କୁପିତଶ୍ଚ ତଦା ତତ୍ର କିଂ କାର୍ଯମିତି ଚିନ୍ତଯନ୍। ଆଦିଦେଶାଥ ସଂକ୍ରୁଦ୍ଧୋ ରଣାଯେନ୍ଦ୍ରଜିତଂ ସୁତମ୍
ସେତେବେଳେ କ୍ରୋଧରେ ଭରିଯାଇ, କଣ କରିବି ବୋଲି ଭାବି, ରାବଣ ତାଙ୍କ ପୁଅ ଇନ୍ଦ୍ରଜିତଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଯିବାକୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ।
ଜହି ଵୀର ମହାଵୀର୍ଯୌ ଭ୍ରାତରୌ ରାମଲକ୍ଷ୍ମଣୌ। ଅଦୃଶ୍ଯୋ ଦୃଶ୍ଯମାନୋ ଵା ସର୍ଵଥା ତ୍ଵଂ ବଲାଧିକଃ
ହେ ବୀର, ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ମାରିଦିଅ। ଦେଖାଯାଉଥିବା କିମ୍ବା ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଉଥିବା, ସବୁ ଦିଗରେ ତୁମେ ସେମାନେଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ।
ତ୍ଵମପ୍ରତିମକର୍ମାଣମିନ୍ଦ୍ରଂ ଜଯସି ସଂଯୁଗେ। କିଂ ପୁନର୍ମାନୁଷୌ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନ ଵଧିଷ୍ଯସି ସଂଯୁଗେ
ତୁମେ ଅପୂର୍ବ କାର୍ଯ୍ୟ କର, ଯୁଦ୍ଧରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଜିତିପାର। ତେବେ ଏହି ମାନବ ଦୁଇଜଣକୁ ଦେଖି, ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧରେ ମାରିପାରିବ ନାହିଁ କି?
ତଥୋକ୍ତୋ ରାକ୍ଷସେନ୍ଦ୍ରେଣ ପ୍ରତିଗୃହ୍ଯ ପିତୁର୍ଵଚଃ। ଯଜ୍ଞଭୂମୌ ସ ଵିଧିଵତ୍ ପାଵକଂ ଜୁହୁଵେନ୍ଦ୍ରଜିତ୍
ରାକ୍ଷସ ରାଜାଙ୍କ ଏମିତି କଥା ଶୁଣି, ଇନ୍ଦ୍ରଜିତ ପିତାଙ୍କ କଥା ଗ୍ରହଣ କରି, ଯଥାବିଧି ଯଜ୍ଞସ୍ଥଳୀରେ ଅଗ୍ନିକୁ ହୋମ କଲେ।
ଜୁହ୍ଵତଶ୍ଚାପି ତତ୍ରାଗ୍ନିଂ ରକ୍ତୋଷ୍ଣୀଷଧରାଃ ସ୍ତ୍ରିଯଃ। ଆଜଗ୍ମୁସ୍ତତ୍ର ସମ୍ଭ୍ରାନ୍ତା ରାକ୍ଷସ୍ଯୋ ଯତ୍ର ରାଵଣିଃ
ସେଠାରେ ଅଗ୍ନିକୁ ହୋମ କରୁଥିବାବେଳେ, ରକ୍ତ ମୁଣ୍ଡା ବାନ୍ଧିଥିବା ରାକ୍ଷସୀମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ଯେଉଁଠାରେ ରାବଣଙ୍କ ପୁଅ ଥିଲେ, ସେଠାକୁ ଆସିଲେ।
ଶସ୍ତ୍ରାଣି ଶରପତ୍ରାଣି ସମିଧୋଽଥ ବିଭୀତକାଃ। ଲୋହିତାନି ଚ ଵାସାଂସି ସ୍ରୁଵଂ କାର୍ଷ୍ଣାଯସଂ ତଥା
ସେମାନେ ଅସ୍ତ୍ର, ଶରର ପଙ୍ଖ, ଯଜ୍ଞ କାଠ, ବିଭୀତକ ଫଳ, ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ ବସ୍ତ୍ର ଏବଂ କଳା ଲୋହାର ହୋମ ଚମଚ ଆଣିଲେ।
ସର୍ଵତୋଽଗ୍ନିଂ ସମାସ୍ତୀର୍ଯ ଶରପତ୍ରୈଃ ସତୋମରୈଃ। ଛାଗସ୍ଯ ସର୍ଵକୃଷ୍ଣସ୍ଯ ଗଲଂ ଜଗ୍ରାହ ଜୀଵତଃ
ଅଗ୍ନିକୁ ଚାରିପାଖରେ ଶରର ପଙ୍ଖ ଓ ବଣ୍ଡ ଛାଡ଼ି, ଏକ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କଳା ଛାଗକୁ ଜୀବନ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ ଗଳା ଧରିଲେ।
