ଅପଶ୍ଯଂସ୍ତୁ ନ ତେ ସର୍ଵେ ଵିଶେଷମଧିକଂ ତତଃ । ସ୍ଥାପନଂ ଚକ୍ରିରେ ତତ୍ର ଚାତୁର୍ଵର୍ଣ୍ଯସ୍ଯ ସମ୍ମତମ୍ ।। ୭.୭୪.
ସେମାନେ କୌଣସି ବିଶେଷ ତଫାତ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ, ତେଣୁ ସେଠାରେ ସମ୍ମତ ଚାରି ବର୍ଣ୍ଣ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଗଠନ କଲେ।
ତସ୍ମିନ୍ଯୁଗେ ପ୍ରଜ୍ଵଲିତେ ଧର୍ମଭୂତେ ହ୍ଯନାଵୃତେ । ଅଧର୍ମଃ ପାଦମେକଂ ତୁ ପାତଯତ୍ପୃଥିଵୀତଲେ ।। ୭.୭୪.
ସେଇ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ଏବଂ ଅନାବୃତ ଯୁଗରେ, ଅଧର୍ମ ପୃଥିବୀରେ ଏକ ପାଦ ରଖିଲା।
ଅଧର୍ମେଣ ହି ସଂଯୁକ୍ତସ୍ତେଜୋ ମନ୍ଦଂ ଭଵିଷ୍ଯତି ।। ୭.୭୪.
ଅନ୍ୟାୟ ସହିତ ଯୋଗ ହେଲେ, ସେମାନଙ୍କର ତେଜ ଦୀପ୍ତି ହ୍ରାସ ପାଇଯିବ।
ଆମିଷଂ ଯଚ୍ଚ ପୂର୍ଵେଷାଂ ରାଜସଂ ଚ ମଲଂ ଭୃଶମ୍ । ଅନୃତଂ ନାମ ତଦ୍ଭୂତଂ ପାଦେନ ପୃଥିଵୀତଲେ ।। ୭.୭୪.
ପୂର୍ବବର୍ତ୍ତୀ ଲୋକମାନଙ୍କର ମାଂସ ଭୋଜନ ଏବଂ ରଜୋଗୁଣର ଭାରି ଅଶୁଚିତା—ଏହି ସବୁକୁ 'ମିଥ୍ୟା' ବୋଲି କୁହାଯାଇଥିଲା, ଏହା ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଏକ ପାଦ ଦେଇ ଦଢ଼ି ହୋଇ ରହିଲା।
ଅନୃତଂ ପାତଯିତ୍ଵା ତୁ ପାଦମେକମଧର୍ମତଃ । ତତଃ ପ୍ରାଦୁଷ୍କୃତଂ ପୂର୍ଵମାଯୁଷଃ ପରିନିଷ୍ଠିତମ୍ ।। ୭.୭୪.
ଏହି ମିଥ୍ୟା ଅନ୍ୟାୟର ଏକ ପାଦ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ପଡ଼ିବା ପରେ, ପୂର୍ବରୁ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ଆୟୁ ହ୍ରାସ ପାଇଲା।
ପତିତେ ତ୍ଵନୃତେ ତସ୍ମିନ୍ନଧର୍ମେ ଚ ମହୀତଲେ । ଶୁଭାନ୍ଯେଵାଚରଁଲ୍ଲୋକଃ ସତ୍ଯଧର୍ମପରାଯଣଃ ।। ୭.୭୪.
ଏହି ମିଥ୍ୟା ଏବଂ ଅନ୍ୟାୟ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ପଡ଼ିଲେ ମଧ୍ୟ, ଲୋକମାନେ ସତ୍ୟ ଓ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ରଖି, ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟମାନେ କରୁଥିଲେ।
ତ୍ରେତାଯୁଗେ ଚ ଵର୍ତନ୍ତେ ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ କ୍ଷତ୍ରିଯାଶ୍ଚ ଯେ । ତପୋ ଽତପ୍ଯନ୍ତ ତେ ସର୍ଵେ ଶୁଶ୍ରୂଷାମପରେ ଜନାଃ ।। ୭.୭୪.
