ୍ନାରୁ ହଠାତ୍ ବାହାରି, ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରରେ ଦଢ଼ିଥିବା ଲୋକମାନେକୁ ଦେଖିଲେ; ବିଭିନ୍ନ ଧନୀ ପୌରମାନେ ଦ୍ୱାରରେ ଆସି ଭିଡ଼ ହୋଇ ଦଢ଼ିଥିବାକୁ ଦେଖିଲେ।
thumb|ପଞ୍ଚଦଶଃ ସର୍ଗଃ ଶ୍ରୂଯତାମ୍|center ଶ୍ରୀମଦ୍ଵାଲ୍ମୀକିଯରାମାଯଣେ ଅଯୋଧ୍ଯାକାଣ୍ଡେ ପଞ୍ଚଦଶଃ ସର୍ଗଃ ॥୨-
ଏବେ ପଞ୍ଚଦଶ ସର୍ଗ ଶୁଣନ୍ତୁ।