ଇମାଂ ହତ୍ଵା ତତୋ ରାମଂ ଲକ୍ଷ୍ମଣଂ ତ୍ଵାଂ ଚ ଵାନର। ସୁଗ୍ରୀଵଂ ଚ ଵଧିଷ୍ଯାମି ତଂ ଚାନାର୍ଯଂ ଵିଭୀଷଣମ୍
ଏହି ଜଣେକୁ ମାରିଦେଇ, ତାପରେ ମୁଁ ରାମ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ତୁମେ ବାନର, ସୁଗ୍ରୀବ ଏବଂ ସେ ଅନାଚାରୀ ବିଭୀଷଣଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ମାରିଦେବି।
ନ ହନ୍ତଵ୍ଯାଃ ସ୍ତ୍ରିଯଶ୍ଚେତି ଯଦ୍ ବ୍ରଵୀଷି ପ୍ଲଵଂଗମ। ପୀଡାକରମମିତ୍ରାଣାଂ ଯଚ୍ଚ କର୍ତଵ୍ଯମେଵ ତତ୍
ତୁମେ କହୁଛ, 'ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ମାରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ', ବାନର; କିନ୍ତୁ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଯେଉଁ କିଛି ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଇପାରିବ, ସେହି କାମ କରିବା ଉଚିତ୍।
ତମେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ରୁଦତୀଂ ସୀତାଂ ମାଯାମଯୀଂ ଚ ତାମ୍। ଶିତଧାରେଣ ଖଡ୍ଗେନ ନିଜଘାନେନ୍ଦ୍ରଜିତ୍ ସ୍ଵଯମ୍
ଏଭଳି କହି, ଇନ୍ଦ୍ରଜିତ୍ ନିଜେ ଅଶ୍ରୁପୁର୍ଣ୍ଣ ମାୟାମୟୀ ସୀତାଙ୍କୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତଳୱାର ଦ୍ୱାରା ମାରିଦେଲେ।
ଯଜ୍ଞୋପଵୀତମାର୍ଗେଣ ଛିନ୍ନା ତେନ ତପସ୍ଵିନୀ। ସା ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ପୃଥୁଶ୍ରୋଣୀ ପପାତ ପ୍ରିଯଦର୍ଶନା
ଯଜ୍ଞୋପବୀତ ପଥରେ ତାଙ୍କୁ କାଟିଦେଲେ; ସେ ଚଉଡ଼ା କଟି ଓ ଆକର୍ଷକ ଦେହ ଥିବା ସାଧ୍ବୀ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ତାମିନ୍ଦ୍ରଜିତ୍ ସ୍ତ୍ରିଯଂ ହତ୍ଵା ହନୂମନ୍ତମୁଵାଚ ହ। ମଯା ରାମସ୍ଯ ପଶ୍ଯେମାଂ ପ୍ରିଯାଂ ଶସ୍ତ୍ରନିଷୂଦିତାମ୍। ଏଷା ଵିଶସ୍ତା ଵୈଦେହୀ ନିଷ୍ଫଲୋ ଵଃ ପରିଶ୍ରମଃ
ସେ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ମାରିଦେଇ, ଇନ୍ଦ୍ରଜିତ୍ ହନୁମାନ୍ଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ଦେଖ, ଏହି ହେଉଛନ୍ତି ରାମଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ମୋର ଶସ୍ତ୍ରରେ ବିଧ୍ୱସ୍ତ; ଭାଇଦେହୀ ମୃତ, ତୁମର ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସ ବ୍ୟର୍ଥ।'
ତତଃ ଖଡ୍ଗେନ ମହତା ହତ୍ଵା ତାମିନ୍ଦ୍ରଜିତ୍ସ୍ଵଯମ୍। ହୃଷ୍ଟଃ ସ ରଥମାସ୍ଥାଯ ନନାଦ ଚ ମହାସ୍ଵନମ୍
ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ରଜିତ୍ ନିଜେ ବଡ଼ ତଳୱାର ଦ୍ୱାରା ସେଉଁଠି ମାରିଦେଲେ; ଖୁସିରେ ରଥରେ ଚଢ଼ି, ବଡ଼ ଧ୍ୱନିରେ ଗର୍ଜନ କଲେ।
ଵାନରାଃ ଶୁଶ୍ରୁଵୁଃ ଶବ୍ଦମଦୂରେ ପ୍ରତ୍ଯଵସ୍ଥିତାଃ। ଵ୍ଯାଦିତାସ୍ଯସ୍ଯ ନଦତସ୍ତଦ୍ଦୁର୍ଗଂ ସଂଶ୍ରିତସ୍ଯ ତୁ
ସେଇ ଦୁର୍ଗରେ ଶରଣ ନେଇଥିବା, ବଡ଼ମୁହଁ ଖୋଲି ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା ଧ୍ୱନି, ନିକଟରେ ଥିବା ବାନରମାନେ ଶୁଣିଲେ।
ତଥା ତୁ ସୀତାଂ ଵିନିହତ୍ଯ ଦୁର୍ମତିଃ ପ୍ରହୃଷ୍ଟଚେତାଃ ସ ବଭୂଵ ରାଵଣିଃ। ତଂ ହୃଷ୍ଟରୂପଂ ସମୁଦୀକ୍ଷ୍ଯ ଵାନରା ଵିଷଣ୍ଣରୂପାଃ ସମଭିପ୍ରଦୁଦ୍ରୁଵୁଃ
ଏଭଳି ସୀତାଙ୍କୁ ମାରି, ସେ ଦୁଷ୍ଟମନା ବଡ଼ ଖୁସି ହେଲେ; ତାଙ୍କୁ ଏଭଳି ଆନନ୍ଦିତ ଦେଖି, ବାନରମାନେ ଦୁଃଖରେ ଭରି, ଚାରିଦିଗକୁ ପଳାଇଗଲେ।
ଇତ୍ଯାର୍ଷେ ଶ୍ରୀମଦ୍ରାମାଯଣେ ଵାଲ୍ମୀକୀଯେ ଆଦିକାଵ୍ଯେ ଯୁଦ୍ଧକାଣ୍ଡେ ଏକାଶୀତିତମଃ ସର୍ଗଃ
ଏପରି ଶ୍ରୀମଦ୍ ରାମାୟଣର ବାଲ୍ମୀକିକୃତ ଯୁଦ୍ଧକାଣ୍ଡର ଏକାଶୀତିତମ ସର୍ଗ ସମାପ୍ତ।
thumb|ଦ୍ଵ୍ଯଶୀତତମଃ ସର୍ଗଃ ଶ୍ରୂଯତାମ୍|center ଶ୍ରୀମଦ୍ଵାଲ୍ମୀକିଯରାମାଯଣେ ଯୁଦ୍ଧକାଣ୍ଡେ ଦ୍ଵ୍ଯଶୀତତମଃ ସର୍ଗଃ ॥୬-
ଏବେ ଶ୍ରୀମଦ୍ ବାଲ୍ମୀକି ରାମାୟଣର ଯୁଦ୍ଧକାଣ୍ଡର ବୟାଶୀତମ ସର୍ଗ ଶୁଣନ୍ତୁ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତୁ ଭୀମନିର୍ହ୍ରାଦଂ ଶକ୍ରାଶନିସମସ୍ଵନମ୍। ଵୀକ୍ଷ୍ଯମାଣା ଦିଶଃ ସର୍ଵା ଦୁଦ୍ରୁଵୁର୍ଵାନରା ଭୃଶମ୍
ସେଇ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ର ଗୁଡ଼ିକ ଭଳି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ବାନରମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଚାହିଁ, ଭୟରେ ଦୌଡ଼ି ପଳାଇଗଲେ।
ତାନୁଵାଚ ତତଃ ସର୍ଵାନ୍ ହନୂମାନ୍ ମାରୁତାତ୍ମଜଃ। ଵିଷଣ୍ଣଵଦନାନ୍ ଦୀନାଂସ୍ତ୍ରସ୍ତାନ୍ ଵିଦ୍ରଵତଃ ପୃଥକ୍
ତାପରେ ପବନପୁତ୍ର ହନୁମାନ୍, ମୁଁହ ନମାଇ ଦୁଃଖିତ ଓ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ଅଲଗା ଅଲଗା ଦିଗକୁ ଦୌଡ଼ୁଥିବା ସମସ୍ତ ବାନରମାନେ କୁ କହିଲେ।
କସ୍ମାଦ୍ ଵିଷଣ୍ଣଵଦନା ଵିଦ୍ରଵଧ୍ଵଂ ପ୍ଲଵଂଗମାଃ। ତ୍ଯକ୍ତଯୁଦ୍ଧସମୁତ୍ସାହାଃ ଶୂରତ୍ଵଂ କ୍ଵ ନୁ ଵୋ ଗତମ୍
ହେ ବାନରମାନେ, ତୁମେ କାହିଁକି ଏମିତି ମୁହଁ ହେଲା ମନ୍ଦ ହୋଇ ଭଗିଯାଉଛ? ଯୁଦ୍ଧରେ ଯେଉଁ ଉତ୍ସାହ ଥିଲା, ସେ ଶୂରତା କେଉଁଠି ହରାଇଗଲା?
