ତତସ୍ତୁ ସୁଗ୍ରୀଵଵିଭୀଷଣାଙ୍ଗଦାଃ ସୁହୃଦ୍ଵିଶିଷ୍ଟାଃ ସହଲକ୍ଷ୍ମଣସ୍ତଦା। ସମେତ୍ଯ ହୃଷ୍ଟା ଵିଜଯେନ ରାଘଵଂ ରଣେଽଭିରାମଂ ଵିଧିନାଭ୍ଯପୂଜଯନ୍
ତାପରେ ସୁଗ୍ରୀବ, ବିଭୀଷଣ, ଅଙ୍ଗଦ ଓ ତାଙ୍କର ବିଶିଷ୍ଟ ବନ୍ଧୁମାନେ, ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ସହିତ, ବିଜୟରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ଯୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରସନ୍ନ ଥିବା ରାଘବଙ୍କୁ ଯଥାବିଧି ସମ୍ମାନ କଲେ।
ସ ତୁ ନିହତରିପୁଃ ସ୍ଥିରପ୍ରତିଜ୍ଞଃ ସ୍ଵଜନବଲାଭିଵୃତୋ ରଣେ ବଭୂଵ। ରଘୁକୁଲନୃପନନ୍ଦନୋ ମହୌଜା- ସ୍ତ୍ରିଦଶଗଣୈରଭିସଂଵୃତୋ ମହେନ୍ଦ୍ରଃ
ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ମାରି, ଦୃଢ଼ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ରଖି, ନିଜ ଲୋକ ଓ ସେନା ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିବା, ରଘୁବଂଶର ମହାନ୍ତି ରାଜପୁତ୍ର ରାମ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦଳ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିବା ମହାଇନ୍ଦ୍ର ପରି ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଦଢ଼ିଥିଲେ।
thumb|ନଵାଧିକଶତତମଃ ସର୍ଗଃ ଶ୍ରୂଯତାମ୍|center ଶ୍ରୀମଦ୍ଵାଲ୍ମୀକିଯରାମାଯଣେ ଯୁଦ୍ଧକାଣ୍ଡେ ନଵାଧିକଶତତମଃ ସର୍ଗଃ ॥୬-
ଏବେ ଶୁଣନ୍ତୁ ଶ୍ରୀମଦ୍ ବାଲ୍ମୀକି ରାମାୟଣର ଯୁଦ୍ଧ କାଣ୍ଡର ଏକ ଶତ ଏବଂ ନଅଟିଏଁ ସର୍ଗ।
ଭ୍ରାତରଂ ନିହତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଶଯାନଂ ନିର୍ଜିତଂ ରଣେ। ଶୋକଵେଗପରୀତାତ୍ମା ଵିଲଲାପ ଵିଭୀଷଣଃ
ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ନିଜ ଭାଇଙ୍କୁ ମୃତ ଓ ପଡ଼ିଥିବା ଦେଖି, ଶୋକରେ ଭରିଯାଇଥିବା ବିଭୀଷଣ ବିଲାପ କଲେ।
ଵୀରଵିକ୍ରାନ୍ତ ଵିଖ୍ଯାତ ପ୍ରଵୀଣ ନଯକୋଵିଦ। ମହାର୍ହଶଯନୋପେତ କିଂ ଶେଷେ ନିହତୋ ଭୁଵି
ହେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ପ୍ରବଳ ଓ ବୀର, ଚତୁର୍ ନୀତିରେ ଦକ୍ଷ, ରାଜାଙ୍କ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ଶୟନରେ ଏମିତି ଭାବେ ମାଟି ଉପରେ ମୃତ୍ୟୁଶୟନେ କାହିଁକି ପଡ଼ିଛ?
