ସ ରୋଷାଦ୍ରକ୍ତନଯନୋ ରାକ୍ଷସେନ୍ଦ୍ରୋ ବଲୋଦ୍ଧତଃ ।। ୭.୩୨.
ରାକ୍ଷସମହାରାଜ ରାବଣ, କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ରକ୍ତିମ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ଶକ୍ତିରେ ଫୁଲିଯାଇଥିଲେ ।
ଇତ୍ଯେଵମର୍ଜୁନାମାତ୍ଯନାହ ଗମ୍ଭୀରଯା ଗିରା । ଅମାତ୍ଯାଃ କ୍ଷିପ୍ରମାଖ୍ଯାତ ହୈହଯସ୍ଯ ନୃପସ୍ଯ ଵୈ ।। ୭.୩୨.
ଏଭଳି ଗଭୀର କଣ୍ଠରେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀ କହିଲେ: 'ହାଇହୟ ରାଜାଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ସୂଚନା ଦିଅ ।'
ଯୁଦ୍ଧାର୍ଥୀ ସମନୁପ୍ରାପ୍ତୋ ରାଵଣୋ ନାମ ରାକ୍ଷସଃ । ରାଵଣସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମନ୍ତ୍ରିଣୋ ଽଥାର୍ଜୁନସ୍ଯ ତେ । ଉତ୍ତସ୍ଥୁଃ ସାଯୁଧାସ୍ତ୍ରାଶ୍ଚ ରାଵଣଂ ଵାକ୍ଯମବ୍ରୁଵନ୍ ।। ୭.୩୨.
ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆସିଛି ରାକ୍ଷସ ରାବଣ । ରାବଣଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ଅର୍ଜୁନଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ନେଇ ଉଠିଲେ ଏବଂ ରାବଣଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ ।
ଯୁଦ୍ଧସ୍ଯ କାଲୋ ଵିଜ୍ଞେଯଃ ସାଧୁ ଭୋଃ ସାଧୁ ରାଵଣ ।। ୭.୩୨.
ଯୁଦ୍ଧର ସମୟ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରିବା ଦରକାର । ଭଲ କରିଛ, ରାବଣ, ଭଲ କରିଛ ।
ଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମନ୍ତ୍ରିଣୋ ଽଥାର୍ଜୁନସ୍ଯ ତେ । ଯଃ କ୍ଷୀବଂ ସ୍ତ୍ରୀଵୃତଂ ଚୈଵ ଯୋଦ୍ଧୁମୁତ୍ସହତେ ନୃପମ୍ । ସ୍ତ୍ରୀସମକ୍ଷଂ କଥଂ ଯତ୍ତଦ୍ଯୋଦ୍ଧୁମୁତ୍ସହସେ ଽର୍ଜୁନମ୍ । ଵାଶିତାମଧ୍ଯଗଂ ମତ୍ତଂ ଶାର୍ଦୂଲ ଇଵ କୁଞ୍ଜରମ୍ ।। ୭.୩୨.
ଏହି କଥା ଶୁଣି ଅର୍ଜୁନଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ କହିଲେ: 'ମହିଳାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିବା ଏକ ରାଜାଙ୍କୁ କିଏ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ସାହସ କରିବ? ଅର୍ଜୁନ, ମହିଳାମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିବା ସମୟରେ, କିପରି ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ? ଯେପରି ହାତୀ ମହିଳା ହାତୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମତ୍ତ ହୋଇ ରହିଥିବା ହାତୀକୁ ବାଘ ଆକ୍ରମଣ କରେ ।'
କ୍ଷମସ୍ଵାଦ୍ଯ ଦଶଗ୍ରୀଵ ଚୋଷ୍ଯତାଂ ରଜନୀ ତ୍ଵଯା । ଯୁଦ୍ଧେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଚ ଯଦ୍ଯସ୍ତି ଶ୍ଵସ୍ତାତ ସମରେ ଽର୍ଜୁନମ୍ ।। ୭.୩୨.
