ବଧ୍ଯମାନେ ଦଶଗ୍ରୀଵେ ସିଦ୍ଧଚାରଣଦେଵତାଃ । ସାଧ୍ଵୀତିଵାଦିନଃ ପୁଷ୍ପୈଃ କିରନ୍ତ୍ଯର୍ଜୁନମୂର୍ଧନି ।। ୭.୩୨.
ଦଶମୁଖୀ ରାବଣ ବାନ୍ଧାଯାଉଥିବା ବେଳେ, ସିଦ୍ଧ, ଚାରଣ ଓ ଦେବତାମାନେ 'ଶାଭାସ' ବୋଲି ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଫୁଲ ଝରାଇଲେ।
ଵ୍ଯାଘ୍ରୋ ମୃଗମିଵାଦାଯ ମୃଗରାଡିଵ ଦନ୍ତିନମ୍ । ନନାଦ ହୈହଯୋ ରାଜା ହର୍ଷାଦମ୍ବୁଦଵନ୍ମୁହୁଃ ।। ୭.୩୨.
ଯେପରି ବାଘ ହରିଣକୁ ଧରିନେଇ, ବନ୍ୟଜନ୍ତୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁଖ୍ୟ ହାତୀକୁ ଧରିନେଇ, ସେହିପରି ହୈହୟ ବଂଶର ରାଜା ଆନନ୍ଦରେ ବାରମ୍ବାର ମେଘ ଘର୍ଜନା ପରି ଉଲ୍ଲାସରେ ଗଜ୍ଜନ କଲେ।
ପ୍ରହସ୍ତସ୍ତୁ ସମାଶ୍ଵସ୍ତୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ବଦ୍ଧଂ ଦଶାନନମ୍ । ସହ ତୈ ରାକ୍ଷସୈଃ କ୍ରୁଦ୍ଧଶ୍ଚାଭିଦୁଦ୍ରାଵ ପାର୍ଥିଵମ୍ ।। ୭.୩୨.
ପ୍ରହସ୍ତ, ରାବଣଙ୍କୁ ବନ୍ଧା ଦେଖି, ନିଜ ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସ ଫେରାଇ, ରାକ୍ଷସମାନେ ସହିତ କ୍ରୋଧରେ ରାଜାଙ୍କ ଉପରେ ଝପଟି ପଡ଼ିଲେ।
ନକ୍ତଞ୍ଚରାଣାଂ ଵେଗସ୍ତୁ ତେଷାମାପତତାଂ ବଭୌ । ଉଦ୍ଭୂତ ଆତପାପାଯେ ପଯୋଦାନାମିଵାମ୍ବୁଧୌ ।। ୭.୩୨.
ସେଇ ରାତିରେ ଘୁରୁଥିବା ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କର ଦ୍ରୁତ ଚଳନ, ସୂର୍ଯ୍ୟର ତାପ ଶେଷ ହେଲା ପରେ ମେଘ ଉଠିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ମୁଞ୍ଚ ମୁଞ୍ଚେତି ଭାଷନ୍ତସ୍ତିଷ୍ଠତିଷ୍ଠେତି ଚାସକୃତ୍ । ମୁସଲାନି ସଶୂଲାନି ସୋତ୍ସସର୍ଜ ତଦାର୍ଜୁନେ ।। ୭.୩୨.
ସେମାନେ ବାରମ୍ବାର 'ଛାଡ଼, ଛାଡ଼' ଓ 'ଥା, ଥା' ବୋଲି ଚିତ୍କାର କରି, ମୁସଳ ଓ ଶୂଳ ଆଦି ଅସ୍ତ୍ର ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଲେ।
ଅପ୍ରାପ୍ତାନ୍ଯେଵ ତାନ୍ଯାଶୁ ଅସମ୍ଭ୍ରାନ୍ତସ୍ତଦାର୍ଜୁନଃ । ଆଯୁଧାନ୍ଯମରାରୀଣାଂ ଜଗ୍ରାହାରିନିଷୂଦନଃ ।। ୭.୩୨.
ଅର୍ଜୁନ, କୌଣସି ଭୟ ନ ହୋଇ, ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚିବା ପୂର୍ବରୁ ସେଠି ଆସୁଥିବା ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଦୃତ ଧରି ନେଲେ, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ଅପହରଣ କଲେ।
ତତସ୍ତୈରେଵ ରକ୍ଷାଂସି ଦୁର୍ଧରୈଃ ପ୍ରଵରାଯୁଧୈଃ । ଭିତ୍ତ୍ଵା ଵିଦ୍ରାଵଯାମାସ ଵାଯୁରମ୍ବୁଧରାନିଵ ।। ୭.୩୨.