ନିକ୍ଷିପ୍ଯ ଦୀର୍ଘୌ ନିଶ୍ଚେଷ୍ଟୌ ଭୁଜାଵଙ୍ଗଦଭୂଷିତୌ। ମୁକୁଟେନାପଵୃତ୍ତେନ ଭାସ୍କରାକାରଵର୍ଚସା
ତୁମେ ଦୀର୍ଘ ଓ ନିଷ୍ପ୍ରାଣ ବାହୁ, ଯାହା ଅଙ୍ଗଦରେ ଶୋଭିତ, ମାଟି ଉପରେ ଛାଡ଼ିଦେଇଛ, ତୁମର ମୁକୁଟ ଏକପାଶକୁ ହଟିଯାଇଛି, ଯାହା ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ତଦିଦଂ ଵୀର ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତଂ ଯନ୍ମଯା ପୂର୍ଵମୀରିତମ୍। କାମମୋହପରୀତସ୍ଯ ଯତ୍ ତନ୍ନ ରୁଚିତଂ ତଵ
ହେ ବୀର, ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ଯାହା କହିଥିଲି, ତାହା ଆଜି ଘଟିଗଲା। ସେବେଳେ ତୁମେ କାମ ଓ ମୋହରେ ଆବୃତ ଥିଲ, ମୋର କଥା ତୁମକୁ ଭଲ ଲାଗିନଥିଲା।
ଯନ୍ନ ଦର୍ପାତ୍ ପ୍ରହସ୍ତୋ ଵା ନେନ୍ଦ୍ରଜିନ୍ନାପରେ ଜନାଃ। ନ କୁମ୍ଭକର୍ଣୋଽତିରଥୋ ନାତିକାଯୋ ନରାନ୍ତକଃ। ନ ସ୍ଵଯଂ ବହୁ ମନ୍ଯେଥାସ୍ତସ୍ଯୋଦର୍କୋଽଯମାଗତଃ
ଅହଂକାରରେ ପ୍ରହସ୍ତ, ଇନ୍ଦ୍ରଜିତ୍, ଅନ୍ୟ ଯୋଦ୍ଧା, ବଡ଼ ରଥୀ କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣ, ଅତିକାୟ, ନରାନ୍ତକ—କେହି ମଧ୍ୟ ଏହାକୁ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେଲେନି; ତୁମେ ମଧ୍ୟ ମୂଲ୍ୟ ଦେଲ ନାହିଁ। ଏହିଫଳ ଏବେ ଆସିଛି।
ଗତଃ ସେତୁଃ ସୁନୀତାନାଂ ଗତୋ ଧର୍ମସ୍ଯ ଵିଗ୍ରହଃ। ଗତଃ ସତ୍ତ୍ଵସ୍ଯ ସଂକ୍ଷେପଃ ସୁହସ୍ତାନାଂ ଗତିର୍ଗତା
ବୁଦ୍ଧିମାନଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ ଚାଲିଗଲା; ଧର୍ମର ମୂର୍ତ୍ତି ଚାଲିଗଲା; ପ୍ରଭାବର ସାର ଚାଲିଗଲା; ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ ଚାଲିଗଲା।
ଆଦିତ୍ଯଃ ପତିତୋ ଭୂମୌ ମଗ୍ନସ୍ତମସି ଚନ୍ଦ୍ରମାଃ। ଚିତ୍ରଭାନୁଃ ପ୍ରଶାନ୍ତାର୍ଚିର୍ଵ୍ଯଵସାଯୋ ନିରୁଦ୍ଯମଃ। ଅସ୍ମିନ୍ ନିପତିତେ ଵୀରେ ଭୂମୌ ଶସ୍ତ୍ରଭୃତାଂ ଵରେ
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭୂମିକୁ ପଡ଼ିଛି; ଚନ୍ଦ୍ର ଅନ୍ଧକାରରେ ଡୁବିଛି; ଚିତ୍ରଭାନୁର ଆଲୋକ ଶାନ୍ତ; ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ ଶେଷ ହୋଇଗଲା—ଏହି ବୀର, ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଛି।
କିଂ ଶେଷମିହଲୋକସ୍ଯ ଗତସତ୍ତ୍ଵସ୍ଯ ସମ୍ପ୍ରତି। ରଣେ ରାକ୍ଷସଶାର୍ଦୂଲେ ପ୍ରସୁପ୍ତ ଇଵ ପାଂସୁଷୁ
ଏବେ ଏହି ଜଗତରେ କ'ଣ ଅଛି, ଯାହାର ଜୀବନ ଚାଲିଗଲା, ଯେଉଁଠାରେ ଯୁଦ୍ଧର ଧୂଳିରେ ରାକ୍ଷସମାନେଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବାଘ ପରି ଶୋଇଛି?