ତ୍ରେତାଯୁଗରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ, ଅନ୍ୟ ଲୋକମାନେ ସେବା କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲାଗିଥିଲେ।
ସ ଧର୍ମଃ ପରମସ୍ତେଷାଂ ଵୈଶ୍ଯଶୂଦ୍ରଂ ସମାଗମତ୍ । ପୂଜାଂ ଚ ସର୍ଵଵର୍ଣାନାଂ ଶୂଦ୍ରାଶ୍ଚକ୍ରୁର୍ଵିଶେଷତଃ ।। ୭.୭୪.
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ସେଇ ଉତ୍ତମ ଧର୍ମ ବ୍ୟାପି ଭାବେ ବୈଶ୍ୟ ଓ ଶୂଦ୍ରମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପହଞ୍ଚିଗଲା; ଶୂଦ୍ରମାନେ ବିଶେଷ କରି ସମସ୍ତ ଜାତିଙ୍କୁ ସେବା କରୁଥିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ତେଷାମଧର୍ମେ ଚାନୃତେ ଚ ହ । ତତଃ ପୂର୍ଵେ ଭୃଶଂ ହ୍ରାସମଗମନ୍ନୃପସତ୍ତମ ।। ୭.୭୪.
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅନ୍ୟାୟ ଓ ମିଥ୍ୟା ବଢ଼ିଲା, ଏହାର ଫଳରେ ପୂର୍ବବର୍ତ୍ତୀ ଲୋକମାନେ ବହୁତ ଅବନତିକୁ ଶିକାର ହେଲେ, ରାଜାଙ୍କୁ।
ତତଃ ପାଦମଧର୍ମସ୍ସ ଦ୍ଵିତୀଯମଵତାରଯତ୍ । ତତୋ ଦ୍ଵାପରସଞ୍ଜ୍ଞା ଽସ୍ଯ ଯୁଗସ୍ଯ ସମଜାଯତ ।। ୭.୭୪.
ତାପରେ ଅନ୍ୟାୟ ତାହାର ଦ୍ୱିତୀୟ ପାଦ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ରଖିଲା; ଏହିପରି ଏହି ଯୁଗକୁ 'ଦ୍ୱାପର' ବୋଲି କୁହାଯିବା ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ତସ୍ମିନ୍ଦ୍ଵାପରସଞ୍ଜ୍ଞେ ତୁ ଵର୍ତମାନେ ଯୁଗକ୍ଷଯେ । ଅଧର୍ମଶ୍ଚାନୃତଂ ଚୈଵ ଵଵୃଧେ ପୁରୁଷର୍ଷଭ ।। ୭.୭୪.
ସେଇ 'ଦ୍ୱାପର' ନାମକ ଯୁଗରେ, ଯୁଗ ଅବସାନ ହେଉଥିବା ସମୟରେ, ଅନ୍ୟାୟ ଓ ମିଥ୍ୟା ବଢ଼ିଗଲା, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ।
ତସ୍ମିନ୍ଦ୍ଵାପରସଙ୍ଖ୍ଯାତେ ତପୋ ଵୈଶ୍ଯାନ୍ସମାଵିଶତ୍ । ତ୍ରିଭ୍ଯୋ ଯୁଗେଭ୍ଯସ୍ତ୍ରୀନ୍ଵର୍ଣାନ୍କ୍ରମାଦ୍ଵୈ ତପ ଆଵିଶତ୍ ।। ୭.୭୪.
ସେଇ 'ଦ୍ୱାପର' ଯୁଗରେ, ବୈଶ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତପସ୍ୟା ପ୍ରବେଶ କଲା; ଏହି ତିନି ଯୁଗରେ କ୍ରମେ ତିନି ଜାତିରେ ତପସ୍ୟା ବ୍ୟାପିଲା।
ତ୍ରିଭ୍ଯୋ ଯୁଗେଭ୍ଯସ୍ତ୍ରୀନ୍ଵର୍ଣାନ୍ଧର୍ମଶ୍ଚ ପରିନିଷ୍ଠିତଃ । ନ ଶୁଦ୍ଧୋ ଲଭତେ ଧର୍ମଂ ଯୁଗତସ୍ତୁ ନରର୍ଷଭ । ହୀନଵର୍ଣୋ ନୃପଶ୍ରେଷ୍ଠ ତପ୍ଯତେ ସୁମହତ୍ତପଃ ।। ୭.୭୪.
