ତତଃ ସ୍ରଗ୍ଦାମସଂନଦ୍ଧଂ ଦତ୍ତପଞ୍ଚାଙ୍ଗୁଲଂ ଶୁଭମ୍। ଆଦଦେ ପରିଘଂ ଧୀରୋ ମହେନ୍ଦ୍ରଶିଖରୋପମମ୍
ତାପରେ ଦୃଢ଼ ନିକୁମ୍ଭ, ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ଏବଂ ପାଞ୍ଚଟି ହାତ ଧରିବା ସୁବିଧା ସହିତ ଶୋଭାପୂର୍ଣ୍ଣ ଲୋହା ଗଦା ଉଠାଇଲେ, ଯାହା ମହେନ୍ଦ୍ର ପର୍ବତର ଶିଖର ସମାନ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ହେମପଟ୍ଟପରିକ୍ଷିପ୍ତଂ ଵଜ୍ରଵିଦ୍ରୁମଭୂଷିତମ୍। ଯମଦଣ୍ଡୋପମଂ ଭୀମଂ ରକ୍ଷସାଂ ଭଯନାଶନମ୍
ସେ ଗଦା ସୁନାର ପଟିରେ ଘେରାଯାଇଥିଲା, ହୀରା ଓ ପାଗା ମଣିରେ ଶୋଭିଥିଲା, ଯମଙ୍କ ଦଣ୍ଡ ସମାନ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ଭୟକୁ ନଶ୍ୱନ କରୁଥିଲା।
ତମାଵିଧ୍ଯ ମହାତେଜାଃ ଶକ୍ରଧ୍ଵଜସମୌଜସମ୍। ନିନନାଦ ଵିଵୃତ୍ତାସ୍ଯୋ ନିକୁମ୍ଭୋ ଭୀମଵିକ୍ରମଃ
ସେ ମହାତେଜସ୍ବୀ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ପ୍ରତାପଶାଳୀ ନିକୁମ୍ଭ, ଶକ୍ରଙ୍କ ପତାକା ସମାନ ଶକ୍ତିରେ, ସେ ଗଦା ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କରି, ବଡ଼ ମୁହଁ ଖୋଲି ଗର୍ଜନ କଲେ।
ଉରୋଗତେନ ନିଷ୍କେଣ ଭୁଜସ୍ଥୈରଙ୍ଗଦୈରପି। କୁଣ୍ଡଲାଭ୍ଯାଂ ଚ ଚିତ୍ରାଭ୍ଯାଂ ମାଲଯା ଚ ସଚିତ୍ରଯା
ଛାତିରେ ସୁନା ମାଳା, ବାହୁରେ କଙ୍କଣ, ଦୁଇଟି ଚମକୁଥିବା କୁଣ୍ଡଳ ଏବଂ ଶୋଭାପୂର୍ଣ୍ଣ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ନିକୁମ୍ଭୋ ଭୂଷଣୈର୍ଭାତି ତେନ ସ୍ମ ପରିଘେଣ ଚ। ଯଥେନ୍ଦ୍ରଧନୁଷା ମେଘଃ ସଵିଦ୍ଯୁତ୍ସ୍ତନଯିତ୍ନୁମାନ୍
ନିକୁମ୍ଭ ସେ ଭୂଷଣ ଏବଂ ଗଦା ସହିତ ଏପରି ଚମକୁଥିଲେ, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁର ତଳେ ମେଘ ମେଘେ ହେଲେ ବିଜୁଳି ଓ ଗର୍ଜନ ସହିତ ଚମକେ।
ପରିଘାଗ୍ରେଣ ପୁସ୍ଫୋଟ ଵାତଗ୍ରନ୍ଥିର୍ମହାତ୍ମନଃ। ପ୍ରଜଜ୍ଵାଲ ସଘୋଷଶ୍ଚ ଵିଧୂମ ଇଵ ପାଵକଃ
ଗଦାର ଆଗ ଅଂଶ, ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ଭଲଭାବେ ବାନ୍ଧାଯାଇଥିଲା, ଗର୍ଜନ ସହିତ ଜ୍ୱଳିଉଠିଲା, ଧୂଆଁ ଛାଡ଼ି ଅଗ୍ନି ଭଳି।
