ସଂହ୍ରାଦିଃ ପ୍ରଘସଶ୍ଚୈଵ ଭାସକର୍ଣଶ୍ଚ ରାକ୍ଷସଃ । ରାକା ପୁଷ୍ପୋତ୍କଟା ଚୈଵ କୈକସୀ ଚ ଶୁଚିସ୍ମିତା ୭.୫.
ସଂହ୍ରାଦି, ପ୍ରଘାସ ଏବଂ ଭାସକର୍ଣ୍ଣ ନାମକ ରାକ୍ଷସ; ଏହା ସହ ରାକା, ପୁଷ୍ପୋତ୍କଟା ଏବଂ ଶୁଚିହାସ୍ୟ ବଳି କୈକସୀ।
ମାଲେସ୍ତୁ ଵସୁଧା ନାମ ଗନ୍ଧର୍ଵୀ ରୂପଶାଲିନୀ । ଭାର୍ଯାସୀତ୍ପଦ୍ମପତ୍ରାକ୍ଷୀ ସ୍ଵକ୍ଷୀ ଯକ୍ଷୀଵରୋପମା ।। ୭.୫.
ମାଲିଙ୍କ ଘରଣୀ ଥିଲେ ବସୁଧା ନାମକ ଏକ ଗନ୍ଧର୍ବୀ, ଅତି ସୁନ୍ଦର ରୂପ ଓ ପଦ୍ମପତ୍ର ପରି ଆଖି, ତାଙ୍କର ନିଜ ଭଉଣୀ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯକ୍ଷୀମାନେ ସହିତ ତୁଳନୀୟ।
ସୁମାଲେରନୁଜସ୍ତସ୍ଯାଂ ଜନଯାମାସ ଯତ୍ ପ୍ରଭୋ । ଅପତ୍ଯଂ କଥ୍ଯମାନଂ ତୁ ମଯା ତ୍ଵଂ ଶୃଣୁ ରାଘଵ ।। ୭.୫.
ସୁମାଳୀଙ୍କ ଛୋଟ ଭାଇ ତାଙ୍କ ସହ ଯେଉଁ ସନ୍ତାନ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ସେ ସମ୍ପର୍କରେ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିବି, ହେ ରାଘବ, ଆପଣ ଶୁଣନ୍ତୁ।
ଅନିଲଶ୍ଚାନଲଶ୍ଚୈଵ ହରଃ ସମ୍ପାତିରେଵ ଚ । ଏତେ ଵିଭୀଷଣାମାତ୍ଯା ମାଲେଯାସ୍ତୁ ନିଶାଚରଃ ।। ୭.୫.
ଅନିଳ, ଅନଳ, ହର ଓ ସମ୍ପାତି—ଏହେମାନେ ମାଲେୟ, ଯେଉଁମାନେ ବିଭୀଷଣଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀ ଥିଲେ, ଏମିତି ରାତିରେ ଘୁରୁଥିବା ରାକ୍ଷସମାନେ।
ତତସ୍ତୁ ତେ ରାକ୍ଷସପୁଙ୍ଗଵାସ୍ତ୍ରଯୋ ନିଶାଚରୈଃ ପୁତ୍ରଶତୈଶ୍ଚ ସଂଵୃତାଃ । ସୁରାନ୍ସହେନ୍ଦ୍ରାନୃଷିନାଗଯକ୍ଷାନ୍ବବାଧିରେ ତାନ୍ବହୁଵୀର୍ଯଦର୍ପିତାଃ ।। ୭.୫.
ତାପରେ ସେ ତିନି ଜଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାକ୍ଷସ, ଅନେକ ରାକ୍ଷସ ପୁଅମାନେ ସହିତ, ଦେବତାମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଋଷି, ନାଗ ଓ ଯକ୍ଷମାନେଙ୍କୁ ଅତି ବଳ ଓ ଗର୍ବରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଯୁଦ୍ଧ କରି ଦମନ କରିଥିଲେ।
ଜଗଦ୍ଭ୍ରମନ୍ତୋ ଽନିଲଵଦ୍ଦୁରାସଦା ରଣେଷୁ ମୃତ୍ଯୁପ୍ରତିମାନତେଜସଃ । ଵରପ୍ରଦାନାଦତିଗର୍ଵିତା ଭୃଶଂ କ୍ରତୁକ୍ରିଯାଣାଂ ପ୍ରଶମଙ୍କରାଃ ସଦା ।। ୭.୫.