ତିନି ଯୁଗରେ, ତିନି ଜାତି ଓ ଧର୍ମ ନିଶ୍ଚିତ ହେଲା; ଯିଏ ଶୁଦ୍ଧ ନୁହେଁ, ସେ ଏହି ଯୁଗରେ ଧର୍ମ ପାଇପାରିବ ନାହିଁ; ଏବଂ ନିମ୍ନ ଜାତିର ଲୋକ, ରାଜାଙ୍କୁ, ବଡ଼ ତପସ୍ୟା କରେ।
ଭଵିଷ୍ଯଚ୍ଛୂଦ୍ରଯୋନ୍ଯାଂ ଵୈ ତପଶ୍ଚର୍ଯା କଲୌ ଯୁଗେ । ଅଧର୍ମଃ ପରମୋ ରାଜନ୍ଦ୍ଵାପରେ ଶୂଦ୍ରଜନ୍ମନଃ ।। ୭.୭୪.
କଳିଯୁଗରେ, ଶୂଦ୍ର ଜନ୍ମରେ ତପସ୍ୟା ଆରମ୍ଭ ହେବ; ରାଜା, ଦ୍ୱାପରରେ ଶୂଦ୍ର ଜନ୍ମମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅନ୍ୟାୟ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ହେବ।
ସ ଵୈ ଵିଷଯପର୍ଯନ୍ତେ ତଵ ରାଜନ୍ମହାତପାଃ । ଅଦ୍ଯ ତପ୍ଯତି ଦୁର୍ବୁଦ୍ଧିସ୍ତେନ ବାଲଵଧୋ ହ୍ଯଯମ୍ ।। ୭.୭୪.
ହେ ରାଜା, ସେଇ ଦୁଷ୍ଟ ମନ୍ତି ବଡ଼ ତପସ୍ୟାକାରୀ ଏବେ ତୁମ ରାଜ୍ୟ ସୀମାରେ ତପସ୍ୟା କରୁଛି; ଏହି କାରଣରୁ ଏହି ଶିଶୁର ମୃତ୍ୟୁ ଘଟିଛି।
ଯୋ ହ୍ଯଧର୍ମମକାର୍ଯଂ ଵା ଵିଷଯେ ପାର୍ଥିଵସ୍ଯ ତୁ । କରୋତି ଚାଶ୍ରୀମୂଲଂ ତତ୍ପୁରେ ଵା ଦୁର୍ମତିର୍ନରଃ । କ୍ଷିପ୍ରଂ ଚ ନରକଂ ଯାତି ସ ଚ ରାଜା ନ ସଂଶଯଃ ।। ୭.୭୪.
ଯେଉଁଠାରେ ରାଜାଙ୍କ ରାଜ୍ୟରେ କେହି ଅନ୍ୟାୟ କିମ୍ବା ଅଯୋଗ୍ୟ କାମ କରେ, କିମ୍ବା ସହରକୁ ଅଶୁଭ ଆଣେ, ସେଇ ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକ ଶୀଘ୍ର ନରକକୁ ଯାଏ, ଏବଂ ରାଜା ମଧ୍ୟ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଅଧୀତସ୍ଯ ଚ ତପ୍ତସ୍ଯ କର୍ମଣଃ ସୁକୃତସ୍ଯ ଚ । ଷଷ୍ଠଂ ଭଜତି ଭାଗଂ ତୁ ପ୍ରଜା ଧର୍ମେଣ ପାଲଯନ୍ ।। ୭.୭୪.
ଧର୍ମରେ ରହି ନିଜ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରି, ରାଜା ସେମାନଙ୍କର ପାଠ, ତପସ୍ୟା ଓ ନିକଟ କାର୍ଯ୍ୟର ଷଷ୍ଠଂଶ ଫଳ ପାଇଥାଏ।
ଷଙ୍ଭାଗସ୍ଯ ନ ଭୋକ୍ତା ଽସୌ ରକ୍ଷତେ ନ ପ୍ରଜାଃ କଥମ୍ ।। ୭.୭୪.
