ଦୈତ୍ଯାଶ୍ଚ ଶତଶସ୍ତତ୍ର କୃତଵୈରାଶ୍ଚ ଦୈଵତୈଃ । ରାଵଣଂ ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ଗଚ୍ଛନ୍ତମନ୍ଵଗଚ୍ଛନ୍ହି ପୃଷ୍ଠତଃ ।। ୭.୨୫.
ସେଠାରେ ଶତଶଃ ଦୈତ୍ୟ, ଯେଉଁମାନେ ଦେବତାମାନେ ସହିତ ଶତ୍ରୁତା ରଖିଥିଲେ, ରାବଣଙ୍କୁ ଯାଉଥିବା ଦେଖି, ତାଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲିଲେ।
ସ ତୁ ଗତ୍ଵା ମଧୁପୁରଂ ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ଚ ଦଶାନନଃ । ନ ଦଦର୍ଶ ମଧୁଂ ତତ୍ର ଭଗିନୀଂ ତତ୍ର ଦୃଷ୍ଟଵାନ୍ ।। ୭.୨୫.
ଦଶମୁଖୀ ମଧୁପୁରକୁ ପହଞ୍ଚି ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, କିନ୍ତୁ ସେଠାରେ ମଧୁଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ, ତାଙ୍କର ଭଉଣୀକୁ ଦେଖିଲେ।
ସା ଚ ପ୍ରହ୍ଵାଞ୍ଜଲିର୍ଭୂତ୍ଵା ଶିରସା ଚରଣୌ ଗତା ।। ୭.୨୫.
ସେ ଭଉଣୀ ହାତ ଯୋଡ଼ି ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ତାଙ୍କର ପାଦ ଛୁଇଁଲେ।
ତସ୍ଯ ରାକ୍ଷସରାଜସ୍ଯ ତ୍ରସ୍ତା କୁମ୍ଭୀନସୀ ତଦା । ତାଂ ସମୁତ୍ଥାପଯାମାସ ନ ଭେତଵ୍ଯମିତି ବ୍ରୁଵନ୍ ।। ୭.୨୫.
ସେ ସମୟରେ, ରାକ୍ଷସ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖି ଭୟଭୀତ ହୋଇଥିବା କୁମ୍ଭୀନସୀଙ୍କୁ ସେ ଉଠାଇ କହିଲେ, 'ଭୟ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ।'
ରାଵଣୋ ରାକ୍ଷସଶ୍ରେଷ୍ଠଃ କିଂ ଚାପି କରଵାଣି ତେ । ସାବ୍ରଵୀଦ୍ଯଦି ମେ ରାଜନ୍ପ୍ରସନ୍ନସ୍ତ୍ଵଂ ମହାଭୁଜ । ଭର୍ତାରଂ ନ ମମେହାଦ୍ଯ ହନ୍ତୁର୍ମହସି ମାନଦ ।। ୭.୨୫.
ରାବଣ, ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତାଙ୍କ ଭଉଣୀଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, "ତୋ ପାଇଁ ମୁଁ କଣ କରିପାରିବି? ରାଜା, ଯଦି ଆଜି ତୁମେ ମୋ ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ଅଛ, ତେବେ ଦୟାକରି ମୋ ଘରବାଳାଙ୍କୁ ତୁମ ରୋଷରେ ମାରିନହଅ, ମୋତେ ସମ୍ମାନ ଦେଇଥିବା ମହାବଳୀ।"
ନ ହୀଦୃଶଂ ଭଯଂ କିଞ୍ଚିତ୍କୁଲସ୍ତ୍ରୀଣାମିହୋଚ୍ଯତେ । ଭଯାନାମପି ସର୍ଵେଷାଂ ଵୈଧଵ୍ଯଂ ଵ୍ଯସନଂ ମହତ୍ ।। ୭.୨୫.
ଏଠାରେ ଉଚ୍ଚ କୁଳର ଜଣେ ଜଣେ ଜିଅମାନେ ଏପରି ଭୟ କେବେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତିନାହିଁ; ସମସ୍ତ ଭୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିଧବା ହେବାଟିଏ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଦୁଃଖ।
ସତ୍ଯଵାଗ୍ଭଵ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ମାମଵେକ୍ଷସ୍ଵ ଯାଚତୀମ୍ । ତ୍ଵଯାପ୍ଯୁକ୍ତଂ ମହାରାଜ ନ ଭେତଵ୍ଯମିତି ସ୍ଵଯମ୍ ।। ୭.୨୫.
ରାଜାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆପଣ ସତ୍ୟବାଦୀ ହେବେ ଏବଂ ମୋତେ ଭିକ୍ଷା ମାଗୁଥିବା ଦେଖନ୍ତୁ; ଆପଣ ନିଜେ କହିଥିଲେ, 'ଭୟ କରିବାକୁ ଦରକାର ନାହିଁ'।
ରାଵଣସ୍ତ୍ଵବ୍ରଵୀଦ୍ଧୃଷ୍ଟଃ ସ୍ଵସାରଂ ତତ୍ର ସଂସ୍ଥିତାମ୍ । କ୍ଵ ଚାସୌ ତଵ ଭର୍ତା ଵୈ ମମ ଶୀଘ୍ରଂ ନିଵେଦ୍ଯତାମ୍ ।। ୭.୨୫.
ତାପରେ ରାବଣ, ସାହସିକ ଭାବେ, ସେଠାରେ ଦଢ଼ିଥିବା ଭଉଣୀଙ୍କୁ କହିଲେ, "ତୋ ଘରବାଳା କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି? ତାଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ମୋ ପାଖକୁ ଆଣ।"
ସହ ତେନ ଗମିଷ୍ଯାମି ସୁରଲୋକଂ ଜଯାଵହେ । ତଵ କାରୁଣ୍ଯସୌହାର୍ଦାନ୍ନିଵୃତ୍ତୋ ଽସ୍ମି ମଧୋର୍ଵଧାତ୍ ।। ୭.୨୫.
"ମୁଁ ତାଙ୍କ ସହିତ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଲୋକକୁ ଯିବି ଏବଂ ବିଜୟ ଆଣିବି; ତୋପରି ଦୟା ଓ ସ୍ନେହ ଦେଖି, ମୁଁ ମଧୁଙ୍କୁ ମାରିବାରୁ ମନ ହଟାଇଛି।"
ଇତ୍ଯୁକ୍ତା ସା ସମୁତ୍ଥାପ୍ଯ ପ୍ରସୁପ୍ତଂ ତଂ ନିଶାଚରମ୍ । ଅବ୍ରଵୀତ୍ସମ୍ପ୍ରହୃଷ୍ଟେଵ ରାକ୍ଷସୀ ସା ପତିଂ ଵଚଃ ।। ୭.୨୫.
ଏଭଳି କଥା ଶୁଣି, ସେ ନିଦ୍ରାରତ ନିଶାଚର ପତିଙ୍କୁ ଉଠାଇଲେ ଏବଂ ଖୁସି ହୋଇ, ସେ ରାକ୍ଷସୀ ତାଙ୍କ ପତିଙ୍କୁ କହିଲେ,
ଏଷ ପ୍ରାପ୍ତୋ ଦଶଗ୍ରୀଵୋ ମମ ଭ୍ରାତା ମହାବଲଃ । ସୁରଲୋକଜଯାକାଙ୍କ୍ଷୀ ସାହାଯ୍ଯେ ତ୍ଵାଂ ଵୃଣୋତି ଚ ।। ୭.୨୫.
"ଏହି ଦଶମୁଖୀ, ମୋର ପ୍ରବଳ ଭାଇ, ଏଠାକୁ ଆସିଛନ୍ତି; ଦେବତାମାନଙ୍କ ଲୋକରେ ବିଜୟ ଆଶା କରି, ସେ ତୁମ ସହଯୋଗ ଚାହୁଁଛନ୍ତି।"
ତଦସ୍ଯ ତ୍ଵଂ ସହାଯାର୍ଥଂ ସବନ୍ଧୁର୍ଗଚ୍ଛ ରାକ୍ଷସ । ସ୍ନିଗ୍ଧସ୍ଯ ଭଜମାନସ୍ଯ ଯୁକ୍ତମର୍ଥାଯ କଲ୍ପିତୁମ୍ ।। ୭.୨୫.
