ଫୁଲ୍ଲନାନାତରୁଗଣଂ ସମୁତ୍ପାଟ୍ଯ ମହାବଲଃ। ଗୃହୀତ୍ଵା ହରିଶାର୍ଦୂଲୋ ହସ୍ତାଭ୍ଯାଂ ସମତୋଲଯତ୍
ବହୁତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହନୁମାନ୍ ଫୁଲେଇଥିବା ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଗଛଗୁଡ଼ିକୁ ଉପଡ଼ି, ପାହାଡ଼ର ଶିଖରକୁ ଦୁଇ ହାତରେ ଧରି ସମତୁଳିତ କଲେ।
ସ ନୀଲମିଵ ଜୀମୂତଂ ତୋଯପୂର୍ଣଂ ନଭସ୍ତଲାତ୍। ଉତ୍ପପାତ ଗୃହୀତ୍ଵା ତୁ ହନୂମାନ୍ ଶିଖରଂ ଗିରେଃ
ହନୁମାନ୍ ପାହାଡ଼ର ଶିଖରକୁ ଧରି, ଆକାଶରୁ ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଗାଢ଼ ନୀଳ ମେଘ ଭଳି ଉଡ଼ିଗଲେ।
ସମାଗମ୍ଯ ମହାଵେଗଃ ସଂନ୍ଯସ୍ଯ ଶିଖରଂ ଗିରେଃ। ଵିଶ୍ରମ୍ଯ କିଂଚିଦ୍ଧନୁମାନ୍ ସୁଷେଣମିଦମବ୍ରଵୀତ୍
ବେଗରେ ଆସି, ପାହାଡ଼ର ଶିଖରକୁ ଭୂମିରେ ରଖି, ହନୁମାନ୍ କିଛି ଖଣ୍ଡ ଶାନ୍ତି ନେଲେ ଏବଂ ସୁଷେଣଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଔଷଧୀର୍ନାଵଗଚ୍ଛାମି ତା ଅହଂ ହରିପୁଙ୍ଗଵ। ତଦିଦଂ ଶିଖରଂ କୃତ୍ସ୍ନଂ ଗିରେସ୍ତସ୍ଯାହୃତଂ ମଯା
ହେ ବନରାଜ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ସେଉଁଠି ଔଷଧିଗୁଡ଼ିକୁ ଚିହ୍ନିପାରିଲିନି, ତେଣୁ ମୁଁ ସମଗ୍ର ପାହାଡ଼ର ଏହି ଶିଖରକୁ ଆଣିଛି।
ଏଵଂ କଥଯମାନଂ ତୁ ପ୍ରଶସ୍ଯ ପଵନାତ୍ମଜମ୍। ସୁଷେଣୋ ଵାନରଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ଜଗ୍ରାହୋତ୍ପାଟ୍ଯ ଚୌଷଧୀଃ
ଏପରି କହୁଥିବା ବେଳେ, ବନରାଜ ସୁଷେଣ, ପବନପୁତ୍ର ହନୁମାନ୍ଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରି, ଔଷଧିଗୁଡ଼ିକୁ ଉପଡ଼ି ନେଲେ।
ଵିସ୍ମିତାସ୍ତୁ ବଭୂଵୁସ୍ତେ ସର୍ଵେ ଵାନରପୁଙ୍ଗଵାଃ। ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୁ ହନୁମତ୍କର୍ମ ସୁରୈରପି ସୁଦୁଷ୍କରମ୍
ହନୁମାନ୍ଙ୍କ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ, ଯାହା ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ଦେଖି ସମସ୍ତ ବନରାଜ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେଲେ।
ତତଃ ସଂକ୍ଷୋଦଯିତ୍ଵା ତାମୋଷଧୀଂ ଵାନରୋତ୍ତମଃ। ଲକ୍ଷ୍ମଣସ୍ଯ ଦଦୌ ନସ୍ତଃ ସୁଷେଣଃ ସୁମହାଦ୍ଯୁତିଃ