ସେମାନେ ପବନ ପରି ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ଘୁରୁଥିଲେ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଜୟ ଓ ତାଙ୍କର ତେଜ ମୃତ୍ୟୁ ସମାନ ଥିଲା; ଦେବତାମାନେ ଦିଆଥିବା ଆଶୀର୍ବାଦରୁ ବହୁତ ଗର୍ବିତ ହୋଇ, ସେମାନେ ସବୁବେଳେ ଯଜ୍ଞ ଓ ଧର୍ମକାର୍ଯ୍ୟକୁ ନଷ୍ଟ କରୁଥିଲେ।
ତୈର୍ଵଧ୍ଯମାନା ଦେଵାଶ୍ଚ ଋଷଯଶ୍ଚ ତପୋଧନାଃ । ଭଯାର୍ତାଃ ଶରଣଂ ଜଗ୍ମୁର୍ଦେଵଦେଵଂ ମହେଶ୍ଵରମ୍ ।। ୭.୬.
ସେମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୀଡିତ ହୋଇ, ଦେବତାମାନେ ଓ ତପସ୍ବୀ ଋଷିମାନେ ଭୟରେ ଭରିଯାଇ, ସମସ୍ତଙ୍କର ଶରଣ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଗଲେ।
ଜଗତ୍ସୃଷ୍ଟ୍ଯନ୍ତକର୍ତାରମଜମଵ୍ଯକ୍ତରୂପିଣମ୍ । ଆଧାରଂ ସର୍ଵଲୋକାନାମାରାଧ୍ଯଂ ପରମଂ ଗୁରୁମ୍ ।। ୭.୬.
ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଓ ସଂହାରକ, ଅଜନ୍ମା ଓ ଅଦୃଶ୍ୟ ରୂପୀ, ସମସ୍ତ ଲୋକର ଆଧାର ଓ ପୂଜ୍ୟ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।
ତେ ସମେତ୍ଯ ତୁ କାମାରିଂ ତ୍ରିପୁରାରିଂ ତ୍ରିଲୋଚନମ୍ । ଊଚୁଃ ପ୍ରାଞ୍ଜଲଯୋ ଦେଵା ଭଯଗଦ୍ଗଦଭାଷିଣଃ ।। ୭.୬.
ସେମାନେ ସମେତ ହୋଇ, କାମର ଶତ୍ରୁ, ତ୍ରିପୁର ନାଶକ, ତିନି ଆଖି ଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ହାତ ଜୋଡି ଭୟରେ କମ୍ପିତ କଣ୍ଠରେ କଥା କହିଲେ।
ସୁକେଶପୁତ୍ରୈର୍ଭଗଵନ୍ପିତାମହଵରୋଦ୍ଧତୈଃ । ପ୍ରଜାଧ୍ଯକ୍ଷ ପ୍ରଜାଃ ସର୍ଵା ବାଧ୍ଯନ୍ତେ ରିପୁବାଧନୈଃ ।। ୭.୬.
ହେ ପ୍ରଭୁ, ହେ ପ୍ରଜାଙ୍କ ରକ୍ଷକ, ସୁକେଶଙ୍କ ପୁଅମାନେ ପିତାମହଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦରେ ଗର୍ବିତ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ଶତ୍ରୁତାରେ ଅତ୍ୟାଚାର କରୁଛନ୍ତି।
ଶରଣ୍ଯାନ୍ଯଶରଣ୍ଯାନି ହ୍ଯାଶ୍ରମାଣି କୃତାନି ନଃ । ସ୍ଵର୍ଗାଚ୍ଚ ଦେଵାନ୍ପ୍ରଚ୍ଯାଵ୍ଯ ସ୍ଵର୍ଗେ କ୍ରୀଡନ୍ତି ଦେଵଵତ୍ ।। ୭.୬.
ଆମ ଆଶ୍ରମଗୁଡିକ, ଯେଉଁଠି ଆଶ୍ରୟ ମିଳୁଥିଲା, ଏବେ ଅସୁରକ୍ଷିତ ହୋଇଯାଇଛି; ସେମାନେ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ହଟାଇ, ନିଜେ ଦେବତାମାନେ ପରି ସ୍ୱର୍ଗରେ ଖେଳୁଛନ୍ତି।
ଅହଂ ଵିଷ୍ଣୁରହଂ ରୁଦ୍ରୋ ବ୍ରହ୍ମାହଂ ଦେଵରାଡହମ୍ । ଅହଂ ଯମଶ୍ଚ ଵରୁଣଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରୋ ଽହଂ ରଵିରପ୍ଯହମ୍ ।। ୭.୬.