"ତେଣୁ, ତୁମେ ତୁମ ପରିବାର ସହିତ ତାଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଯାଅ; ଯିଏ ସ୍ନେହ ଓ ଭକ୍ତି ଦେଖାଏ, ସେଠାରେ ଉପକାର କରିବା ଉଚିତ୍।"
ତସ୍ଯାସ୍ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତଥେତ୍ଯାହ ମଧୁର୍ଵଚଃ ।। ୭.୨୫.
ତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସେ ମିଠା କଥାରେ କହିଲେ, "ଠିକ୍ ଅଛି।"
ଦଦର୍ଶ ରାକ୍ଷସଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ଯଥାନ୍ଯାଯମୁପେତ୍ଯ ସଃ । ପୂଜଯମାସ ଧର୍ମେଣ ରାଵଣଂ ରାକ୍ଷସାଧିପମ୍ ।। ୭.୨୫.
ସେ ଯଥାଯଥିତ ଭାବେ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ ଏବଂ ଧର୍ମପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ରାବଣଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ।
ପ୍ରାପ୍ଯ ପୂଜାଂ ଦଶଗ୍ରୀଵୋ ମଧୁଵେଶ୍ମାନି ଵୀର୍ଯଵାନ୍ । ତତ୍ର ଚୈକାଂ ନିଶାମୁଷ୍ଯ ଗମନାଯୋପଚକ୍ରମେ ।। ୭.୨୫.
ସମ୍ମାନ ପାଇ, ପ୍ରବଳ ଦଶମୁଖୀ ମଧୁଙ୍କ ଘରେ ରହିଲେ, ଏବଂ ସେଠାରେ ଗୋଟିଏ ରାତି କାଟି, ପ୍ରସ୍ଥାନ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତି ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ତତଃ କୈଲାସମାସାଦ୍ଯ ଶୈଲଂ ଵୈଶ୍ରଵଣାଲଯମ୍ । ରାକ୍ଷସେନ୍ଦ୍ରୋ ମହେନ୍ଦ୍ରାଭଃ ସେନାମୁପନିଵେଶଯତ୍ ।। ୭.୨୫.
ତାପରେ ସେ କୈଳାଶ ପର୍ବତ, ଯାହା ବୈଶ୍ରବଣଙ୍କ ନିବାସ, ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ରାଜା ତାଙ୍କ ସେନାକୁ ସେଠାରେ ବସାଇଲେ।
ସ ତୁ ତତ୍ର ଦଶଗ୍ରୀଵଃ ସହ ସୈନ୍ଯେନ ଵୀର୍ଯଵାନ୍ । ଅସ୍ତଂ ପ୍ରାପ୍ତେ ଦିନକରେ ନିଵାସଂ ସମରୋଚଯତ୍ ।। ୭.୨୬.
ସେଠାରେ ଦଶମୁଖୀ, ପ୍ରବଳ ତାଙ୍କ ସେନା ସହିତ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତ ହେବାବେଳେ ଶିବିର କରିବାକୁ ଚୟନ କଲେ।
ଉଦିତେ ଵିମଲେ ଚନ୍ଦ୍ରେ ତୁଲ୍ଯପର୍ଵତଵର୍ଚସି । ପ୍ରସୁପ୍ତଂ ସୁମହତ୍ସୈନ୍ଯଂ ନାନାପ୍ରହରଣାଯୁଧମ୍ ।। ୭.୨୬.
ପରିସ୍କୃତ ଚାନ୍ଦ୍ରମା ଗିରିପର୍ବତ ସମାନ ଦୀପ୍ତି ଦେଇ ଉଦିଲାବେଳେ, ବିବିଧ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ଥିବା ବିଶାଳ ସେନା ଘୁମେ ପଡ଼ିଥିଲା।
ରାଵଣସ୍ତୁ ମହାଵୀର୍ଯୋ ନିଷଣ୍ଣଃ ଶୈଲମୂର୍ଧନି । ସ ଦଦର୍ଶ ଗୁଣାଂସ୍ତତ୍ର ଚନ୍ଦ୍ରପାଦପଶୋଭିତାନ୍ ।। ୭.୨୬.