ତାପରେ, ସୁଷେଣ, ବନରାଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସବୁଠାରୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଔଷଧିକୁ ଚୁଣି ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରି, ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ନିକଟରେ ରଖିଦେଲେ।
ସଶଲ୍ଯଃ ସ ସମାଘ୍ରାଯ ଲକ୍ଷ୍ମଣଃ ପରଵୀରହା। ଵିଶଲ୍ଯୋ ଵିରୁଜଃ ଶୀଘ୍ରମୁଦତିଷ୍ଠନ୍ମହୀତଲାତ୍
ତୀରରେ ବେଧିତ ଥିବା ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଏହି ଔଷଧି ଘ୍ରାଣ କରି, ତୁରନ୍ତ ଆଘାତ ଓ ବେଦନାରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇ, ଭୂମିରୁ ଉଠିବାକୁ ସମର୍ଥ ହେଲେ।
ତମୁତ୍ଥିତଂ ତୁ ହରଯୋ ଭୂତଲାତ୍ ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ଲକ୍ଷ୍ମଣମ୍। ସାଧୁସାଧ୍ଵିତି ସୁପ୍ରୀତା ଲକ୍ଷ୍ମଣଂ ପ୍ରତ୍ଯପୂଜଯନ୍
ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଭୂମିରୁ ଉଠୁଥିବା ଦେଖି, ବନରାଜମାନେ ଖୁସିରେ 'ଭଲ କଲେ! ଭଲ କଲେ!' ବୋଲି ଉଲ୍ଲାସରେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ।
ଏହ୍ଯେହୀତ୍ଯବ୍ରଵୀଦ୍ ରାମୋ ଲକ୍ଷ୍ମଣଂ ପରଵୀରହା। ସସ୍ଵଜେ ଗାଢମାଲିଙ୍ଗଯ ବାଷ୍ପପର୍ଯାକୁଲେକ୍ଷଣଃ
ଶତ୍ରୁସଂହାରୀ ରାମ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ 'ଆସ, ଆସ!' ବୋଲି ଡାକି, ଦୃଢ଼ଭାବେ ବାହୁପାଶରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ଅଶ୍ରୁରେ ଭରିଗଲା।
ଅବ୍ରଵୀଚ୍ଚ ପରିଷ୍ଵଜ୍ଯ ସୌମିତ୍ରିଂ ରାଘଵସ୍ତଦା। ଦିଷ୍ଟ୍ଯା ତ୍ଵାଂ ଵୀର ପଶ୍ଯାମି ମରଣାତ୍ ପୁନରାଗତମ୍
ତାପରେ ରାଘବ, ସୌମିତ୍ରିଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି କହିଲେ, 'ହେ ବୀର, ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ମୁଁ ତୁମକୁ ମୃତ୍ୟୁରୁ ଫେରି ଦେଖୁଛି।'
ନହି ମେ ଜୀଵିତେନାର୍ଥଃ ସୀତଯା ଚ ଜଯେନ ଵା। କୋ ହି ମେ ଜୀଵିତେନାର୍ଥସ୍ତ୍ଵଯି ପଞ୍ଚତ୍ଵମାଗତେ
ମୋ ପାଇଁ ଜୀବନ, ସୀତା ବା ଜୟର କୌଣସି ଅର୍ଥ ନାହିଁ; ତୁମେ ନ ଥିଲେ, ମୋ ପାଇଁ ଜୀବନ କିଏଁ ଦରକାର?