ସକୃଦ୍ଧୋମସମିଦ୍ଧସ୍ଯ ଵିଧୂମସ୍ଯ ମହାର୍ଚିଷଃ। ବଭୂଵୁସ୍ତାନି ଲିଙ୍ଗାନି ଵିଜଯଂ ଦର୍ଶଯନ୍ତି ଚ
ଏକଥର ହୋମ ହେବା ସହିତ, ଧୂମ ନଥିବା ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନି ଦେଖାଗଲା, ଏବଂ ବିଜୟର ଶୁଭ ସଙ୍କେତ ଦେଖାଦେଲା।
ପ୍ରଦକ୍ଷିଣାଵର୍ତଶିଖସ୍ତପ୍ତହାଟକସଂନିଭଃ। ହଵିସ୍ତତ୍ ପ୍ରତିଜଗ୍ରାହ ପାଵକଃ ସ୍ଵଯମୁତ୍ଥିତଃ
ଅଗ୍ନିର ଶିଖା ଡାହାଣ ଦିଗକୁ ଘୁରି, ତପ୍ତ ସୁନା ପରି ଚମକୁଥିଲା, ଏବଂ ଅଗ୍ନି ନିଜେ ଉଠି, ହୋମ ଗ୍ରହଣ କଲା।
ହୁତ୍ଵାଗ୍ନିଂ ତର୍ପଯିତ୍ଵାଥ ଦେଵଦାନଵରାକ୍ଷସାନ୍। ଆରୁରୋହ ରଥଶ୍ରେଷ୍ଠମନ୍ତର୍ଧାନଗତଂ ଶୁଭମ୍
ଅଗ୍ନିକୁ ହୋମ କରି, ଦେବତା, ଦାନବ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ତୃପ୍ତି ହେବା ପରେ, ସେ ଅଦୃଶ୍ୟ ଏବଂ ଶୁଭ ରଥରେ ଚଢ଼ିଲେ।
ସ ଵାଜିଭିଶ୍ଚତୁର୍ଭିସ୍ତୁ ବାଣୈସ୍ତୁ ନିଶିତୈର୍ଯୁତଃ। ଆରୋପିତମହାଚାପଃ ଶୁଶୁଭେ ସ୍ଯନ୍ଦନୋତ୍ତମଃ
ଚାରିଟି ଘୋଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ଟଣାଯାଉଥିବା, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଓ ବଡ଼ ଧନୁଷ ଲଗାଯାଇଥିବା ସେ ଉତ୍ତମ ରଥଟି ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଜାଜ୍ଵଲ୍ଯମାନୋ ଵପୁଷା ତପନୀଯପରିଚ୍ଛଦଃ। ମୃଗୈଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରାର୍ଧଚନ୍ଦ୍ରୈଶ୍ଚ ସ ରଥଃ ସମଲଂକୃତଃ
ସୁନା ଜିନିଷରେ ସଜିଥିବା, ହରିଣ ଓ ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ର ଆକୃତି ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ, ଦେଖିବାକୁ ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ ଓ ଶୋଭାମୟ ଥିଲା ସେଇ ରଥ।
ଜାମ୍ବୂନଦମହାକମ୍ବୁର୍ଦୀପ୍ତପାଵକସଂନିଭଃ। ବଭୂଵେନ୍ଦ୍ରଜିତଃ କେତୁର୍ଵୈଦୂର୍ଯସମଲଂକୃତଃ
ଜାମ୍ବୁନଦ ସୁନାର ବଡ଼ ଦଣ୍ଡ ଓ ଅଗ୍ନି ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ, ବୈଡୂର୍ୟ ମଣିରେ ଅଳଙ୍କୃତ ଇନ୍ଦ୍ରଜିତଙ୍କର ପତାକା ଅତି ଚମକୁଥିଲା।
ତେନ ଚାଦିତ୍ଯକଲ୍ପେନ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ରେଣ ଚ ପାଲିତଃ। ସ ବଭୂଵ ଦୁରାଧର୍ଷୋ ରାଵଣିଃ ସୁମହାବଲଃ
ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସୁରକ୍ଷିତ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ, ରାବଣଙ୍କର ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁଅ ଅଜୟ ହୋଇଯାଇଥିଲେ।
ସୋଽଭିନିର୍ଯାଯ ନଗରାଦିନ୍ଦ୍ରଜିତ୍ ସମିତିଂଜଯଃ। ହୁତ୍ଵାଗ୍ନିଂ ରାକ୍ଷସୈର୍ମନ୍ତ୍ରୈରନ୍ତର୍ଧାନଗତୋଽବ୍ରଵୀତ୍