ନଗର୍ଯା ଵିଟପାଵତ୍ଯା ଗନ୍ଧର୍ଵଭଵନୋତ୍ତମୈଃ। ସତାରାଗଣନକ୍ଷତ୍ରଂ ସଚନ୍ଦ୍ରସମହାଗ୍ରହମ୍। ନିକୁମ୍ଭପରିଘାଘୂର୍ଣଂ ଭ୍ରମତୀଵ ନଭସ୍ଥଲମ୍
ବିଟପାବତୀ ନଗର ଭଳି, ଉତ୍ତମ ଗନ୍ଧର୍ବ ମହଳ, ତାରା ଗ୍ରହ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ସହିତ, ନିକୁମ୍ଭଙ୍କ ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ଗଦା ଆକାଶରେ ଘୂରୁଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲା।
ଦୁରାସଦଶ୍ଚ ସଂଜଜ୍ଞେ ପରିଘାଭରଣପ୍ରଭଃ। କ୍ରୋଧେନ୍ଧନୋ ନିକୁମ୍ଭାଗ୍ନିର୍ଯୁଗାନ୍ତାଗ୍ନିରିଵୋତ୍ଥିତଃ
ସେ ଗଦା ଏବଂ ଭୂଷଣର ଚମକରେ ଅପ୍ରବେଶ୍ୟ ହୋଇଯାଇଥିଲେ, କ୍ରୋଧର ଅଗ୍ନିରେ ଜଳୁଥିବା ନିକୁମ୍ଭ, ଯେପରି ଯୁଗାନ୍ତର ଅଗ୍ନି ଉପଜାଏ।
ରାକ୍ଷସା ଵାନରାଶ୍ଚାପି ନ ଶେକୁଃ ସ୍ପନ୍ଦିତୁଂ ଭଯାତ୍। ହନୁମାଂସ୍ତୁ ଵିଵୃତ୍ଯୋରସ୍ତସ୍ଥୌ ପ୍ରମୁଖତୋ ବଲୀ
ଭୟରେ ରାକ୍ଷସ ଓ ବାନରମାନେ ଏକଥିରେ ହେବାକୁ ପାରିଲେ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ବଳଶାଳୀ ହନୁମାନ ଛାତି ଚଉଡ଼ା କରି ସମ୍ମୁଖରେ ଦଢ଼ ହୋଇ ଦଉଡ଼ିଲେ।
ପରିଘୋପମବାହୁସ୍ତୁ ପରିଘଂ ଭାସ୍କରପ୍ରଭମ୍। ବଲୀ ବଲଵତସ୍ତସ୍ଯ ପାତଯାମାସ ଵକ୍ଷସି
ହନୁମାନଙ୍କର ବାହୁ ଗୁଡ଼ିକ ଲୋହ ଗଦା ପରି ଭୟଙ୍କର ଥିଲା । ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମଧ୍ୟରୁ ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ । ସେ ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିବା ଗଦାକୁ ନିକୁମ୍ଭଙ୍କ ଛାତି ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ ।
ସ୍ଥିରେ ତସ୍ଯୋରସି ଵ୍ଯୂଢେ ପରିଘଃ ଶତଧା କୃତଃ। ଵିକୀର୍ଯମାଣଃ ସହସା ଉଲ୍କାଶତମିଵାମ୍ବରେ
ନିକୁମ୍ଭଙ୍କ ମଜବୁତ ଏବଂ ଚଉଡ଼ା ଛାତି ଉପରେ ଗଦା ଲାଗିବା ସହିତ, ସେଟି ଶତଧା ଭାଙ୍ଗିଗଲା । ଏହି ଭାଙ୍ଗିବା ଦୃଶ୍ୟ ଆକାଶରେ ଶତଶଃ ଉଲ୍କା ବିକିରଣ ହେବା ପରି ଲାଗିଲା ।
ସ ତୁ ତେନ ପ୍ରହାରେଣ ନ ଚଚାଲ ମହାକପିଃ। ପରିଘେଣ ସମାଧୂତୋ ଯଥା ଭୂମିଚଲେଽଚଲଃ
ସେଇ ଭୟଙ୍କର ଆଘାତରେ ମଧ୍ୟ ମହାବୀର ବାନର ହନୁମାନ କିଛି ହଲେ ନାହିଁ । ଗଦାର ଆଘାତରେ ସେ ଯେପରି ଅଡ଼ିଗ ଥିଲେ, ଯେପରି ଭୂମିକମ୍ପରେ ଏକ ପାହାଡ଼ ଅଡ଼ିଗ ରହିଥାଏ ।