ପୃଷ୍ଠତୋଽନୁଵ୍ରଜଧ୍ଵଂ ମାମଗ୍ରତୋ ଯାନ୍ତମାହଵେ। ଶୂରୈରଭିଜନୋପେତୈରଯୁକ୍ତଂ ହି ନିଵର୍ତିତୁମ୍
ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଆଗକୁ ଯାଉଛି, ତୁମେ ସମସ୍ତେ ମୋ ପଛରେ ଚାଲ। ଶୂରବୀର ଏବଂ ଉତ୍ତମ ଜନମର ଲୋକମାନେ ପଛକୁ ଫେରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଏଵମୁକ୍ତାଃ ସୁସଂକ୍ରୁଦ୍ଧା ଵାଯୁପୁତ୍ରେଣ ଧୀମତା। ଶୈଲଶୃଙ୍ଗାନ୍ ଦ୍ରୁମାଂଶ୍ଚୈଵ ଜଗୃହୁର୍ହୃଷ୍ଟମାନସାଃ
ବାୟୁପୁତ୍ରଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି ବାନରମାନେ ଭଲେଇ ରାଗିଗଲେ, ମନ ଖୁସିରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ପାହାଡ଼ ଚୂଡ଼ା ଓ ଗଛ ଧରିଲେ।
ଅଭିପେତୁଶ୍ଚ ଗର୍ଜନ୍ତୋ ରାକ୍ଷସାନ୍ ଵାନରର୍ଷଭାଃ। ପରିଵାର୍ଯ ହନୂମନ୍ତମନ୍ଵଯୁଶ୍ଚ ମହାହଵେ
ବାନରମାନେ ଗଜ୍ଜନ କରି, ରାକ୍ଷସମାନେ ଉପରେ ଧାଉଥିଲେ, ହନୁମାନଙ୍କୁ ଘେରି ଏବଂ ତାଙ୍କ ପଛରେ ଏହି ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଯାଉଥିଲେ।
ସ ତୈର୍ଵାନରମୁଖ୍ଯୈସ୍ତୁ ହନୂମାନ୍ ସର୍ଵତୋ ଵୃତଃ। ହୁତାଶନ ଇଵାର୍ଚିଷ୍ମାନଦହଚ୍ଛତ୍ରୁଵାହିନୀମ୍
ସେଇ ବାନରମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଘେରି ରହିଲେ, ହନୁମାନ ଅଗ୍ନି ପରି ଜ୍ୱଳି ଉଠିଲେ, ଶତ୍ରୁ ସେନାକୁ ଦହିଦେଲେ।
ସ ରାକ୍ଷସାନାଂ କଦନଂ ଚକାର ସୁମହାକପିଃ। ଵୃତୋ ଵାନରସୈନ୍ଯେନ କାଲାନ୍ତକଯମୋପମଃ
ସେ ବଡ଼ ବାନର, ବାନର ସେନା ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇ, ଯେମିତି ସମୟର ଶେଷରେ ଯମ ଆସନ୍ତି, ସେଇପରି ରାକ୍ଷସମାନେ ଉପରେ ବିନାଶ ଆଣିଲେ।
ସ ତୁ ଶୋକେନ ଚାଵିଷ୍ଟଃ କୋପେନ ମହତା କପିଃ। ହନୂମାନ୍ ରାଵଣିରଥେ ମହତୀଂ ପାତଯଚ୍ଛିଲାମ୍