ଇତ୍ଯେଵଂ ବ୍ରୁଵତସ୍ତସ୍ଯ ରାଘଵସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ। ଖିନ୍ନଃ ଶିଥିଲଯା ଵାଚା ଲକ୍ଷ୍ମଣୋ ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍
ଏପରି ମହାତ୍ମା ରାଘବ ଦୁଃଖରେ, କମ୍ପିତ କଣ୍ଠରେ କହୁଥିବା ବେଳେ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ତାଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ତାଂ ପ୍ରତିଜ୍ଞାଂ ପ୍ରତିଜ୍ଞାଯ ପୁରା ସତ୍ଯପରାକ୍ରମ। ଲଘୁଃ କଶ୍ଚିଦିଵାସତ୍ତ୍ଵୋ ନୈଵଂ ତ୍ଵଂ ଵକ୍ତୁମର୍ହସି
ପୂର୍ବେ ଯେଉଁ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଦେଇଛ, ତୁମେ ଅଦମ୍ୟ ପ୍ରାକ୍ରମୀ, ଏଭଳି ଦୁର୍ବଳ ମନର ଲୋକ ଭଳି କଥା କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ନହି ପ୍ରତିଜ୍ଞାଂ କୁର୍ଵନ୍ତି ଵିତଥାଂ ସତ୍ଯଵାଦିନଃ। ଲକ୍ଷଣଂ ହି ମହତ୍ତ୍ଵସ୍ଯ ପ୍ରତିଜ୍ଞାପରିପାଲନମ୍
ଯେଉଁମାନେ ସତ୍ୟ କଥା କହନ୍ତି, ସେମାନେ କେବେ ମିଥ୍ୟା ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରନ୍ତି ନାହିଁ; ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପାଳନ କରିବା ହେଉଛି ମହତ୍ତ୍ୱର ଚିହ୍ନ।
ନୈରାଶ୍ଯମୁପଗନ୍ତୁଂ ଚ ନାଲଂ ତେ ମତ୍କୃତେଽନଘ। ଵଧେନ ରାଵଣସ୍ଯାଦ୍ଯ ପ୍ରତିଜ୍ଞାମନୁପାଲଯ
ମୋ ପାଇଁ ତୁମେ ନିରାଶାକୁ ଆଶ୍ରୟ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ହେ ନିର୍ମଳ; ଆଜି ରାବଣଙ୍କୁ ବଧ କରି, ତୁମ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପୂରଣ କର।
ନ ଜୀଵନ୍ ଯାସ୍ଯତେ ଶତ୍ରୁସ୍ତଵ ବାଣପଥଂ ଗତଃ। ନର୍ଦତସ୍ତୀକ୍ଷ୍ଣଦଂଷ୍ଟ୍ରସ୍ଯ ସିଂହସ୍ଯେଵ ମହାଗଜଃ
ତୁମ ତୀରର ଆଗରେ ଯିଏ ଶତ୍ରୁ ଆସିଛି, ସେ କେବେ ଜୀବନ୍ତ ରହିପାରିବେ ନାହିଁ; ଯେପରି ଦାଢ଼ ଧାରି ଦହାଡ଼ୁଥିବା ସିଂହ ଆଗରେ ବଡ଼ ହାତୀ ରକ୍ଷା ପାଏ ନାହିଁ।
ଅହଂ ତୁ ଵଧମଚ୍ଛାମି ଶୀଘ୍ରମସ୍ଯ ଦୁରାତ୍ମନଃ। ଯାଵଦସ୍ତଂ ନ ଯାତ୍ଯେଷ କୃତକର୍ମା ଦିଵାକରଃ
ମୁଁ ଚାହେଁ ଏହି ଦୁଷ୍ଟର ଶୀଘ୍ର ବିନାଶ ହେଉ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ସମାପ୍ତ କରି ଅସ୍ତ ହେଉନି।
ଯଦି ଵଧମିଚ୍ଛସି ରାଵଣସ୍ଯ ସଂଖ୍ଯେ ଯଦି ଚ କୃତାଂ ହି ତଵେଚ୍ଛସି ପ୍ରତିଜ୍ଞାମ୍। ଯଦି ତଵ ରାଜସୁତାଭିଲାଷ ଆର୍ଯ କୁରୁ ଚ ଵଚୋ ମମ ଶୀଘ୍ରମଦ୍ଯ ଵୀର