ସ ତଥାଭିହତସ୍ତେନ ହନୂମାନ୍ ପ୍ଲଵଗୋତ୍ତମଃ। ମୁଷ୍ଟିଂ ସଂଵର୍ତଯାମାସ ବଲେନାତିମହାବଲଃ
ଏପରି ଭାବେ ଆଘାତ ପାଇଁ, ବାନରମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ଅତିଶକ୍ତିଶାଳୀ ହନୁମାନ ତାଙ୍କର ମୁଠିକୁ ଶକ୍ତିର ସହିତ ଭଳିଭାବେ ବନ୍ଧିଲେ ।
ତମୁଦ୍ଯମ୍ଯ ମହାତେଜା ନିକୁମ୍ଭୋରସି ଵୀର୍ଯଵାନ୍। ଅଭିଚିକ୍ଷେପ ଵେଗେନ ଵେଗଵାନ୍ ଵାଯୁଵିକ୍ରମଃ
ତାହାପରେ ତାଙ୍କର ମୁଠିକୁ ଉଠାଇ, ଦୀପ୍ତିମାନ ଏବଂ ପ୍ରବଳ ହନୁମାନ, ବାୟୁ ସମାନ ତୀବ୍ରତାରେ, ଏହି ମୁଠିକୁ ଜୋରରେ ନିକୁମ୍ଭଙ୍କ ଛାତି ଉପରେ ମାରିଦେଲେ ।
ତତ୍ର ପୁସ୍ଫୋଟ ଵର୍ମାସ୍ଯ ପ୍ରସୁସ୍ରାଵ ଚ ଶୋଣିତମ୍। ମୁଷ୍ଟିନା ତେନ ସଂଜଜ୍ଞେ ମେଘେ ଵିଦ୍ଯୁଦିଵୋତ୍ଥିତା
ସେଠାରେ ଏହି ଭୟଙ୍କର ଆଘାତରେ, ନିକୁମ୍ଭଙ୍କର ବର୍ମ ଫାଟିଗଲା ଏବଂ ରକ୍ତ ବହିଲା, ଯେପରି ମେଘ ମଧ୍ୟରୁ ବିଜୁଳି ଚମକେ ।
ସ ତୁ ତେନ ପ୍ରହାରେଣ ନିକୁମ୍ଭୋ ଵିଚଚାଲ ଚ। ସ୍ଵସ୍ଥଶ୍ଚାପି ନିଜଗ୍ରାହ ହନୂମନ୍ତଂ ମହାବଲମ୍
ସେଇ ଆଘାତରେ ନିକୁମ୍ଭ ଗଡ଼ିଗଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ଆଉଥରେ ସ୍ଥିର ହେଇ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହନୁମାନଙ୍କୁ ଧରିନେଲେ ।
ଚୁକ୍ରୁଶୁଶ୍ଚ ତଦା ସଂଖ୍ଯେ ଭୀମଂ ଲଙ୍କାନିଵାସିନଃ। ନିକୁମ୍ଭେନୋଦ୍ଯତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ହନୂମନ୍ତଂ ମହାବଲମ୍
ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ନିକୁମ୍ଭ ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହନୁମାନଙ୍କୁ ଧରିନେଇଯିବା ଦେଖି, ଲଙ୍କାବାସୀମାନେ ଭୟରେ ଚିତ୍କାର କରିଉଠିଲେ ।
ସ ତଥା ହ୍ରିଯମାଣୋଽପି ହନୂମାଂସ୍ତେନ ରକ୍ଷସା। ଆଜଘାନାନିଲସୁତୋ ଵଜ୍ରକଲ୍ପେନ ମୁଷ୍ଟିନା
ସେଇ ରାକ୍ଷସ ଦ୍ୱାରା ହନୁମାନ ଟାଣିନେଇଯିବା ସମୟରେ, ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ ଏକ ଅଗ୍ନିଶଳାକୁ ପରି ମୁଠିରେ ତାକୁ ଆଘାତ କଲେ ।
ଆତ୍ମାନଂ ମୋକ୍ଷଯିତ୍ଵାଥ କ୍ଷିତାଵଭ୍ଯଵପଦ୍ଯତ। ହନୂମାନୁନ୍ମମାଥାଶୁ ନିକୁମ୍ଭଂ ମାରୁତାତ୍ମଜଃ
