ବହୁଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ତପଶ୍ଚର୍ଯା ମଯା କୃତା । ନୋପାଶ୍ନୀଯାଂ ଫଲଂ ତସ୍ଯା ଦୁଷ୍ଟେଯଂ ଯଦି ମୈଥିଲୀ ।। ୭.୯୬.
ହଜାର ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ମୁଁ ତପସ୍ୟା କରିଛି; ଯଦି ମୈଥିଳୀ ଅଶୁଦ୍ଧ ହେବେ, ତେବେ ଏହି ତପସ୍ୟାର ଫଳ ମୁଁ ପାଇବି ନାହିଁ।
ମନସା କର୍ମଣା ଵାଚା ଭୂତପୂର୍ଵଂ ନ କିଲ୍ବିଷମ୍ । ତସ୍ଯାଃ ଫଲମୁପାଶ୍ନୀଯାମପାପା ମୈଥିଲୀ ଯଦି ।। ୭.୯୬.
ମୈଥିଳୀ ପୂର୍ବରୁ ମନ, କାର୍ଯ୍ୟ ଓ କଥାରେ କୌଣସି ପାପ କରିନାହିଁ, ଯଦି ସେ ଅପାପା ଅଛନ୍ତି, ତେବେ ମୁଁ ମୋର ତପସ୍ୟାର ଫଳ ପାଇବି।
ଅହଂ ପଞ୍ଚସୁ ଭୂତେଷୁ ମନଷ୍ଷଷ୍ଠେଷୁ ରାଘଵ । ଵିଚିନ୍ତ୍ଯ ସୀତାଂ ଶୁଦ୍ଧେତି ଜଗ୍ରାହ ଵନନିର୍ଝରେ ।। ୭.୯୬.
ରାଘବ, ପଞ୍ଚ ଭୂତ ଓ ମନକୁ ଭାବି, ମୁଁ ଜଙ୍ଗଲର ଝରଣା ପାଖରେ ସୀତାଙ୍କୁ ଶୁଦ୍ଧ ଭାବରେ ପାଇଥିଲି।
ଇଯଂ ଶୁଦ୍ଧସମାଚାରା ଅପାପା ପତିଦେଵତା । ଲୋକାପଵାଦଭୀତସ୍ଯ ପ୍ରତ୍ଯଯଂ ତଵ ଦାସ୍ଯତି ।। ୭.୯୬.
ଏହି ମୈଥିଳୀ ଶୁଦ୍ଧ ଆଚରଣର, ପାପ ନାହିଁ, ପତିଙ୍କୁ ଭକ୍ତ; ତୁମେ ଲୋକମାନେ କିଛି କହିବେ ଭୟ କରୁଛ, ସେ ତୁମକୁ ସତ୍ୟ ପ୍ରମାଣ ଦେବେ।
ତସ୍ମାଦିଯଂ ନରଵରାତ୍ମଜ ଶୁଦ୍ଧଭାଵା ଦିଵ୍ଯେନ ଦୃଷ୍ଟିଵିଷଯେଣ ତଦା ପ୍ରଵିଷ୍ଟା । ଲୋକାପଵାଦକଲୁଷୀକୃତଚେତସା ଯା ତ୍ଯକ୍ତା ତ୍ଵଯା ପ୍ରିଯତମା ଵିଦିତା ଽପି ଶୁଦ୍ଧା ।। ୭.୯୬.
ଏହି ନରଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କ ପୁତ୍ର, ସୀତା ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟର, ଦିବ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟିରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ; ତୁମେ ଲୋକମାନେ କିଛି କହିବେ ଭୟରେ ତୁମର ପ୍ରିୟତମା ସୀତାକୁ ଛାଡିଥିଲ, ତଥାପି ସେ ଶୁଦ୍ଧ ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି।
ଇତ୍ଯାର୍ଷେ ଶ୍ରୀମଦ୍ରାମାଯଣେ ଵାଲ୍ମୀକୀଯେ ଆଦିକାଵ୍ଯେ ଶ୍ରୀମଦୁତ୍ତରକାଣ୍ଡେ ଷଣ୍ଣଵତିତମଃ ସର୍ଗଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀମଦ୍ ରାମାୟଣର ଉତ୍ତରକାଣ୍ଡର ଅନନ୍ତିଶ୍ ଶତ ଅଞ୍ଚଳର ଶେଷ।
ଵାଲ୍ମୀକିନୈଵମୁକ୍ତସ୍ତୁ ରାଘଵଃ ପ୍ରତ୍ଯଭାଷତ । ପ୍ରାଞ୍ଜଲିର୍ଜଗତୋ ମଧ୍ଯେ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତାଂ ଵରଵର୍ଣିନୀମ୍ ।। ୭.୯୭.
