ଜଯସ୍ଵ ରାମ ଧର୍ମେଣ ଉଭୌ ଲୋକୌ ମହାଦ୍ଯୁତେ । ଦୂତସ୍ତ୍ଵାଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁମାଯାତସ୍ତପସା ଭାସ୍କରପ୍ରଭଃ ।। ୭.୧୦୩.
'ହେ ରାମ, ତୁମେ ଧର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଦୁଇଁ ଲୋକରେ ବିଜୟୀ ହେଉ। ମୁଁ ତପସ୍ୟାର ତେଜରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏକ ଦୂତ ଭାବେ ତୁମକୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଛି।'
ତଦ୍ଵାକ୍ଯଂ ଲକ୍ଷ୍ମଣେନୋକ୍ତଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ରାମ ଉଵାଚ ହ । ପ୍ରଵେଶ୍ଯତାଂ ମୁନିସ୍ତାତ ମହୌଜାସ୍ତସ୍ଯ ଵାକ୍ଯଧୃତ୍ ।। ୭.୧୦୩.
ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ମୁଖରୁ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାମ କହିଲେ, 'ହେ ପ୍ରିୟ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ନିଶ୍ଚୟରେ ଅଟୁଟ ଏହି ମୁନିଙ୍କୁ ଭିତରକୁ ଆଣ।'
ସୌମିତ୍ରିସ୍ତୁ ତଥେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ପ୍ରାଵେଶଯତ ତଂ ମୁନିମ୍ । ଜ୍ଵଲନ୍ତମେଵ ତେଜୋଭିଃ ପ୍ରଦହନ୍ତମିଵାଂଶୁଭିଃ ।। ୭.୧୦୩.
ସୌମିତ୍ରି 'ଠିକ୍ ଅଛି' ବୋଲି କହି, ତାପସଙ୍କୁ ଭିତରକୁ ଆଣିଲେ, ଯିଏ ନିଜ ତେଜରେ ଜ୍ୱଳିଉଠୁଥିଲେ, ମନେ ହେଉଥିଲା ତାଙ୍କର କିରଣରେ ସବୁକିଛି ପୁଡ଼ିଯିବ।
ସୋ ଽଭିଗମ୍ଯ ରଘୁଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ଦୀପ୍ଯପାନଂ ସ୍ଵତେଜସା । ଋଷିର୍ମଧୁରଯା ଵାଚା ଵର୍ଧସ୍ଵେତ୍ଯାହ ରାଘଵମ୍ ।। ୭.୧୦୩.
ସେ ତାପସ ନିଜ ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ରଘୁଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାମଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ମୃଦୁ କଥାରେ କହିଲେ, 'ତୁମର ମଙ୍ଗଳ ହେଉ।'
ତସ୍ମୈ ରାମୋ ମହାତେଜାଃ ପୂଜାମର୍ଘ୍ଯପୁରୋଗମାମ୍ । ଦଦୌ କୁଶଲମଵ୍ଯଗ୍ରଂ ପ୍ରଷ୍ଟୁମେଵୋପଚକ୍ରମେ ।। ୭.୧୦୩.
ତାଙ୍କୁ ଶ୍ରୀରାମ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେଇ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ସମ୍ମାନ କଲେ, ଏବଂ ଅବିଚଳ ମନେ ତାଙ୍କର କୁଶଳ ଜିଜ୍ଞାସା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ପୃଷ୍ଟଶ୍ଚ କୁଶଲଂ ତେନ ରାମେଣ ଵଦତାଂ ଵରଃ । ଆସନେ କାଞ୍ଚନେ ଦିଵ୍ଯେ ନିଷସାଦ ମହାଯଶାଃ ।। ୭.୧୦୩.
ରାମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କୁଶଳ ପ୍ରଶ୍ନ ପାଇ, କଥାରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଏହି ମହାମୁନି ଅତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୁନା ଆସନରେ ବସିଲେ।
ତମୁଵାଚ ତତୋ ରାମଃ ସ୍ଵାଗତଂ ତେ ମହାମୁନେ । ପ୍ରାପଯାସ୍ଯ ଚ ଵାକ୍ଯାନି ଯତୋ ଦୂତସ୍ତ୍ଵମାଗତଃ ।। ୭.୧୦୩.