ଯଦି ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧରେ ରାବଣଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ଚାହୁଁଛ, ଯଦି ତୁମର ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପୂରଣ ହେଉ ବୋଲି ଚାହୁଁଛ, ଯଦି ରାଜାଙ୍କର କନ୍ୟାକୁ ପାଇବାକୁ ଆଶା କରୁଛ, ମହାନୁଭାବ, ତେବେ ଏହି ଦିନେ ମୋ କଥା ଶୀଘ୍ର କର, ବୀର।
thumb|ଦ୍ଵ୍ଯଧିକଶତତମଃ ସର୍ଗଃ ଶ୍ରୂଯତାମ୍|center ଶ୍ରୀମଦ୍ଵାଲ୍ମୀକିଯରାମାଯଣେ ଯୁଦ୍ଧକାଣ୍ଡେ ଦ୍ଵ୍ଯଧିକଶତତମଃ ସର୍ଗଃ ॥୬-
ଶୁଣ, ଏହା ହେଉଛି ଶତ ଦୁଇ ନମ୍ବର ସର୍ଗ।
ଲକ୍ଷ୍ମଣେନ ତୁ ତଦ୍ ଵାକ୍ଯମୁକ୍ତଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ ରାଘଵଃ। ସଂଦଧେ ପରଵୀରଘ୍ନୋ ଧନୁରାଦାଯ ଵୀର୍ଯଵାନ୍
ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଶତ୍ରୁବିରୋଧୀ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଘବ ଧନୁଷ ଉଠାଇଲେ।
ରାଵଣାଯ ଶରାନ୍ ଘୋରାନ୍ ଵିସସର୍ଜ ଚମୂମୁଖେ। ଅଥାନ୍ଯଂ ରଥମାସ୍ଥାଯ ରାଵଣୋ ରାକ୍ଷସାଧିପଃ
ସେ ରାବଣଙ୍କୁ ସେନା ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ବାଣ ଛାଡିଲେ; ତାପରେ ରାକ୍ଷସମାନ୍ୟ ରାବଣ ଅନ୍ୟ ଗଡ଼ିରେ ଚଢ଼ିଲେ।
ଅଭ୍ଯଧାଵତ କାକୁତ୍ସ୍ଥଂ ସ୍ଵର୍ଭାନୁରିଵ ଭାସ୍କରମ୍। ଦଶଗ୍ରୀଵୋ ରଥସ୍ଥସ୍ତୁ ରାମଂ ଵଜ୍ରୋପମୈଃ ଶରୈଃ। ଆଜଘାନ ମହାଶୈଲଂ ଧାରାଭିରିଵ ତୋଯଦଃ
ଦଶମୁଖୀ ରାବଣ ଗଡ଼ିରେ ଦଢ଼ି ରହି, କାକୁତ୍ସ୍ଥଙ୍କୁ ରାହୁ ଯେମିତି ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଆକ୍ରମଣ କରେ, ସେମିତି ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ; ତାପରେ ବଜ୍ର ସମାନ ବାଣରେ ରାମଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ, ଯେପରି ମେଘ ଝରଣାରେ ବଡ଼ ପାହାଡ଼କୁ ଆଘାତ କରେ।
ଦୀପ୍ତପାଵକସଂକାଶୈଃ ଶରୈଃ କାଞ୍ଚନଭୂଷଣୈଃ। ଅଭ୍ଯଵର୍ଷଦ୍ ରଣେ ରାମୋ ଦଶଗ୍ରୀଵଂ ସମାହିତଃ
ରାମ ଏକାଗ୍ର ହୋଇ, ସୁନାର ଗହନା ପିନ୍ଧିଥିବା ଅଗ୍ନି ସମାନ ତେଜସ୍ବୀ ବାଣରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦଶମୁଖୀ ଉପରେ ବର୍ଷା କଲେ।