ହନୁମାନ ବଡ଼ ଦୁଃଖ ଓ କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ରାବଣଙ୍କ ରଥ ଉପରେ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ଚୁଆଁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ତାମାପତନ୍ତୀଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵୈଵ ରଥଃ ସାରଥିନା ତଦା। ଵିଧେଯାଶ୍ଵସମାଯୁକ୍ତଃ ଵିଦୂରମପଵାହିତଃ
ସେଇ ପାହାଡ଼ ଚୁଆଁ ଝରିଆସୁଥିବା ଦେଖି, ରଥଚାଳକ ଦକ୍ଷ ଘୋଡ଼ାମାନେ ଯୋଗାଇ ରଥକୁ ଦୂରକୁ ନେଇଗଲେ।
ତମିନ୍ଦ୍ରଜିତମପ୍ରାପ୍ଯ ରଥସ୍ଥଂ ସହସାରଥିମ୍। ଵିଵେଶ ଧରଣୀଂ ଭିତ୍ତ୍ଵା ସା ଶିଲା ଵ୍ଯର୍ଥମୁଦ୍ଯତା
ସେଇ ପାହାଡ଼ ଚୁଆଁ ଇନ୍ଦ୍ରଜିତ୍ ଓ ତାଙ୍କ ରଥଚାଳକୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରି ମିଶିଲା ନାହିଁ, ଭୂମିକୁ ଭେଦି ମାଟିରେ ପଡ଼ିଗଲା, ତାହାର ଚେଷ୍ଟା ବ୍ୟର୍ଥ ହେଲା।
ପତିତାଯାଂ ଶିଲାଯାଂ ତୁ ଵ୍ଯଥିତା ରକ୍ଷସାଂ ଚମୂଃ। ନିପତନ୍ତ୍ଯା ଚ ଶିଲଯା ରାକ୍ଷସା ମଥିତା ଭୃଶମ୍
ପାହାଡ଼ ଚୁଆଁ ପଡ଼ିବା ସହିତ ରାକ୍ଷସ ସେନା ଭୟଭୀତ ହେଲା, ଏବଂ ଏହି ପାହାଡ଼ ଚୁଆଁ ଝରିପଡ଼ିବାରେ ଅନେକ ରାକ୍ଷସ ଭଲେଇ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।
ତମଭ୍ଯଧାଵନ୍ ଶତଶୋ ନଦନ୍ତଃ କାନନୌକସଃ। ତେ ଦ୍ରୁମାଂଶ୍ଚ ମହାକାଯା ଗିରିଶୃଙ୍ଗାଣି ଚୋଦ୍ଯତାଃ
ତାପରେ ଶତଶଃ କାନନବାସୀ ବାନରମାନେ ଗଜ୍ଜନ କରି ତାଙ୍କ ଉପରେ ଧାଉଥିଲେ, ଗଛ ଓ ପାହାଡ଼ ଚୁଆଁ ଉଠାଇ ରଖିଥିଲେ।
କ୍ଷିପନ୍ତୀନ୍ଦ୍ରଜିତଂ ସଂଖ୍ଯେ ଵାନରା ଭୀମଵିକ୍ରମାଃ। ଵୃକ୍ଷଶୈଲମହାଵର୍ଷଂ ଵିସୃଜନ୍ତଃ ପ୍ଲଵଂଗମାଃ
ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୟଙ୍କର ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ବାନରମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଜିତ୍ ଉପରେ ଗଛ, ପାହାଡ଼ ଓ ବଡ଼ ବଡ଼ ପାଥର ବର୍ଷା କରିଥିଲେ।
ଶତ୍ରୂଣାଂ କଦନଂ ଚକ୍ରୁର୍ନେଦୁଶ୍ଚ ଵିଵିଧୈଃ ସ୍ଵନୈଃ। ଵାନରୈସ୍ତୈର୍ମହାଭୀମୈର୍ଘୋରରୂପା ନିଶାଚରାଃ