ଏଭଳି ଭାବରେ ଭାଲ୍ମୀକି କହିବା ପରେ, ରାଘବ ହାତ ଜୋଡି ଏହି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ନାରୀକୁ ଦେଖି ସଭା ମଧ୍ୟରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଏଵମେତନ୍ମହାଭାଗ ଯଥା ଵଦସି ଧର୍ମଵିତ୍ । ପ୍ରତ୍ଯଯସ୍ତୁ ମମ ବ୍ରହ୍ମଂସ୍ତଵ ଵାକ୍ଯୈରକଲ୍ମଷୈଃ ।। ୭.୯୭.
ଏହିପରି ଭାବରେ, ମହାଭାଗ, ତୁମେ ଯେପରି କହିଛ, ଧର୍ମର ଜ୍ଞାନୀ; ତୁମର ଶୁଦ୍ଧ କଥା ମୋତେ ନିଶ୍ଚିତ କରିଛି, ବ୍ରାହ୍ମଣ।
ପ୍ରତ୍ଯଯସ୍ତୁ ପୁରା ଵୃତ୍ତୋ ଵୈଦେହ୍ଯାଃ ସୁରସନ୍ନିଧୌ । ଶପଥସ୍ତୁ କୃତସ୍ତତ୍ର ତେନ ଵେଶ୍ମ ପ୍ରଵେଶିତା । ଲୋକାପଵାଦୋ ବଲଵାନ୍ଯେନ ତ୍ଯକ୍ତା ହି ମୈଥିଲୀ ।। ୭.୯୭.
ପୂର୍ବରୁ ଦେବମାନେ ସାମ୍ନାରେ ବୈଦେହୀ ନିଶ୍ଚିତ କଥା ଦେଇଥିଲେ; ସେଠାରେ ଶପଥ କରିଥିଲେ ଓ ତାପରେ ମୋ ଘରକୁ ଆଣାଯାଇଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ଲୋକମାନେ କିଛି କହିବା ଭୟରେ ମୈଥିଳୀକୁ ଛାଡିଥିଲି।
ସେଯଂ ଲୋକଭଯାଦ୍ବ୍ରହ୍ମନ୍ନପାପେତ୍ଯଭିଜାନତା । ପରିତ୍ଯକ୍ତା ମଯା ସୀତା ତଦ୍ଭାଵନ୍କ୍ଷନ୍ତୁମର୍ହତି ।। ୭.୯୭.
ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୁଁ ଜାଣିଥିଲି ସୀତା ଅପାପା, ଲୋକମାନେ କିଛି କହିବା ଭୟରେ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଛାଡିଥିଲି; ଏହି କାରଣକୁ କ୍ଷମା କର।
ଜାନାମି ଚେମୌ ପୁତ୍ରୌ ମେ ଯମଜାତୌ କୁଶୀଲଵୌ । ଶୁଦ୍ଧାଯାଂ ଜଗତୋ ମଧ୍ଯେ ମୈଥିଲ୍ଯାଂ ପ୍ରୀତିରସ୍ତୁ ମେ ।। ୭.୯୭.