ପ୍ରବଳ ରାବଣ ପର୍ବତ ଶିଖରରେ ବସି, ସେଠାରେ ଚାନ୍ଦ୍ର ଆଲୋକରେ ରୂପସଜ୍ଜିତ ଉଦ୍ୟାନ ଦେଖିଲେ।
କର୍ଣିକାରଵନୈର୍ଦୀପ୍ତୈଃ କଦମ୍ବଗହନୈସ୍ତଥା । ପଦ୍ମିନୀଭିଶ୍ଚ ଫୁଲ୍ଲାଭିର୍ମନ୍ଦାକିନ୍ଯା ଜଲୈରପି ।। ୭.୨୬.
ଦୀପ୍ତିମାନ କର୍ଣ୍ଣିକାର ଉଦ୍ୟାନ, ଘନ କଦମ୍ବ ଜଙ୍ଗଲ, ଫୁଲିଥିବା ପଦ୍ମ ଓ ମନ୍ଦାକିନୀ ନଦୀର ଜଳରେ ଉପଭୂଷିତ ସେଉଁଠି,
ଚମ୍ପକାଶୋକପୁନ୍ନାଗମନ୍ଦାରତରୁଭିସ୍ତଥା । ଚୂତପାଟଲଲୋଧ୍ରୈଶ୍ଚ ପ୍ରିଯଙ୍ଗ୍ଵର୍ଜୁନକେତକୈଃ । ତଗରୈର୍ନାରିକୈଲୈଶ୍ଚ ପ୍ରିଯାଲପନସୈସ୍ତଥା ।। ୭.୨୬.
ଚମ୍ପକ, ଅଶୋକ, ପୁନ୍ନାଗ, ମନ୍ଦାର ଗଛ, ଏହାସହିତ ଆମ୍ବ, ପାଟଳ, ଲୋଧ୍ର, ପ୍ରିୟଙ୍ଗୁ, ଅର୍ଜୁନ, କେତକୀ, ତଗର, ନଡିଆ, ପ୍ରିୟାଳ ଓ ପନସ ଗଛ ରହିଛି,
ଆରଗ୍ଵଧୈସ୍ତମାଲୈଶ୍ଚ ପ୍ରିଯାଲଵକୁଲୈରପି । ଏତୈରନ୍ଯୈଶ୍ଚ ତରୁଭିରୁଦ୍ଭାସିତଵନାନ୍ତରେ । କିନ୍ନରା ମଦନେନାର୍ତା ରକ୍ତା ମଧୁରକଣ୍ଠିନଃ ।। ୭.୨୬.
ଆରଗ୍ବଧ, ତମାଳ, ପ୍ରିୟାଳ, ବକୁଳ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଗଛରେ ଅଳଙ୍କୃତ ଅଟାରେ, ଯେଉଁଠି କିନ୍ନରମାନେ ପ୍ରେମ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ମଧୁର କଣ୍ଠରେ ଗୀତ ଗାଉଥିଲେ,
ସମଂ ସମ୍ପ୍ରଜଗୁର୍ଯତ୍ର ମନସ୍ତୁଷ୍ଟିଵିଵର୍ଧନମ୍ ।। ୭.୨୬.
ସେଠାରେ ସମସ୍ତେ ଏକାସାଥିରେ ଗାଇଲେ, ଯାହାରେ ମନର ଆନନ୍ଦ ବଢ଼ିଗଲା।
ଭିରୁଦ୍ଭାସିତଵନାନ୍ତରେ । ଵିଦ୍ଯାଧରା ମଦକ୍ଷୀବା ମଦରକ୍ତାନ୍ତଲୋଚନାଃ । ଯୋଷିଦ୍ଭିଃ ସହ ସଙ୍କ୍ରାନ୍ତାଶ୍ଚିକ୍ରୀଡୁର୍ଜହୃଷୁଶ୍ଚ ଵୈ ।। ୭.୨୬.
