ସ ପର୍ଵତାନ୍ ପକ୍ଷିଗଣାନ୍ ସରାଂସି ନଦୀସ୍ତଟାକାନି ପୁରୋତ୍ତମାନି। ସ୍ଫୀତାଞ୍ଜନାଂସ୍ତାନପି ସମ୍ପ୍ରଵୀକ୍ଷ୍ଯ ଜଗାମ ଵେଗାତ୍ ପିତୃତୁଲ୍ଯଵେଗଃ
ସେ ପର୍ବତ, ପକ୍ଷୀ ଦଳ, ହ୍ରଦ, ନଦୀ ଓ ଉତ୍ତମ ସହରଗୁଡିକୁ ଦେଖି, ସମୃଦ୍ଧି ଅଞ୍ଜନା ପର୍ବତକୁ ମଧ୍ୟ ଦେଖି, ନିଜ ପିତାଙ୍କ ଗତି ସମାନ ଶକ୍ତିରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଗଲେ।
ଆଦିତ୍ଯପଥମାଶ୍ରିତ୍ଯ ଜଗାମ ସ ଗତଶ୍ରମଃ। ହନୂମାଂସ୍ତ୍ଵରିତୋ ଵୀରଃ ପିତୁସ୍ତୁଲ୍ଯପରାକ୍ରମଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟର ପଥ ଧରି, ଶ୍ରମହୀନ ଓ ଶୀଘ୍ର ବୀର ହନୁମାନ, ନିଜ ପିତାଙ୍କ ପରାକ୍ରମ ସମାନ ଶକ୍ତିରେ ଆଗକୁ ଦୌଡ଼ିଗଲେ।
ଜଵେନ ମହତା ଯୁକ୍ତୋ ମାରୁତିର୍ଵାତରଂହସା। ଜଗାମ ହରିଶାର୍ଦୂଲୋ ଦିଶଃ ଶବ୍ଦେନ ନାଦଯନ୍
ବିପୁଳ ତ୍ୱରା ସହିତ, ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ୍, ବନରାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସିଂହ ସମାନ, ପବନ ସମ ତ୍ୱରାରେ ଚାଲିଗଲେ, ତାଙ୍କର ଗର୍ଜନର ଶବ୍ଦ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଗୁଞ୍ଜାଇଲା।
ସ୍ମରଞ୍ଜାମ୍ବଵତୋ ଵାକ୍ଯଂ ମାରୁତିର୍ଭୀମଵିକ୍ରମଃ। ଦଦର୍ଶ ସହସା ଚାପି ହିମଵନ୍ତଂ ମହାକପିଃ
ଜାମ୍ବବାନଙ୍କ କଥା ମନେ ପକାଇ, ଭୟଙ୍କର ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ବଡ଼ ବନରାଜ ହନୁମାନ୍ ହଠାତ୍ ହିମାଳୟ ପର୍ବତକୁ ଦେଖିଲେ।
ନାନାପ୍ରସ୍ରଵଣୋପେତଂ ବହୁକନ୍ଦରନିର୍ଝରମ୍। ଶ୍ଵେତାଭ୍ରଚଯସଂକାଶୈଃ ଶିଖରୈଶ୍ଚାରୁଦର୍ଶନୈଃ। ଶୋଭିତଂ ଵିଵିଧୈର୍ଵୃକ୍ଷୈରଗମତ୍ ପର୍ଵତୋତ୍ତମମ୍
ସେ ବହୁ ଝରଣା, ଅନେକ ଗୁହା ଓ ଝରପତ୍ରା ଥିବା, ଧଳା ମେଘ ଝୁଡି ପରି ଚମକୁଥିବା ଶିଖର ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଗଛରେ ଶୋଭିତ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପର୍ବତକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ସ ତଂ ସମାସାଦ୍ଯ ମହାନଗେନ୍ଦ୍ର- ମତିପ୍ରଵୃଦ୍ଧୋତ୍ତମହେମଶୃଙ୍ଗମ୍। ଦଦର୍ଶ ପୁଣ୍ଯାନି ମହାଶ୍ରମାଣି ସୁରର୍ଷିସଙ୍ଘୋତ୍ତମସେଵିତାନି
ସେ ବଡ଼ ସୁନା ଶିଖର ଥିବା ମହାନ ପର୍ବତରେ ପହଞ୍ଚି, ଦେବତା ଓ ଋଷିମାନେ ଯେଉଁଠି ବାସ କରନ୍ତି, ସେଠାରେ ପବିତ୍ର ଆଶ୍ରମଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖିଲେ।