ସେ ନିଜକୁ ମୁକ୍ତ କରି, ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ ତୁରନ୍ତ ନିକୁମ୍ଭଙ୍କୁ ଭୂମିରେ ପକାଇ ଭଳିଭାବେ ଚେପିଦେଲେ ।
ନିକ୍ଷିପ୍ଯ ପରମାଯତ୍ତୋ ନିକୁମ୍ଭଂ ନିଷ୍ପିପେଷ ଚ। ଉତ୍ପତ୍ଯ ଚାସ୍ଯ ଵେଗେନ ପପାତୋରସି ଵେଗଵାନ୍
ନିକୁମ୍ଭଙ୍କୁ ପକାଇ ଏବଂ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଦମନ କରି, ବାୟୁ ସମାନ ତୀବ୍ର ହନୁମାନ ଲାଫି ତାଙ୍କ ଛାତି ଉପରେ ଜୋରରେ ପଡ଼ିଲେ ।
ପରିଗୃହ୍ଯ ଚ ବାହୁଭ୍ଯାଂ ପରିଵୃତ୍ଯ ଶିରୋଧରାମ୍। ଉତ୍ପାଟଯାମାସ ଶିରୋ ଭୈରଵଂ ନଦତୋ ମହତ୍
ଦୁଇଟି ବାହୁ ଦ୍ୱାରା ଧରି ଏବଂ ଗର୍ଦ୍ଧନକୁ ଘୁରାଇ, ସେ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା ମୁଣ୍ଡକୁ ଛିଣିଦେଲେ ।
ଅଥ ନିନଦତି ସାଦିତେ ନିକୁମ୍ଭେ ପଵନସୁତେନ ରଣେ ବଭୂଵ ଯୁଦ୍ଧମ୍। ଦଶରଥସୁତରାକ୍ଷସେନ୍ଦ୍ରସୂନ୍ଵୋ- ର୍ଭୃଶତରମାଗତରୋଷଯୋଃ ସୁଭୀମମ୍
ଏହିପରି ଭାବେ ନିକୁମ୍ଭ ହତ ହେବା ସମୟରେ ତାଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ ହେଲା । ତାପରେ ଦଶରଥନନ୍ଦନ ଓ ରାକ୍ଷସ ରାଜାଙ୍କ ପୁଅ ମଧ୍ୟରେ, ଦୁହେଁ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଭରିଥିବା ଏକ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା ।
ଵ୍ଯପେତେ ତୁ ଜୀଵେ ନିକୁମ୍ଭସ୍ଯ ହୃଷ୍ଟା ଵିନେଦୁଃ ପ୍ଲଵଂଗା ଦିଶଃ ସସ୍ଵନୁଶ୍ଚ। ଚଚାଲେଵ ଚୋର୍ଵୀ ପପାତେଵ ସା ଦ୍ଯୌ- ର୍ବଲଂ ରାକ୍ଷସାନାଂ ଭଯଂ ଚାଵିଵେଶ
ନିକୁମ୍ଭଙ୍କ ଜୀବନ ଛାଡ଼ିଦେବା ପରେ, ଆନନ୍ଦିତ ବାନରମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଉଲ୍ଲାସର ସ୍ବରେ ଚିତ୍କାର କଲେ । ପୃଥିବୀ କମ୍ପିଗଲା ପରି ଲାଗିଲା, ଆକାଶ ଭାଙ୍ଗିପଡ଼ିଲା ପରି ଦେଖାଗଲା, ଏବଂ ରାକ୍ଷସମାନେ ଭୟରେ ଭରିଗଲେ ।
thumb|ଅଷ୍ଟସପ୍ତତିତମଃ ସର୍ଗଃ ଶ୍ରୂଯତାମ୍|center ଶ୍ରୀମଦ୍ଵାଲ୍ମୀକିଯରାମାଯଣେ ଯୁଦ୍ଧକାଣ୍ଡେ ଅଷ୍ଟସପ୍ତତିତମଃ ସର୍ଗଃ ॥୬-
ଏବେ ଶ୍ରୀମଦ୍ ବାଲ୍ମୀକି ରାମାୟଣର ଯୁଦ୍ଧ କାଣ୍ଡର ସତତରିଏଠ ସର୍ଗକୁ ଶୁଣନ୍ତୁ ।
ନିକୁମ୍ଭଂ ନିହତଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା କୁମ୍ଭଂ ଚ ଵିନିପାତିତମ୍। ରାଵଣଃ ପରମାମର୍ଷୀ ପ୍ରଜଜ୍ଵାଲାନଲୋ ଯଥା
