ଲକ୍ଷ୍ମଣେନ୍ଦ୍ରଜିତୌ ଵୀରୌ ମହାବଲଶରାସନୌ। ଅନ୍ଯୋନ୍ଯଂ ଜଘ୍ନତୁର୍ଵୀରୌ ଵିଶିଖୈର୍ଭୀମଵିକ୍ରମୌ
ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଜିତ, ଦୁହେଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁର୍ଧର ବୀର, ଭୟଙ୍କର ପ୍ରତାପ ଦେଖାଇ ଏକାପରେକ ତୀର ଚଳାଇ ଆକ୍ରମଣ କରୁଥିଲେ।
ତତଃ ଶୋଣିତଦିଗ୍ଧାଙ୍ଗୌ ଲକ୍ଷ୍ମଣେନ୍ଦ୍ରଜିତାଵୁଭୌ। ରଣେ ତୌ ରେଜତୁର୍ଵୀରୌ ପୁଷ୍ପିତାଵିଵ କିଂଶୁକୌ
ତାପରେ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଜିତ, ଦୁହେଁଙ୍କ ଦେହ ରକ୍ତରେ ଲିପ୍ତ ହୋଇ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଦୁଇଟି ଫୁଲିଥିବା କିମ୍ଶୁକ ଗଛ ପରି ଚମକୁଥିଲେ।
ତୌ ପରସ୍ପରମଭ୍ଯେତ୍ଯ ସର୍ଵଗାତ୍ରେଷୁ ଧନ୍ଵିନୌ। ଘୋରୈର୍ଵିଵ୍ଯଧତୁର୍ବାଣୈଃ କୃତଭାଵାଵୁଭୌ ଜଯେ
ସେଇ ଦୁଇ ଧନୁର୍ଧର, ଏକାପରେକ ନିକଟକୁ ଆସି, ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରେ ଭୟଙ୍କର ତୀର ଚଳାଇ ଆକ୍ରମଣ କରୁଥିଲେ, ଦୁହେଁ ଜୟ ପାଇଁ ଏକାଗ୍ର ଥିଲେ।
ତତଃ ସମରକୋପେନ ସଂଯୁତୋ ରାଵଣାତ୍ମଜଃ। ଵିଭୀଷଣଂ ତ୍ରିଭିର୍ବାଣୈର୍ଵିଵ୍ଯାଧ ଵଦନେ ଶୁଭେ
ତାପରେ, ଯୁଦ୍ଧର କ୍ରୋଧରେ ଭରିଯାଇଥିବା ରାବଣଙ୍କ ପୁଅ ତିନିଟି ତୀରରେ ବିଭୀଷଣଙ୍କ ମୁହଁରେ ଆଘାତ କଲେ।
ଅଯୋମୁଖୈସ୍ତ୍ରିଭିର୍ଵିଦ୍ଧ୍ଵା ରାକ୍ଷସେନ୍ଦ୍ରଂ ଵିଭୀଷଣମ୍। ଏକୈକେନାଭିଵିଵ୍ଯାଧ ତାନ୍ ସର୍ଵାନ୍ ହରିଯୂଥପାନ୍
ତିନିଟି ଲୋହା ମୁଣ୍ଡିଆ ତୀରରେ ରାକ୍ଷସମୁକ୍ତି ବିଭୀଷଣଙ୍କୁ ବିଦ୍ଧ କରି, ସେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ବନରାଜ ନାୟକଙ୍କୁ ଗୋଟିଏ ତୀରରେ ଆଘାତ କଲେ।
ତସ୍ମୈ ଦୃଢତରଂ କ୍ରୁଦ୍ଧୋ ଜଘାନ ଗଦଯା ହଯାନ୍। ଵିଭୀଷଣୋ ମହାତେଜା ରାଵଣେଃ ସ ଦୁରାତ୍ମନଃ
ଏହାରେ, ବିଭୀଷଣ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ରାବଣଙ୍କ ଦୁଷ୍ଟ ପୁଅଙ୍କ ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ତାଙ୍କ ଗଦାରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଆଘାତ କଲେ।
ସ ହତାଶ୍ଵାଦଵପ୍ଲୁତ୍ଯ ରଥାନ୍ନିହତସାରଥେଃ। ଅଥ ଶକ୍ତିଂ ମହାତେଜାଃ ପିତୃଵ୍ଯାଯ ମୁମୋଚ ହ
