ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତୁ ଭୀମନିର୍ହ୍ରାଦଂ ଶକ୍ରାଶନିସମସ୍ଵନମ୍। ଵୀକ୍ଷ୍ଯମାଣା ଦିଶଃ ସର୍ଵା ଦୁଦ୍ରୁଵୁର୍ଵାନରା ଭୃଶମ୍
ସେଇ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ର ଗୁଡ଼ିକ ଭଳି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ବାନରମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଚାହିଁ, ଭୟରେ ଦୌଡ଼ି ପଳାଇଗଲେ।
ତାନୁଵାଚ ତତଃ ସର୍ଵାନ୍ ହନୂମାନ୍ ମାରୁତାତ୍ମଜଃ। ଵିଷଣ୍ଣଵଦନାନ୍ ଦୀନାଂସ୍ତ୍ରସ୍ତାନ୍ ଵିଦ୍ରଵତଃ ପୃଥକ୍
ତାପରେ ପବନପୁତ୍ର ହନୁମାନ୍, ମୁଁହ ନମାଇ ଦୁଃଖିତ ଓ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ଅଲଗା ଅଲଗା ଦିଗକୁ ଦୌଡ଼ୁଥିବା ସମସ୍ତ ବାନରମାନେ କୁ କହିଲେ।
କସ୍ମାଦ୍ ଵିଷଣ୍ଣଵଦନା ଵିଦ୍ରଵଧ୍ଵଂ ପ୍ଲଵଂଗମାଃ। ତ୍ଯକ୍ତଯୁଦ୍ଧସମୁତ୍ସାହାଃ ଶୂରତ୍ଵଂ କ୍ଵ ନୁ ଵୋ ଗତମ୍
ହେ ବାନରମାନେ, ତୁମେ କାହିଁକି ଏମିତି ମୁହଁ ହେଲା ମନ୍ଦ ହୋଇ ଭଗିଯାଉଛ? ଯୁଦ୍ଧରେ ଯେଉଁ ଉତ୍ସାହ ଥିଲା, ସେ ଶୂରତା କେଉଁଠି ହରାଇଗଲା?
ପୃଷ୍ଠତୋଽନୁଵ୍ରଜଧ୍ଵଂ ମାମଗ୍ରତୋ ଯାନ୍ତମାହଵେ। ଶୂରୈରଭିଜନୋପେତୈରଯୁକ୍ତଂ ହି ନିଵର୍ତିତୁମ୍
ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଆଗକୁ ଯାଉଛି, ତୁମେ ସମସ୍ତେ ମୋ ପଛରେ ଚାଲ। ଶୂରବୀର ଏବଂ ଉତ୍ତମ ଜନମର ଲୋକମାନେ ପଛକୁ ଫେରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଏଵମୁକ୍ତାଃ ସୁସଂକ୍ରୁଦ୍ଧା ଵାଯୁପୁତ୍ରେଣ ଧୀମତା। ଶୈଲଶୃଙ୍ଗାନ୍ ଦ୍ରୁମାଂଶ୍ଚୈଵ ଜଗୃହୁର୍ହୃଷ୍ଟମାନସାଃ
ବାୟୁପୁତ୍ରଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି ବାନରମାନେ ଭଲେଇ ରାଗିଗଲେ, ମନ ଖୁସିରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ପାହାଡ଼ ଚୂଡ଼ା ଓ ଗଛ ଧରିଲେ।
ଅଭିପେତୁଶ୍ଚ ଗର୍ଜନ୍ତୋ ରାକ୍ଷସାନ୍ ଵାନରର୍ଷଭାଃ। ପରିଵାର୍ଯ ହନୂମନ୍ତମନ୍ଵଯୁଶ୍ଚ ମହାହଵେ
ବାନରମାନେ ଗଜ୍ଜନ କରି, ରାକ୍ଷସମାନେ ଉପରେ ଧାଉଥିଲେ, ହନୁମାନଙ୍କୁ ଘେରି ଏବଂ ତାଙ୍କ ପଛରେ ଏହି ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଯାଉଥିଲେ।
