ହରୀନଭ୍ଯହନତ୍ କ୍ରୁଦ୍ଧଃ ପରଂ ଲାଘଵମାସ୍ଥିତଃ। ତେ ଵଧ୍ଯମାନା ହରଯୋ ନାରାଚୈର୍ଭୀମଵିକ୍ରମାଃ
ସେ କ୍ରୋଧରେ ଅତିଶୟ ଚଞ୍ଚଳ ହୋଇ ବାନରମାନେକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ; ଏହି ଭୟଙ୍କର ବୀର ବାନରମାନେ ତାଙ୍କ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ଆହତ ହେଉଥିଲେ—
ସୌମିତ୍ରିଂ ଶରଣଂ ପ୍ରାପ୍ତାଃ ପ୍ରଜାପତିମିଵ ପ୍ରଜାଃ। ତତଃ ସମରକୋପେନ ଜ୍ଵଲିତୋ ରଘୁନନ୍ଦନଃ। ଚିଚ୍ଛେଦ କାର୍ମୁକଂ ତସ୍ଯ ଦର୍ଶଯନ୍ ପାଣିଲାଘଵମ୍
ସେମାନେ ସୌମିତ୍ରୀଙ୍କ ଶରଣକୁ ଆସିଲେ, ଯେପରି ଜନମାନସ ନିଜ ନିର୍ମାତାଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଇଥାଏ; ତାପରେ, ରଘୁବଂଶୀ ଯୁଦ୍ଧକ୍ରୋଧରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ହସ୍ତକୌଶଳ ଦେଖାଇ ରାବଣୀଙ୍କ ଧନୁଷ୍କୁ କାଟିଦେଲେ।
ସୋଽନ୍ଯତ୍କାର୍ମୁକମାଦାଯ ସଜ୍ଯଂ ଚକ୍ରେ ତ୍ଵରନ୍ନିଵ। ତଦପ୍ଯସ୍ଯ ତ୍ରିଭିର୍ବାଣୈର୍ଲକ୍ଷ୍ମଣୋ ନିରକୃନ୍ତତ
ସେ ତୁରନ୍ତ ଅନ୍ୟ ଧନୁଷ୍କୁ ନେଇ ତାହାକୁ ତଣିଲେ; କିନ୍ତୁ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ତିନିଟି ବାଣରେ ଏହି ଧନୁଷ୍କୁ ମଧ୍ୟ କାଟିଦେଲେ।
ଅଥୈନଂ ଛିନ୍ନଧନ୍ଵାନମାଶୀଵିଷଵିଷୋପମୈଃ। ଵିଵ୍ଯାଧୋରସି ସୌମିତ୍ରୀ ରାଵଣିଂ ପଞ୍ଚଭିଃ ଶରୈଃ
ତାପରେ, ସୌମିତ୍ରୀ ରାବଣୀଙ୍କ ଧନୁଷ୍କୁ କାଟିଦେଇଥିବାବେଳେ, ସର୍ପବିଷ ସମ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ପାଞ୍ଚଟି ବାଣରେ ତାଙ୍କ ଛାତିକୁ ବିଧିଲେ।
ତେ ତସ୍ଯ କାଯଂ ନିର୍ଭିଦ୍ଯ ମହାକାର୍ମୁକନିଃସୃତାଃ। ନିପେତୁର୍ଧରଣୀଂ ବାଣା ରକ୍ତା ଇଵ ମହୋରଗାଃ
ସେଇ ବାଣଗୁଡ଼ିକ, ମହାଧନୁଷ୍କୁ ଛାଡ଼ି, ତାଙ୍କ ଦେହକୁ ଭେଦି, ରକ୍ତରଙ୍ଗ ମହାସର୍ପମାନେ ପରି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ସ ଚ୍ଛିନ୍ନଧନ୍ଵା ରୁଧିରଂ ଵମନ୍ ଵକ୍ତ୍ରେଣ ରାଵଣିଃ। ଜଗ୍ରାହ କାର୍ମୁକଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ଦୃଢଜ୍ଯଂ ବଲଵତ୍ତରମ୍
ଧନୁଷ୍କ ଭଙ୍ଗ ହୋଇ ମୁଁହରୁ ରକ୍ତ ଝରୁଥିବା ରାବଣୀ, ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଦୃଢ଼ ତାନ ଥିବା ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନୁଷ୍କୁ ଧରିଲେ।