ସେମାନେ କହୁଛନ୍ତି: 'ମୁଁ ବିଷ୍ଣୁ, ମୁଁ ରୁଦ୍ର, ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମା, ମୁଁ ଦେବତାମାନେର ରାଜା; ମୁଁ ଯମ ଓ ବରୁଣ, ମୁଁ ଚନ୍ଦ୍ର, ମୁଁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ।'
ଇତି ମାଲୀ ସୁମାଲୀ ଚ ମାଲ୍ଯଵାଂଶ୍ଚୈଵ ରାକ୍ଷସାଃ । ବାଧନ୍ତେ ସମରୋଦ୍ଧର୍ଷା ଯେ ଚ ତେଷାଂ ପୁରଃସରାଃ । ତନ୍ନୋ ଦେଵ ଭଯାର୍ତାନାମଭଯଂ ଦାତୁମର୍ହସି ।। ୭.୬.
ଏଭଳି ମାଳୀ, ସୁମାଳୀ ଓ ମାଲ୍ୟବାନ୍ ଏହି ରାକ୍ଷସମାନେ ଓ ସେମାନଙ୍କ ଅଗ୍ରଣୀ ସହଚରମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅହଂକାରରେ ଆମକୁ ଅତ୍ୟାଚାର କରୁଛନ୍ତି; ହେ ଦେବ, ଆମେ ଭୟରେ ଅତିଦୁଃଖିତ, ଆପଣ ଆମକୁ ନିର୍ଭୟତା ଦିଅନ୍ତୁ।
ଅଶିଵଂ ଵପୁରାସ୍ଥାଯ ଜହି ଵୈ ଦେଵକଣ୍ଟକାନ୍ ।। ୭.୬.
ଅଶୁଭ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଦେବତାମାନେଙ୍କ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ନଶ୍ୱନ୍ତ କରନ୍ତୁ।
ଧନ୍ତେ ସମରୋଦ୍ଧର୍ଷା ଯେ ଚ ତେଷାଂ ପୁରଃସରାଃ । ଇତ୍ଯୁକ୍ତସ୍ତୁ ସୁରୈଃ ସର୍ଵୈଃ କପର୍ଦୀ ନୀଲଲୋହିତଃ । ସୁକେଶଂ ପ୍ରତି ସାପେକ୍ଷଃ ପ୍ରାହ ଦେଵଗଣାନ୍ପ୍ରଭୁଃ ।। ୭.୬.
ଯେଉଁମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅହଂକାରରେ ଅଗ୍ରଣୀ, ସେମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା କହିଲେ; ତାପରେ ଜଟାଧାରୀ, ନୀଳ ଓ ଲାଲ ରଙ୍ଗର ପ୍ରଭୁ, ସୁକେଶଙ୍କ ପ୍ରତି ଦୟାଦୃଷ୍ଟି ରଖି, ଦେବଗଣଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଅହଂ ତାନ୍ନ ହନିଷ୍ଯାମି ମଯାଵଧ୍ଯା ହି ତେ ସୁରାଃ । କିଂ ତୁ ମନ୍ତ୍ରଂ ପ୍ରଦାସ୍ଯାମି ଯୋ ଵୈ ତାନ୍ନିହନିଷ୍ଯତି ।। ୭.୬.
ମୁଁ ସେମାନେକୁ ମାରିବି ନାହିଁ; ହେ ଦେବତାମାନେ, ସେମାନେ ମୋ ଦ୍ୱାରା ମରିବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହଁନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ଏମିତି ମନ୍ତ୍ର ଦେବି, ଯାହାଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ନଶ୍ଟ ହେବେ।
ଏତମେଵ ସମୁଦ୍ଯୋଗଂ ପୁରସ୍କୃତ୍ଯ ମହର୍ଷଯଃ । ଗଚ୍ଛଧ୍ଵଂ ଶରଣଂ ଵିଷ୍ଣୁଂ ହନିଷ୍ଯତି ସ ତାନ୍ପ୍ରଭୁଃ ।। ୭.୬.