ଧୃତିପ୍ରଵାଲଃ ପ୍ରସଭାଗ୍ର୍ଯପୁଷ୍ପ- ସ୍ତପୋବଲଃ ଶୌର୍ଯନିବଦ୍ଧମୂଲଃ। ରଣେ ମହାନ୍ ରାକ୍ଷସରାଜଵୃକ୍ଷଃ ସମ୍ମର୍ଦିତୋ ରାଘଵମାରୁତେନ
ଧୃତି ଯାହାର ଶାଖା, ତପସ୍ୟା ଯାହାର ଫୁଲ, ଶୌର୍ୟ ଯାହାର ଗଭୀର ମୂଳ, ସେ ରାକ୍ଷସରାଜଙ୍କ ବଡ଼ ଗଛକୁ ରାଘବଙ୍କ ପବନ ଭାଙ୍ଗିଦେଲା।
ତେଜୋଵିଷାଣଃ କୁଲଵଂଶଵଂଶଃ କୋପପ୍ରସାଦାପରଗାତ୍ରହସ୍ତଃ। ଇକ୍ଷ୍ଵାକୁସିଂହାଵଗୃହୀତଦେହଃ ସୁପ୍ତଃ କ୍ଷିତୌ ରାଵଣଗନ୍ଧହସ୍ତୀ
ତେଜର ସିଂଗ, ବଂଶ ପରମ୍ପରା, କ୍ରୋଧ ଓ କୃପା ଦେବା ହାତ, ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ସିଂହଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଧରାଯାଇଥିବା ଦେହ, ରାବଣ ଗନ୍ଧହସ୍ତୀ ଏବେ ଭୂମିରେ ଶୋଇଛି।
ପରାକ୍ରମୋତ୍ସାହଵିଜୃମ୍ଭିତାର୍ଚି- ର୍ନିଃଶ୍ଵାସଧୂମଃ ସ୍ଵବଲପ୍ରତାପଃ। ପ୍ରତାପଵାନ୍ ସଂଯତି ରାକ୍ଷସାଗ୍ନି- ର୍ନିର୍ଵାପିତୋ ରାମପଯୋଧରେଣ
ପ୍ରଭାବ ଓ ଉତ୍ସାହର ଅଗ୍ନି ପରି ତାପ, ଶ୍ୱାସ ଧୂଆଁ ପରି, ନିଜ ଶକ୍ତିର ଗର୍ବ—ଏହି ରାକ୍ଷସ ଅଗ୍ନି, ଯୁଦ୍ଧରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ରାମଙ୍କ ବର୍ଷାମେଘ ଦ୍ୱାରା ନିବାଉଯାଇଛି।
ସିଂହର୍କ୍ଷଲାଙ୍ଗୂଲକକୁଦ୍ଵିଷାଣଃ ପରାଭିଜିଦ୍ଗନ୍ଧନଗନ୍ଧଵାହଃ। ରକ୍ଷୋଵୃଷଶ୍ଚାପଲକର୍ଣଚକ୍ଷୁଃ କ୍ଷିତୀଶ୍ଵରଵ୍ଯାଘ୍ରହତୋଽଵସନ୍ନଃ
ସିଂହର ରେଶମାନ, ବୃଷଭର କୁହୁଡ଼, ଗଣ୍ଡର ସିଂଗ, ବିଜୟୀ ହାତୀର ଚାଳ, ଚଞ୍ଚଳ କାନ ଓ ଚକ୍ଷୁ, ରାକ୍ଷସ ବୃଷଭକୁ ରାଜାମାନେଙ୍କ ବାଘ ମାରିଦେଲେ।
ଵଦନ୍ତଂ ହେତୁମଦ୍ଵାକ୍ଯଂ ପରିଦୃଷ୍ଟାର୍ଥନିଶ୍ଚଯମ୍। ରାମଃ ଶୋକସମାଵିଷ୍ଟମିତ୍ଯୁଵାଚ ଵିଭୀଷଣମ୍
ଯେଉଁଠାରେ ବିଭୀଷଣ ଯୁକ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଦୃଢ଼ ତଥ୍ୟ ଉପସ୍ଥାପନ କରୁଥିଲେ, ଶୋକରେ ଡୁବିଥିବା ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ରାମ କହିଲେ।
ନାଯଂ ଵିନଷ୍ଟୋ ନିଶ୍ଚେଷ୍ଟଃ ସମରେ ଚଣ୍ଡଵିକ୍ରମଃ। ଅତ୍ଯୁନ୍ନତମହୋତ୍ସାହଃ ପତିତୋଽଯମଶଙ୍କିତଃ
ଏହେ ଅବଶ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହୋଇନାହିଁ, ନାହିଁ ନିଷ୍ପ୍ରାଣ; ଯୁଦ୍ଧରେ ଦାରୁଣ ଓ ଅତି ଉତ୍ସାହୀ, ସେ ଭୟ ଛାଡ଼ି ଏହିପରି ଭାବେ ପଡ଼ିଛି।
ନୈଵଂ ଵିନଷ୍ଟାଃ ଶୋଚନ୍ତେ କ୍ଷତ୍ରଧର୍ମଵ୍ଯଵସ୍ଥିତାଃ। ଵୃଦ୍ଧିମାଶଂସମାନା ଯେ ନିପତନ୍ତି ରଣାଜିରେ