ସ ଲକ୍ଷ୍ମଣଂ ସମୁଦ୍ଦିଶ୍ଯ ପରଂ ଲାଘଵମାସ୍ଥିତଃ। ଵଵର୍ଷ ଶରଵର୍ଷାଣି ଵର୍ଷାଣୀଵ ପୁରଂଦରଃ
ସେ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରି, ଅତିଶୟ ଚଞ୍ଚଳତା ଧାରଣ କରି, ଇନ୍ଦ୍ର ବର୍ଷା କରିଥିବା ପରି ବାଣର ବର୍ଷା କଲେ।
ମୁକ୍ତମିନ୍ଦ୍ରଜିତା ତତ୍ତୁ ଶରଵର୍ଷମରିଂଦମଃ। ଆଵାରଯଦସମ୍ଭ୍ରାନ୍ତୋ ଲକ୍ଷ୍ମଣଃ ସୁଦୁରାସଦମ୍
ଇନ୍ଦ୍ରଜିତ୍ ଦ୍ୱାରା ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ସେଇ ବାଣବର୍ଷାକୁ, ଅଚଳ ଓ ଦୁର୍ଜୟ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ରୋକିଦେଲେ।
ସଂଦର୍ଶଯାମାସ ତଦା ରାଵଣିଂ ରଘୁନନ୍ଦନଃ। ଅସମ୍ଭ୍ରାନ୍ତୋ ମହାତେଜାସ୍ତଦଦ୍ଭୁତମିଵାଭଵତ୍
ତାପରେ, ଅଚଳ ଓ ତେଜସ୍ୱୀ ରଘୁନନ୍ଦନ ରାବଣୀଙ୍କୁ ନିଜକୁ ପ୍ରକାଶ କଲେ; ଏହା ଅଦ୍ଭୁତ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ତତସ୍ତାନ୍ ରାକ୍ଷସାନ୍ ସର୍ଵାଂସ୍ତ୍ରିଭିରେକୈକମାହଵେ। ଅଵିଧ୍ଯତ୍ ପରମକ୍ରୁଦ୍ଧଃ ଶୀଘ୍ରାସ୍ତ୍ରଂ ସମ୍ପ୍ରଦର୍ଶଯନ୍। ରାକ୍ଷସେନ୍ଦ୍ରସୁତଂ ଚାପି ବାଣୌଘୈଃ ସମତାଡଯତ୍
ତାପରେ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଅତ୍ୟଧିକ କ୍ରୋଧିତ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ରାକ୍ଷସକୁ ତିନିଟି ବାଣରେ ବିଧିଲେ, ତାଙ୍କ ତ୍ୱରିତ ଅସ୍ତ୍ରଚାଳନା ଦେଖାଇ, ରାକ୍ଷସ ରାଜାଙ୍କ ପୁଅକୁ ବାଣର ବର୍ଷାରେ ଆଘାତ କଲେ।
ସୋଽତିଵିଦ୍ଧୋ ବଲଵତା ଶତ୍ରୁଣା ଶତ୍ରୁଘାତିନା। ଅସକ୍ତଂ ପ୍ରେଷଯାମାସ ଲକ୍ଷ୍ମଣାଯ ବହୂନ୍ ଶରାନ୍
ଶତ୍ରୁଘ୍ନ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭାରି ଆହତ ହୋଇଥିବା ଇନ୍ଦ୍ରଜିତ୍, ଅବିରତ ଭାବେ ଅନେକ ବାଣ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଲେ।
ତାନପ୍ରାପ୍ତାନ୍ ଶିତୈର୍ବାଣୈଶ୍ଚିଚ୍ଛେଦ ପରଵୀରହା। ସାରଥେରସ୍ଯ ଚ ରଣେ ରଥିନୋ ରଥସତ୍ତମଃ
ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱୀ ଯୋଦ୍ଧାଙ୍କୁ ମାରିବାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ସେଇ ଆସୁଥିବା ବାଣଗୁଡ଼ିକୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ କାଟିଦେଲେ, ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥୀ ଶତ୍ରୁ ସାରଥିଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ।