ଏବେ ଖ୍ମା କର, ଦଶମୁଖୀ; ଏ ରାତି ତୁମେ ଏଠାରେ ଅତିବାହିତ କର । ଯଦି ଯୁଦ୍ଧରେ ଆସ୍ଥା ଅଛି, ତେବେ କାଲି ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କର ।
ଯଦ୍ଯଦ୍ଯାସ୍ତି ମତିର୍ଯୋଦ୍ଧୁଂ ଯୁଦ୍ଧତୃଷ୍ଣାସମାଵୃତା । ନିହତ୍ଯାସ୍ମାଂସ୍ତତୋ ଯୁଦ୍ଧମର୍ଜୁନେନୋପଯାସ୍ଯସି ।। ୭.୩୨.
ଯଦି ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଏତେ ଇଚ୍ଛା କରୁଛ, ଯୁଦ୍ଧର ଆଗ୍ରହରେ ମନ ଭରିଛି, ତେବେ ପ୍ରଥମେ ଆମକୁ ଜିତିବା ପରେ ତୁମେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଯାଇପାରିବ।
ତତସ୍ତେ ରାଵଣାମାତ୍ଯୈରମାତ୍ଯାଃ ପାର୍ଥିଵସ୍ଯ ତୁ । ସୂଦିତାଶ୍ଚାପି ତେ ଯୁଦ୍ଧେ ଭକ୍ଷିତାଶ୍ଚ ବୁଭୁକ୍ଷିତୈଃ ।। ୭.୩୨.
ତାପରେ ରାବଣଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ, ରାଜାଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ମାରିଦେଲେ, ଏବଂ ଖାଇବାକୁ ଚାହିଁଥିବା ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସେମାନେକୁ ଖାଇଦେଲେ।
ତତୋ ହଲହଲାଶବ୍ଦୋ ନର୍ମଦାତୀର ଆବଭୌ । ଅର୍ଜୁନସ୍ଯାନୁଯାତଽଣାଂ ରାଵଣସ୍ଯ ଚ ମନ୍ତ୍ରିଣାମ୍ ।। ୭.୩୨.
ତାପରେ ନର୍ମଦା ତୀରରେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ସହଚରମାନେ ଓ ରାବଣଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଭୟଙ୍କର ହଲାହଲ ଶବ୍ଦ କରିବାରେ ଲାଗିଲେ।
ଇଷୁଭିସ୍ତୋମରୈଃ ଶୂଲୈସ୍ତ୍ରିଶୂଲୈର୍ଵଜ୍ରକର୍ଷଣୈଃ । ସରାଵଣାନର୍ଦଯନ୍ତଃ ସମନ୍ତାତ୍ସମଭିଦ୍ରୁତାଃ ।। ୭.୩୨.
ତୀର, ବଣ, ତ୍ରିଶୂଳ ଓ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଚାରିପାଖରୁ ରାକ୍ଷସମାନେକୁ ଆକ୍ରମଣ କରି ଦୁଃଖ ଦେଇଥିଲେ।
ହୈହଯାଧିପଯୋଧାନାଂ ଵେଗ ଆସୀତ୍ସୁଦାରୁଣଃ । ସନକ୍ରମୀନମକରସମୁଦ୍ରସ୍ଯେଵ ନିଃସ୍ଵନଃ ।। ୭.୩୨.
ହୈହୟ ରାଜାଙ୍କ ସେନାମାନେର ଶକ୍ତି ବହୁତ ଭୟଙ୍କର ଥିଲା, ଯେପରି ମାଛ ଓ ମଗରା ଭରିଥିବା ସମୁଦ୍ରର ଗର୍ଜନ।
ରାଵଣସ୍ଯ ତୁ ତେ ଽମାତ୍ଯାଃ ପ୍ରହସ୍ତଶୁକସାରଣାଃ । କାର୍ତଵୀର୍ଯବଲଂ କ୍ରୁଦ୍ଧା ନିର୍ଦହନ୍ତି ସ୍ମ ତେଜସା ।। ୭.୩୨.
ରାବଣଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀ ପ୍ରହସ୍ତ, ଶୁକ, ସାରଣ ଏମାନେ କ୍ରୋଧରେ ଭରି ମହାତ୍ୱର ତେଜରେ କାର୍ତବୀର୍ୟଙ୍କ ସେନାକୁ ଜଳାଇଦେଲେ।
ଅର୍ଜୁନାଯ ତୁ ତତ୍କର୍ମ ରାଵଣସ୍ଯ ସମନ୍ତ୍ରିଣଃ । କ୍ରୀଡମାନାଯ କଥିତଂ ପୁରୁଷୈର୍ଦ୍ଵାରରକ୍ଷିଭିଃ ।। ୭.୩୨.
ରାବଣ ଓ ତାଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ କରିଥିବା କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାର ରକ୍ଷକମାନେ ଖେଳୁଥିବା ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଖବର ଦେଲେ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ନ ଭେତଵ୍ଯମିତି ସ୍ତ୍ରୀଜନଂ ତଂ ତତୋ ଽର୍ଜୁନଃ । ଉତ୍ତତାର ଜଲାତ୍ତସ୍ମାଦ୍ଗଙ୍ଗାତୋଯାଦିଵାଞ୍ଜନଃ ।। ୭.୩୨.
‘ଭୟ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ’ ଏହି କଥା ଶୁଣି ଅର୍ଜୁନ ଗଙ୍ଗା ଜଳରୁ କଳା ମଲକୁ ବାହାରିବା ପରି ବାହାରିଲେ।
କ୍ରୋଧଦୂଷିତନେତ୍ରସ୍ତୁ ସ ତତୋ ଽର୍ଜୁନପାଵକଃ । ପ୍ରଜଜ୍ଵାଲ ମହାଘୋରୋ ଯୁଗାନ୍ତ ଇଵ ପାଵକଃ ।। ୭.୩୨.
କ୍ରୋଧରେ ଭରି ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଲାଲ ହେଲା, ସେ ଏତେ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ଜ୍ୱଳିଉଠିଲେ, ଯେପରି ଯୁଗ ଶେଷର ଅଗ୍ନି।
ସ ତୂର୍ଣତରମାଦାଯ ଵରହେମାଙ୍ଗଦୋ ଗଦାମ୍ । ଅଭିଦୁଦ୍ରାଵ ରକ୍ଷାଂସି ତମାଂସୀଵ ଦିଵାକରଃ ।। ୭.୩୨.
ସେ ତୁରନ୍ତ ନିଜର ସୁନା ଅଙ୍ଗଦ ଥିବା ମହା ଗଦା ନେଇ ରାକ୍ଷସମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରିଲେ, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅନ୍ଧାରକୁ ଦୂର କରେ।
ବାହୁଵିକ୍ଷେପକରଣାଂ ସମୁଦ୍ଯମ୍ଯ ମହାଗଦାମ୍ । ଗାରୁଡଂ ଵେଗମାସ୍ଥାଯ ଚାପପାତୈଵ ସୋ ଽର୍ଜୁନଃ ।। ୭.୩୨.
ବଡ଼ ଗଦାକୁ ହାତରେ ଉଠାଇ ଅର୍ଜୁନ ଗରୁଡ଼ର ଗତି ନେଇ ପକ୍ଷୀ ପରି ତଳକୁ ଆସିଲେ।
ତସ୍ଯ ମାର୍ଗଂ ସମାରୁଦ୍ଧ୍ଯ ଵିନ୍ଧ୍ଯୋ ଽର୍କସ୍ଯେଵ ପର୍ଵତଃ । ସ୍ଥିତୋ ଵିନ୍ଧ୍ଯ ଇଵାକମ୍ପ୍ଯଃ ପ୍ରହସ୍ତୋ ମୁସଲାଯୁଧଃ ।। ୭.୩୨.
ତାଙ୍କର ରାସ୍ତା ଅଟକାଇ ଭିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଅଟକାଇଥିବା ପରି, ପ୍ରହସ୍ତ ମୁସଳ ନେଇ ଭିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତ ପରି ଅଡ଼ି ରହିଲେ।
ତତୋ ଽସ୍ଯ ମୁସଲଂ ଘୋରଂ ଲୋହବଦ୍ଧଂ ମହୋଦ୍ଧତଃ । ପ୍ରହସ୍ତଃ ପ୍ରେଷଯନ୍କ୍ରୁଦ୍ଧୋ ରରାସ ଚ ଯଥାମ୍ବୁଦଃ ।। ୭.୩୨.
