ମାଲିନଂ ଵିମୁଖଂ କୃତ୍ଵା ଶଙ୍ଖଚକ୍ରଗଦାଧରଃ । ମାଲିମୌଲିଂ ଧ୍ଵଜଂ ଚାପଂ ଵାଜିନଶ୍ଚାପ୍ଯପାତଯତ୍ ।। ୭.୭.
ମାଳୀଙ୍କୁ ଦୂରେ ହଟାଇ, ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦାଧାରୀ ଭଗବାନ୍ ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡମାଳ, ପତାକା, ଧନୁଷ ଓ ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ଭୂମିରେ ପତିତ କରିଦେଲେ।
ଵିରଥସ୍ତୁ ଗଦାଂ ଗୃହ୍ଯ ମାଲୀ ନକ୍ତଞ୍ଚରୋତ୍ତମଃ । ଆପୁପ୍ଲୁଵେ ଗଦାପାଣିର୍ଗିର୍ଯଗ୍ରାଦିଵ କେସରୀ ।। ୭.୭.
ରଥ ହରାଇ, ରାତିରେ ଚଳିଥିବା ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ମାଳୀ ଗଦା ଧରି, ପାହାଡ଼ ଶିଖରରୁ ଝାପି ପଡ଼ୁଥିବା ସିଂହ ଭଳି, ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ଗଦଯା ଗରୁଡେଶାନମୀଶାନମିଵ ଚାନ୍ତକଃ । ଲଲାଟଦେଶେ ଽଭ୍ଯହନଦ୍ଵଜ୍ରେଣେନ୍ଦ୍ରୋ ଯଥା ଽଚଲମ୍ ।। ୭.୭.
ମାଳୀ ତାଙ୍କର ଗଦା ଦ୍ୱାରା ଗରୁଡ଼ନାଥଙ୍କୁ ଲଳାଟରେ ଆଘାତ କଲେ, ଯେପରି ଯମ ଭଗବାନ୍ ଅପନା ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କରନ୍ତି, କିମ୍ବା ଇନ୍ଦ୍ର ଦେବତା ପାହାଡ଼କୁ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କରନ୍ତି।
ଗଦଯାଭିହତସ୍ତେନ ମାଲିନା ଗରୁଡୋ ଭୃଶମ୍ । ରଣାତ୍ପରାଙ୍ମୁଖଂ ଦେଵଂ କୃତଵାନ୍ଵେଦନାତୁରଃ ।। ୭.୭.
ମାଳୀଙ୍କ ଗଦା ଦ୍ୱାରା ଭୟଙ୍କର ଆଘାତ ପାଇ, ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଗରୁଡ଼ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରୁ ପଛକୁ ହଟିଗଲେ, ଏହା ଦେଖି ଦେବତା ମୁହଁ ଘୁଞ୍ଚିଲେ।
ପରାଙ୍ମୁଖେ କୃତେ ଦେଵେ ମାଲିନା ଗରୁଡେନ ଵୈ । ଉଦତିଷ୍ଠନ୍ମହାଞ୍ଛବ୍ଦୋ ରକ୍ଷସାମଭିନର୍ଦତାମ୍ ।। ୭.୭.
ଗରୁଡ଼ ମାଳୀଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ପଛକୁ ହଟିଯିବା ସମୟରେ, ରାକ୍ଷସମାନେ ବଡ଼ ଉଲ୍ଲାସର ସହିତ ଜୟଧ୍ୱନି କଲେ।
ରକ୍ଷସାଂ ରଵତାଂ ରାଵଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ହରିହଯାନୁଜଃ ।। ୭.୭.
ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କର ଉଚ୍ଚ ହୁଙ୍କାର ଶୁଣି, ହରିଙ୍କ ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କ ଛୋଟଭାଇ—
ତିର୍ଯଗାସ୍ଥାଯ ସଙ୍କ୍ରୁଦ୍ଧଃ ପକ୍ଷୀଶେ ଭଗଵାନ୍ହରିଃ । ପରାଙ୍ମୁଖୋ ଽପ୍ଯୁତ୍ସସର୍ଜ ମାଲେଶ୍ଚକ୍ରଂ ଜିଘାଂସଯା ।। ୭.୭.
ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଭଗବାନ୍ ହରି, କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ପଛକୁ ହଟିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତିର୍ଯ୍ୟକ୍ ଭାବେ ଦଢ଼ାଇ ମାଳୀଙ୍କୁ ମାରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଚକ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ।
ତତ୍ସୂର୍ଯମଣ୍ଡଲାଭାସଂ ସ୍ଵଭାସା ଭାସଯନ୍ନଭଃ । କାଲଚକ୍ରନିଭଂ ଚକ୍ରଂ ମାଲେଃ ଶୀର୍ଷମପାତଯତ୍ ।। ୭.୭.
ସୂର୍ଯ୍ୟମଣ୍ଡଳ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ନିଜ ଆଲୋକରେ ଆକାଶକୁ ଚମକାଇଦେଉଥିବା, କାଳଚକ୍ର ସଦୃଶ ସେଇ ଚକ୍ର ମାଳୀଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ପଡ଼ିଲା।
ତଚ୍ଛିରୋ ରାକ୍ଷସେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଚକ୍ରୋତ୍କୃତ୍ତଂ ବିଭୀଷଣମ୍ । ପପାତ ରୁଧିରୋଦ୍ଗାରି ପୁରା ରାହୁଶିରୋ ଯଥା ।। ୭.୭.
ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା କଟାଯାଇଥିବା ରାକ୍ଷସନାଥଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ରକ୍ତ ଝରାଇ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା, ପୂର୍ବେ ଯେପରି ରାହୁଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ପଡ଼ିଥିଲା।
ତତଃ ସୁରୈଃ ସଂସହୃଷ୍ଟୈଃ ସର୍ଵପ୍ରାଣସମୀରିତଃ । ସିଂହନାଦରଵୋନ୍ମୁକ୍ତଃ ସାଧୁ ଦେଵେତିଵାଦିଭିଃ ।। ୭.୭.
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ୱାସ ଉପରେ ଉତ୍ସାହ ଆସିଲା, ସିଂହ ଭଳି ଉଚ୍ଚ ଧ୍ୱନି ଉଠିଲା, ଏବଂ 'ବହୁତ ଭଲ' ବୋଲି ଦେବତାମାନେ ପ୍ରଶଂସା କଲେ।
ମାଲିନଂ ନିହତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସୁମାଲୀ ମାଲ୍ଯଵାନପି । ସବଲୌ ଶୋକସନ୍ତପ୍ତୌ ଲଙ୍କାମେଵ ପ୍ରଧାଵିତୌ ।। ୭.୭.
ମାଳୀଙ୍କୁ ମୃତ ଦେଖି, ସୁମାଳୀ ଓ ମାଲ୍ୟବାନ୍ ଦୁଃଖରେ ଭାସି, ସେମାନେ ତାଙ୍କ ସେନା ସହିତ ଲଙ୍କାକୁ ପଳାଇଗଲେ।
ଗରୁଡସ୍ତୁ ସମାଶ୍ଵସ୍ତଃ ସନ୍ନିଵୃତ୍ଯ ଯଥା ପୁରା । ରାକ୍ଷସାନ୍ଦ୍ରାଵଯାମାସ ପକ୍ଷଵାତେନ କୋପିତଃ ।। ୭.୭.
ଗରୁଡ଼ ପୁନି ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସ ଫେରାଇ, ପୂର୍ବବତ୍ ଫେରିଆସି, କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କର ପକ୍ଷର ବାତାସରେ ରାକ୍ଷସମାନେକୁ ଦୂରେ ହଟାଇଦେଲେ।
ଚକ୍ରକୃତ୍ତାସ୍ଯକମଲା ଗଦାସଞ୍ଚୂର୍ଣିତୋରସଃ । ଲାଙ୍ଗଲଗ୍ଲପିତଗ୍ରୀଵା ମୁସଲୈର୍ଭିନ୍ନମସ୍ତକାଃ ।। ୭.୭.
କେହି ଚକ୍ରରେ ମୁହଁ କଟାଗଲେ, କେହି ଗଦାରେ ଛାତି ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହେଲା, କେହି ହଳରେ ଗଳା ଶିଥିଳ ହେଲା, କେହି ମୁସଳରେ ମୁଣ୍ଡ ଫାଟିଗଲା।
କେଚିଚ୍ଚୈଵାସିନା ଛିନ୍ନାସ୍ତଥାନ୍ଯେ ଶରପୀଡିତାଃ । ନିପେତୁରମ୍ବରାତ୍ତୂର୍ଣଂ ରାକ୍ଷସାଃ ସାଗରାମ୍ଭସି ।। ୭.୭.