ସ ବ୍ରହ୍ମକୋଶଂ ରଜତାଲଯଂ ଚ ଶକ୍ରାଲଯଂ ରୁଦ୍ରଶରପ୍ରମୋକ୍ଷମ୍। ହଯାନନଂ ବ୍ରହ୍ମଶିରଶ୍ଚ ଦୀପ୍ତଂ ଦଦର୍ଶ ଵୈଵସ୍ଵତକିଂକରାଂଶ୍ଚ
ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନିବାସ, ଚାନ୍ଦି ମହଳ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଗୃହ, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ତୀର ଛାଡ଼ିଥିବା ସ୍ଥାନ, ଘୋଡ଼ାମୁଣ୍ଡ ପର୍ବତ, ଚମକୁଥିବା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଓ ବିବାସ୍ବତଙ୍କ ସେବକମାନେ ଦେଖିଲେ।
ଵହ୍ନ୍ଯାଲଯଂ ଵୈଶ୍ରଵଣାଲଯଂ ଚ ସୂର୍ଯପ୍ରଭଂ ସୂର୍ଯନିବନ୍ଧନଂ ଚ। ବ୍ରହ୍ମାଲଯଂ ଶଙ୍କରକାର୍ମୁକଂ ଚ ଦଦର୍ଶ ନାଭିଂ ଚ ଵସୁନ୍ଧରାଯାଃ
ସେ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ନିବାସ, କୁବେରଙ୍କ ଗୃହ, ସୂର୍ଯ୍ୟର ତେଜ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ବନ୍ଧାଯାଇଥିବା ସ୍ଥାନ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନିବାସ, ଶିବଙ୍କ ଧନୁଷ ଓ ପୃଥିବୀର ନାଭି ଦେଖିଲେ।
କୈଲାସମଗ୍ର୍ଯଂ ହିମଵଚ୍ଛିଲାଂ ଚ ତଂ ଵୈ ଵୃଷଂ କାଞ୍ଚନଶୈଲମଗ୍ର୍ଯମ୍। ପ୍ରଦୀପ୍ତସର୍ଵୌଷଧିସମ୍ପ୍ରଦୀପ୍ତଂ ଦଦର୍ଶ ସର୍ଵୌଷଧିପର୍ଵତେନ୍ଦ୍ରମ୍
ସେ କୈଳାସ ଶିଖର, ହିମାଳୟର ବରଫ ଶିଳା, ସୁନାର ପର୍ବତ, ଅନେକ ଔଷଧିରେ ଜ୍ୱଳମାନ, ସମସ୍ତ ଔଷଧି ଧାରଣ କରୁଥିବା ପର୍ବତରାଜକୁ ଦେଖିଲେ।
ସ ତଂ ସମୀକ୍ଷ୍ଯାନଲରାଶିଦୀପ୍ତଂ ଵିସିସ୍ମିଯେ ଵାସଵଦୂତସୂନୁଃ। ଆପ୍ଲୁତ୍ଯ ତଂ ଚୌଷଧିପର୍ଵତେନ୍ଦ୍ରଂ ତତ୍ରୌଷଧୀନାଂ ଵିଚଯଂ ଚକାର
ଅଗ୍ନିର ଝୁଡିରେ ଜ୍ୱଳିଥିବା ସେଇ ପର୍ବତକୁ ଦେଖି, ବାୟୁପୁତ୍ର ଚମତ୍କୃତ ହେଲେ; ତାପରେ ସେ ଔଷଧି ଧାରଣ କରୁଥିବା ପର୍ବତରାଜ ଉପରେ ଲାଫି ଚଢ଼ି, ଔଷଧି ଖୋଜିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ସ ଯୋଜନସହସ୍ରାଣି ସମତୀତ୍ଯ ମହାକପିଃ। ଦିଵ୍ଯୌଷଧିଧରଂ ଶୈଲଂ ଵ୍ଯଚରନ୍ମାରୁତାତ୍ମଜଃ
ହଜାର ଯୋଜନା ଅତିକ୍ରମ କରି, ବଡ଼ ବନରାଜ ବାୟୁପୁତ୍ର ଦିବ୍ୟ ଔଷଧି ଧାରଣ କରୁଥିବା ପର୍ବତ ଉପରେ ଘୁରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ମହୌଷଧ୍ଯସ୍ତତଃ ସର୍ଵାସ୍ତସ୍ମିନ୍ ପର୍ଵତସତ୍ତମେ। ଵିଜ୍ଞାଯାର୍ଥିନମାଯାନ୍ତଂ ତତୋ ଜଗ୍ମୁରଦର୍ଶନମ୍
ସେଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପର୍ବତ ଉପରେ ସମସ୍ତ ମହାଔଷଧିମାନେ, ତାଙ୍କୁ ଖୋଜିବାକୁ ଆସୁଥିବା ବୁଝି, ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ।