ଯେମାନେ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ, ଯୁଦ୍ଧରେ ପଡ଼ି ମହିମା ଆଶା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଏଭଳି ଭାବେ ଶୋକ କରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଯେନ ସେନ୍ଦ୍ରାସ୍ତ୍ରଯୋ ଲୋକାସ୍ତ୍ରାସିତା ଯୁଧି ଧୀମତା। ତସ୍ମିନ୍ କାଲସମାଯୁକ୍ତେ ନ କାଲଃ ପରିଶୋଚିତୁମ୍
ଯିଏ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଦେବତାମାନେ ସହିତ ତିନି ଲୋକକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୟଭୀତ କରିଥିଲେ, ସେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ ଏବେ କାଳ ସହ ଏକତ୍ର ହୋଇଛନ୍ତି; ଏହି ସମୟ ତାଙ୍କୁ ନିମିତ୍ତେ ଶୋକ କରିବା ନୁହେଁ।
ନୈକାନ୍ତଵିଜଯୋ ଯୁଦ୍ଧେ ଭୂତପୂର୍ଵଃ କଦାଚନ। ପରୈର୍ଵା ହନ୍ଯତେ ଵୀରଃ ପରାନ୍ ଵା ହନ୍ତି ସଂଯୁଗେ
ଯୁଦ୍ଧରେ କେବେ ନିରପେକ୍ଷ ଜୟ ହୋଇନଥିଲା; ବୀର କିମ୍ବା ଅନ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରେ, କିମ୍ବା ସେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ମାରେ।
ଇଯଂ ହି ପୂର୍ଵୈଃ ସଂଦିଷ୍ଟା ଗତିଃ କ୍ଷତ୍ରିଯସମ୍ମତା। କ୍ଷତ୍ରିଯୋ ନିହତଃ ସଂଖ୍ଯେ ନ ଶୋଚ୍ଯ ଇତି ନିଶ୍ଚଯଃ
ପୂର୍ବଜମାନେ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କରିଥିବା, କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ସମ୍ମାନ କରୁଥିବା ଏହି ପଥ—ଯୁଦ୍ଧରେ ପଡ଼ିଥିବା କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କୁ ଶୋକ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ତଦେଵଂ ନିଶ୍ଚଯଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତତ୍ତ୍ଵମାସ୍ଥାଯ ଵିଜ୍ଵରଃ। ଯଦିହାନନ୍ତରଂ କାର୍ଯଂ କଲ୍ପ୍ଯଂ ତଦନୁଚିନ୍ତଯ
ଏହିପରି ନିଶ୍ଚିତ ଜାଣି, ସତ୍ୟକୁ ଧରି, ଶୋକ ଛାଡ଼ି, ଏଠାରେ ପରେ କଣ କରିବା ଉଚିତ୍, ତାହା ଭାବିବା।
ତମୁକ୍ତଵାକ୍ଯଂ ଵିକ୍ରାନ୍ତଂ ରାଜପୁତ୍ରଂ ଵିଭୀଷଣଃ। ଉଵାଚ ଶୋକସଂତପ୍ତୋ ଭ୍ରାତୁର୍ହିତମନନ୍ତରମ୍
ବିଭୀଷଣ, ଦୁଃଖରେ ଭାସ୍ମୀଭୂତ ହୋଇ, ସେଇ ପ୍ରବଳ ରାଜପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଭାଇଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଯୋଽଯଂ ଵିମର୍ଦେଷ୍ଵଵିଭଗ୍ନପୂର୍ଵଃ ସୁରୈଃ ସମସ୍ତୈରପି ଵାସଵେନ। ଭଵନ୍ତମାସାଦ୍ଯ ରଣେ ଵିଭଗ୍ନୋ ଵେଲାମିଵାସାଦ୍ଯ ଯଥା ସମୁଦ୍ରଃ