ଯୁଦ୍ଧରେ ଜୟୀ ଇନ୍ଦ୍ରଜିତ ନଗର ଛାଡ଼ି, ରାକ୍ଷସ ମନ୍ତ୍ରରେ ଅଗ୍ନି ହୋମ କରି, ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଅଦ୍ଯ ହତ୍ଵା ରଣେ ଯୌ ତୌ ମିଥ୍ଯା ପ୍ରଵ୍ରଜିତୌ ଵନେ। ଜଯଂ ପିତ୍ରେ ପ୍ରଦାସ୍ଯାମି ରାଵଣାଯ ରଣେଽଧିକମ୍
ଆଜି ଯୁଦ୍ଧରେ ସେଇ ଦୁଇଜଣ ମିଥ୍ୟା ବନବାସୀଙ୍କୁ ମାରି, ମୁଁ ମୋ ବାପା ରାବଣଙ୍କୁ ଅଧିକ ଯୁଦ୍ଧଜୟ ଦେଇବି।
ଅଦ୍ଯ ନିର୍ଵାନରାମୁର୍ଵୀଂ ହତ୍ଵା ରାମଂ ଚ ଲକ୍ଷ୍ମଣମ୍। କରିଷ୍ଯେ ପରମାଂ ପ୍ରୀତିମିତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵାନ୍ତରଧୀଯତ
ଆଜି ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ମାରି, ଏ ଭୂମିକୁ ଶତ୍ରୁଶୂନ୍ୟ କରି, ମୁଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦ ଲାଭ କରିବି—ଏହିପରି କହି ସେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ।
ଆପପାତାଥ ସଂକ୍ରୁଦ୍ଧୋ ଦଶଗ୍ରୀଵେଣ ଚୋଦିତଃ। ତୀକ୍ଷ୍ଣକାର୍ମୁକନାରାଚୈସ୍ତୀକ୍ଷ୍ଣସ୍ତ୍ଵିନ୍ଦ୍ରରିପୂ ରଣେ
ଦଶମୁଖୀ ରାବଣଙ୍କ ରୋଷରେ ପ୍ରେରିତ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୟଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ରଜିତ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଧନୁଷ ଓ ବାଣ ନେଇ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ।
ସ ଦଦର୍ଶ ମହାଵୀର୍ଯୌ ନାଗୌ ତ୍ରିଶିରସାଵିଵ। ସୃଜନ୍ତାଵିଷୁଜାଲାନି ଵୀରୌ ଵାନରମଧ୍ଯଗୌ
ସେ ଦେଖିଲେ, ବନରାଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦୁଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୀର, ତିନିମୁଣ୍ଡି ସାପ ପରି, ଅନେକ ବାଣର ଝରଣା ଛାଡ଼ୁଛନ୍ତି।
ଇମୌ ତାଵିତି ସଂଚିନ୍ତ୍ଯ ସଜ୍ଯଂ କୃତ୍ଵା ଚ କାର୍ମୁକମ୍। ସଂତତାନେଷୁଧାରାଭିଃ ପର୍ଜନ୍ଯ ଇଵ ଵୃଷ୍ଟିମାନ୍
‘ଏହି ଦୁଇଜଣ’ ବୋଲି ଭାବି, ଧନୁଷକୁ ତଣି, ମେଘ ପରି ଅବିରତ ବାଣ ବର୍ଷା କରିଲେ।
ସ ତୁ ଵୈହାଯସରଥୋ ଯୁଧି ତୌ ରାମଲକ୍ଷ୍ମଣୌ। ଅଚକ୍ଷୁର୍ଵିଷଯେ ତିଷ୍ଠନ୍ ଵିଵ୍ଯାଧ ନିଶିତୈଃ ଶରୈଃ
ଯୁଦ୍ଧରେ ଆକାଶରଥରେ ରହି, ଦୃଶ୍ୟ ରହିନଥିବା ଇନ୍ଦ୍ରଜିତ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ।
ତୌ ତସ୍ଯ ଶରଵେଗେନ ପରୀତୌ ରାମଲକ୍ଷ୍ମଣୌ। ଧନୁଷୀ ସଶରେ କୃତ୍ଵା ଦିଵ୍ଯମସ୍ତ୍ରଂ ପ୍ରଚକ୍ରତୁଃ
ତାଙ୍କର ବାଣର ଦମନରେ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଅତି କ୍ଳାନ୍ତ, ଧନୁଷରେ ବାଣ ଲଗାଇ ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କଲେ।