ନିକୁମ୍ଭ ମରିଯିବା ଏବଂ କୁମ୍ଭ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଯିବା ଖବର ଶୁଣି, ରାବଣ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ତପିଉଠିଲେ, ଯେପରି ଅଗ୍ନି ଦହୁଛି ।
ନୈର୍ଋତଃ କ୍ରୋଧଶୋକାଭ୍ଯାଂ ଦ୍ଵାଭ୍ଯାଂ ତୁ ପରିମୂର୍ଚ୍ଛିତଃ। ଖରପୁତ୍ରଂ ଵିଶାଲାକ୍ଷଂ ମକରାକ୍ଷମଚୋଦଯତ୍
ନିଶାଚରମାନେ ରାଜା ଦୁଃଖ ଓ କ୍ରୋଧରେ ଅଚେତନ ହେଇଯାଇ, ଖରଙ୍କ ପୁଅ ବଡ଼ ଆଖିଅଳି ମକରାକ୍ଷକୁ ଯିବାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କଲେ ।
ଗଚ୍ଛ ପୁତ୍ର ମଯାଽଽଜ୍ଞପ୍ତୋ ବଲେନାଭିସମନ୍ଵିତଃ। ରାଘଵଂ ଲକ୍ଷ୍ମଣଂ ଚୈଵ ଜହି ତୌ ସଵନୌକସୌ
ମୋ ଆଦେଶରେ, ସେନା ସହିତ ଯା, ପୁଅ । ତୁମେ ରାଘବ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଏହି ଦୁଇ ଅରଣ୍ୟବାସୀଙ୍କୁ ମାରିଦିଅ ।
ରାଵଣସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଶୂରମାନୀ ଖରାତ୍ମଜଃ। ବାଢମିତ୍ଯବ୍ରଵୀଦ୍ଧୃଷ୍ଟୋ ମକରାକ୍ଷୋ ନିଶାଚରମ୍
ରାବଣଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଖରଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଶୂର ମକରାକ୍ଷ, ଭୟ ନ ମାନି, ରାତିରେ ଘୁରୁଥିବା ରାକ୍ଷସଙ୍କ ମାଧ୍ୟରେ, 'ଠିକ୍ ଅଛି' ବୋଲି କହିଲେ।
ସୋଽଭିଵାଦ୍ଯ ଦଶଗ୍ରୀଵଂ କୃତ୍ଵା ଚାପି ପ୍ରଦକ୍ଷିଣମ୍। ନିର୍ଜଗାମ ଗୃହାଚ୍ଛୁଭ୍ରାଦ୍ ରାଵଣସ୍ଯାଜ୍ଞଯା ବଲୀ
ସେ ଦଶମୁଖୀ ରାବଣଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇ, ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରି, ରାବଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଶୁଭ୍ର ଗୃହରୁ ବାହାରିଗଲେ।
ସମୀପସ୍ଥଂ ବଲାଧ୍ଯକ୍ଷଂ ଖରପୁତ୍ରୋଽବ୍ରଵୀଦ୍ ଵଚଃ। ରଥମାନୀଯତାଂ ତୂର୍ଣଂ ସୈନ୍ଯଂ ତ୍ଵାନୀଯତାଂ ତ୍ଵରାତ୍
ଖରଙ୍କ ପୁତ୍ର ନିକଟରେ ଥିବା ସେନାପତିଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ମୋର ରଥକୁ ତୁରନ୍ତ ଆଣ, ସେନାକୁ ଶୀଘ୍ର ଏଠାକୁ ନେଇଆ।'