ସ ତୈର୍ଵାନରମୁଖ୍ଯୈସ୍ତୁ ହନୂମାନ୍ ସର୍ଵତୋ ଵୃତଃ। ହୁତାଶନ ଇଵାର୍ଚିଷ୍ମାନଦହଚ୍ଛତ୍ରୁଵାହିନୀମ୍
ସେଇ ବାନରମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଘେରି ରହିଲେ, ହନୁମାନ ଅଗ୍ନି ପରି ଜ୍ୱଳି ଉଠିଲେ, ଶତ୍ରୁ ସେନାକୁ ଦହିଦେଲେ।
ସ ରାକ୍ଷସାନାଂ କଦନଂ ଚକାର ସୁମହାକପିଃ। ଵୃତୋ ଵାନରସୈନ୍ଯେନ କାଲାନ୍ତକଯମୋପମଃ
ସେ ବଡ଼ ବାନର, ବାନର ସେନା ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇ, ଯେମିତି ସମୟର ଶେଷରେ ଯମ ଆସନ୍ତି, ସେଇପରି ରାକ୍ଷସମାନେ ଉପରେ ବିନାଶ ଆଣିଲେ।
ସ ତୁ ଶୋକେନ ଚାଵିଷ୍ଟଃ କୋପେନ ମହତା କପିଃ। ହନୂମାନ୍ ରାଵଣିରଥେ ମହତୀଂ ପାତଯଚ୍ଛିଲାମ୍
ହନୁମାନ ବଡ଼ ଦୁଃଖ ଓ କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ରାବଣଙ୍କ ରଥ ଉପରେ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ଚୁଆଁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ତାମାପତନ୍ତୀଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵୈଵ ରଥଃ ସାରଥିନା ତଦା। ଵିଧେଯାଶ୍ଵସମାଯୁକ୍ତଃ ଵିଦୂରମପଵାହିତଃ
ସେଇ ପାହାଡ଼ ଚୁଆଁ ଝରିଆସୁଥିବା ଦେଖି, ରଥଚାଳକ ଦକ୍ଷ ଘୋଡ଼ାମାନେ ଯୋଗାଇ ରଥକୁ ଦୂରକୁ ନେଇଗଲେ।
ତମିନ୍ଦ୍ରଜିତମପ୍ରାପ୍ଯ ରଥସ୍ଥଂ ସହସାରଥିମ୍। ଵିଵେଶ ଧରଣୀଂ ଭିତ୍ତ୍ଵା ସା ଶିଲା ଵ୍ଯର୍ଥମୁଦ୍ଯତା
ସେଇ ପାହାଡ଼ ଚୁଆଁ ଇନ୍ଦ୍ରଜିତ୍ ଓ ତାଙ୍କ ରଥଚାଳକୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରି ମିଶିଲା ନାହିଁ, ଭୂମିକୁ ଭେଦି ମାଟିରେ ପଡ଼ିଗଲା, ତାହାର ଚେଷ୍ଟା ବ୍ୟର୍ଥ ହେଲା।
ପତିତାଯାଂ ଶିଲାଯାଂ ତୁ ଵ୍ଯଥିତା ରକ୍ଷସାଂ ଚମୂଃ। ନିପତନ୍ତ୍ଯା ଚ ଶିଲଯା ରାକ୍ଷସା ମଥିତା ଭୃଶମ୍
ପାହାଡ଼ ଚୁଆଁ ପଡ଼ିବା ସହିତ ରାକ୍ଷସ ସେନା ଭୟଭୀତ ହେଲା, ଏବଂ ଏହି ପାହାଡ଼ ଚୁଆଁ ଝରିପଡ଼ିବାରେ ଅନେକ ରାକ୍ଷସ ଭଲେଇ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।
ତମଭ୍ଯଧାଵନ୍ ଶତଶୋ ନଦନ୍ତଃ କାନନୌକସଃ। ତେ ଦ୍ରୁମାଂଶ୍ଚ ମହାକାଯା ଗିରିଶୃଙ୍ଗାଣି ଚୋଦ୍ଯତାଃ
ତାପରେ ଶତଶଃ କାନନବାସୀ ବାନରମାନେ ଗଜ୍ଜନ କରି ତାଙ୍କ ଉପରେ ଧାଉଥିଲେ, ଗଛ ଓ ପାହାଡ଼ ଚୁଆଁ ଉଠାଇ ରଖିଥିଲେ।