ମୁଁ ଜାଣିଛି ଏହି ଦୁଇ ପୁଅ, କୁଶ ଓ ଲବ, ମୋ ପୁତ୍ର; ଶୁଦ୍ଧ ମୈଥିଳୀ ସଭା ମଧ୍ୟରେ ଅଛନ୍ତି, ମୋର ପ୍ରେମ ତାଙ୍କୁ ଦିଅ।
ଅଭିପ୍ରାଯଂ ତୁ ଵିଜ୍ଞାଯ ରାମସ୍ଯ ସୁରସତ୍ତମାଃ । ସୀତାଯାଃ ଶପଥେ ତସ୍ମିନ୍ ମହେନ୍ଦ୍ରାଦ୍ଯା ମହୌଜସଃ ।। ୭.୯୭.
ରାମଙ୍କର ଭାବନା ଜାଣି, ଦେବମାନେ ମହେନ୍ଦ୍ର ଆଦି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେବମାନେ ସୀତାଙ୍କ ଶପଥ ପାଇଁ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ।
ପିତାମହଂ ପୁରସ୍କୃତ୍ଯ ସର୍ଵ ଏଵ ସମାଗତାଃ ।। ୭.୯୭.
ପିତାମହଙ୍କୁ ଆଗରେ ରଖି ସମସ୍ତେ ଏକସାଥି ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ।
ଆଦିତ୍ଯା ଵସଵୋ ରୁଦ୍ରା ହ୍ଯଶ୍ଵିନୌ ସମରୁଦ୍ଗଣାଃ । ଗନ୍ଧର୍ଵାପ୍ସରସଶ୍ଚୈଵ ସର୍ଵ ଏଵ ସମାଗତାଃ ।। ୭.୯୭.
ଆଦିତ୍ୟ, ବସୁ, ରୁଦ୍ର, ଅଶ୍ୱିନୀ ଓ ମରୁତ୍ ଗଣ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ସମସ୍ତେ ଏକସାଥି ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ।
ସାଧ୍ଯାଶ୍ଚ ଵିଶ୍ଵେଦେଵାଶ୍ଚ ସର୍ଵେ ଚ ପରମର୍ଷଯଃ । ନାଗାଃ ସୁପର୍ଣାଃ ସିଦ୍ଧାଶ୍ଚ ତେ ସର୍ଵେ ହୃଷ୍ଟମାନସାଃ । ସୀତାଶପଥସମ୍ଭ୍ରାନ୍ତାଃ ସର୍ଵ ଏଵ ସମାଗତାଃ ।। ୭.୯୭.
ସାଧ୍ୟ, ବିଶ୍ୱଦେବ, ସମସ୍ତ ଉତ୍ତମ ଋଷି, ନାଗ, ସୁପର୍ଣ୍ଣ, ସିଦ୍ଧମାନେ ସମସ୍ତେ ଶୀତାଙ୍କ ଶପଥ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ଓ ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦେଵାନୃଷୀଂଶ୍ଚୈଵ ରାଘଵଃ ପୁନରବ୍ରଵୀତ୍ । ପ୍ରତ୍ଯଯୋ ମେ ନରଶ୍ରେଷ୍ଠା ଋଷିଵାକ୍ଯୈରକଲ୍ମଷୈଃ ।। ୭.୯୭.
ଦେବ ଓ ଋଷିମାନେକୁ ଦେଖି, ରାଘବ ପୁନି କହିଲେ: 'ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ଋଷିମାନେର ଶୁଦ୍ଧ କଥାରେ ନିଶ୍ଚିତ ହୋଇଛି।'
ଶୁଦ୍ଧାଯାଂ ଜଗତୋ ମଧ୍ଯେ ଵୈଦେହ୍ଯାଂ ପ୍ରୀତିରସ୍ତୁ ମେ ।। ୭.୯୭.
ଶୁଦ୍ଧ ବୈଦେହୀ ସଭା ମଧ୍ୟରେ ଅଛନ୍ତି, ମୋର ପ୍ରେମ ତାଙ୍କୁ ଦିଅ।
ତତୋ ଵାଯୁଃ ଶୁଭଃ ପୁଣ୍ଯୋ ଦିଵ୍ଯଗନ୍ଧୋ ମନୋରମଃ । ତଜ୍ଜନୌଘଂ ସୁରଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ହ୍ଲାଦଯାମାସ ସର୍ଵତଃ ।। ୭.୯୭.