କେହି ତଳୱାରରେ କଟାଗଲେ, ଅନ୍ୟେ ତୀରରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗିଲେ, ଏହିପରି ରାକ୍ଷସମାନେ ତୁରନ୍ତ ଆକାଶରୁ ପଡ଼ି ସମୁଦ୍ର ଜଳରେ ଲୁହିଗଲେ।
ନାରାଯଣୋ ବାଣଵରାଶନୀଭିର୍ଵିଦାରଯାମାସ ଧନୁର୍ଵିମୁକ୍ତୈଃ । ନକ୍ତଞ୍ଚରାନ୍ମୁକ୍ତଵିଧୂତକେଶାନ୍ଯଥା ଽଶନୀଭିଃ ସତଡିନ୍ମହାଭ୍ରାଃ ।। ୭.୭.
ନାରାୟଣ ତାଙ୍କର ଧନୁଷରୁ ତୀର ବର୍ଷା କରି, ରାତିରେ ଘୁରୁଥିବା ରାକ୍ଷସମାନେକୁ ବିଦ୍ଧ କଲେ, ତାଙ୍କର ଖୋଲା କେଶ ବିକ୍ଷିପ୍ତ ହେଲା, ଯେପରି ବିଜୁଳି ମେଘକୁ ଚିରିଦିଏ।
ଭିନ୍ନାତପତ୍ରଂ ପତମାନମସ୍ତ୍ରଂ ଶରୈରପଧ୍ଵସ୍ତଵିନୀତଵେଷମ୍ । ଵିନିସ୍ସୃତାନ୍ତ୍ରଂ ଭଯଲୋଲନେତ୍ରଂ ବଲଂ ତଦୁନ୍ମତ୍ତତରଂ ବଭୂଵ ।। ୭.୭.
ସେ ସେନାର ଛତା ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ଅସ୍ତ୍ର ଭୂମିକୁ ପଡ଼ିଲା, ତୀରରେ ପୋଶାକ ଅସ୍ଥିର ହେଲା, ଅନ୍ତ୍ର ବାହାରିଗଲା, ଭୟରେ ଚକିତ ଚକ୍ଷୁ ହୋଇ, ସେମାନେ ଆଉ ଅଧିକ ଉନ୍ମତ୍ତ ହେଲେ।
ସିଂହାର୍ଦିତାନାମିଵ କୁଞ୍ଜରାଣାଂ ନିଶାଚରାଣାଂ ସହ କୁଞ୍ଜରାଣାମ୍ । ରଵାଶ୍ଚ ଵେଗାଶ୍ଚ ସମଂ ବଭୂଵୁଃ ପୁରାଣସିଂହେନ ଵିମର୍ଦିତାନାମ୍ ।। ୭.୭.
ସିଂହ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ ପାଇଥିବା ହାତୀମାନେ ଯେପରି ଚିତ୍କାର କରନ୍ତି, ସେପରି ରାତିରେ ଘୁରୁଥିବା ରାକ୍ଷସ ଓ ହାତୀମାନେ ଏକାସାଥି ଉଚ୍ଚ ଧ୍ୱନି ଓ ତୀବ୍ର ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ତେ ଵାର୍ଯମାଣା ହରିବାଣଜାଲୈଃ ସବାଣଜାଲାନି ସମୁତ୍ସୃଜନ୍ତଃ । ଧାଵନ୍ତି ନକ୍ତଞ୍ଚରକାଲମେଘା ଵାଯୁପ୍ରଭିନ୍ନା ଇଵ କାଲମେଘାଃ ।। ୭.୭.
ବାନରମାନେର ତୀର ବର୍ଷା ଦ୍ୱାରା ରୋକାଯାଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ରାତିର ମେଘ ସଦୃଶ ରାକ୍ଷସମାନେ ନିଜ ତୀର ବର୍ଷା କରି, ବାୟୁରେ ଉଡ଼ିଯିବା ବଡ଼ ମେଘ ପରି ପଳାଇଗଲେ।
ଚକ୍ରପହାରୈର୍ଵିନିକୃତ୍ତଶୀର୍ଷାଃ ସଞ୍ଚୂର୍ଣିତାଙ୍ଗାଶ୍ଚ ଗଦାପ୍ରହାରୈଃ । ଅଭିପ୍ରହାରୈର୍ଦ୍ଵିଵିଧା ଵିଭିନ୍ନାଃ ପତନ୍ତି ଶୈଲା ଇଵ ରାକ୍ଷସେନ୍ଦ୍ରାଃ ।। ୭.୭.