କ୍ଷିପନ୍ତୀନ୍ଦ୍ରଜିତଂ ସଂଖ୍ଯେ ଵାନରା ଭୀମଵିକ୍ରମାଃ। ଵୃକ୍ଷଶୈଲମହାଵର୍ଷଂ ଵିସୃଜନ୍ତଃ ପ୍ଲଵଂଗମାଃ
ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୟଙ୍କର ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ବାନରମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଜିତ୍ ଉପରେ ଗଛ, ପାହାଡ଼ ଓ ବଡ଼ ବଡ଼ ପାଥର ବର୍ଷା କରିଥିଲେ।
ଶତ୍ରୂଣାଂ କଦନଂ ଚକ୍ରୁର୍ନେଦୁଶ୍ଚ ଵିଵିଧୈଃ ସ୍ଵନୈଃ। ଵାନରୈସ୍ତୈର୍ମହାଭୀମୈର୍ଘୋରରୂପା ନିଶାଚରାଃ
ସେମାନେ ଶତ୍ରୁମାନେ ଉପରେ ବିନାଶ ଆଣିଲେ ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ଧ୍ୱନିରେ ଗଜ୍ଜନ କରିଲେ; ସେଇ ଭୟଙ୍କର ରାତିର ଚରା ରାକ୍ଷସମାନେ, ଏହି ଭୟଙ୍କର ବାନରମାନେ ଦ୍ୱାରା ପିଡ଼ିତ ହେଲେ।
ଵୀର୍ଯାଦଭିହତା ଵୃକ୍ଷୈର୍ଵ୍ଯଚେଷ୍ଟନ୍ତ ରଣକ୍ଷିତୌ। ସ ସୈନ୍ଯମଭିଵୀକ୍ଷ୍ଯାଥ ଵାନରାର୍ଦିତମିନ୍ଦ୍ରଜିତ୍
ବାନରମାନେ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଓ ଗଛ ଦ୍ୱାରା ଘାତ ଖାଇ ରାକ୍ଷସମାନେ ଯୁଦ୍ଧଭୂମିରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ପାଉଥିଲେ; ଏହା ଦେଖି ଇନ୍ଦ୍ରଜିତ୍ ତାଙ୍କ ସେନା ବାନରମାନେ ଦ୍ୱାରା ପିଡ଼ିତ ହେଉଛି ବୋଲି ଦେଖିଲେ।
ପ୍ରଗୃହୀତାଯୁଧଃ କ୍ରୁଦ୍ଧଃ ପରାନଭିମୁଖୋ ଯଯୌ। ସ ଶରୌଘାନଵସୃଜନ୍ ସ୍ଵସୈନ୍ଯେନାଭିସଂଵୃତଃ
ସେ କ୍ରୋଧରେ ଅସ୍ତ୍ର ଧରି, ଶତ୍ରୁମାନେ ଦିଗରେ ମୁହଁ କଲେ, ନିଜ ସେନା ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇ, ବାଣର ଝଡ଼ ଛାଡ଼ିଲେ।
ଜଘାନ କପିଶାର୍ଦୂଲାନ୍ ସୁବହୂନ୍ ଦୃଢଵିକ୍ରମଃ। ଶୂଲୈରଶନିଭିଃ ଖଡ୍ଗୈଃ ପଟ୍ଟିଶୈଃ ଶୂଲମୁଦ୍ଗରୈଃ
ସେ ଦୃଢ଼ ଶୂରତା ସହିତ ଅନେକ ବାଘ ପରି ବାନରମାନେ ଉପରେ ଶୂଳ, ଗଦା, ତଳୱାର, ବିଛୁରି, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଘାତ କଲେ।
ତେ ଚାପ୍ଯନୁଚରାଂସ୍ତସ୍ଯ ଵାନରା ଜଘ୍ନୁରାହଵେ। ସୁସ୍କନ୍ଧଵିଟପୈଃ ଶୈଲୈଃ ଶିଲାଭିଶ୍ଚ ମହାବଲଃ
କିନ୍ତୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାନରମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଅନୁଚରମାନେ ଉପରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଡାଳ, ଗଛ, ପାହାଡ଼ ଓ ପାଥର ଦ୍ୱାରା ଘାତ କଲେ।