ତାପରେ ଏକ ଶୁଦ୍ଧ, ପୁଣ୍ୟ, ଦିବ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧ ଭରା ମନୋରମ ପବନ ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ଏକତ୍ରିତ ଥିବା ସ୍ଥାନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଲା।
ତଦଦ୍ଭୁତମିଵାଚିନ୍ତ୍ଯଂ ନିରୈକ୍ଷନ୍ତ ସମାଗତାଃ । ମାନଵାଃ ସର୍ଵରାଷ୍ଟ୍ରେଭ୍ଯଃ ପୂର୍ଵଂ କୃତଯୁଗେ ଯଥା ।। ୭.୯୭.
ସମସ୍ତ ରାଜ୍ୟର ଲୋକମାନେ ଏଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ସେ ଅଦ୍ଭୁତ ଏବଂ ଅଚିନ୍ତ୍ୟ ଘଟଣାକୁ ଦେଖିଲେ; ପୂର୍ବରୁ କୃତଯୁଗରେ ଯେପରି ଲୋକମାନେ ଦେଖୁଥିଲେ, ସେହିପରି।
ସର୍ଵାନ୍ସମାଗତାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସୀତା କାଷାଯଵାସିନୀ । ଅବ୍ରଵୀତ୍ପ୍ରାଞ୍ଜଲିର୍ଵାକ୍ଯମଧୋଦୃଷ୍ଟିରଵାଙ୍ମୁଖୀ ।। ୭.୯୭.
ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏକତ୍ରିତ ଦେଖି, କାଷାୟ ଚୀର ପିନ୍ଧିଥିବା ସୀତା, ହାତ ଯୋଡି, ଚକ୍ଷୁ ନମ୍ର କରି, ମୁହଁ ନମାଇ, ମୂନ୍ ଶବ୍ଦ କହିଲେ।
ଯଥା ଽହଂ ରାଘଵାଦନ୍ଯଂ ମନସାପି ନ ଚିନ୍ତଯେ । ତଥା ମେ ମାଧଵୀ ଦେଵୀ ଵିଵରଂ ଦାତୁମର୍ହତି ।। ୭.୯୭.
ମୁଁ ମନରେ ରାଘବ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କାହାକୁ ଭାବିବି ନାହିଁ; ଏହିପରି ମୋତେ ମାଧବୀ ଦେବୀ ଏକ ଦ୍ୱାର ଦେଉ।
ମନସା କର୍ମଣା ଵାଚା ଯଥା ରାମଂ ସମର୍ଚଯେ । ତଥା ମେ ମାଧଵୀ ଦେଵୀ ଵିଵରଂ ଦାତୁମର୍ହତି ।। ୭.୯୭.
ମୁଁ ମନ, କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଶବ୍ଦରେ ଯେପରି ରାମଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରେ, ଏହିପରି ମୋତେ ମାଧବୀ ଦେବୀ ଏକ ଦ୍ୱାର ଦେଉ।
ଯଥୈତତ୍ସତ୍ଯମୁକ୍ତଂ ମେ ଵେଦ୍ମି ରାମାତ୍ପରଂ ନ ଚ । ତଥା ମେ ମାଧଵୀ ଦେଵୀ ଵିଵରଂ ଦାତୁମର୍ହତି ।। ୭.୯୭.
ମୁଁ କହିଥିବା ଯଥା ଏହି ସତ୍ୟ, ଏବଂ ମୁଁ ରାମ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କାହାକୁ ଜାଣି ନାହିଁ; ଏହିପରି ମୋତେ ମାଧବୀ ଦେବୀ ଏକ ଦ୍ୱାର ଦେଉ।
ତଥା ଶପନ୍ତ୍ଯାଂ ଵୈଦେହ୍ଯାଂ ପ୍ରାଦୁରାସୀତ୍ତଦଦ୍ଭୁତମ୍ । ଭୂତଲାଦୁତ୍ଥିତଂ ଦିଵ୍ଯଂ ସିଂହାସନମନୁତ୍ତମମ୍ ।। ୭.୯୭.