ପ୍ରଚ୍ଛାଦଯନ୍ତୌ ଗଗନଂ ଶରଜାଲୈର୍ମହାବଲୌ। ତମସ୍ତ୍ରୈଃ ସୂର୍ଯସଂକାଶୈର୍ନୈଵ ପସ୍ପର୍ଶତୁଃ ଶରୈଃ
ସେଇ ଦୁଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଆକାଶକୁ ବାଣର ଝାଡ଼ିରେ ଢାକିଦେଲେ; ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ବାଣରେ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ ରହିଲେ।
ସ ହି ଧୂମାନ୍ଧକାରଂ ଚ ଚକ୍ରେ ପ୍ରଚ୍ଛାଦଯନ୍ନଭଃ। ଦିଶଶ୍ଚାନ୍ତର୍ଦଧେ ଶ୍ରୀମାନ୍ ନୀହାରତମସା ଵୃତାଃ
ସେ ଧୂଆଁ ଓ ଅନ୍ଧକାରରେ ଆକାଶକୁ ଢାକିଦେଲେ, ଧନ୍ୟ ଅନ୍ୟ ଦିଗଗୁଡ଼ିକୁ ମିଷ୍ଟି ଓ ଅନ୍ଧକାରରେ ଲୁଚାଇଦେଲେ।
ନୈଵ ଜ୍ଯାତଲନିର୍ଘୋଷୋ ନ ଚ ନେମିଖୁରସ୍ଵନଃ। ଶୁଶ୍ରୁଵେ ଚରତସ୍ତସ୍ଯ ନ ଚ ରୂପଂ ପ୍ରକାଶତେ
ସେ ଚଳିବାବେଳେ ଧନୁଷର ତାଣିର ଶବ୍ଦ, ରଥଚକ୍ରର ଧ୍ୱନି କିମ୍ବା ତାଙ୍କର ଆକୃତି କେଉଁଠି ଦେଖାଯାଉନଥିଲା।
ଘନାନ୍ଧକାରେ ତିମିରେ ଶିଲାଵର୍ଷମିଵାଦ୍ଭୁତମ୍। ସ ଵଵର୍ଷ ମହାବାହୁର୍ନାରାଚଶରଵୃଷ୍ଟିଭିଃ
ଘନ ଅନ୍ଧକାରରେ, ପାହାଡ଼ ଉପରେ ପଥର ବର୍ଷା ପରି, ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁଧରୀ ନାରାଚ ବାଣର ବର୍ଷା କରିଲେ।
ସ ରାମଂ ସୂର୍ଯସଂକାଶୈଃ ଶରୈର୍ଦତ୍ତଵରୈର୍ଭୃଶମ୍। ଵିଵ୍ଯାଧ ସମରେ କ୍ରୁଦ୍ଧଃ ସର୍ଵଗାତ୍ରେଷୁ ରାଵଣିଃ
ଯୁଦ୍ଧରେ କ୍ରୋଧିତ ରାବଣପୁତ୍ର ରାମଙ୍କ ଶରୀରର ସମସ୍ତ ଅଂଗରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ଓ ଦେବତାଂକ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ବାଣରେ ଭୟଙ୍କର ଆଘାତ କଲେ।
ତୌ ହନ୍ଯମାନୌ ନାରାଚୈର୍ଧାରାଭିରିଵ ପର୍ଵତୌ। ହେମପୁଙ୍ଖାନ୍ ନରଵ୍ଯାଘ୍ରୌ ତିଗ୍ମାନ୍ ମୁମୁଚତୁଃ ଶରାନ୍
ନାରାଚ ବାଣର ଝରଣାରେ ଦୁଇ ବୀର, ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଝରଣା ପରି ଆଘାତ ପାଇ, ସୁନା ପଙ୍ଖ ଥିବା ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଛାଡ଼ିଲେ।
ଅନ୍ତରିକ୍ଷେ ସମାସାଦ୍ଯ ରାଵଣିଂ କଙ୍କପତ୍ରିଣଃ। ନିକୃତ୍ଯ ପତଗା ଭୂମୌ ପେତୁସ୍ତେ ଶୋଣିତାପ୍ଲୁତାଃ
ଆକାଶରେ ରାବଣଙ୍କୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରି ଯାଇଥିବା ପଖିର ପାଖିର ଭଳି ତୀରଗୁଡ଼ିକୁ ରାବଣ କାଟିଦେଲେ, ସେଗୁଡ଼ିକ ରକ୍ତରେ ଭିଜି ଭୂମିକୁ ପଡ଼ିଗଲା।
ଅତିମାତ୍ରଂ ଶରୌଘେଣ ଦୀପ୍ଯମାନୌ ନରୋତ୍ତମୌ। ତାନିଷୂନ୍ ପତତୋ ଭଲ୍ଲୈରନେକୈର୍ଵିଚକର୍ତତୁଃ
ଅତ୍ୟଧିକ ତୀରବର୍ଷା ମଧ୍ୟରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିବା ଦୁଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ, ଅନେକ ଚଉଡ଼ା ମୁଣ୍ଡିଆ ତୀରରେ ତାହାକୁ କାଟିଦେଲେ।