ତାପରେ ପ୍ରହସ୍ତ କ୍ରୋଧରେ ଭରି ଲୋହା ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଧା ଭୟଙ୍କର ମୁସଳ ଫିଙ୍ଗିଲେ, ଏବଂ ମେଘର ଗର୍ଜନ ପରି ଚିତ୍କାର କଲେ।
ତସ୍ଯାଗ୍ରେ ମୁସଲସ୍ଯାଗ୍ନିରଶୋକାପୀଡସନ୍ନିଭଃ । ପ୍ରହସ୍ତକରମୁକ୍ତସ୍ଯ ବଭୂଵ ପ୍ରଦହନ୍ନିଵ ।। ୭.୩୨.
ପ୍ରହସ୍ତଙ୍କ ହାତରୁ ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ମୁସଳର ଆଗରେ ଅଗ୍ନି ଜ୍ୱଳି ଉଠିଲା, ଅଶୋକ ଗଛର ଶିରା ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଯେପରି ସବୁକୁ ଜଳାଇ ଦେଉଛି।
ଅଥାଯାନ୍ତଂ ତୁ ମୁସଲଂ କାର୍ତଵୀର୍ଯସ୍ତଦାର୍ଜୁନଃ । ନିପୁଣଂ ଵଞ୍ଚଯାମାସ ସଗଦୋ ଽଗଦଵିକ୍ରମଃ ।। ୭.୩୨.
ମୁସଳ ଆସୁଥିବାବେଳେ କାର୍ତବୀର୍ୟର ଅର୍ଜୁନ ନିଜ ଗଦା ନେଇ ଦକ୍ଷତାରେ ଏହାକୁ ଏଡ଼ାଇଲେ, ତାଙ୍କର ଶୂରତା ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଥିଲା।
ତତସ୍ତମଭିଦୁଦ୍ରାଵ ପ୍ରହସ୍ତଂ ହୈହଯାଧିପଃ । ଭ୍ରାମଯାନୋ ଗଦାଂ ଗୁର୍ଵୀଂ ପଞ୍ଚବାହୁଶତୋଚ୍ଛ୍ରଯାମ୍ ।। ୭.୩୨.
ତାପରେ ହୈହୟ ରାଜା ପ୍ରହସ୍ତଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରିଲେ, ସେ ନିଜର ମହା ଗଦାକୁ ଏକ ଶତ ବାହୁରେ ଘୁମାଇ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ।
ତଥା ହତୋ ଽତିଵେଗେନ ପ୍ରହସ୍ତୋ ଗଦଯା ତଦା । ନିପପାତ ସ୍ଥିତଃ ଶୈଲୋ ଵଜ୍ରିଵଜ୍ରହତୋ ଯଥା ।। ୭.୩୨.
ଏଭଳି ଭୟଙ୍କର ଗଦାରେ ପ୍ରହସ୍ତ ଆକ୍ରମିତ ହୋଇ ପଡ଼ିଗଲେ, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ରରେ ପର୍ବତ ଭୂମିକୁ ଚିରି ପଡ଼ିଯାଏ।
ପ୍ରହସ୍ତଂ ପତିତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମାରୀଚଶୁକସାରଣାଃ । ସମହୋଦରଧୂମ୍ରାକ୍ଷା ହ୍ଯପସୃଷ୍ଟା ରଣାଜିରାତ୍ ।। ୭.୩୨.
ପ୍ରହସ୍ତଙ୍କୁ ପଡ଼ିଥିବା ଦେଖି ମାରୀଚ, ଶୁକ, ସାରଣ, ମହୋଦର ଓ ଧୂମ୍ରାକ୍ଷ ଯୁଦ୍ଧ ଭୂମିରୁ ପଳାଇଗଲେ।
ଅପକ୍ରାନ୍ତେଷ୍ଵମାତ୍ଯେଷୁ ପ୍ରହସ୍ତେ ଵୈ ନିପାତିତେ । ରାଵଣୋ ଽଭ୍ଯଦ୍ରଵତ୍ତୂର୍ଣମର୍ଜୁନଂ ନୃପସତ୍ତମମ୍ ।। ୭.୩୨.