ଏହି ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସେ ରାକ୍ଷସମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରି, ବାୟୁ ମେଘକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଇଥିବା ପରି ସେମାନେ ଭାଗିଯିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କଲେ।
ରାକ୍ଷସାଂସ୍ତ୍ରାସଯିତ୍ଵା ତୁ କାର୍ତଵୀର୍ଯୋ ଽର୍ଜୁନସ୍ତଦା । ରାଵଣଂ ଗୃହ୍ଯ ନଗରଂ ପ୍ରଵିଵେଶ ସୁହୃଦ୍ଵୃତଃ ।। ୭.୩୨.
ରାକ୍ଷସମାନେ ଭୟଭୀତ ହେବା ପରେ, କାର୍ତ୍ତବୀର୍ୟ ଅର୍ଜୁନ ରାବଣଙ୍କୁ ଧରି, ସ୍ବଜନମାନେ ସହିତ ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ସ କୀର୍ଯମାଣଃ କୁସୁମାକ୍ଷତୋତ୍କରୈର୍ଦ୍ଵିଜୈଃ ସପୌରୈଃ ପୁରୁହୂତସନ୍ନିଭଃ । ତଦା ଽର୍ଜୁନଃ ସମ୍ପ୍ରଵିଵେଶ ତାଂ ପୁରୀଂ ବଲିଂ ନିଗୃହ୍ଯେଵ ସହସ୍ରଲୋଚନଃ ।। ୭.୩୨.
ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ସହରବାସୀମାନେ ଫୁଲ ଓ ଅକ୍ଷତ ବର୍ଷା କରୁଥିବାବେଳେ, ଅର୍ଜୁନ ଶତ୍ରୁକୁ ଜୟ କରି, ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରି, ସେଇ ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ରାଵଣଗ୍ରହଣଂ ତତ୍ତୁ ଵାଯୁଗ୍ରହଣସନ୍ନିଭମ୍ । ତତଃ ପୁଲସ୍ତ୍ଯଃ ଶୁଶ୍ରାଵ କଥିତଂ ଦିଵି ଦୈଵତୈଃ ।। ୭.୩୩.
ରାବଣଙ୍କୁ ଧରିବା, ବାୟୁକୁ ଧରିବା ପରି ଅଶକ୍ୟ ଥିଲା; ଏହି ଘଟଣା ସ୍ବର୍ଗରେ ଦେବତାମାନେ କଥା ହେଉଥିବା ସମୟରେ ପୁଲସ୍ତ୍ୟ ଶୁଣିଲେ।
ତତଃ ପୁତ୍ରକୃତସ୍ନେହାତ୍କମ୍ପ୍ଯମାନୋ ମହାଧୃତିଃ । ମାହିଷ୍ମତୀପତିଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁମାଜଗାମ ମହାନୃଷିଃ ।। ୭.୩୩.
ପୁଅ ପ୍ରତି ସ୍ନେହରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ହେଲେ ବେଳେ ମଧ୍ୟ, ମହାଧୃତି ମହାଋଷି କମ୍ପିତ ହେଉଥିଲେ, ଏବଂ ମାହିଷ୍ମତୀର ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ।
ସ ଵାଯୁମାର୍ଗମାସ୍ଥାଯ ଵାଯୁତୁଲ୍ଯଗତିର୍ଦ୍ଵିଜଃ । ପୁରୀଂ ମାହିଷ୍ମତୀଂ ପ୍ରାପ୍ତୋ ମନଃସମ୍ପାତଵିକ୍ରମଃ ।। ୭.୩୩.
ସେ ଦ୍ୱିଜ, ବାୟୁପଥ ଧରି, ବାୟୁ ସମାନ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ, ଦୃଢ଼ ମନସା ସେଇ ମାହିଷ୍ମତୀ ସହରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ସୋ ଽମରାଵତିସଙ୍କାଶାଂ ହୃଷ୍ଟପୁଷ୍ଟଜନାକୁଲାମ୍ । ପ୍ରଵିଵେଶ ପୁରୀଂ ବ୍ରହ୍ମା ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯେଵାମରାଵତୀମ୍ ।। ୭.୩୩.