ଘୋଡ଼ା ଓ ରଥଚାଳକ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବା ପରେ, ଇନ୍ଦ୍ରଜିତ ରଥରୁ ଲାଫି ପଡ଼ି, ଶକ୍ତି ଅସ୍ତ୍ରକୁ ତାଙ୍କ ପିସା ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ।
ତାମାପତନ୍ତୀଂ ସମ୍ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ସୁମିତ୍ରାନନ୍ଦଵର୍ଧନଃ। ଚିଚ୍ଛେଦ ନିଶିତୈର୍ବାଣୈର୍ଦଶଧାପାତଯଦ୍ ଭୁଵି
ସେଇ ଶକ୍ତି ଅସ୍ତ୍ର ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ସୁମିତ୍ରାନନ୍ଦନ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀରରେ ଏହାକୁ ଦଶଟି ଖଣ୍ଡରେ କାଟି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଦେଲେ।
ତସ୍ମୈ ଦୃଢଧନୁଃ କ୍ରୁଦ୍ଧୋ ହତାଶ୍ଵାଯ ଵିଭୀଷଣଃ। ଵଜ୍ରସ୍ପର୍ଶସମାନ୍ ପଞ୍ଚ ସସର୍ଜୋରସି ମାର୍ଗଣାନ୍
ଘୋଡ଼ାମାନେ ମରିଯିବାରେ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ଦୃଢ଼ ଧନୁଷଧାରୀ ବିଭୀଷଣ ତାଙ୍କ ଚେଷ୍ଟା ଉପରେ ବଜ୍ର ସମାନ ପାଞ୍ଚଟି ତୀର ଛାଡ଼ିଲେ।
ତେ ତସ୍ଯ କାଯଂ ଭିତ୍ତ୍ଵା ତୁ ରୁକ୍ମପୁଙ୍ଖା ନିମିତ୍ତଗାଃ। ବଭୂଵୁର୍ଲୋହିତାଦିଗ୍ଧା ରକ୍ତା ଇଵ ମହୋରଗାଃ
ସେଇ ସୁନା ମୁଣ୍ଡିଆ ତୀରମାନେ ତାଙ୍କ ଶରୀରକୁ ଭେଦି, ରକ୍ତରେ ରଙ୍ଗିଯାଇ, ବଡ଼ ଲାଲ୍ ସାପ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ସ ପିତୃଵ୍ଯସ୍ଯ ସଂକ୍ରୁଦ୍ଧ ଇନ୍ଦ୍ରଜିଚ୍ଛରମାଦଦେ। ଉତ୍ତମଂ ରକ୍ଷସାଂ ମଧ୍ଯେ ଯମଦତ୍ତଂ ମହାବଲଃ
ତେବେ, ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ରଜିତ୍, ତାଙ୍କ ପିତୃବ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଖି କ୍ରୋଧିତ ହେଇ, ଯମ ଦେବତା ଦେଇଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନୁଷ୍ ଉଠାଇଲେ।
ତଂ ସମୀକ୍ଷ୍ଯ ମହାତେଜା ମହେଷୁଂ ତେନ ସଂହିତମ୍। ଲକ୍ଷ୍ମଣୋଽପ୍ଯାଦଦେ ବାଣମନ୍ଯଦ୍ ଭୀମପରାକ୍ରମଃ
ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁଷ୍ ଦେଖି, ଭୟଙ୍କର ପ୍ରତାପରେ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ମଧ୍ୟ ଏକ ଅନ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାଣ ଉଠାଇଲେ।
କୁବେରେଣ ସ୍ଵଯଂ ସ୍ଵପ୍ନେ ଯଦ୍ ଦତ୍ତମମିତାତ୍ମନା। ଦୁର୍ଜଯଂ ଦୁର୍ଵିଷହ୍ଯଂ ଚ ସେନ୍ଦ୍ରୈରପି ସୁରାସୁରୈଃ