ତାପରେ ରାମ କହିଲେ, 'ହେ ମହାମୁନି, ତୁମକୁ ସ୍ବାଗତ। ଯେ କାରଣରେ ତୁମେ ଦୂତ ଭାବେ ଆସିଛ, ସେ କଥା ଦୟାକରି କହ।'
ଚୋଦିତୋ ରାଜସିଂହେନ ମୁନିର୍ଵାକ୍ଯମଭାଷତ । ଦ୍ଵନ୍ଦ୍ଵମେତତ୍ପ୍ରଵକ୍ତଵ୍ଯଂ ହିତଂ ଵୈ ଯଦ୍ଯପେକ୍ଷସେ ।। ୭.୧୦୩.
ରାଜାଙ୍କ ଉତ୍ତେଜନାରେ ମୁନି କହିଲେ, 'ଯଦି ତୁମେ ମଙ୍ଗଳ ଚାହ, ଏହି ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ କଥା ନିଶ୍ଚୟ କହିବା ଦରକାର।'
ଯଃ ଶୃଣୋତି ନିରୀକ୍ଷେଦ୍ଵା ସ ଵଧ୍ଯୋ ଭଵିତା ତଵ । ଭଵେଦ୍ଵୈ ମୁନିମୁଖ୍ଯସ୍ଯ ଵଚନଂ ଯଦ୍ଯପେକ୍ଷସେ ।। ୭.୧୦୩.
ଯିଏ ଏହି କଥା ଶୁଣିବ କିମ୍ବା ଦେଖିବ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ତୁମ ଦ୍ୱାରା ଦଣ୍ଡିତ ହେବ, ଯଦି ତୁମେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କ ଉପଦେଶ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ଚାହ।
ସ ତଥେତି ପ୍ରତିଜ୍ଞାଯ ରାମୋ ଲକ୍ଷ୍ମଣମବ୍ରଵୀତ୍ । ଦ୍ଵାରି ତିଷ୍ଠ ମହାବାହୋ ପ୍ରତିହାରଂ ଵିସର୍ଜଯ ।। ୭.୧୦୩.
ଏହିପରି ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରି, ରାମ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ହେ ମହାବାହୁ, ଦ୍ୱାରେ ଦଢ଼ି ରୁହ, ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରହରୀମାନେକୁ ଚାଲିଯିବାକୁ କହ।'
ସ ମେ ଵଧ୍ଯଃ ଖଲୁ ଭଵେତ୍ କଥାଦ୍ଵନ୍ଦ୍ଵଂ ସମୀରିତମ୍ । ଋଷେର୍ମମ ଚ ସୌମିତ୍ରେ ପଶ୍ଯେଦ୍ଵା ଶୃଣୁଯାଚ୍ଚ ଯଃ ।। ୭.୧୦୩.
ହେ ସୌମିତ୍ରି, ଯିଏ ଏହି ମୁନି ଓ ମୋ ମଧ୍ୟରେ ହେଉଥିବା କଥା ଶୁଣିବ କିମ୍ବା ଦେଖିବ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଦଣ୍ଡିତ ହେବ।
ତତୋ ନିକ୍ଷିପ୍ଯ କାକୁତ୍ସ୍ଥୋ ଲକ୍ଷ୍ମଣଂ ଦ୍ଵାରି ସଙ୍ଗ୍ରହମ୍ । ତମୁଵାଚ ମୁନେ ଵାକ୍ଯଂ କଥଯସ୍ଵେତି ରାଘଵଃ ।। ୭.୧୦୩.
ତାପରେ କକୁତ୍ସ୍ଥ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଦ୍ୱାରେ ରଖି ରକ୍ଷାର ଦାୟିତ୍ୱ ଦେଲେ, ଏବଂ ମୁନିଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ଆପଣ କଥା କହନ୍ତୁ।'
ଯତ୍ତେ ମନୀଷିତଂ ଵାକ୍ଯଂ ଯେନ ଵା ଽସି ସମାହିତଃ । କଥଯସ୍ଵାଵିଶଙ୍କସ୍ତ୍ଵଂ ମମାପି ହୃଦି ଵର୍ତତେ ।। ୭.୧୦୩.