ସେ, ଅମରାବତୀ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା, ଆନନ୍ଦ ଓ ସମୃଦ୍ଧିରେ ଭରିଥିବା ସେହି ସହରକୁ, ବ୍ରହ୍ମା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅମରାବତୀକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଥିବା ପରି, ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ପାଦଚାରମିଵାଦିତ୍ଯଂ ନିଷ୍ପତନ୍ତଂ ସୁଦୁର୍ଦଶମ୍ । ତତସ୍ତେ ପ୍ରତ୍ଯଭିଜ୍ଞାଯ ଅର୍ଜୁନାଯ ନିଵେଦଯନ୍ ।। ୭.୩୩.
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଚାଲିଆସୁଥିବା ପରି ଦେଖି, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିଲେ ଏବଂ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଖବର ଦେଲେ।
ପୁଲସ୍ତ୍ଯ ଇତି ଵିଜ୍ଞାଯ ଵଚନାଦ୍ଧୈହଯାଧିପଃ । ଶିରସ୍ଯଞ୍ଜଲିମାଧାଯ ପ୍ରତ୍ଯୁଦ୍ଗଚ୍ଛତ୍ତପସ୍ଵିନମ୍ ।। ୭.୩୩.
ହୈହୟ ରାଜା, ଏହା ପୁଲସ୍ତ୍ୟ ବୋଲି ଜାଣି, ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ହାତ ଧରି, ତାପସଙ୍କ ସମ୍ମୁଖକୁ ଗଲେ।
ପୁରୋହିତୋ ଽସ୍ଯ ଗୃହ୍ଯାର୍ଘ୍ଯଂ ମଧୁପର୍କଂ ତଥୈଵ ଚ । ପୁରସ୍ତାତ୍ପ୍ରଯଯୌ ରାଜ୍ଞଃ ଶକ୍ରସ୍ଯେଵ ବୃହସ୍ପତିଃ ।। ୭.୩୩.
ତାଙ୍କ ପୁରୋହିତ ଅର୍ଘ୍ୟ ଓ ମଧୁପାର୍କ ନେଇ, ରାଜାଙ୍କ ଆଗରେ, ବୃହସ୍ପତି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଆଗରେ ଯିବା ପରି, ଚାଲିଗଲେ।
ତତସ୍ତମୃଷିମାଯାନ୍ତମୁଦ୍ଯନ୍ତମିଵ ଭାସ୍କରମ୍ । ଅର୍ଜୁନୋ ଦୃଶ୍ଯ ସମ୍ଭ୍ରାନ୍ତୋ ଵଵନ୍ଦେନ୍ଦ୍ର ଇଵେଶ୍ଵରମ୍ ।। ୭.୩୩.
ଉଦୟମାନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ତେଜସ୍ବୀ ମୁନିଙ୍କୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ଅର୍ଜୁନ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ଇନ୍ଦ୍ର ଭଳି ଭକ୍ତି ସହିତ ଶିର ନମାଇଲେ।
ସ ତସ୍ଯ ମଧୁପର୍କଂ ଗାଂ ପାଦ୍ଯମର୍ଘ୍ଯଂ ନିଵେଦ୍ଯ ଚ । ପୁଲସ୍ତ୍ଯମାହ ରାଜେନ୍ଦ୍ରୋ ହର୍ଷଗଦ୍ଗଦଯା ଗିରା ।। ୭.୩୩.
ସେ ମଧୁପାର୍କ, ଗାଈ, ପାଦ୍ୟ ଓ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେଇ, ରାଜା ଅର୍ଜୁନ ଖୁସିରେ କମ୍ପିତ କଣ୍ଠରେ ପୁଲସ୍ତ୍ୟଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଅଦ୍ଯୈଵମମରାଵତ୍ଯା ତୁଲ୍ଯା ମାହିଷ୍ମତୀ କୃତା । ଅଦ୍ଯାହଂ ତୁ ଦ୍ଵିଜେନ୍ଦ୍ର ତ୍ଵାଂ ଯସ୍ମାତ୍ପଶ୍ଯାମି ଦୁର୍ଦଶମ୍ ।। ୭.୩୩.