ପ୍ରହସ୍ତ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବା ପରେ ଏବଂ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ପଳାଇଯିବା ସମୟରେ, ରାବଣ ତୁରନ୍ତ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ, ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ସହସ୍ରବାହୋସ୍ତଦ୍ଯୁଦ୍ଧଂ ଵିଂଶଦ୍ବାହୋଶ୍ଚ ଦାରୁଣମ୍ । ନୃପରାକ୍ଷସଯୋସ୍ତତ୍ର ଚାରବ୍ଧଂ ରୋମହର୍ଷଣମ୍ ।। ୭.୩୨.
ସହସ୍ରବାହୁ ରାବଣ ଓ ବିଶି ହାତ ଥିବା ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯାହା ଦେଖି ସମସ୍ତଙ୍କ ରୋମାଞ୍ଚିତ ହେଇଯାଇଥିଲେ।
ସାଗରାଵିଵ ସଂରବ୍ଧୌ ଚଲନ୍ମୂଲାଵିଵାଚଲୌ । ତେଜୋଯୁକ୍ତାଵିଵାଦିତ୍ଯୌ ପ୍ରଦହନ୍ତାଵିଵାନଲୌ ।। ୭.୩୨.
ସେମାନେ ଦୁଇଜଣ ଉତ୍କଟ କ୍ରୋଧରେ ଦୁଇଟି ଦୁର୍ଦାମ ସାଗର ପରି, ଡାଳ ହଲାଇଦେଇଥିବା ଦୁଇ ମହାବୃକ୍ଷ ପରି, ଦୁଇଟି ତେଜସ୍ବୀ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି, ଓ ଦୁଇଟି ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନି ପରି ଏକାଉଠି ଆସିଥିଲେ।
ବଲୋଦ୍ଧତୌ ଯଥା ନାଗୌ ଵାଶିତାର୍ଥେ ଯଥା ଵୃଷୌ । ମେଘାଵିଵ ଵିନର୍ଦନ୍ତୌ ସିଂହାଵିଵ ବଲୋତ୍କଟୌ ।। ୭.୩୨.
ସେମାନେ ଦୁଇଜଣ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହାତୀ ପରି, ଆଧିକ୍ୟ ପାଇଁ ଝଗଡ଼ୁଥିବା ବଳଦ ପରି, ଘର୍ଜନା କରୁଥିବା ମେଘ ପରି, ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସିଂହ ପରି ଏକାଉଠି ଲଡ଼ୁଥିଲେ।
ରୁଦ୍ରକାଲାଵିଵ କ୍ରୁଦ୍ଧୌ ତଦା ତୌ ରାକ୍ଷସାର୍ଜୁନୌ । ପରସ୍ପରଂ ଗଦାଭ୍ଯାଂ ତୌ ତାଡଯାମାସତୁର୍ଭୃଶମ୍ ।। ୭.୩୨.
ଯେପରି ରୁଦ୍ର ଓ କାଳ କ୍ରୋଧିତ ହୁଅନ୍ତି, ସେହିପରି ଅର୍ଜୁନ ଓ ରାକ୍ଷସ ଦୁଇଜଣ ଗଦା ଦ୍ୱାରା ଏକାଉଠି ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ଆଘାତ କରିଥିଲେ।
ଵଜ୍ରପ୍ରହାରାନଚଲା ଯଥା ଘୋରାନ୍ଵିଷେହିରେ । ଗଦାପ୍ରହାରାଂସ୍ତୌ ତତ୍ର ସେହାତେ ନରରାକ୍ଷସୌ ।। ୭.୩୨.
ଯେପରି ପାହାଡ଼ ବଜ୍ରପାତର ଆଘାତ ସହିପାରେ, ସେହିପରି ମଣିଷ ଓ ରାକ୍ଷସ ଦୁଇଜଣ ଏକାଉଠି ଗଦାର ଭୟଙ୍କର ଆଘାତ ସହିଯାଉଥିଲେ।