ତୁମେ ଯେ କଥା ଭାବିଛ, କିମ୍ବା ଯେ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଏତେ ଏକାଗ୍ର ହେଇଛ, ନିର୍ଭୟ ହୋଇ କହ; ସେ କଥା ମୋ ହୃଦୟରେ ମଧ୍ୟ ଅଛି।
ଇତ୍ଯାର୍ଷେ ଶ୍ରୀମଦ୍ରାମାଯଣେ ଵାଲ୍ମୀକୀଯେ ଆଦିକାଵ୍ଯେ ଶ୍ରୀମଦୁତ୍ତରକାଣ୍ଡେ ତ୍ର୍ଯୁତ୍ତରଶତତମଃ ସର୍ଗଃ
ଏହିପରି ମହାର୍ଷି ଭାଲ୍ମୀକିଙ୍କ ଲେଖିତ ପବିତ୍ର ଆଦି କାବ୍ୟ ଶ୍ରୀମଦ୍ ରାମାୟଣର ଉତ୍ତର କାଣ୍ଡର ତୃତୀୟ ଶତ ତୃତୀୟ ସର୍ଗ ଶେଷ ହେଲା।
ଶୃଣୁ ରାଜନ୍ମହାସତ୍ଵ ଯଦର୍ଥମହମାଗତଃ । ପିତାମହେନ ଦେଵେନ ପ୍ରେଷିତୋ ଽସ୍ମି ମହାବଲ ।। ୭.୧୦୪.
ହେ ରାଜା, ମହାପୁଣ୍ୟବାନ, ମୁଁ କିଏ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଆସିଛି, ତାହା ଶୁଣ; ମୋତେ ପିତାମହ ଦେବତା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ ପଠାଇଛନ୍ତି।
ତଵାହଂ ପୂର୍ଵସଦ୍ଭାଵେ ପୁତ୍ରଃ ପରପୁରଞ୍ଜଯ । ମାଯାସମ୍ଭାଵିତୋ ଵୀର କାଲଃ ସର୍ଵସମାହରଃ ।। ୭.୧୦୪.
ତୁମର ପୂର୍ବ ଜନ୍ମରେ, ଶତ୍ରୁ ଦୁର୍ଗ ଜିତ କରିଥିବା ବୀର, ମୁଁ ତୁମର ପୁଅ ଥିଲି, ମାୟାରେ ଉତ୍ପନ୍ନ; ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରୁଥିବା କାଳ।
ପିତାମହଶ୍ଚ ଭଗଵାନାହ ଲୋକପତିଃ ପ୍ରଭୁଃ । ସମଯସ୍ତେ କୃତଃ ସୌମ୍ଯ ଲୋକାନ୍ସମ୍ପରିରକ୍ଷିତୁମ୍ ।। ୭.୧୦୪.
ପିତାମହ ଭଗବାନ, ଲୋକଙ୍କର ନାଥ ଓ ସ୍ୱାମୀ, କହିଲେ: 'ହେ ସାଉମ୍ୟ, ଲୋକମାନେ ସୁରକ୍ଷିତ ରହିବା ପାଇଁ ତୁମେ ଏକ ନିଶ୍ଚୟ କରିଥିଲା।'
ସଙ୍କ୍ଷିପ୍ଯ ହି ପୁରା ଲୋକାନ୍ମାଯଯା ସ୍ଵଯମେଵ ହି । ମହାର୍ଣଵେ ଶଯାନୋ ଽପ୍ସୁ ମାଂ ତ୍ଵଂ ପୂର୍ଵମଜୀଜନଃ ।। ୭.୧୦୪.
ପୁର୍ବରୁ, ତୁମେ ନିଜ ମାୟାରେ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ସଂକ୍ଷିପ୍ତ କରି, ବଡ଼ ସାଗରରେ ଶୟନ କରୁଥିବା ବେଳେ, ପ୍ରଥମେ ମୋତେ ଜଳରେ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଥିଲା।
ଭୋଗଵନ୍ତଂ ତତୋ ନାଗମନନ୍ତମୁଦକେଶଯମ୍ । ମାଯଯା ଜନଯିତ୍ଵା ତ୍ଵଂ ଦ୍ଵୌ ଚ ସତ୍ତ୍ଵୌ ମହାବଲୌ ।। ୭.୧୦୪.
ତାପରେ, ଜଳରେ ବସିଥିବା ଭୋଗବାନ୍ତ ଅନନ୍ତ ନାଗକୁ ମାୟାରେ ଉତ୍ପନ୍ନ କରି, ଦୁଇଟି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପ୍ରାଣୀକୁ ମଧ୍ୟ ଉତ୍ପାଦନ କରିଥିଲା।
ମଧୁଂ ଚ କୈଟଭଂ ଚୈଵ ଯଯୋରସ୍ଥିଚଯୈର୍ଵୃତା । ଇଯଂ ପର୍ଵତସମ୍ବାଧା ମେଦିନୀ ଚାଭଵନ୍ମହୀ ।। ୭.୧୦୪.
ମଧୁ ଓ କୈଟଭଙ୍କ ଅସ୍ଥିର ଛାଇଁ ଦ୍ୱାରା, ଏହି ପାହାଡ଼ରେ ଭରିଥିବା ପୃଥିବୀ ମହୀ ହେଇଗଲା।
ପଦ୍ମେ ଦିଵ୍ଯେ ଽର୍କସଙ୍କାଶେ ନାଭ୍ଯାମୁତ୍ପାଦ୍ଯ ମାମପି । ପ୍ରାଜାପତ୍ଯଂ ତ୍ଵଯା କର୍ମ ମଯି ସର୍ଵଂ ନିଵେଶିତମ୍ ।। ୭.୧୦୪.
ଦିବ୍ୟ ମନ୍ଦାର ରବିପ୍ରଭା ମହାପଦ୍ମରେ, ତୁମର ନାଭିରୁ ମୋତେ ଉତ୍ପନ୍ନ କରି, ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି କାର୍ଯ୍ୟ ମୋ ଉପରେ ଭରସା କରିଥିଲା।
ସୋ ଽହଂ ସନ୍ନ୍ଯସ୍ତଭାରୋ ହି ତ୍ଵାମୁପାସେ ଜଗତ୍ପତିମ୍ । ରକ୍ଷାଂ ଵିଧତ୍ସ୍ଵ ଭୂତେଷୁ ମମ ତେଜସ୍କରୋ ଭଵାନ୍ ।। ୭.୧୦୪.
ମୁଁ ମୋ ଦାୟିତ୍ୱ ଛାଡି, ଜଗତ୍ର ସ୍ୱାମୀ ତୁମକୁ ପୂଜିବି; ଭୂତମାନେ ଉପରେ ସୁରକ୍ଷା ଦିଅ, କାରଣ ତୁମେ ମୋର ଶକ୍ତିର ଉତ୍ସ।
ତତସ୍ତ୍ଵମପି ଦୁର୍ଧର୍ଷାତ୍ତସ୍ମାଦ୍ଭାଵାତ୍ସନାତନାତ୍ । ରକ୍ଷାର୍ଥଂ ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ଵିଷ୍ଣୁତ୍ଵମୁପଜଗ୍ମିଵାନ୍ ।। ୭.୧୦୪.
ସେହି ଅବିନାଶୀ ଅବସ୍ଥାରୁ, ସମସ୍ତ ଭୂତମାନେ ସୁରକ୍ଷିତ ରହିବା ପାଇଁ, ଅଜୟ ହୋଇ, ତୁମେ ବିଷ୍ଣୁ ରୂପ ନେଇଥିଲା।
ଅଦିତ୍ଯାଂ ଵୀର୍ଯଵାନ୍ପୁତ୍ରୋ ଭ୍ରାତଽଣାଂ ଵୀର୍ଯଵର୍ଧନଃ । ସମୁତ୍ପନ୍ନେଷୁ କୃତ୍ଯେଷୁ ତେଷାଂ ସାହ୍ଯାଯ କଲ୍ପସେ ।। ୭.୧୦୪.