ଶିରୋ ଜହାର ଧର୍ମାତ୍ମା ଭଲ୍ଲେନାନତପର୍ଵଣା। ଅସୂତାସ୍ତେ ହଯାସ୍ତତ୍ର ରଥମୂହୁରଵିକ୍ଲଵାଃ
ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଚୌଡ଼ା ମୁଣ୍ଡିଆ ତୀରରେ ରଥଚାଳକଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ; ତଥାପି ସେଠାରେ ଥିବା ଘୋଡ଼ାମାନେ ଅଚଳ ରହିଲେ, ରଥ ପାଖରେ ଅଡ଼ିଆ ହେଲେ।
ମଣ୍ଡଲାନ୍ଯଭିଧାଵନ୍ତି ତଦଦ୍ଭୁତମିଵାଭଵତ୍। ଅମର୍ଷଵଶମାପନ୍ନଃ ସୌମିତ୍ରିର୍ଦୃଢଵିକ୍ରମଃ
ଘୋଡ଼ାମାନେ ରଥକୁ ନେଇ ଘୋଡ଼ାଘୋଡ଼ି ଦେଉଥିଲେ; ଏହା ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଲାଗୁଥିଲା। କ୍ରୋଧରେ ଭରିପୁରା ଓ ଦୃଢ଼ ପ୍ରତାପୀ ସୌମିତ୍ରି ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ।
ପ୍ରତ୍ଯଵିଧ୍ଯଦ୍ଧଯାଂସ୍ତସ୍ଯ ଶରୈର୍ଵିତ୍ରାସଯନ୍ ରଣେ। ଅମର୍ଷମାଣସ୍ତତ୍କର୍ମ ରାଵଣସ୍ଯ ସୁତୋ ରଣେ
ସୌମିତ୍ରି ତୀରରେ ଇନ୍ଦ୍ରଜିତଙ୍କ ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୟଭୀତ କରିଦେଲେ; ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ରାବଣପୁତ୍ର ଇନ୍ଦ୍ରଜିତ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ।
ଵିଵ୍ଯାଧ ଦଶଭିର୍ବାଣୈଃ ସୌମିତ୍ରିଂ ତମମର୍ଷଣମ୍। ତେ ତସ୍ଯ ଵଜ୍ରପ୍ରତିମାଃ ଶରାଃ ସର୍ପଵିଷୋପମାଃ। ଵିଲଯଂ ଜଗ୍ମୁରାଗତ୍ଯ କଵଚଂ କାଞ୍ଚନପ୍ରଭମ୍
ଇନ୍ଦ୍ରଜିତ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଦଶଟି ତୀରରେ ସୌମିତ୍ରିଙ୍କୁ ବିଦ୍ଧ କଲେ; ସେଠି ତୀରମାନେ ବଜ୍ରପ୍ରଭା ଓ ସର୍ପବିଷ ସମାନ ଥିଲେ, ସେଗୁଡ଼ିକ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ସୁନା ଆଭା ଅସ୍ତ୍ରକବଚକୁ ଛୁଇଁ ହରାଇଗଲେ।
ଅଭେଦ୍ଯକଵଚଂ ମତ୍ଵା ଲକ୍ଷ୍ମଣଂ ରାଵଣାତ୍ମଜଃ। ଲଲାଟେ ଲକ୍ଷ୍ମଣଂ ବାଣୈଃ ସୁପୁଙ୍ଖୈସ୍ତ୍ରିଭିରିନ୍ଦ୍ରଜିତ୍
ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ କବଚ ଅଭେଦ୍ୟ ବୋଲି ଭାବି, ରାବଣଙ୍କ ପୁଅ ଇନ୍ଦ୍ରଜିତ ତିନିଟି ଚିତ୍ତାକର୍ଷକ ତୀରରେ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ଲଳାଟକୁ ବିଦ୍ଧ କଲେ।
ଅଵିଧ୍ଯତ୍ ପରମକ୍ରୁଦ୍ଧଃ ଶୀଘ୍ରମସ୍ତ୍ରଂ ପ୍ରଦର୍ଶଯନ୍। ତୈଃ ପୃଷତ୍କୈର୍ଲଲାଟସ୍ଥୈଃ ଶୁଶୁଭେ ରଘୁନନ୍ଦନଃ
ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ଇନ୍ଦ୍ରଜିତ ତୀବ୍ର ତୀରଚଳନ ଦେଖାଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ଲଳାଟକୁ ତୀରରେ ବିଦ୍ଧ କଲେ; ସେଇ ତୀରମାନେ ଲଳାଟରେ ଲାଗି ରଘୁନନ୍ଦନକୁ ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ କରିଦେଲେ।
ରଣାଗ୍ରେ ସମରଶ୍ଲାଘୀ ତ୍ରିଶୃଙ୍ଗ ଇଵ ପର୍ଵତଃ। ସ ତଥାପ୍ଯର୍ଦିତୋ ବାଣୈ ରାକ୍ଷସେନ ତଦା ମୃଧେ
ଯୁଦ୍ଧର ଆଗରେ, ସେ ପ୍ରଶଂସିତ ବୀର ତିନି-ଶିଖର ଗିରି ପରି ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ; ରାକ୍ଷସଙ୍କ ତୀରରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ଅଟୁଟ ରହିଲେ।
ତମାଶୁ ପ୍ରତିଵିଵ୍ଯାଧ ଲକ୍ଷ୍ମଣଃ ପଞ୍ଚଭିଃ ଶରୈଃ। ଵିକୃଷ୍ଯେନ୍ଦ୍ରଜିତୋ ଯୁଦ୍ଧେ ଵଦନେ ଶୁଭକୁଣ୍ଡଲେ
ଲକ୍ଷ୍ମଣ ତୁରନ୍ତ ଧନୁଷ ଟାଣି ଇନ୍ଦ୍ରଜିତଙ୍କ ମୁହଁରେ, ତାଙ୍କ ଶୁଭ୍ର କୁଣ୍ଡଳ ପାଖରେ, ପାଞ୍ଚଟି ତୀରରେ ବିଦ୍ଧ କଲେ।
ଲକ୍ଷ୍ମଣେନ୍ଦ୍ରଜିତୌ ଵୀରୌ ମହାବଲଶରାସନୌ। ଅନ୍ଯୋନ୍ଯଂ ଜଘ୍ନତୁର୍ଵୀରୌ ଵିଶିଖୈର୍ଭୀମଵିକ୍ରମୌ
ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଜିତ, ଦୁହେଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁର୍ଧର ବୀର, ଭୟଙ୍କର ପ୍ରତାପ ଦେଖାଇ ଏକାପରେକ ତୀର ଚଳାଇ ଆକ୍ରମଣ କରୁଥିଲେ।
ତତଃ ଶୋଣିତଦିଗ୍ଧାଙ୍ଗୌ ଲକ୍ଷ୍ମଣେନ୍ଦ୍ରଜିତାଵୁଭୌ। ରଣେ ତୌ ରେଜତୁର୍ଵୀରୌ ପୁଷ୍ପିତାଵିଵ କିଂଶୁକୌ
ତାପରେ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଜିତ, ଦୁହେଁଙ୍କ ଦେହ ରକ୍ତରେ ଲିପ୍ତ ହୋଇ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଦୁଇଟି ଫୁଲିଥିବା କିମ୍ଶୁକ ଗଛ ପରି ଚମକୁଥିଲେ।
ତୌ ପରସ୍ପରମଭ୍ଯେତ୍ଯ ସର୍ଵଗାତ୍ରେଷୁ ଧନ୍ଵିନୌ। ଘୋରୈର୍ଵିଵ୍ଯଧତୁର୍ବାଣୈଃ କୃତଭାଵାଵୁଭୌ ଜଯେ
ସେଇ ଦୁଇ ଧନୁର୍ଧର, ଏକାପରେକ ନିକଟକୁ ଆସି, ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରେ ଭୟଙ୍କର ତୀର ଚଳାଇ ଆକ୍ରମଣ କରୁଥିଲେ, ଦୁହେଁ ଜୟ ପାଇଁ ଏକାଗ୍ର ଥିଲେ।
ତତଃ ସମରକୋପେନ ସଂଯୁତୋ ରାଵଣାତ୍ମଜଃ। ଵିଭୀଷଣଂ ତ୍ରିଭିର୍ବାଣୈର୍ଵିଵ୍ଯାଧ ଵଦନେ ଶୁଭେ
ତାପରେ, ଯୁଦ୍ଧର କ୍ରୋଧରେ ଭରିଯାଇଥିବା ରାବଣଙ୍କ ପୁଅ ତିନିଟି ତୀରରେ ବିଭୀଷଣଙ୍କ ମୁହଁରେ ଆଘାତ କଲେ।