ଯଦି ସେ ଏହି ଷଷ୍ଠଂଶ ଭାଗ ନେଇନଥାଏ, ତେବେ ସେ କିପରି ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିପାରିବ?
ସ ତ୍ଵଂ ପୁରୁଷଶାର୍ଦୂଲ ମାର୍ଗସ୍ଵ ଵିଷଯଂ ସ୍ଵକମ୍ । ଦୁଷ୍କୃତଂ ଯତ୍ର ପଶ୍ଯେଥାସ୍ତତ୍ର ଯତ୍ନଂ ସମାଚର ।। ୭.୭୪.
ତେଣୁ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ, ତୁମ ରାଜ୍ୟକୁ ଭଲଭାବେ ତଦନ୍ତ କର; ଯେଉଁଠାରେ ଅନ୍ୟାୟ ଦେଖିବ, ସେଠି ଚେଷ୍ଟା କର।
ଏଵଂ ଚେଦ୍ଧର୍ମଵୃଦ୍ଧିଶ୍ଚ ନୃଣାଂ ଚାଯୁର୍ଵିଵର୍ଧନମ୍ । ଭଵିଷ୍ଯତି ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାଲସ୍ଯାସ୍ଯ ଚ ଜୀଵିତମ୍ ।। ୭.୭୪.
ଏପରି କରିଲେ, ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଧର୍ମ ବଢ଼ିବ, ସେମାନଙ୍କର ଆୟୁ ଲମ୍ବା ହେବ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ, ଏହି ଶିଶୁ ମଧ୍ୟ ଜୀବନ୍ତ ରହିବ।
ଇତ୍ଯାର୍ଷେ ଶ୍ରୀମଦ୍ରାମାଯଣେ ଵାଲ୍ମୀକୀଯେ ଆଦିକାଵ୍ଯେ ଶ୍ରୀମଦୁତ୍ତରକାଣ୍ଡେ ଚତୁଃସପ୍ତତିତମଃ ସର୍ଗଃ
ଏହିପରି ମହାମୁନି ବାଲ୍ମୀକିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରଚିତ ପବିତ୍ର ଆଦିକାବ୍ୟ ଶ୍ରୀମଦ୍ରାମାୟଣର ଉତ୍ତରକାଣ୍ଡର ସତ୍ତରି ଚତୁର୍ଥ ସର୍ଗ ଶେଷ ହେଲା।
ନାରଦସ୍ଯ ତୁ ତଦ୍ଵାକ୍ଯଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଽମୃତମଯଂ ତଦା । ପ୍ରହର୍ଷମତୁଲଂ ଲେଭେ ଲକ୍ଷ୍ମଣଂ ଚେଦମବ୍ରଵୀତ୍ ।। ୭.୭୫.
ନାରଦଙ୍କର ସେଇ ଅମୃତସମ ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଅପୂର୍ବ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ ଏବଂ କହିଲେ—
ଗଚ୍ଛ ସୌମ୍ଯ ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ସମାଶ୍ଵାସଯ ସୁଵ୍ରତମ୍ । ବାଲସ୍ଯ ତୁ ଶରୀରଂ ତତ୍ତୈଲଦ୍ରୋଣ୍ଯାଂ ନିଧାପଯ ।। ୭.୭୫.
ହେ ସୁମଧୁର ମନ, ତୁମେ ଯାଅ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦିଅ, ଯିଏ ନିଷ୍ଠାବାନ ଓ ପୂଣ୍ୟବାନ। ଏବଂ ଶିଶୁଟିଙ୍କ ଦେହକୁ ତେଲ ଭରା ଡେଙ୍କାରେ ରଖ।
ଗନ୍ଧୈଶ୍ଚ ପରମୋଦାରୈସ୍ତୈଲୈଶ୍ଚାପି ସୁଗନ୍ଧିଭିଃ । ଯଥା ନ କ୍ଷୀଯତେ ବାଲସ୍ତଥା ସୌମ୍ଯ ଵିଧୀଯତାମ୍ ।। ୭.୭୫.