ଭୂମୌ ସ୍ଥିତସ୍ଯ ରାମସ୍ଯ ରଥସ୍ଥସ୍ଯ ସ ରକ୍ଷସଃ। ନ ସମଂ ଯୁଦ୍ଧମିତ୍ଯାହୁର୍ଦେଵଗନ୍ଧର୍ଵକିଂନରାଃ
ଦେବ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ କିନ୍ନରମାନେ କହିଲେ— ରାମ ଭୂମିରେ ଓ ରାକ୍ଷସ ଗଡ଼ିରେ ଥିବାରୁ ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ସମାନ ନୁହେଁ।
ତତୋ ଦେଵଵରଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତେଷାଂ ଵଚୋଽମୃତମ୍। ଆହୂଯ ମାତଲିଂ ଶକ୍ରୋ ଵଚନଂ ଚେଦମବ୍ରଵୀତ୍
ତାପରେ ଦେବମାନ୍ୟ ସ୍ରେଷ୍ଠ ଶ୍ରୀମାନ୍ ଇନ୍ଦ୍ର, ସେମାନଙ୍କର ମଧୁର କଥା ଶୁଣି, ମାତଳିଙ୍କୁ ଡାକି ଏହି କଥା କହିଲେ।
ରଥେନ ମମ ଭୂମିଷ୍ଠଂ ଶୀଘ୍ରଂ ଯାହି ରଘୂତ୍ତମମ୍। ଆହୂଯ ଭୂତଲଂ ଯାତ କୁରୁ ଦେଵହିତଂ ମହତ୍
ମୋର ଗଡ଼ି ନେଇ ଭୂମିରେ ଦଢ଼ିଥିବା ରଘୁବଂଶୀଙ୍କ ପାଖକୁ ଶୀଘ୍ର ଯାଅ; ପୃଥିବୀକୁ ଅବତରି ଦେବମାନେ ପାଇଁ ଏହି ବଡ଼ କାମ କର।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତୋ ଦେଵରାଜେନ ମାତଲିର୍ଦେଵସାରଥିଃ। ପ୍ରଣମ୍ଯ ଶିରସା ଦେଵଂ ତତୋ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍
ଦେବରାଜଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଦେବମାନେ ରଥଚାଳକ ମାତଳି ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଦେବଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ପରେ କହିଲେ—
ଶୀଘ୍ରଂ ଯାସ୍ଯାମି ଦେଵେନ୍ଦ୍ର ସାରଥ୍ଯଂ ଚ କରୋମ୍ଯହମ୍। ତତୋ ହଯୈଶ୍ଚ ସଂଯୋଜ୍ଯ ହରିତୈଃ ସ୍ଯନ୍ଦନୋତ୍ତମମ୍
ହେ ଦେବେନ୍ଦ୍ର, ମୁଁ ଶୀଘ୍ର ଯିବି ଓ ରଥ ଚଳାଇବି; ତାପରେ ହରିତ ଘୋଡ଼ା ଲଗାଇ ଅତି ଉତ୍ତମ ଗଡ଼ି ତୟାରି କଲେ।
ତତଃ କାଞ୍ଚନଚିତ୍ରାଙ୍ଗଃ କିଙ୍କିଣୀଶତଭୂଷିତଃ। ତରୁଣାଦିତ୍ଯସଂକାଶୋ ଵୈଦୂର୍ଯମଯକୂବରଃ। ସଦଶ୍ଵୈଃ କାଞ୍ଚନାପୀଡୈର୍ଯୁକ୍ତଃ ଶ୍ଵେତପ୍ରକୀର୍ଣକୈଃ
ତାପରେ ସୁନା ଓ ନନା ପ୍ରକାର ଆଳଙ୍କାରରେ ସଜିଥିବା, ଶତ ଶତ ଘଣ୍ଟି ଲାଗିଥିବା, ତରୁଣ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମାନ ତେଜସ୍ବୀ, ବୈଦୂର୍ୟ ମଣିର ଦଣ୍ଡ ଥିବା, ସୁନା ମୁଣ୍ଡ ଓ ଧଳା ଖୁର ଥିବା ଅତି ଉତ୍ତମ ଘୋଡ଼ା ଯୋଗାଯୋଗି ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଗଡ଼ି ଦେଖାଗଲା।