ଅଯୋମୁଖୈସ୍ତ୍ରିଭିର୍ଵିଦ୍ଧ୍ଵା ରାକ୍ଷସେନ୍ଦ୍ରଂ ଵିଭୀଷଣମ୍। ଏକୈକେନାଭିଵିଵ୍ଯାଧ ତାନ୍ ସର୍ଵାନ୍ ହରିଯୂଥପାନ୍
ତିନିଟି ଲୋହା ମୁଣ୍ଡିଆ ତୀରରେ ରାକ୍ଷସମୁକ୍ତି ବିଭୀଷଣଙ୍କୁ ବିଦ୍ଧ କରି, ସେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ବନରାଜ ନାୟକଙ୍କୁ ଗୋଟିଏ ତୀରରେ ଆଘାତ କଲେ।
ତସ୍ମୈ ଦୃଢତରଂ କ୍ରୁଦ୍ଧୋ ଜଘାନ ଗଦଯା ହଯାନ୍। ଵିଭୀଷଣୋ ମହାତେଜା ରାଵଣେଃ ସ ଦୁରାତ୍ମନଃ
ଏହାରେ, ବିଭୀଷଣ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ରାବଣଙ୍କ ଦୁଷ୍ଟ ପୁଅଙ୍କ ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ତାଙ୍କ ଗଦାରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଆଘାତ କଲେ।
ସ ହତାଶ୍ଵାଦଵପ୍ଲୁତ୍ଯ ରଥାନ୍ନିହତସାରଥେଃ। ଅଥ ଶକ୍ତିଂ ମହାତେଜାଃ ପିତୃଵ୍ଯାଯ ମୁମୋଚ ହ
ଘୋଡ଼ା ଓ ରଥଚାଳକ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବା ପରେ, ଇନ୍ଦ୍ରଜିତ ରଥରୁ ଲାଫି ପଡ଼ି, ଶକ୍ତି ଅସ୍ତ୍ରକୁ ତାଙ୍କ ପିସା ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ।
ତାମାପତନ୍ତୀଂ ସମ୍ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ସୁମିତ୍ରାନନ୍ଦଵର୍ଧନଃ। ଚିଚ୍ଛେଦ ନିଶିତୈର୍ବାଣୈର୍ଦଶଧାପାତଯଦ୍ ଭୁଵି
ସେଇ ଶକ୍ତି ଅସ୍ତ୍ର ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ସୁମିତ୍ରାନନ୍ଦନ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀରରେ ଏହାକୁ ଦଶଟି ଖଣ୍ଡରେ କାଟି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଦେଲେ।
ତସ୍ମୈ ଦୃଢଧନୁଃ କ୍ରୁଦ୍ଧୋ ହତାଶ୍ଵାଯ ଵିଭୀଷଣଃ। ଵଜ୍ରସ୍ପର୍ଶସମାନ୍ ପଞ୍ଚ ସସର୍ଜୋରସି ମାର୍ଗଣାନ୍
ଘୋଡ଼ାମାନେ ମରିଯିବାରେ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ଦୃଢ଼ ଧନୁଷଧାରୀ ବିଭୀଷଣ ତାଙ୍କ ଚେଷ୍ଟା ଉପରେ ବଜ୍ର ସମାନ ପାଞ୍ଚଟି ତୀର ଛାଡ଼ିଲେ।
ତେ ତସ୍ଯ କାଯଂ ଭିତ୍ତ୍ଵା ତୁ ରୁକ୍ମପୁଙ୍ଖା ନିମିତ୍ତଗାଃ। ବଭୂଵୁର୍ଲୋହିତାଦିଗ୍ଧା ରକ୍ତା ଇଵ ମହୋରଗାଃ
ସେଇ ସୁନା ମୁଣ୍ଡିଆ ତୀରମାନେ ତାଙ୍କ ଶରୀରକୁ ଭେଦି, ରକ୍ତରେ ରଙ୍ଗିଯାଇ, ବଡ଼ ଲାଲ୍ ସାପ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।