ଆଜି ମାହିଷ୍ମତୀ ଅମରାବତୀ ସମାନ ହୋଇଗଲା; ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆଜି ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଖୁଛି, ଯେଉଁଠିକି ଦେଖିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ।
ଅଦ୍ଯ ମେ କୁଶଲଂ ଦେଵ ଅଦ୍ଯ ମେ କୁଶଲଂ ଵ୍ରତମ୍ । ଅଦ୍ଯ ମେ ସଫଲଂ ଜନ୍ମ ଅଦ୍ଯ ମେ ସଫଲଂ ତପଃ । ଯସ୍ମାଦ୍ଦେଵଗଣୈର୍ଵନ୍ଦ୍ଯୌ ଵନ୍ଦେ ଽହଂ ଚରଣୌ ତଵ ।। ୭.୩୩.
ପ୍ରଭୁ, ଆଜି ମୋର ମଙ୍ଗଳ ହେଲା; ଆଜି ମୋର ବ୍ରତ ସଫଳ ହେଲା; ଆଜି ମୋର ଜନ୍ମ ଫଳଦାୟକ ହେଲା; ଆଜି ମୋର ତପସ୍ୟା ସଫଳ ହେଲା; କାରଣ, ଦେବତାମାନେ ଯାହାଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମକୁ ପୂଜନ୍ତି, ମୁଁ ତୁମ ପାଦକୁ ପ୍ରଣାମ କରୁଛି।
ଇଦଂ ରାଜ୍ଯମିମେ ପୁତ୍ରା ଇମେ ଦାରା ଇମେ ଵଯମ୍ । ବ୍ରହ୍ମନ୍କିଂ କୁର୍ମି କିଂ କାର୍ଯମାଜ୍ଞାପଯତୁ ନୋ ଭଵାନ୍ ।। ୭.୩୩.
ଏହି ରାଜ୍ୟ, ଏହି ପୁଅମାନେ, ଏହି ଜଣେ ଜଣେ ଜୀବନସାଥୀମାନେ ଏବଂ ଆମେ ସମସ୍ତେ ଏଠାରେ ଅଛୁ। ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୁଁ କଣ କରିବି, କଣ କରିବା ଉଚିତ? ଆପଣଙ୍କ ଆଦେଶ ଆମକୁ ଦିଅ।
ତଂ ଧର୍ମେ ଽଗ୍ନିଷୁ ପୁତ୍ରେଷୁ ଶିଵଂ ପୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ପାର୍ଥିଵମ୍ । ପୁଲସ୍ତ୍ଯୋଵାଚ ରାଜାନଂ ହୈହଯାନାଂ ତଥା ଽର୍ଜୁନମ୍ ।। ୭.୩୩.
ଧର୍ମ, ଅଗ୍ନି ଓ ପୁଅମାନଙ୍କ ସୁସ୍ଥତା ବିଷୟରେ ପଚାରି, ପୁଲସ୍ତ୍ୟ ହୈହୟ ରାଜା ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ କହିଲେ।
ନରେନ୍ଦ୍ରାମ୍ବୁଜପତ୍ରାକ୍ଷ ପୂର୍ଣଚନ୍ଦ୍ରନିଭାନନ । ଅତୁଲଂ ତେ ବଲଂ ଯେନ ଦଶଗ୍ରୀଵସ୍ତ୍ଵଯା ଜିତଃ ।। ୭.୩୩.
ହେ ରାଜା, ତୁମେ ପଦ୍ମପତ୍ର ନୟନ, ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ସଦୃଶ ମୁହଁ ଥିବା, ତୁମର ଶକ୍ତି ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଦଶମୁଖୀଙ୍କୁ ଜିତିଥିଲେ।
ଭଯାଦ୍ଯସ୍ଯୋପତିଷ୍ଠେତାଂ ନିଷ୍ପନ୍ଦୌ ସାଗରାନିଲୌ । ସୋ ଽଯଂ ମୃଧେ ତ୍ଵଯା ବଦ୍ଧଃ ପୌତ୍ରୋ ମେ ରଣଦୁର୍ଜଯଃ ।। ୭.୩୩.
ଯାହାଙ୍କ ଭୟରେ ସାଗର ଓ ପବନ ନିର୍ଜୀବ ହୋଇଯାଏ, ସେଇ ମୋ ପଉତା, ଯିଏ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଜୟ, ସେଉଁଠି ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ବାନ୍ଧିଛ।
ପୁତ୍ରକସ୍ଯ ଯଶଃ ପୀତଂ ନାମ ଵିଶ୍ରାଵିତଂ ତ୍ଵଯା । ମଦ୍ଵାକ୍ଯାଦ୍ଯାଚ୍ଯମାନୋ ଽଦ୍ଯ ମୁଞ୍ଚ ଵତ୍ସଂ ଦଶାନନମ୍ ।। ୭.୩୩.