ସେମାନେ ଶତ୍ରୁମାନେ ଉପରେ ବିନାଶ ଆଣିଲେ ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ଧ୍ୱନିରେ ଗଜ୍ଜନ କରିଲେ; ସେଇ ଭୟଙ୍କର ରାତିର ଚରା ରାକ୍ଷସମାନେ, ଏହି ଭୟଙ୍କର ବାନରମାନେ ଦ୍ୱାରା ପିଡ଼ିତ ହେଲେ।
ଵୀର୍ଯାଦଭିହତା ଵୃକ୍ଷୈର୍ଵ୍ଯଚେଷ୍ଟନ୍ତ ରଣକ୍ଷିତୌ। ସ ସୈନ୍ଯମଭିଵୀକ୍ଷ୍ଯାଥ ଵାନରାର୍ଦିତମିନ୍ଦ୍ରଜିତ୍
ବାନରମାନେ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଓ ଗଛ ଦ୍ୱାରା ଘାତ ଖାଇ ରାକ୍ଷସମାନେ ଯୁଦ୍ଧଭୂମିରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ପାଉଥିଲେ; ଏହା ଦେଖି ଇନ୍ଦ୍ରଜିତ୍ ତାଙ୍କ ସେନା ବାନରମାନେ ଦ୍ୱାରା ପିଡ଼ିତ ହେଉଛି ବୋଲି ଦେଖିଲେ।
ପ୍ରଗୃହୀତାଯୁଧଃ କ୍ରୁଦ୍ଧଃ ପରାନଭିମୁଖୋ ଯଯୌ। ସ ଶରୌଘାନଵସୃଜନ୍ ସ୍ଵସୈନ୍ଯେନାଭିସଂଵୃତଃ
ସେ କ୍ରୋଧରେ ଅସ୍ତ୍ର ଧରି, ଶତ୍ରୁମାନେ ଦିଗରେ ମୁହଁ କଲେ, ନିଜ ସେନା ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇ, ବାଣର ଝଡ଼ ଛାଡ଼ିଲେ।
ଜଘାନ କପିଶାର୍ଦୂଲାନ୍ ସୁବହୂନ୍ ଦୃଢଵିକ୍ରମଃ। ଶୂଲୈରଶନିଭିଃ ଖଡ୍ଗୈଃ ପଟ୍ଟିଶୈଃ ଶୂଲମୁଦ୍ଗରୈଃ
ସେ ଦୃଢ଼ ଶୂରତା ସହିତ ଅନେକ ବାଘ ପରି ବାନରମାନେ ଉପରେ ଶୂଳ, ଗଦା, ତଳୱାର, ବିଛୁରି, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଘାତ କଲେ।
ତେ ଚାପ୍ଯନୁଚରାଂସ୍ତସ୍ଯ ଵାନରା ଜଘ୍ନୁରାହଵେ। ସୁସ୍କନ୍ଧଵିଟପୈଃ ଶୈଲୈଃ ଶିଲାଭିଶ୍ଚ ମହାବଲଃ
କିନ୍ତୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାନରମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଅନୁଚରମାନେ ଉପରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଡାଳ, ଗଛ, ପାହାଡ଼ ଓ ପାଥର ଦ୍ୱାରା ଘାତ କଲେ।
ହନୂମାନ୍ କଦନଂ ଚକ୍ରେ ରକ୍ଷସାଂ ଭୀମକର୍ମଣାମ୍। ସଂନିଵାର୍ଯ ପରାନୀକମବ୍ରଵୀତ୍ ତାନ୍ ଵନୌକସଃ
ହନୁମାନ ଭୟଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ରାକ୍ଷସମାନେ ଉପରେ ବିନାଶ ଆଣିଲେ; ପ୍ରତିପକ୍ଷ ସେନାକୁ ରୋକି ତିନି କାନନବାସୀମାନେ କୁହିଲେ।