ବୈଦେହୀ ଶପଥ କହିବା ସମୟରେ, ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖାଗଲା—ଭୂମିରୁ ଏକ ଦିବ୍ୟ ଏବଂ ଅତିଶ୍ରେଷ୍ଠ ସିଂହାସନ ଉପରେ ଆସିଗଲା।
ଧ୍ରିଯମାଣଂ ଶିରୋଭିସ୍ତୁ ନାଗୈରମିତଵିକ୍ରମୈଃ । ଦିଵ୍ଯଂ ଦିଵ୍ଯେନ ଵପୁଷା ଦିଵ୍ଯରତ୍ନଵିଭୂଷିତୈଃ ।। ୭.୯୭.
ଏହି ସିଂହାସନଟି ଅପାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନାଗମାନେ ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଧରିଥିଲେ; ଏହା ଦିବ୍ୟ ରୂପରେ ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା।
ତସ୍ମିଂସ୍ତୁ ଧରଣୀ ଦେଵୀ ବାହୁଭ୍ଯାଂ ଗୃହ୍ଯ ମୈଥିଲୀମ୍ । ସ୍ଵାଗତେନାଭିନନ୍ଦ୍ଯୈନାମାସନେ ଚୋପଵେଶଯତ୍ ।। ୭.୯୭.
ତାପରେ ଧରଣୀ ଦେବୀ, ମୈଥିଳୀଙ୍କୁ ଦୁଇ ହାତରେ ଧରି, ସ୍ନେହରେ ସ୍ବାଗତ କରି, ସିଂହାସନ ଉପରେ ବସାଇଲେ।
ତାମାସନଗତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରଵିଶନ୍ତୀଂ ରସାତଲମ୍ । ପୁଷ୍ପଵୃଷ୍ଟିରଵିଚ୍ଛିନ୍ନା ଦିଵ୍ଯା ସୀତାମଵାକିରତ୍ ।। ୭.୯୭.
ସୀତା ସିଂହାସନ ଉପରେ ବସି ରସାତଳକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା ସମୟରେ, ଦିବ୍ୟ ଫୁଲର ଅବିରତ ବୃଷ୍ଟି ତାଙ୍କୁ ଭିଜାଇଲା।
ସାଧୁକାରଶ୍ଚ ସୁମହାନ୍ଦେଵାନାଂ ସହସୋତ୍ଥିତଃ । ସାଧୁ ସାଧ୍ଵିତି ଵୈ ସୀତେ ଯସ୍ଯାସ୍ତେ ଶୀଲମୀଦୃଶମ୍ ।। ୭.୯୭.
ଦେବମାନେ ଦ୍ରୁତ ଉଚ୍ଚ୍ବାସରେ ଉଚ୍ଚାର କଲେ—‘ସୀତେ, ତୁମର ଚରିତ୍ର ଏପରି, ଭଲ, ଭଲ!’
ଏଵଂ ବହୁଵିଧା ଵାଚୋ ହ୍ଯନ୍ତରିକ୍ଷଗତାଃ ସୁରାଃ । ଵ୍ଯାଜହ୍ରୁର୍ହୃଷ୍ଟମନସୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସୀତାପ୍ରଵେଶନମ୍ ।। ୭.୯୭.
ଆକାଶରେ ଦେବମାନେ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଶବ୍ଦ କହିଲେ; ସୀତାଙ୍କ ପ୍ରବେଶ ଦେଖି, ସେମାନଙ୍କର ହୃଦୟ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା।
ଯଜ୍ଞଵାଟଗତାଶ୍ଚାପି ମୁନଯଃ ସର୍ଵ ଏଵ ତେ । ରାଜାନଶ୍ଚ ନରଵ୍ଯାଘ୍ରା ଵିସ୍ମଯାନ୍ନୋପରେମିରେ ।। ୭.୯୭.
ଯଜ୍ଞସ୍ଥଳରେ ଆସିଥିବା ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ ଓ ରାଜାମାନେ, ମନୁଷ୍ୟମଧ୍ୟରେ ବାଘ ତୁମେ, ଏତେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ ଯେ ସେମାନେ ନିର୍ବିକଳ୍ପ ହେଇଗଲେ।