ଏହି ନିଶ୍ଚୟ ନେଇ, ହେ ମହାଋଷିମାନେ, ତୁମେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଶରଣକୁ ଯାଅ; ସେ ପ୍ରଭୁ ସେମାନେକୁ ବଧ କରିବେ।
ତତସ୍ତୁ ଜଯଶବ୍ଦେନ ପ୍ରତିନନ୍ଦ୍ଯ ମହେଶ୍ଵରମ୍ । ଵିଷ୍ଣୋଃ ସମୀପମାଜଗ୍ମୁର୍ନିଶାଚରଭଯାର୍ଦିତାଃ ।। ୭.୬.
ତାପରେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ 'ଜୟ' ଧ୍ୱନି ଦେଇ, ସେମାନେ ରାତିରେ ଘୁରୁଥିବା ରାକ୍ଷସମାନେଙ୍କ ଭୟରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
ଶଙ୍ଖଚକ୍ରଧରଂ ଦେଵଂ ପ୍ରଣମ୍ଯ ବହୁମାନ୍ଯ ଚ । ଊଚୁଃ ସମ୍ଭ୍ରାନ୍ତଵଦ୍ଵାକ୍ଯଂ ସୁକେଶତନଯାନ୍ପ୍ରତି ।। ୭.୬.
ଶଂଖ ଓ ଚକ୍ର ଧାରଣ କରୁଥିବା ଦେବଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ବହୁତ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ସେମାନେ ସୁକେଶଙ୍କ ପୁଅମାନେ ବିଷୟରେ ଭୟ ଓ ଉତ୍କଣ୍ଠାରେ କଥା କହିଲେ।
ସୁକେଶତନଯୈର୍ଦେଵ ତ୍ରିଭିସ୍ତ୍ରେତାଗ୍ନିସନ୍ନିଭୈଃ । ଆକ୍ରମ୍ଯ ଵରଦାନେନ ସ୍ଥାନାନ୍ଯପହୃତାନି ନଃ ।। ୭.୬.
ସୁକେଶଙ୍କ ତିନି ପୁଅ, ଯେଉଁମାନେ ତ୍ରେତାଯୁଗର ଅଗ୍ନି ପରି ପ୍ରଭାବଶାଳୀ, ଆଶୀର୍ବାଦ ଦ୍ୱାରା ଆମର ସ୍ଥାନ ଦଖଳ କରିନେଇଛନ୍ତି।
ଲଙ୍କା ନାମ ପୁରୀ ଦୁର୍ଗା ତ୍ରିକୂଟଶିଖରେ ସ୍ଥିତା । ତତ୍ର ସ୍ଥିତାଃ ପ୍ରବାଧନ୍ତେ ସର୍ଵାନ୍ନଃ କ୍ଷଣଦାଚରାଃ ।। ୭.୬.
ତ୍ରିକୂଟ ପର୍ବତ ଶିଖର ଉପରେ ଥିବା ଲଙ୍କା ନାମକ ଏକ ଦୁର୍ଗ ସହର ଅଛି । ସେଠାରେ ବସୁଥିବା ରାତିରେ ଚଳାଉଥିବା ଦେଉଳ ମାନେ ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦୁଃଖ ଦେଉଛନ୍ତି ।
ସ ତ୍ଵମସ୍ମଦ୍ଧିତାର୍ଥାଯ ଜହି ତାନ୍ମଧୁସୂଦନ । ଶରଣଂ ତ୍ଵାଂ ଵଯଂ ପ୍ରାପ୍ତା ଗତିର୍ଭଵ ସୁରେଶ୍ଵର ।। ୭.୬.
ଏହିପରି ଅବସ୍ଥାରେ, ମଧୁସୂଦନ, ଆମ ଭଲ ପାଇଁ ସେମାନଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କର । ଆମେ ତୁମ ପାଖକୁ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛୁ—ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାଥ, ଆମର ଆଶ୍ରୟ ହେଉ ।
ଚକ୍ରକୃତ୍ତାସ୍ଯକମଲାନ୍ନିଵେଦଯ ଯମାଯ ଵୈ । ଭଯେଷ୍ଵଭଯଦୋ ଽସ୍ମାକଂ ନାନ୍ଯୋ ଽସ୍ତି ଭଵତା ଵିନା ।। ୭.୬.
ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା କଟାଯାଇଥିବା କମଳ ମୁହଁଗୁଡ଼ିକୁ ଯମଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କର । ଭୟର ସମୟରେ ଆମକୁ ନିଜେ ନିର୍ଭୟତା ଦେଉଛ, ତୁମକୁ ଛାଡ଼ି ଆଉ କେହି ନାହାନ୍ତି ।
ରାକ୍ଷସାନ୍ସମରେ ଦୁଷ୍ଟାନ୍ସାନୁବନ୍ଧାନ୍ମଦୋଦ୍ଧତାନ୍ । ନୁଦଂ ତ୍ଵଂ ନୋ ଭଯଂ ଦେଵ ନୀହାରମିଵ ଭାସ୍କରଃ ।। ୭.୬.
ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ କୁହୁଡ଼ିକୁ ଦୂର କରେ, ସେପରି ଯୁଦ୍ଧରେ ଦୁଷ୍ଟ, ଅହଂକାରୀ ଓ ସହଯୋଗୀ ରାକ୍ଷସମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଆମକୁ ଭୟ ଦେଉଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଦୂର କର, ହେ ଦେବତା ।
ଇତ୍ଯେଵଂ ଦୈଵତୈରୁକ୍ତୋ ଦେଵଦେଵୋ ଜନାର୍ଦନଃ । ଅଭଯଂ ଭଯଦୋ ଽରୀଣାଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଦେଵାନୁଵାଚ ହ ।। ୭.୬.
ଏପରି ଭାବେ ଦେବତାମାନେ କହିବା ପରେ, ଦେବମାନଙ୍କ ଦେବ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ଭୟଭିତ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ନିର୍ଭୟତା ଦେଇ, ପୁଣି ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ ।
ସୁକେଶଂ ରାକ୍ଷସଂ ଜାନେ ଈଶାନଵରଦର୍ପିତମ୍ । ତାଂଶ୍ଚାସ୍ଯ ତନଯାଞ୍ଜାନେ ଯେଷାଂ ଜ୍ଯେଷ୍ଠଃ ସ ମାଲ୍ଯଵାନ୍ ।। ୭.୬.
ମୁଁ ଇଶାନଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦରେ ଗର୍ବିତ ଥିବା ସୁକେଶ ନାମକ ରାକ୍ଷସକୁ ଜାଣେ । ସେଙ୍କର ପୁଅମାନେ ମଧ୍ୟ, ଯାହାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମାଲ୍ୟବାନ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼, ସେମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ଜାଣେ ।
ତାନହଂ ସମତିକ୍ରାନ୍ତମର୍ଯାଦାନ୍ରାକ୍ଷସାଧମାନ୍ । ନିହନିଷ୍ଯାମି ସଙ୍କ୍ରୁଦ୍ଧଃ ସୁରା ଭଵତ ଵିଜ୍ଵରାଃ ।। ୭.୬.
ଯେଉଁ ଦୁଷ୍ଟ ରାକ୍ଷସମାନେ ସୀମା ଉଲ୍ଲଂଘନ କରିଛନ୍ତି, ମୁଁ କ୍ରୋଧରେ ସେମାନଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କରିଦେବି । ହେ ଦେବମାନେ, ତୁମେ ଚିନ୍ତା ଛାଡ଼ ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତାସ୍ତେ ସୁରାଃ ସର୍ଵେ ଵିଷ୍ଣୁନା ପ୍ରଭଵିଷ୍ଣୁନା । ଯଥାଵାସଂ ଯଯୁର୍ହୃଷ୍ଟାଃ ପ୍ରଶଂସନ୍ତୋ ଜନାର୍ଦନମ୍ ।। ୭.୬.
ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଏପରି ଉତ୍ତର ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରି, ନିଜ ନିଜ ଗୃହକୁ ଚାଲିଗଲେ ।
ଵିବୁଧାନାଂ ସମୁଦ୍ଯୋଗଂ ମାଲ୍ଯଵାଂସ୍ତୁ ନିଶାଚରଃ । ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତୌ ଭ୍ରାତରୌ ଵୀରାଵିଦଂ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍ ।। ୭.୬.
ଦେବତାମାନଙ୍କ ଉଦ୍ୟମ ବିଷୟରେ ଶୁଣି, ନିଶାଚର ମାଲ୍ୟବାନ ତାଙ୍କର ଦୁଇଜଣ ବୀର ଭାଇଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ ।
ଅମରା ଋଷଯଶ୍ଚୈଵ ସଙ୍ଗମ୍ଯ କିଲ ଶକରମ୍ । ଅସ୍ମଦ୍ଵଧଂ ପରୀପ୍ସନ୍ତ ଇଦଂ ଵଚନମବ୍ରୁଵନ୍ ।। ୭.୬.
ଅମର ଓ ଋଷିମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହ ମିଶି, ଆମ ନାଶ ଚାହିଁ, ଏହି କଥା କହିଥିଲେ ।