ଏହି ବାଣଟି, କୁବେର ନିଜେ ଏକ ସ୍ଵପ୍ନରେ ଅପାର ଶକ୍ତିଶାଳୀକୁ ଦେଇଥିଲେ, ଯାହା ଦେବତା, ଦାନବ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର ମିଶି ମଧ୍ୟ ଅଜୟ ଏବଂ ଅପରାଜିତ।
ତଯୋସ୍ତୁ ଧନୁଷୀ ଶ୍ରେଷ୍ଠେ ବାହୁଭିଃ ପରିଘୋପମୈଃ। ଵିକୃଷ୍ଯମାଣେ ବଲଵତ୍ କ୍ରୌଞ୍ଚାଵିଵ ଚୁକୂଜତୁଃ
ଉଭୟଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନୁଷ୍, ଲୋହା ଦଣ୍ଡ ପରି ଭାଜୁ ଦ୍ୱାରା ଟାଣିବା ସମୟରେ, କଉଁ ଚିତ୍କାର ପରି ଶବ୍ଦ କରିଥିଲା।
ତାଭ୍ଯାଂ ତୁ ଧନୁଷି ଶ୍ରେଷ୍ଠେ ସଂହିତୌ ସାଯକୋତ୍ତମୌ। ଵିକୃଷ୍ଯମାଣୌ ଵୀରାଭ୍ଯାଂ ଭୃଶଂ ଜଜ୍ଵଲତୁଃ ଶ୍ରିଯା
ଉଭୟ ବୀର ତାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନୁଷ୍ ଉପରେ ଉତ୍ତମ ବାଣ ଲଗାଇ ଟାଣିବା ସମୟରେ, ଧନୁଷ୍ ଦୁଇଟି ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଭାବରେ ଚମକିଉଠିଲା।
ତୌ ଭାସଯନ୍ତାଵାକାଶଂ ଧନୁର୍ଭ୍ଯାଂ ଵିଶିଖୌ ଚ୍ଯୁତୌ। ମୁଖେନ ମୁଖମାହତ୍ଯ ସଂନିପେତତୁରୋଜସା
ଉଭୟ ବାଣ ଧନୁଷ୍ରୁ ଛାଡ଼ାଯାଇ ଆକାଶକୁ ଆଲୋକିତ କରି, ମୁହଁ ମୁହଁ ଠାରେ ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଟକ୍କର ଦେଲା।
ସଂନିପାତସ୍ତଯୋଶ୍ଚାସୀଚ୍ଛରଯୋର୍ଘୋରରୂପଯୋଃ। ସଧୂମଵିସ୍ଫୁଲିଙ୍ଗଶ୍ଚ ତଜ୍ଜୋଽଗ୍ନିର୍ଦାରୁଣୋଽଭଵତ୍
ଏହି ଦୁଇ ଭୟଙ୍କର ବାଣର ଟକ୍କରରୁ ଧୁଆଁ ଓ ଚିଙ୍ଗାରି ସହିତ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଅଗ୍ନି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
ତୌ ମହାଗ୍ରହସଂକାଶାଵନ୍ଯୋନ୍ଯଂ ସଂନିପତ୍ଯ ଚ। ସଂଗ୍ରାମେ ଶତଧା ଯାତୌ ମେଦିନ୍ଯାଂ ଚୈଵ ପେତତୁଃ
ଏହି ଦୁଇ ବାଣ, ବଡ଼ ଗ୍ରହ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା, ଯୁଦ୍ଧରେ ଏକାଉଁ ଟକ୍କର ଦେଇ, ଶତ ଖଣ୍ଡରେ ଭାଗି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା।
ଶରୌ ପ୍ରତିହତୌ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତାଵୁଭୌ ରଣମୂର୍ଧନି। ଵ୍ରୀଡିତୌ ଜାତରୋଷୌ ଚ ଲକ୍ଷ୍ମଣେନ୍ଦ୍ରଜିତୌ ତଦା
ଯୁଦ୍ଧର ମଧ୍ୟରେ ଉଭୟ ବାଣ ବାଧା ହେବାକୁ ଦେଖି, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଜିତ୍ ଲଜ୍ଜିତ ଓ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ।