ଉତ୍ତମ ସୁଗନ୍ଧ ଓ ମଧୁର ତେଲ ଦ୍ୱାରା ଏଭଳି ବ୍ୟବସ୍ଥା କର, ଯେପରି ଶିଶୁଟିଙ୍କ ଦେହ କେବେ ଖରାପ ହେବ ନାହିଁ।
ଯଥା ଶରୀରୋ ବାଲସ୍ଯ ଗୁପ୍ତଃ ସନ୍ ଶିଷ୍ଟକର୍ମଣଃ । ଵିପତ୍ତିଃ ପରିଭେଦୋ ଵା ନ ଭଵେଚ୍ଚ ତଥା କୁରୁ ।। ୭.୭୫.
ଯେପରି ଶିଶୁଟିଙ୍କ ଦେହ ସୁରକ୍ଷିତ ରହିବ ଏବଂ ଯଥାଯଥ ନିୟମ ହେବ, ତେଣୁ ଏହାର କୌଣସି କ୍ଷତି କିମ୍ବା ଅନର୍ଥ ନ ହେଉ—ଏଭଳି କର।
ଏଵମାଦିଶ୍ଯ କାକୁତ୍ସ୍ଥୋ ଲକ୍ଷ୍ମଣଂ ଶୁଭଲକ୍ଷଣମ୍ । ମନସା ପୁଷ୍ପକଂ ଦଧ୍ଯାଵାଗଚ୍ଛେତି ମହାଯଶାଃ ।। ୭.୭୫.
ଏପରି ଭାବେ ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣ ଥିବା ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇ, ମହାୟଶସ୍ବୀ କାକୁତ୍ସ୍ଥ ବନ୍ଧୁ ପୁଷ୍ପକ ରଥକୁ ମନରେ ଡାକିଲେ—'ଆସ'।
ଇଙ୍ଗିତଂ ସ ତୁ ଵିଜ୍ଞାଯ ପୁଷ୍ପକୋ ହେମଭୂଷିତଃ । ଆଜଗାମ ମୁହୂର୍ତେନ ସମୀପେ ରାଘଵସ୍ଯ ଵୈ ।। ୭.୭୫.
ପୁଷ୍ପକ ରଥ, ସୁନାର ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ, ରାଘବଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ବୁଝି, କେବଳ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚିଗଲା।
ସୋ ଽବ୍ରଵୀତ୍ପ୍ରଣତୋ ଭୂତ୍ଵା ଅଯମସ୍ମି ନରାଧିପ । ଵଶ୍ଯସ୍ତଵ ମହାବାହୋ କିଙ୍କରଃ ସମୁପସ୍ଥିତଃ ।। ୭.୭୫.
ସେ ରଥ ନମ୍ରତା ସହିତ ନମସ୍କାର କରି କହିଲା—'ହେ ନରପତି, ମୁଁ ଏଠାରେ ଆସିଛି, ଆପଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞାକୁ ମାନିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଦାସ।'
ଭାଷିତଂ ରୁଚିରଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପୁଷ୍ପକସ୍ଯ ନରାଧିପଃ । ଅଭିଵାଦ୍ଯ ମହର୍ଷୀଂସ୍ତାନ୍ ଵିମାନଂ ସୋ ଽଧ୍ଯରୋହତ ।। ୭.୭୫.
ପୁଷ୍ପକ ରଥର ମଧୁର କଥା ଶୁଣି, ନରପତି ମହାର୍ଷିମାନେଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ପ୍ରଣାମ କଲେ ଏବଂ ରଥରେ ଚଢ଼ିଲେ।
ଧନୁର୍ଗୃହୀତ୍ଵା ତୂଣୀ ଚ ଖଡ୍ଗଂ ଚ ରୁଚିରପ୍ରଭମ୍ । ନିକ୍ଷିପ୍ଯ ନଗରେ ଵୀରୌ ସୌମିତ୍ରିଭରତାଵୁଭୌ ।। ୭.୭୫.
ତାଙ୍କର ଧନୁଷ, ତୁଣୀ ଓ ଦ୍ୟୁତିମାନ ତଳୱାର ନେଇ, ସେ ବୀର ସୌମିତ୍ରି ଓ ଭରତଙ୍କୁ ନଗରରେ ରଖିଦେଲେ।