ବନଟି ଗଛରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇଥିଲା, ସେଠାରେ ମଦରେ ମତ ଓ ଲାଲ ଆଖି ଥିବା ବିଦ୍ୟାଧରମାନେ ଜଣେ ଜଣେ ଜଣାନୀଙ୍କ ସହିତ ଖେଳିଲେ ଓ ଖୁସି ହେଲେ।
ଘଣ୍ଟାନାମିଵ ସନ୍ନାଦଃ ଶୁଶ୍ରୁଵେ ମଧୁରସ୍ଵରଃ । ଅପ୍ସରୋଗଣସଙ୍ଘାନାଂ ଗାଯତାଂ ଧନଦାଲଯେ ।। ୭.୨୬.
ଧନର ମାଳିକଙ୍କ ମହଳରେ ଅପ୍ସରାମାନେ ଗାଉଥିବା ବେଳେ ଘଣ୍ଟିର ଧ୍ୱନି ପରି ମଧୁର ସ୍ୱର ଶୁଣାଯାଉଥିଲା।
ପୁଷ୍ପଵର୍ଷାଣି ମୁଞ୍ଚନ୍ତୋ ନଗାଃ ପଵନତାଡିତାଃ । ଶୈଲଂ ତଂ ଵାସଯନ୍ତୀଵ ମଧୁମାଧଵଗନ୍ଧିନଃ ।। ୭.୨୬.
ପବନରେ ହଲି ଗଛମାନେ ଫୁଲର ବର୍ଷା କରୁଥିଲେ, ମଧୁ ଓ ବସନ୍ତ ଫୁଲର ସୁଗନ୍ଧରେ ସେ ପାହାଡ଼ଟିକୁ ମନେ ହେଉଥିଲା ଯେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ କରୁଛନ୍ତି।
ମଧୁପୁଷ୍ପରଜଃପୃକ୍ତଂ ଗନ୍ଧମାଦାଯ ପୁଷ୍କଲମ୍ । ପ୍ରଵଵୌ ଵର୍ଧଯନ୍କାମଂ ରାଵଣସ୍ଯ ସୁଖୋ ଽନିଲଃ ।। ୭.୨୬.
ମଧୁ, ଫୁଲ ଓ ରେଣୁରେ ମିଶିଥିବା ଗାଢ଼ ସୁଗନ୍ଧ ନେଇ ହଳୁକ ପବନ ବହୁଥିଲା, ଯାହା ରାବଣଙ୍କର ଆକାଂକ୍ଷାକୁ ବଢ଼ାଇଦେଲା।
ଗେଯାତ୍ପୁଷ୍ପସମୃଦ୍ଧ୍ଯା ଚ ଶୈତ୍ଯାଦ୍ଵାଯୋର୍ଗିରେର୍ଗୁଣାତ୍ । ପ୍ରଵୃତ୍ତାଯାଂ ରଜନ୍ଯାଂ ଚ ଚନ୍ଦ୍ରସ୍ଯୋଦଯନେନ ଚ ।। ୭.୨୬.
ଗୀତ, ଫୁଲର ପ୍ରଚୁରତା, ପବନର ଶିତଳତା, ପାହାଡ଼ର ଗୁଣ, ରାତି ଆରମ୍ଭ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରମା ଉଦୟ ହେବା ଦ୍ୱାରା
ରାଵଣସ୍ତୁ ମହାଵୀର୍ଯଃ କାମସ୍ଯ ଵଶମାଗତଃ । ଵିନିଃଶ୍ଵସ୍ଯ ଵିନିଃଶ୍ଵସ୍ଯ ଶଶିନଂ ସମଵୈକ୍ଷତ ।। ୭.୨୬.
ବଡ଼ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ରାବଣ ଆସକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ପୁନିପୁନି ଦୀର୍ଘ ଶ୍ୱାସ ନେଇ ଚନ୍ଦ୍ରମାକୁ ତକି ରହିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ତତ୍ର ଦିଵ୍ଯାଭରଣଭୂଷିତା । ସର୍ଵାପ୍ସରୋଵରା ରମ୍ଭା ଦିଵ୍ଯପୁଷ୍ପଵିଭୂଷିତା ।। ୭.୨୬.
ଏହି ମଧ୍ୟରେ ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ଅପ୍ସରାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦିବ୍ୟ ଭୂଷଣ ଓ ଦିବ୍ୟ ଫୁଲରେ ସୁଶୋଭିତ ରମ୍ଭା ପ୍ରକଟ ହେଲେ।