ସୁସଂରବ୍ଧସ୍ତୁ ସୌମିତ୍ରିରସ୍ତ୍ରଂ ଵାରୁଣମାଦଦେ। ରୌଦ୍ରଂ ମହେନ୍ଦ୍ରଜିଦ୍ ଯୁଦ୍ଧେଽପ୍ଯସୃଜଦ୍ ଯୁଧି ନିଷ୍ଠିତଃ
ତେବେ, ବହୁତ କ୍ରୋଧିତ ସୌମିତ୍ରି ବାରୁଣ ଅସ୍ତ୍ର ଉଠାଇଲେ; ରାବଣପୁତ୍ର ମଧ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦୃଢ଼ ହୋଇ ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ।
ତେନ ତଦ୍ଵିହିତଂ ଶସ୍ତ୍ରଂ ଵାରୁଣଂ ପରମାଦ୍ଭୁତମ୍। ତତଃ କ୍ରୁଦ୍ଧୋ ମହାତେଜା ଇନ୍ଦ୍ରଜିତ୍ ସମିତିଂଜଯଃ। ଆଗ୍ନେଯଂ ସଂଦଧେ ଦୀପ୍ତଂ ସ ଲୋକଂ ସଂକ୍ଷିପନ୍ନିଵ
ସେ ବାରୁଣ ଅସ୍ତ୍ର ଅଦ୍ଭୁତ ଭାବରେ ପ୍ରତିହତ ହେଲା; ତାପରେ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଜୟୀ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ରଜିତ୍, କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ଦୀପ୍ତ ଅଗ୍ନିଅସ୍ତ୍ର ଲଗାଇଲେ, ଯେଉଁଠି ଯାହା ପୃଥିବୀକୁ ଭସ୍ମ କରିଦେବା ପରି।
ସୌରେଣାସ୍ତ୍ରେଣ ତଦ୍ ଵୀରୋ ଲକ୍ଷ୍ମଣଃ ପର୍ଯଵାରଯତ୍। ଅସ୍ତ୍ରଂ ନିଵାରିତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରାଵଣିଃ କ୍ରୋଧମୂର୍ଚ୍ଛିତଃ
ସେ ବୀର ଲକ୍ଷ୍ମଣ ନିଜର ଶକ୍ରାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଏହି ଅସ୍ତ୍ରକୁ ପ୍ରତିହତ କଲେ; ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ବାଧା ହେବାକୁ ଦେଖି, ରାବଣପୁତ୍ର କ୍ରୋଧରେ ଅନ୍ଧ ହେଲେ।
ଆଦଦେ ନିଶିତଂ ବାଣମାସୁରଂ ଶତ୍ରୁଦାରଣମ୍। ତସ୍ମାଚ୍ଚାପାଦ୍ ଵିନିଷ୍ପେତୁର୍ଭାସ୍ଵରାଃ କୂଟମୁଦ୍ଗରାଃ
ସେ ଏକ ତୀକ୍ଷ୍ଣ, ଦାନବୀ ବାଣ ଉଠାଇଲେ, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କରିବା ପାଇଁ; ତାଙ୍କ ଧନୁଷ୍ରୁ ଚମକୁଥିବା, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଓ ଅନେକ ପ୍ରକାରର ବାଣ ନିସ୍କାସିତ ହେଲା।
ଶୂଲାନି ଚ ଭୁଶୁଣ୍ଡ୍ଯଶ୍ଚ ଗଦାଃ ଖଡ୍ଗାଃ ପରଶ୍ଵଧାଃ। ତଦ୍ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଲକ୍ଷ୍ମଣଃ ସଂଖ୍ଯେ ଘୋରମସ୍ତ୍ରମଥାସୁରମ୍
ଶୁଳ, ଗଦା, ଦଣ୍ଡ, ତଳୱାର, କୁଟାର ଦେଖାଯାଉଥିଲା; ଏହି ଭୟଙ୍କର ଦାନବୀ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଦେଖି, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଭୟ ରହିଲେ।