ଚକ୍ରର ଘାତରେ ମୁଣ୍ଡ କଟାଯାଇଥିବା, ଗଦାର ଘାତରେ ଦେହ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଥିବା ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରହାରରେ ଅଙ୍ଗ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ରାକ୍ଷସ ମହାରାଜମାନେ ପାହାଡ଼ ଭାଙ୍ଗି ପଡ଼ିବା ପରି ଭୂମିକୁ ଢଳିପଡ଼ୁଥିଲେ।
ଵିଲମ୍ବମାନୈର୍ମଣିହାରକୁଣ୍ଡଲୈର୍ନିଶାଚରୈର୍ନୀଲବଲାହକୋପମୈଃ । ନିପାତ୍ଯମାନୈର୍ଦଦୃଶେ ନିରନ୍ତରଂ ନିପାତ୍ଯମାନୈରିଵ ନୀଲପର୍ଵତୈଃ ।। ୭.୭.
ମଣି ହାର ଓ କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧିଥିବା, ମେଘର ଭଳି ଗାଢ଼ ନୀଳ ରଙ୍ଗର ନିଶାଚରମାନେ ଅବିରତ ଭାବେ ପଡ଼ୁଥିଲେ, ଦୃଶ୍ୟଟି ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା ଯେ ନୀଳ ପାହାଡ଼ମାନେ ଏକ ପରେ ଏକ ଢଳିପଡ଼ୁଛନ୍ତି।
ହନ୍ଯମାନେ ବଲେ ତସ୍ମିନ୍ପଦ୍ମନାଭେନ ପୃଷ୍ଠତଃ । ମାଲ୍ଵାନ୍ସନ୍ନିଵୃତ୍ତୋ ଽଥ ଵେଲାମେତ୍ଯ ଇଵାର୍ଣଵଃ ।। ୭.୮.
ପଦ୍ମନାଭ ତାହା ସେନାକୁ ପଛରୁ ମାରିବା ସମୟରେ, ମାଲ୍ୟବାନ୍ ସମୁଦ୍ର ତଟକୁ ଛୁଇଁଯିବା ପରି ପଛକୁ ଫେରିଲେ।
ସଂରକ୍ତନଯନଃ କୋପାଚ୍ଚଲନ୍ମୌଲିର୍ନିଶାଚରଃ । ପଦ୍ମନାଭମିଦଂ ପ୍ରାହ ଵଚନଂ ପୁରୁଷୋତ୍ତମମ୍ ।। ୭.୮.
କ୍ରୋଧରେ ଲାଲ ଆଖି ଓ ବିକ୍ରମାନ୍ତ ଚୁଲି ଥିବା ନିଶାଚର ମାଲ୍ୟବାନ୍, ପଦ୍ମନାଭ ପ୍ରତି, ସର୍ବୋତ୍ତମ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ନାରାଯଣ ନ ଜାନୀଷେ କ୍ଷାତ୍ରଧର୍ମଂ ପୁରାତନମ୍ । ଅଯୁଦ୍ଧମନସୋ ଭୀତାନସ୍ମାନ୍ହଂସି ଯଥେତରଃ ।। ୭.୮.
ନାରାୟଣ, ତୁମେ ପୁରୁଣା କ୍ଷତ୍ରିୟ ଧର୍ମ ଜାଣନାହାଁ; ଯେଉଁମାନେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛୁକ ନୁହଁନ୍ତି ଓ ଭୟଭୀତ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଯେପରି ଅନ୍ୟମାନେ, ତୁମେ ସେମାନେକୁ ମାରୁଛ।
ପରାଙ୍ମୁଖଵଧଂ ପାପଂ ଯଃ କରୋତ୍ଯସୁରେତରଃ । ସ ହନ୍ତା ନ ଗତଃ ସ୍ଵର୍ଗଂ ଲଭତେ ପୁଣ୍ଯକର୍ମଣାମ୍ ।। ୭.୮.