ସ ତା ମହାତ୍ମା ହନୁମାନପଶ୍ଯଂ- ଶ୍ଚୁକୋପ ରୋଷାଚ୍ଚ ଭୃଶଂ ନନାଦ। ଅମୃଷ୍ଯମାଣୋଽଗ୍ନିସମାନଚକ୍ଷୁ- ର୍ମହୀଧରେନ୍ଦ୍ରଂ ତମୁଵାଚ ଵାକ୍ଯମ୍
ମହାତ୍ମା ହନୁମାନ୍ ସେଉଁଠି ଔଷଧିମାନେ ଦେଖିନଥିବାରୁ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ ଓ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ଗର୍ଜିଲେ; ତାଙ୍କ ଆଖି ଅଗ୍ନି ସମାନ ଚମକୁଥିଲା, ସେ ପୃଥିବୀର ରାଜା ପର୍ବତକୁ କଥା କହିଲେ।
କିମେତଦେଵଂ ସୁଵିନିଶ୍ଚିତଂ ତେ ଯଦ୍ ରାଘଵେ ନାସି କୃତାନୁକମ୍ପଃ। ପଶ୍ଯାଦ୍ଯ ମଦ୍ବାହୁବଲାଭିଭୂତୋ ଵିକୀର୍ଣମାତ୍ମାନମଥୋ ନଗେନ୍ଦ୍ର
ତୁମେ ଏତେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ରାଘବଙ୍କୁ ଦୟା ଦେଉନାହାଁ କାହିଁକି? ଆଜି ମୋର ବାହୁବଳରେ ତୁମେ ନିଜକୁ ଛିଣ୍ଡା-ବିଛିଣ୍ଡା ହେଉଥିବା ଦେଖିବ।
ସ ତସ୍ଯ ଶୃଙ୍ଗଂ ସନଗଂ ସନାଗଂ ସକାଞ୍ଚନଂ ଧାତୁସହସ୍ରଜୁଷ୍ଟମ୍। ଵିକୀର୍ଣକୂଟଂ ଜ୍ଵଲିତାଗ୍ରସାନୁଂ ପ୍ରଗୃହ୍ଯ ଵେଗାତ୍ ସହସୋନ୍ମମାଥ
ସେ ପର୍ବତର ଶିଖର, ତାହାର ଜଙ୍ଗଲ, ହାତୀ, ସୁନା ଓ ଅନେକ ଧାତୁ ସହିତ, ଭାଙ୍ଗିଥିବା ଶିଖର ଓ ଜ୍ୱଳିଥିବା ଚୂଡ଼ାକୁ ବଡ଼ ଶକ୍ତିରେ ଧରି ଉପଡ଼ିଦେଲେ।
ସ ତଂ ସମୁତ୍ପାଟ୍ଯ ଖମୁତ୍ପପାତ ଵିତ୍ରାସ୍ଯ ଲୋକାନ୍ ସସୁରାସୁରେନ୍ଦ୍ରାନ୍। ସଂସ୍ତୂଯମାନଃ ଖଚରୈରନେକୈ- ର୍ଜଗାମ ଵେଗାଦ୍ ଗରୁଡୋଗ୍ରଵେଗଃ
ସେଇ ପର୍ବତକୁ ଉପଡ଼ି, ଆକାଶକୁ ଲାଫିଲେ, ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନଙ୍କ ସହିତ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଭୟଭୀତ କଲେ। ଆକାଶର ବାସିନ୍ଦା ଅନେକ ଜଣେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ, ସେ ଗରୁଡ଼ ସମ ତ୍ୱରାରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଗଲେ।
ସ ଭାସ୍କରାଧ୍ଵାନମନୁପ୍ରପନ୍ନ- ସ୍ତଂ ଭାସ୍କରାଭଂ ଶିଖରଂ ପ୍ରଗୃହ୍ଯ। ବଭୌ ତଦା ଭାସ୍କରସଂନିକାଶୋ ରଵେଃ ସମୀପେ ପ୍ରତିଭାସ୍କରାଭଃ
ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ପଥରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମାନ ଚମକୁଥିବା ଶିଖରକୁ ଧରିଥିଲେ। ସେ ସମୟରେ ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମାନ ତେଜରେ ଚମକୁଥିଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ନିକଟରେ ