ଯଥା ଽହଂ ରାଘଵାଦନ୍ଯଂ ମନସାପି ନ ଚିନ୍ତଯେ । ତଥା ମେ ମାଧଵୀ ଦେଵୀ ଵିଵରଂ ଦାତୁମର୍ହତି ।। ୭.୯୭.
ମୁଁ ମନରେ ରାଘବ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କାହାକୁ ଭାବିବି ନାହିଁ; ଏହିପରି ମୋତେ ମାଧବୀ ଦେବୀ ଏକ ଦ୍ୱାର ଦେଉ।
ମନସା କର୍ମଣା ଵାଚା ଯଥା ରାମଂ ସମର୍ଚଯେ । ତଥା ମେ ମାଧଵୀ ଦେଵୀ ଵିଵରଂ ଦାତୁମର୍ହତି ।। ୭.୯୭.
ମୁଁ ମନ, କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଶବ୍ଦରେ ଯେପରି ରାମଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରେ, ଏହିପରି ମୋତେ ମାଧବୀ ଦେବୀ ଏକ ଦ୍ୱାର ଦେଉ।
ଯଥୈତତ୍ସତ୍ଯମୁକ୍ତଂ ମେ ଵେଦ୍ମି ରାମାତ୍ପରଂ ନ ଚ । ତଥା ମେ ମାଧଵୀ ଦେଵୀ ଵିଵରଂ ଦାତୁମର୍ହତି ।। ୭.୯୭.
ମୁଁ କହିଥିବା ଯଥା ଏହି ସତ୍ୟ, ଏବଂ ମୁଁ ରାମ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କାହାକୁ ଜାଣି ନାହିଁ; ଏହିପରି ମୋତେ ମାଧବୀ ଦେବୀ ଏକ ଦ୍ୱାର ଦେଉ।
ତଥା ଶପନ୍ତ୍ଯାଂ ଵୈଦେହ୍ଯାଂ ପ୍ରାଦୁରାସୀତ୍ତଦଦ୍ଭୁତମ୍ । ଭୂତଲାଦୁତ୍ଥିତଂ ଦିଵ୍ଯଂ ସିଂହାସନମନୁତ୍ତମମ୍ ।। ୭.୯୭.
ବୈଦେହୀ ଶପଥ କହିବା ସମୟରେ, ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖାଗଲା—ଭୂମିରୁ ଏକ ଦିବ୍ୟ ଏବଂ ଅତିଶ୍ରେଷ୍ଠ ସିଂହାସନ ଉପରେ ଆସିଗଲା।
ଧ୍ରିଯମାଣଂ ଶିରୋଭିସ୍ତୁ ନାଗୈରମିତଵିକ୍ରମୈଃ । ଦିଵ୍ଯଂ ଦିଵ୍ଯେନ ଵପୁଷା ଦିଵ୍ଯରତ୍ନଵିଭୂଷିତୈଃ ।। ୭.୯୭.
ଏହି ସିଂହାସନଟି ଅପାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନାଗମାନେ ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଧରିଥିଲେ; ଏହା ଦିବ୍ୟ ରୂପରେ ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା।
ତସ୍ମିଂସ୍ତୁ ଧରଣୀ ଦେଵୀ ବାହୁଭ୍ଯାଂ ଗୃହ୍ଯ ମୈଥିଲୀମ୍ । ସ୍ଵାଗତେନାଭିନନ୍ଦ୍ଯୈନାମାସନେ ଚୋପଵେଶଯତ୍ ।। ୭.୯୭.
ତାପରେ ଧରଣୀ ଦେବୀ, ମୈଥିଳୀଙ୍କୁ ଦୁଇ ହାତରେ ଧରି, ସ୍ନେହରେ ସ୍ବାଗତ କରି, ସିଂହାସନ ଉପରେ ବସାଇଲେ।
ତାମାସନଗତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରଵିଶନ୍ତୀଂ ରସାତଲମ୍ । ପୁଷ୍ପଵୃଷ୍ଟିରଵିଚ୍ଛିନ୍ନା ଦିଵ୍ଯା ସୀତାମଵାକିରତ୍ ।। ୭.୯୭.
ସୀତା ସିଂହାସନ ଉପରେ ବସି ରସାତଳକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା ସମୟରେ, ଦିବ୍ୟ ଫୁଲର ଅବିରତ ବୃଷ୍ଟି ତାଙ୍କୁ ଭିଜାଇଲା।
ସାଧୁକାରଶ୍ଚ ସୁମହାନ୍ଦେଵାନାଂ ସହସୋତ୍ଥିତଃ । ସାଧୁ ସାଧ୍ଵିତି ଵୈ ସୀତେ ଯସ୍ଯାସ୍ତେ ଶୀଲମୀଦୃଶମ୍ ।। ୭.୯୭.
ଦେବମାନେ ଦ୍ରୁତ ଉଚ୍ଚ୍ବାସରେ ଉଚ୍ଚାର କଲେ—‘ସୀତେ, ତୁମର ଚରିତ୍ର ଏପରି, ଭଲ, ଭଲ!’
ଏଵଂ ବହୁଵିଧା ଵାଚୋ ହ୍ଯନ୍ତରିକ୍ଷଗତାଃ ସୁରାଃ । ଵ୍ଯାଜହ୍ରୁର୍ହୃଷ୍ଟମନସୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସୀତାପ୍ରଵେଶନମ୍ ।। ୭.୯୭.
ଆକାଶରେ ଦେବମାନେ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଶବ୍ଦ କହିଲେ; ସୀତାଙ୍କ ପ୍ରବେଶ ଦେଖି, ସେମାନଙ୍କର ହୃଦୟ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା।
ଯଜ୍ଞଵାଟଗତାଶ୍ଚାପି ମୁନଯଃ ସର୍ଵ ଏଵ ତେ । ରାଜାନଶ୍ଚ ନରଵ୍ଯାଘ୍ରା ଵିସ୍ମଯାନ୍ନୋପରେମିରେ ।। ୭.୯୭.
ଯଜ୍ଞସ୍ଥଳରେ ଆସିଥିବା ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ ଓ ରାଜାମାନେ, ମନୁଷ୍ୟମଧ୍ୟରେ ବାଘ ତୁମେ, ଏତେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ ଯେ ସେମାନେ ନିର୍ବିକଳ୍ପ ହେଇଗଲେ।
ଅନ୍ତରିକ୍ଷେ ଚ ଭୂମୌ ଚ ସର୍ଵେ ସ୍ଥାଵରଜଙ୍ଗମାଃ । ଦାନଵାଶ୍ଚ ମହାକାଯାଃ ପାତାଲେ ପନ୍ନଗାଧିପାଃ ।। ୭.୯୭.
ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ଜଡ଼ ଓ ଚଳିତ ପ୍ରାଣୀ, ମହାଶରୀର ଦାନବମାନେ, ଏବଂ ପାତାଳରେ ନାଗମାନ୍ୟ ଅଧିପତିମାନେ,
କେଚିଦ୍ଵିନେଦୁଃ ସଂହୃଷ୍ଟାଃ କେଚିଦ୍ଧ୍ଯାନପରାଯଣାଃ । କେଚିଦ୍ରାମଂ ନିରୀକ୍ଷନ୍ତେ କେଚିତ୍ସୀତାମଚେତନାଃ ।। ୭.୯୭.
କିଛି ହସି ଗାଇଲେ, କିଛି ଧ୍ୟାନରେ ଲଗି ରହିଲେ, କିଛି ରାମଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, କିଛି ସୀତାକୁ ଦେଖି ଅବାକ ହେଇଗଲେ।
ସୀତାପ୍ରଵେଶନଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତେଷାମାସୀତ୍ସମାଗମଃ । ତନ୍ମୁହୂର୍ତମିଵାତ୍ଯର୍ଥଂ ସମଂ ସମ୍ମୋହିତଂ ଜଗତ୍ ।। ୭.୯୭.
ସୀତାଙ୍କ ପ୍ରବେଶ ଦେଖି, ସମସ୍ତେ ଏକସାଥି ହେଲେ; ସେ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସାରା ଜଗତ ଅତିଶୟ ଅବାକ ହେଇଗଲା।
ଇତ୍ଯାର୍ଷେ ଶ୍ରୀମଦ୍ରାମାଯଣେ ଵାଲ୍ମୀକୀଯେ ଆଦିକାଵ୍ଯେ ଶ୍ରୀମଦୁତ୍ତରକାଣ୍ଡେ ସପ୍ତନଵତିତମଃ ସର୍ଗଃ
ଏଭଳି ମହାର୍ଷି ଭାଲ୍ମୀକିଙ୍କ ଲେଖିଥିବା ଶ୍ରୀମଦ୍ ରାମାୟଣର ଉତ୍ତରକାଣ୍ଡର ସତ୍ତରି ନମ୍ବର ସର୍ଗର ଶେଷ।
ରସାତଲଂ ପ୍ରଵିଷ୍ଟାଯାଂ ଵୈଦେହ୍ଯାଂ ସର୍ଵଵାନରାଃ । ଚୁକ୍ରୁଶୁଃ ସାଧୁ ସାଧ୍ଵୀତି ମୁନଯୋ ରାମସନ୍ନିଧୌ ।। ୭.୯୮.
ବୈଦେହୀ ରସାତଳକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା ପରେ, ସମସ୍ତ ବାନରମାନେ ‘ଭଲ, ଭଲ!’ ବୋଲି ଚିତ୍କାର କଲେ; ମୁନିମାନେ ମଧ୍ୟ ରାମଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଏହିପରି କହିଲେ।
ଦଣ୍ଡକାଷ୍ଠମଵଷ୍ଟଭ୍ଯ ବାଷ୍ପଵ୍ଯାକୁଲିତେକ୍ଷଣଃ । ଅଵାକ୍ଛିରା ଦୀନମନା ରାମୋ ହ୍ଯାସୀତ୍ସୁଦୁଃଖିତଃ ।। ୭.୯୮.
ଦଣ୍ଡ ଧରି, ଲୁଚି ଆଖିରେ ଅଶ୍ରୁ, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ଦୁଃଖିତ ମନେ, ରାମ ଅତି ବିଷଣ୍ଣ ହେଇ ବସିଥିଲେ।
ସ ରୁଦିତ୍ଵା ଚିରଂ କାଲଂ ବହୁଶୋ ବାଷ୍ପମୁତ୍ସୃଜନ୍ । କ୍ରୋଧଶୋକସମାଵିଷ୍ଟୋ ରାମୋ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍ ।। ୭.୯୮.
ସେ ବହୁ ସମୟ ଲୁହ ଝରାଇ ଅନେକ ଦିନ କାନ୍ଦିଲେ, କ୍ରୋଧ ଓ ଦୁଃଖରେ ଭରିଯାଇ, ରାମ ଏପରି କଥା କହିଲେ।
ଅଭୂତପୂର୍ଵଂ ଶୋକଂ ମେ ମନଃ ସ୍ପ୍ରଷ୍ଟୁମିଵେଚ୍ଛତି । ପଶ୍ଯତୋ ମେ ଯଥା ନଷ୍ଟା ସୀତା ଶ୍ରୀରିଵ ରୂପିଣୀ ।। ୭.୯୮.
ମୋ ମନ ଏପରି ଦୁଃଖ ଆଗେ କେବେ ଅନୁଭବ କରିନଥିଲା, ମୋ ଚକ୍ଷୁ ସାମ୍ନାରେ ସୀତା ହରାଇଯିବାକୁ ଦେଖି, ମନେ ହେଉଛି ଭାଗ୍ୟ ମଧ୍ୟ ହାରାଇଯାଉଛି।
ସା ଽଦର୍ଶନଂ ପୁରା ସୀତା ଲଙ୍କାପାରେ ମହୋଦଧେଃ । ତତଶ୍ଚାପି ମଯାନୀତା କିଂ ପୁନର୍ଵସୁଧାତଲାତ୍ ।। ୭.୯୮.
ପୂର୍ବେ ସୀତା ଲଙ୍କା ଦ୍ୱୀପରେ ବଡ଼ ସମୁଦ୍ର ପାରେ ଲୁଚିଯାଇଥିଲେ, ସେଠାରୁ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଆଣିଥିଲି; ଏବେ କିପରି ସେ ପୃଥିବୀରୁ ହରାଇଯିବେ?
ଵସୁଧେ ଦେଵି ଭଵତି ସୀତା ନିର୍ଯାତ୍ଯତାଂ ମମ । ଦର୍ଶଯିଷ୍ଯାମି ଵା ରୋଷଂ ଯଥା ମାମଵଗଚ୍ଛସି ।। ୭.୯୮.
ହେ ପୃଥିବୀ ଦେବୀ, ମୋ ସୀତାକୁ ଫେରାଇ ଦିଅ, ନହେଲେ ମୁଁ ତୁମକୁ ମୋ ରୋଷ ଦେଖେଇଦେବି, ଯାହାର ମୁଁ କିଏ ତୁମେ ବୁଝିପାରିବ।
କାମଂ ଶ୍ଵଶ୍ରୂର୍ମମୈଵ ତ୍ଵଂ ତ୍ଵତ୍ସକାଶାଦ୍ଧି ମୈଥିଲୀ । କର୍ଷତା ହଲହସ୍ତେନ ଜନକେନୋଦ୍ଧୃତା ପୁରା ।। ୭.୯୮.
ନିଶ୍ଚୟ ତୁମେ ମୋ ଶ୍ୱଶୁରୀ, କାରଣ ମୈଥିଲୀ ସୀତା ତୁମ ଗର୍ଭରୁ ହଳ ଧରିଥିବା ଜନକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଉଠାଯାଇଥିଲେ।
ତସ୍ମାନ୍ନିର୍ଯାତ୍ଯତାଂ ସୀତା ଵିଵରଂ ଵା ପ୍ରଯଚ୍ଛ ମେ । ପାତାଲେ ନାକପୃଷ୍ଠେ ଵା ଵସେଯଂ ସହିତସ୍ତଯା ।। ୭.୯୮.
ତେଣୁ ସୀତାକୁ ଫେରାଇ ଦିଅ, କିମ୍ବା ମୋତେ ଏକ ରାସ୍ତା ଦିଅ; ମୁଁ ସେଠାରେ, ପାତାଳ କିମ୍ବା ସ୍ୱର୍ଗରେ, ତାଙ୍କ ସହିତ ବସିବି।
ଆନଯ ତ୍ଵଂ ହି ତାଂ ସୀତାଂ ମତ୍ତୋ ଽହଂ ମୈଥିଲୀକୃତେ । ନ ମେ ଦାସ୍ଯସି ଚେତ୍ସୀତାଂ ଯଥାରୂପାଂ ମହୀତଲେ ।। ୭.୯୮.
ମୈଥିଲୀ ପାଇଁ ମୁଁ ଯେପରି ଅତି ଭକ୍ତ, ତେଣୁ ସୀତାକୁ ମୋତେ ଦେଅ; ଯଦି ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଯେପରି ଥିଲେ, ସେପରି ଦେଉନାହାଁତୁ,
ସପର୍ଵତଵନାଂ କୃତ୍ସ୍ନାଂ ଵିଧମିଷ୍ଯାମି ତେ ସ୍ଥିତମ୍ । ନାଶଯିଷ୍ଯାମ୍ଯହଂ ଭୂମିଂ ସର୍ଵମାପୋ ଭଵତ୍ଵିହ ।। ୭.୯୮.
ତେବେ ତୁମେ ଉପରେ ଯେଉଁ ସବୁ ପାହାଡ଼ ଓ ଜଙ୍ଗଲ ଅଛି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ମୁଁ ସମୂଳେ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେବି; ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ସବୁଠାରେ ପାଣି କରିଦେବି।
ଏଵଂ ବ୍ରୁଵାଣେ କାକୁତ୍ସ୍ଥେ କ୍ରୋଧଶୋକସମନ୍ଵିତେ । ବ୍ରହ୍ମା ସୁରଗଣୈଃ ସାର୍ଧମୁଵାଚ ରଘୁନନ୍ଦନମ୍ ।। ୭.୯୮.
ଏପରି କ୍ରୋଧ ଓ ଦୁଃଖରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ କାକୁତ୍ସ୍ଥ ଏପରି କହିଥିବାବେଳେ, ବ୍ରହ୍ମା ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହିତ ରଘୁନନ୍ଦନଙ୍କୁ କହିଲେ।
ରାମ ରାମ ନ ସନ୍ତାପଂ କର୍ତୁମର୍ହସି ସୁଵ୍ରତ । ସ୍ମର ତ୍ଵଂ ପୂର୍ଵକଂ ଭାଵଂ ମନ୍ତ୍ରଂ ଚାମିତ୍ରକର୍ଶନ ।। ୭.୯୮.
ହେ ରାମ, ହେ ରାମ, ତୁମେ ଏପରି ଦୁଃଖ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ହେ ଶୁଭବ୍ରତ, ପୂର୍ବ ଅବସ୍ଥା ଓ ମନ୍ତ୍ରକୁ ସ୍ମରଣ କର, ହେ ଶତ୍ରୁ ନାଶକ।
ନ ଖଲୁ ତ୍ଵାଂ ମହାବାହୋ ସ୍ମାରଯେଯମନୁତ୍ତମମ୍ । ଇମଂ ମୁହୂର୍ତଂ ଦୁର୍ଧର୍ଷ ସ୍ମର ତ୍ଵଂ ଜନ୍ମ ଵୈଷ୍ଣଵମ୍ ।। ୭.୯୮.
ହେ ମହାବାହୁ, ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ସ୍ମରଣ କରାଇବି ନଥାନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ, ହେ ଅଜୟ, ତୁମ ଭିଷ୍ଣୁ ଜନ୍ମକୁ ମନେ ପକା।
ସୀତା ହି ଵିମଲା ସାଧ୍ଵୀ ତଵ ପୂର୍ଵପରାଯଣା । ନାଗଲୋକଂ ସୁଖଂ ପ୍ରାଯାତ୍ତ୍ଵଦାଶ୍ରଯତପୋବଲାତ୍ ।। ୭.୯୮.
ସୀତା ନିର୍ମଳ ଓ ପତିବ୍ରତା, ପ୍ରାଚୀନ କାଳରୁ ତୁମ ପ୍ରତି ଅଟୁଟ ଭକ୍ତି ରଖିଥିଲେ, ତୁମ ଉପରେ ଭରସା ଓ ତାପସ୍ୟାର ଶକ୍ତିରେ ସେ ନାଗଲୋକକୁ ସୁଖରେ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ।
ସ୍ଵର୍ଗେ ତେ ସଙ୍ଗମୋ ଭୂଯୋ ଭଵିଷ୍ଯତି ନ ସଂଶଯଃ । ଅସ୍ଯାସ୍ତୁ ପରିଷନ୍ମଧ୍ଯେ ଯଦ୍ବ୍ରଵୀମି ନିବୋଧ ତତ୍ ।। ୭.୯୮.
ସ୍ୱର୍ଗରେ ତୁମର ସେଥିରେ ପୁନିଥରେ ମିଳନ ନିଶ୍ଚିତ ହେବ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ; ଏହି ସଭା ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ଯାହା କହୁଛି, ଭଲଭାବେ ଶୁଣ।
ଏତଦେଵ ହି କାଵ୍ଯଂ ତେ କାଵ୍ଯାନାମୁତ୍ତମଂ ଶ୍ରୁତମ୍ । ସର୍ଵଂ ଵିସ୍ତରତୋ ରାମ ଵ୍ଯାଖ୍ଯାସ୍ଯତି ନ ସଂଶଯଃ ।। ୭.୯୮.
ଏହି କବ୍ୟଟି ତୁମ ପାଇଁ, ସମସ୍ତ କବ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଯାହା ଶୁଣାଯାଇଛି; ରାମ ସବୁକିଛି ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବେ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।