ମୋ ପଉତାଙ୍କର କୀର୍ତ୍ତି ଓ ନାମ ତୁମେ ପ୍ରସାର କରିଛ। ଏବେ, ମୋ ଅନୁରୋଧରେ, ମୋ ପୁଅ ଦଶାନନଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦିଅ।
ପୁଲସ୍ତ୍ଯାଜ୍ଞାଂ ପ୍ରଗୃହ୍ଯୋଚେ ନ କିଞ୍ଚନ ଵଚୋ ଽର୍ଜୁନଃ । ମୁମୋଚ ଵୈ ପାର୍ଥିଵେନ୍ଦ୍ରୋ ରାକ୍ଷସେନ୍ଦ୍ରଂ ପ୍ରହୃଷ୍ଟଵତ୍ ।। ୭.୩୩.
ପୁଲସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ଆଦେଶ ଗ୍ରହଣ କରି, ଅର୍ଜୁନ କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ, ଏବଂ ଖୁସି ହୋଇ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ରାଜାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ସ ତଂ ପ୍ରମୁଚ୍ଯ ତ୍ରିଦଶାରିମର୍ଜୁନଃ ପ୍ରପୂଜ୍ଯ ଦିଵ୍ଯାଭରଣସ୍ରଗମ୍ବରୈଃ । ଅହିଂସକଂ ସଖ୍ଯମୁପେତ୍ଯ ସାଗ୍ନିକଂ ପ୍ରଣମ୍ଯ ତଂ ବ୍ରହ୍ମସୁତଂ ଗୃହଂ ଯଯୌ ।। ୭.୩୩.
ତିନିଠାରୁ ଦେବତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି, ଅର୍ଜୁନ ତାଙ୍କୁ ଦିବ୍ୟ ଗହନା, ମାଳା ଓ ବସ୍ତ୍ର ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ। ଶାନ୍ତି ଓ ମିତ୍ରତା ସ୍ଥାପନ କରି, ଅଗ୍ନି ସାକ୍ଷୀ ରଖି, ସେ ବ୍ରହ୍ମପୁତ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ପୁଲସ୍ତ୍ଯେନାପି ସନ୍ତ୍ଯକ୍ତୋ ରାକ୍ଷସେନ୍ଦ୍ରଃ ପ୍ରତାପଵାନ୍ । ପରିଷ୍ଵକ୍ତଃ କୃତାତିଥ୍ଯୋ ଲଜ୍ଜମାନୋ ଵିନିର୍ଜିତଃ ।। ୭.୩୩.
ପୁଲସ୍ତ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ରାଜାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ସେ ଆଲିଙ୍ଗନ ଓ ଅତିଥି ସମ୍ମାନ ପାଇ, ଲଜ୍ଜିତ ଓ ପରାଜିତ ହୋଇ ଚାଲିଗଲେ।
ପିତାମହସୁତଶ୍ଚାପି ପୁଲସ୍ତ୍ଯୋ ମୁନିପୁଙ୍ଗଵଃ । ମୋଚଯିତ୍ଵା ଦଶଗ୍ରୀଵଂ ବ୍ରହ୍ମଲୋକଂ ଜଗାମ ହ ।। ୭.୩୩.
ପିତାମହଙ୍କ ପଉତା ଏବଂ ମହାନ ମୁନି ପୁଲସ୍ତ୍ୟ, ଦଶମୁଖୀଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦେଇ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଏଵଂ ସ ରାଵଣଃ ପ୍ରାପ୍ତଃ କାର୍ତଵୀର୍ଯାତ୍ପ୍ରଧର୍ଷଣମ୍ । ପୁଲସ୍ତ୍ଯଵଚନାଚ୍ଚାପି ପୁନର୍ମୁକ୍ତୋ ମହାବଲଃ ।। ୭.୩୩.
ଏଭଳି ଭାବେ କାର୍ତ୍ତବୀର୍ୟଙ୍କ ଠାରୁ ରାବଣ ଅପମାନ ଭୋଗିଲେ, ଏବଂ ପୁଲସ୍ତ୍ୟଙ୍କ କଥାରେ ପୁନି ମୁକ୍ତି ମିଳିଲା।