ଅଦିତିଙ୍କୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁଅ ଜନ୍ମ ହେଲା, ଭାଇମାନଙ୍କ ଶକ୍ତି ବଢ଼ାଇଲା; ସେମାନଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଆସିଲେ, ତୁମେ ସାହାଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ।
ସ ତ୍ଵଂ ଵିତ୍ରାସ୍ଯମାନାସୁ ପ୍ରଜାସୁ ଜଗତାଂ ଵର । ରାଵଣସ୍ଯ ଵଧାକାଙ୍କ୍ଷୀ ମାନୁଷେଷୁ ମନୋ ଽଦଧାଃ ।। ୭.୧୦୪.
ପ୍ରଜାମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଉଥିବା ବେଳେ, ହେ ଜଗତର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ରାବଣଙ୍କ ବିନାଶ ଚାହିଁ, ମାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତୁମର ମନ ରଖିଥିଲା।
ଦଶ ଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ଦଶ ଵର୍ଷଶତାନି ଚ । କୃତ୍ଵା ଵାସସ୍ଯ ନିଯତିଂ ସ୍ଵଯମେଵାତ୍ମନା ପୁରା ।। ୭.୧୦୪.
ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ଓ ଦଶ ଶତ ବର୍ଷ, ତୁମେ ନିଜେ ପୂର୍ବରୁ ନିୟମ ରହିବା ପାଇଁ ପାଳନ କରିଥିଲା।
ସ ତ୍ଵଂ ମନୋମଯଃ ପୁତ୍ରଃ ପୂର୍ଣାଯୁର୍ମାନୁଷେଷ୍ଵିହ । କାଲୋ ଽଯଂ ତେ ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ ସମୀପମୁପଵର୍ତିତୁମ୍ ।। ୭.୧୦୪.
ଏହିପରି, ମନରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ପୁଅ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆୟୁ ନେଇ, ଏଠାରେ ମାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରକଟ ହେଲା; ଏହି ହେଉଛି ସମୟ, ହେ ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ନିକଟ ଆସ।
ଯଦି ଭୂଯୋ ମହାରାଜ ପ୍ରଜା ଇଚ୍ଛସ୍ଯୁପାସିତୁମ୍ । ଵସ ଵା ଵୀର ଭଦ୍ରଂ ତ ଏଵମାହ ପିତାମହଃ ।। ୭.୧୦୪.
ଯଦି, ହେ ମହାରାଜ, ତୁମେ ପୁନି ପ୍ରଜାମାନେ ସେବା କରିବାକୁ ଚାହୁଛ, ତେବେ ରୁହ, ହେ ବୀର, ଭଦ୍ର; ଏହିପରି ପିତାମହ କହିଥିଲେ।
ଅଥ ଵା ଵିଜିଗୀଷା ତେ ସୁରଲୋକାଯ ରାଘଵ । ସନାଥା ଵିଷ୍ଣୁନା ଦେଵା ଭଵନ୍ତୁ ଵିଗତଜ୍ଵରାଃ ।। ୭.୧୦୪.
ନାହିଁ ତ, ହେ ରାଘବ, ତୁମେ ଦେବମାନେର ଲୋକ ଜିତିବାକୁ ଚାହୁଛ, ତେବେ ବିଷ୍ଣୁ ଦ୍ୱାରା ସୁରକ୍ଷିତ ଦେବମାନେ ଦୁଃଖ ମୁକ୍ତ ହେଉ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପିତାମହେନୋକ୍ତଂ ଵାକ୍ଯଂ କାଲସମୀରିତମ୍ । ରାଘଵଃ ପ୍ରହସନ୍ଵାକ୍ଯଂ ସର୍ଵସଂହାରମବ୍ରଵୀତ୍ ।। ୭.୧୦୪.
ପିତାମହଙ୍କ କଥା, କାଳଙ୍କ ମୁଖରୁ ଶୁଣି, ରାଘବ ହସି, ସମସ୍ତ ନାଶକୁ ଉପଦେଶ କଲେ।