ଯିଏ ପଛ ଫେରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ମାରେ, ହେ ଅସୁର, ସେ ପାପ କରେ ଏବଂ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ମାନେ ପାଉଥିବା ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଲାଭ କରିପାରେ ନାହିଁ।
ଯୁଦ୍ଧଶ୍ରଦ୍ଧା ଽଥଵା ତେ ଽସ୍ତି ଶଙ୍ଖଚକ୍ରଗଦାଧର । ୪ ଅହଂ ସ୍ଥିତୋ ଽସ୍ମି ପଶ୍ଯାମି ବଲଂ ଦର୍ଶଯ ଯତ୍ତଵ ।। ୭.୮.
ଯଦି ତୁମେ ସତ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧର ଆତ୍ମା ରଖ, ହେ ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦାଧାରୀ, ମୁଁ ଏଠାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ; ତୁମ ଶକ୍ତି କେତେ ଅଛି ଦେଖା।
ମାଲ୍ଯଵନ୍ତଂ ସ୍ଥିତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମାଲ୍ଯଵନ୍ତମିଵାଚଲମ୍ । ଉଵାଚ ରାକ୍ଷସେନ୍ଦ୍ରଂ ତଂ ଦେଵରାଜାନୁଜୋ ବଲୀ ।। ୭.୮.
ମାଲ୍ୟବାନ୍ ଏକ ପାହାଡ଼ ପରି ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଦେଖି, ଦେବରାଜଙ୍କ ଭାଇ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତାହା ରାକ୍ଷସ ମହାରାଜଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଯୁଷ୍ମତ୍ତୋ ଭଯଭୀତାନାଂ ଦେଵାନାଂ ଵୈ ମଯା ଽଭଯମ୍ । ରାକ୍ଷସୋତ୍ସାଦନଂ ଦତ୍ତଂ ତଦେତଦନୁପାଲ୍ଯତେ ।। ୭.୮.
ତୁମମାନେ ପାଇଁ ଭୟଭୀତ ଥିବା ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ, ମୁଁ ରାକ୍ଷସମାନେକୁ ନଶ୍ୱନ୍ କରି ସୁରକ୍ଷା ଦେଇଥିଲି; ସେଇ ପ୍ରତିଜ୍ଞାକୁ ଏବେ ମୁଁ ପାଳନ କରୁଛି।
ପ୍ରାଣୈରପି ପ୍ରିଯଂ କାର୍ଯଂ ଦେଵାନାଂ ହି ସଦା ମଯା । ସୋ ଽହଂ ଵୋ ନିହନିଷ୍ଯାମି ରସାତଲଗତାନପି ।। ୭.୮.
ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ପ୍ରିୟ କାମ କରିବା ମୋର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ, ମୋ ପ୍ରାଣ ଯାଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ; ତେଣୁ ତୁମେମାନେ ଯଦି ତଳପାତାଳକୁ ଯାଉଥିବା ମଧ୍ୟ ମୁଁ ମାରିଦେବି।
ଦେଵଦେଵଂ ବ୍ରୁଵାଣଂ ତଂ ରକ୍ତାମ୍ବୁରୁହଲୋଚନମ୍ । ଶକ୍ତ୍ଯା ବିଭେଦ ସଙ୍କ୍ରୁଦ୍ଧୋ ରାକ୍ଷସେନ୍ଦ୍ରୋ ଭୁଜାନ୍ତରେ ।। ୭.୮.
ଯେତେବେଳେ ରକ୍ତ କମଳ ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା ଦେବଦେବଙ୍କୁ ଏପରି କହୁଥିବା ଶୁଣିଲେ, ରାକ୍ଷସମହାରାଜ କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କ ଦୁଇ ହାତ ମଧ୍ୟରେ ଶକ୍ତି ଘୁସିଦେଲେ।
ମାଲ୍ଯଵଦ୍ଭୁଜନିର୍ମୁକ୍ତା ଶକ୍ତିର୍ଘଣ୍ଟାକୃତସ୍ଵନା । ହରେରୁରସି ବଭ୍ରାଜ ମେଘସ୍ଥେଵ ଶତହ୍ରଦା ।। ୭.୮.
ମାଲ୍ୟବାନ୍ଙ୍କ ହାତରୁ ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ଶକ୍ତି, ଘଣ୍ଟାର ଶବ୍ଦ କରୁଥିଲା, ହରିଙ୍କ ଛାତିରେ ଏମିତି ଚମକୁଥିଲା, ଯେପରି ମେଘ ମଧ୍ୟରେ ଶତବିଜୁଳି ଚମକୁଥାଏ।