ଯିଏ ଆଗରୁ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରି ମଧ୍ୟ କେବେ ହାରିନଥିଲେ, ସେ ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧରେ ମୁହାଁ ଦେଇ ଭାଙ୍ଗିଗଲେ, ଯେପରି ସମୁଦ୍ର ତାର କୂଳକୁ ଛୁଇଁ ରୁକିଯାଏ।
ଅନେନ ଦତ୍ତାନି ଵନୀପକେଷୁ ଭୁକ୍ତାଶ୍ଚ ଭୋଗା ନିଭୃତାଶ୍ଚ ଭୃତ୍ଯାଃ। ଧନାନି ମିତ୍ରେଷୁ ସମର୍ପିତାନି ଵୈରାଣ୍ଯମିତ୍ରେଷୁ ଚ ଯାପିତାନି
ସେ ଅରଣ୍ୟବାସୀମାନେଙ୍କୁ ଦାନ ଦେଇଥିଲେ, ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରିଥିଲେ, ଚାକରମାନେଙ୍କୁ ଭଲଭାବେ ରଖିଥିଲେ; ଧନ ସମ୍ମିତ୍ରମାନେଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ, ଶତ୍ରୁମାନେ ସହିତ ଦ୍ୱେଷ ଧରିଥିଲେ।
ଏଷୋଽହିତାଗ୍ନିଶ୍ଚ ମହାତପାଶ୍ଚ ଵେଦାନ୍ତଗଃ କର୍ମସୁ ଚାଗ୍ର୍ଯଶୂରଃ। ଏତସ୍ଯ ଯତ୍ ପ୍ରେତଗତସ୍ଯ କୃତ୍ଯଂ ତତ୍ କର୍ତୁମିଚ୍ଛାମି ତଵ ପ୍ରସାଦାତ୍
ସେ ଶତ୍ରୁମାନେ ପାଇଁ ଅଗ୍ନି ଭଳି ଭୟଙ୍କର ଓ ମହାତପସ୍ବୀ ଥିଲେ, ବେଦରେ ପାରଙ୍ଗତ ଓ କାର୍ଯ୍ୟରେ ପ୍ରଥମ ଶୂର ଥିଲେ; ସେ ଚାଲିଗଲା ପରେ ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ, ତାହା ଆପଣଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହରେ କରିବାକୁ ଚାହେଁ।
ସ ତସ୍ଯ ଵାକ୍ଯୈଃ କରୁଣୈର୍ମହାତ୍ମା ସମ୍ବୋଧିତଃ ସାଧୁ ଵିଭୀଷଣେନ। ଆଜ୍ଞାପଯାମାସ ନରେନ୍ଦ୍ରସୂନୁଃ ସ୍ଵର୍ଗୀଯମାଧାନମଦୀନସତ୍ତ୍ଵଃ
ବିଭୀଷଣଙ୍କ କରୁଣାମୟ କଥାରେ ଉଦ୍ବୋଧିତ ହୋଇ, ମହାତ୍ମା ରାଜପୁତ୍ର ଅଦମ୍ୟ ଆତ୍ମା ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ କ୍ରିୟା କରିବାକୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ।
ମରଣାନ୍ତାନି ଵୈରାଣି ନିର୍ଵୃତ୍ତଂ ନଃ ପ୍ରଯୋଜନମ୍। କ୍ରିଯତାମସ୍ଯ ସଂସ୍କାରୋ ମମାପ୍ଯେଷ ଯଥା ତଵ
ମୃତ୍ୟୁ ସହିତ ଦ୍ୱେଷ ଶେଷ ହୋଇଯାଏ; ଆମର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ ହୋଇଛି। ତାଙ୍କର ଶବସଂସ୍କାର କରାଯାଉ; ମୋରଟିଏ ମଧ୍ୟ ତୁମର ଭଳି ହେଉ।
thumb|ଦଶାଧିକଶତତମଃ ସର୍ଗଃ ଶ୍ରୂଯତାମ୍|center ଶ୍ରୀମଦ୍ଵାଲ୍ମୀକିଯରାମାଯଣେ ଯୁଦ୍ଧକାଣ୍ଡେ ଦଶାଧିକଶତତମଃ ସର୍ଗଃ ॥୬-
ଶ୍ରୀମଦ୍ ବାଲ୍ମୀକି ରାମାୟଣର ଯୁଦ୍ଧକାଣ୍ଡର ଏହି ଏକଶଏ ଦଶମ ଅଧ୍ୟାୟ ଏବେ ଶୁଣନ୍ତୁ।
ରାଵଣଂ ନିହତଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ରାଘଵେଣ ମହାତ୍ମନା। ଅନ୍ତଃପୁରାଦ୍ ଵିନିଷ୍ପେତୂ ରାକ୍ଷସ୍ଯଃ ଶୋକକର୍ଶିତାଃ
ମହାତ୍ମା ରାଘବଙ୍କ ହାତରେ ରାବଣ ବଧ ହେବାର ଖବର ଶୁଣି, ଦୁଃଖରେ ଶୋଷିତ ରାକ୍ଷସୀମାନେ ଅନ୍ତଃପୁରରୁ ବାହାରିଲେ।