ହନୂମାନ୍ କଦନଂ ଚକ୍ରେ ରକ୍ଷସାଂ ଭୀମକର୍ମଣାମ୍। ସଂନିଵାର୍ଯ ପରାନୀକମବ୍ରଵୀତ୍ ତାନ୍ ଵନୌକସଃ
ହନୁମାନ ଭୟଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ରାକ୍ଷସମାନେ ଉପରେ ବିନାଶ ଆଣିଲେ; ପ୍ରତିପକ୍ଷ ସେନାକୁ ରୋକି ତିନି କାନନବାସୀମାନେ କୁହିଲେ।
ହନୂମାନ୍ ସଂନିଵର୍ତଧ୍ଵଂ ନ ନଃ ସାଧ୍ଯମିଦଂ ବଲମ୍। ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ପ୍ରାଣାନ୍ ଵିଚେଷ୍ଟନ୍ତୋ ରାମପ୍ରିଯଚିକୀର୍ଷଵଃ
ହନୁମାନ୍ କହିଲେ, 'ପଛକୁ ହଟ। ଏହି ସେନାକୁ ଆମେ ଜିତିପାରିବୁନାହିଁ, ଆମେ ଯେତେବେଳେ ରାମଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ପାଇଁ ଜୀବନ ଦେଇ ଚେଷ୍ଟା କରିଲେ ମଧ୍ୟ।'
ଯନ୍ନିମିତ୍ତଂ ହି ଯୁଧ୍ଯାମୋ ହତା ସା ଜନକାତ୍ମଜା। ଇମମର୍ଥଂ ହି ଵିଜ୍ଞାପ୍ଯ ରାମଂ ସୁଗ୍ରୀଵମେଵ ଚ
'ଯାହା ପାଇଁ ଆମେ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଛୁ, ସେ ଜନକନନ୍ଦିନୀ ସୀତା ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଛନ୍ତି। ଏହି କଥା ରାମ ଓ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ଜଣାଇଦିଅ।'
ତୌ ଯତ୍ ପ୍ରତିଵିଧାସ୍ଯେତେ ତତ୍ କରିଷ୍ଯାମହେ ଵଯମ୍। ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଵାନରଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ଵାରଯନ୍ ସର୍ଵଵାନରାନ୍
'ସେମାନେ ଯାହା ନିଷ୍ପତ୍ତି କରିବେ, ଆମେ ତାହା କରିବୁ।' ଏଭଳି କହି ବାନରମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ହନୁମାନ୍ ସମସ୍ତ ବାନରଙ୍କୁ ରୋକିଲେ।
ଶନୈଃ ଶନୈରସଂତ୍ରସ୍ତଃ ସବଲଃ ସଂନ୍ଯଵର୍ତତ। ତତଃ ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ହନୂମନ୍ତଂ ଵ୍ରଜନ୍ତଂ ଯତ୍ର ରାଘଵଃ
ସେ ନିଜ ସେନା ସହ ଆସ୍ତେ ଆସ୍ତେ, ଭୟ ଛାଡି, ପଛକୁ ହଟିଗଲେ। ତାପରେ ହନୁମାନ୍ ଯେଉଁଠାରେ ରାଘବ ଅଛନ୍ତି, ସେଠାକୁ ଯାଉଥିବାକୁ ଦେଖିଲେ—
ସ ହୋତୁକାମୋ ଦୁଷ୍ଟାତ୍ମା ଗତଶ୍ଚୈତ୍ଯଂ ନିକୁମ୍ଭିଲାମ୍। ନିକୁମ୍ଭିଲାମଧିଷ୍ଠାଯ ପାଵକଂ ଜୁହଵେନ୍ଦ୍ରଜିତ୍