ଅଵାର୍ଯଂ ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ସର୍ଵଶସ୍ତ୍ରଵିଦାରଣମ୍। ମାହେଶ୍ଵରେଣ ଦ୍ଯୁତିମାଂସ୍ତଦସ୍ତ୍ରଂ ପ୍ରତ୍ଯଵାରଯତ୍
ଏହି ଅସ୍ତ୍ର, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଅପରାଜିତ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେବାରେ ସକ୍ଷମ, ଚମକୁଥିବା ଲକ୍ଷ୍ମଣ ମାହେଶ୍ୱର ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିହତ କଲେ।
ତଯୋଃ ସମଭଵଦ୍ ଯୁଦ୍ଧମଦ୍ଭୁତଂ ରୋମହର୍ଷଣମ୍। ଗଗନସ୍ଥାନି ଭୂତାନି ଲକ୍ଷ୍ମଣଂ ପର୍ଯଵାରଯନ୍
ଉଭୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ରୋମାଞ୍ଚକର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା; ଆକାଶର ପ୍ରାଣୀମାନେ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଲେ।
ଭୈରଵାଭିରୁତେ ଭୀମେ ଯୁଦ୍ଧେ ଵାନରରକ୍ଷସାମ୍। ଭୂତୈର୍ବହୁଭିରାକାଶଂ ଵିସ୍ମିତୈରାଵୃତଂ ବଭୌ
ବାନର ଓ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧରେ, ଭୟାନକ ଚିତ୍କାର ଶବ୍ଦ ହେଉଥିଲା; ଆକାଶ ଅନେକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଭୂତମାନେ ଦ୍ୱାରା ଭରିଯାଇଥିଲା।
ଋଷଯଃ ପିତରୋ ଦେଵା ଗନ୍ଧର୍ଵଗରୁଡୋରଗାଃ। ଶତକ୍ରତୁଂ ପୁରସ୍କୃତ୍ଯ ରରକ୍ଷୁର୍ଲକ୍ଷ୍ମଣଂ ରଣେ
ଋଷି, ପିତୃ, ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଗରୁଡ, ନାଗମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ।
ଅଥାନ୍ଯଂ ମାର୍ଗଣଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ସଂଦଧେ ରାଘଵାନୁଜଃ। ହୁତାଶନସମସ୍ପର୍ଶଂ ରାଵଣାତ୍ମଜଦାରଣମ୍
ତାପରେ ରାଘବଙ୍କ ଭାଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାଣ ତିଆରି କଲେ, ଯାହା ଅଗ୍ନି ପରି ତୀବ୍ର ଏବଂ ରାବଣଙ୍କ ପୁଅକୁ ସଂହାର କରିବା ପାଇଁ ଥିଲା।
ସୁପତ୍ରମନୁଵୃତ୍ତାଙ୍ଗଂ ସୁପର୍ଵାଣଂ ସୁସଂସ୍ଥିତମ୍। ସୁଵର୍ଣଵିକୃତଂ ଵୀରଃ ଶରୀରାନ୍ତକରଂ ଶରମ୍
ସେ ବୀର ଏକ ଶର ନେଲେ, ଯାହାର ପରି ଅତି ଉତ୍ତମ ପାଖ, ଭଲ ଯୋଡ଼ା, ଭଲ ଭାବରେ ଗଠିତ, ସୁନାରେ ଭୂଷିତ ଏବଂ ଶରୀରକୁ ନଶ୍ଟ କରିବାର ଶକ୍ତି ଥିଲା।