ରସୈଃ ଶୃଙ୍ଗାରକରୁଣହାସ୍ଯରୌଦ୍ରଭଯାନକୈଃ । ଵୀରାଦିଭୀ ରସୈର୍ଯୁକ୍ତଂ କାଵ୍ଯମେତଦଗାଯତାମ୍ ॥୧-୪-
ଏହି କବିତା ରାଗ, କରୁଣା, ହାସ୍ୟ, କ୍ରୋଧ, ଭୟ, ବୀରତା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ରସରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ; ସେମାନେ ଏହାକୁ ଗାଇଲେ।
ତୌ ତୁ ଗାନ୍ଧର୍ଵତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞୌ ସ୍ଥାନମୂର୍ଚ୍ଛନକୋଵିଦୌ । ଭ୍ରାତରୌ ସ୍ଵରସମ୍ପନ୍ନୌ ଗନ୍ଧର୍ଵାଵିଵ ରୂପିଣୌ ॥୧-୪-
ଦୁଇ ଭାଇ ଗାନ୍ଧର୍ବ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପ୍ରବୀଣ, ସ୍ଥାନ ଓ ମୂର୍ଚ୍ଛନାରେ ଦକ୍ଷ, ମଧୁର ସ୍ୱର ଥିବା, ଦେଖିବାକୁ ଗାନ୍ଧର୍ବ ପରି ଲାଗୁଥିଲେ।
ରୂପଲକ୍ଷଣସମ୍ପନ୍ନୌ ମଧୁରସ୍ଵରଭାଷିଣୌ । ବିମ୍ବାଦିଵୋତ୍ଥିତୌ ବିମ୍ବୌ ରାମଦେହାତ୍ ତଥାପରୌ ॥୧-୪-
ସୁନ୍ଦର ଓ ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣ ଥିବା, ମଧୁର ସ୍ୱରରେ କଥା କରୁଥିବା, ଦୁଇ ଜଣ ରାମଙ୍କ ଦେହରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଦୁଇଟି ପ୍ରତିମା ପରି ଲାଗୁଥିଲେ।
ତୌ ରାଜପୁତ୍ରୌ କାର୍ତ୍ସ୍ନ୍ଯେନ ଧର୍ମ୍ଯମାଖ୍ଯାନମୁତ୍ତମମ୍ । ଵାଚୋଵିଧେଯଂ ତତ୍ସର୍ଵଂ କୃତ୍ଵା କାଵ୍ଯମନିନ୍ଦିତୌ ॥୧-୪-
ଦୁଇ ରାଜପୁତ୍ର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଧର୍ମମୟ ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କଥାକୁ ଅନ୍ତର୍ଗତ କରି, ଶୁଦ୍ଧ ଉଚ୍ଚାରଣରେ ସମସ୍ତ କବିତା ପଢିଲେ।
ଋଷୀଣାଂ ଚ ଦ୍ଵିଜାତୀନାଂ ସାଧୂନାଂ ଚ ସମାଗମେ । ଯଥୋପଦେଶଂ ତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞୌ ଜଗତୁଃ ସୁସମାହିତୌ ॥୧-୪-
ଋଷି, ଦ୍ୱିଜାତି ଓ ସାଧୁମାନେ ଏକଠା ହେଲେ; ତାଙ୍କ ଉପଦେଶ ଅନୁସାରେ, ତତ୍ତ୍ୱଜ୍ଞ ଦୁଇ ଭାଇ ଏହି କବିତାକୁ ଏକାଗ୍ର ମନରେ ଗାଇଲେ।
ମହାତ୍ମାନୌ ମହାଭାଗୌ ସର୍ଵଲକ୍ଷଣଲକ୍ଷିତୌ । ତୌ କଦାଚିତ୍ ସମେତାନାମୃଷୀଣାଂ ଭାଵିତାତ୍ମନାମ୍ ॥୧-୪-
ମହାତ୍ମା ଓ ମହାଭାଗ୍ୟବାନ, ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣ ଥିବା, ଦୁଇ ଭାଇ କେବେ ଏକ ସମୟରେ ଶୁଦ୍ଧ ମନ ଥିବା ଋଷିମାନେ ଏକଠା ହେଲେ।
ମଧ୍ଯେ ସଭଂ ସମୀପସ୍ଥାଵିଦଂ କାଵ୍ଯମଗାଯତାମ୍ । ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ମୁନଯଃ ସର୍ଵେ ବାଷ୍ପପର୍ଯାକୁଲେକ୍ଷଣାଃ ॥୧-୪-
ସଭାର ମଧ୍ୟରେ, ସମୀପରେ ଦଉଁ ଭାଇ ଏହି କବିତା ଗାଇଲେ; ଶୁଣି ମୁନିମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଅଶ୍ରୁରେ ଭରିଗଲା।
ସାଧୁ ସାଧ୍ଵିତି ତାଵୂଚୁଃ ପରଂ ଵିସ୍ମଯମାଗତାଃ । ତେ ପ୍ରୀତମନସଃ ସର୍ଵେ ମୁନଯୋ ଧର୍ମଵତ୍ସଲାଃ ॥୧-୪-
ସମସ୍ତ ମୁନିମାନେ 'ସାଧୁ! ସାଧୁ!' ବୋଲି ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ ପ୍ରଶଂସା କଲେ; ତାଙ୍କ ହୃଦୟ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇଗଲା।
ପ୍ରଶଶଂସୁଃ ପ୍ରଶସ୍ତଵ୍ଯୌ ଗାଯମାନୌ କୁଶୀଲଵୌ । ଅହୋ ଗୀତସ୍ଯ ମାଧୁର୍ଯଂ ଶ୍ଲୋକାନାଂ ଚ ଵିଶେଷତଃ ॥୧-୪-
ଗାୟକ ଦୁଇଜଣ କୁଶୀଳବଙ୍କୁ ସମସ୍ତେ ପ୍ରଶଂସା କରିଲେ, କହିଲେ—‘ଆହା, ଏହି ଗୀତର ମାଧୁର୍ୟ କେତେ ଅଦ୍ଭୁତ! ଶ୍ଲୋକଗୁଡିକ ବିଶେଷ ଭାବରେ ମନକୁ ଆକର୍ଷିତ କରେ।’
ଚିରନିର୍ଵୃତ୍ତମପ୍ଯେତତ୍ ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷମିଵ ଦର୍ଶିତମ୍ । ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ତାଵୁଭୌ ସୁଷ୍ଠୁ ତଥାଭାଵମଗାଯତାମ୍ ॥୧-୪-
ଏହି ଘଟଣାଗୁଡିକ ବହୁଦିନ ପୂର୍ବରୁ ଘଟିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏମିତି ଉପସ୍ଥାପନ କରାଯାଇଥିଲା ଯେ, ଦେଖୁଥିବା ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ଲାଗିଲା; ଦୁଇଜଣ ଗାୟକ ଏହି କଥାକୁ ସୁନ୍ଦର ଭାବେ ଗାଇଥିଲେ।