ସେ ଦୁଷ୍ଟମନା ବ୍ୟକ୍ତି ଯଜ୍ଞ କରିବାକୁ ଚାହିଲେ, ଏବଂ ନିକୁମ୍ଭିଳା ନାମକ ସ୍ଥାନକୁ ଗଲେ। ନିକୁମ୍ଭିଳାକୁ ପହଞ୍ଚି, ଇନ୍ଦ୍ରଜିତ୍ ଅଗ୍ନିକୁ ହୋମ କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଯଜ୍ଞଭୂମ୍ଯାଂ ତତୋ ଗତ୍ଵା ପାଵକସ୍ତେନ ରକ୍ଷସା। ହୂଯମାନଃ ପ୍ରଜଜ୍ଵାଲ ହୋମଶୋଣିତଭୁକ୍ ତଦା
ତାପରେ, ଯଜ୍ଞଭୂମିରେ, ସେ ରାକ୍ଷସ ଅଗ୍ନିକୁ ଉନ୍ମାଦିତ କଲେ। ହୋମ କରିବା ସମୟରେ ଅଗ୍ନି ରକ୍ତ ଭୋଗ କରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲା।
ସାର୍ଚିଃପିନଦ୍ଧୋ ଦଦୃଶେ ହୋମଶୋଣିତତର୍ପିତଃ। ସଂଧ୍ଯାଗତ ଇଵାଦିତ୍ଯଃ ସୁତୀଵ୍ରୋଽଗ୍ନିଃ ସମୁତ୍ଥିତଃ
ଅଗ୍ନି ଶିଖାରେ ଘେରାଯାଇ, ହୋମର ରକ୍ତରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଇ, ସଂଧ୍ୟାବେଳର ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଏକ ଭୟଙ୍କର ଅଗ୍ନି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା।
ଅଥେନ୍ଦ୍ରଜିଦ୍ ରାକ୍ଷସଭୂତଯେ ତୁ ଜୁହାଵ ହଵ୍ଯଂ ଵିଧିନା ଵିଧାନଵିତ୍। ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵ୍ଯତିଷ୍ଠନ୍ତ ଚ ରାକ୍ଷସାସ୍ତେ ମହାସମୂହେଷୁ ନଯାନଯଜ୍ଞାଃ
ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ରଜିତ୍, ନିୟମ ଅନୁସାରେ ରାକ୍ଷସମାନେ ପାଇଁ ହବି ଦେଲେ। ଏହା ଦେଖି ରାକ୍ଷସମାନେ ବଡ଼ ଦଳରେ ରହି, ଯୁଦ୍ଧ ଓ ଯଜ୍ଞର ନିୟମ ଜାଣିଥିଲେ।
thumb|ତ୍ର୍ଯଶୀତିତମଃ ସର୍ଗଃ ଶ୍ରୂଯତାମ୍|center ଶ୍ରୀମଦ୍ଵାଲ୍ମୀକିଯରାମାଯଣେ ଯୁଦ୍ଧକାଣ୍ଡେ ତ୍ର୍ଯଶୀତିତମଃ ସର୍ଗଃ ॥୬-
ଏବେ ଶ୍ରୀମଦ୍ବାଲ୍ମୀକି ରାମାୟଣର ଯୁଦ୍ଧକାଣ୍ଡର ତିରାଶିତମ ସର୍ଗ ଶୁଣ।
ରାଘଵଶ୍ଚାପି ଵିପୁଲଂ ତଂ ରାକ୍ଷସଵନୌକସାମ୍। ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସଂଗ୍ରାମନିର୍ଘୋଷଂ ଜାମ୍ବଵନ୍ତମୁଵାଚ ହ
ରାଘବ ରାକ୍ଷସମାନେ ଓ ତାଙ୍କର ସହଯୋଗୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ହେଉଥିବା ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧର ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଜାମ୍ବବାନ୍କୁ କହିଲେ।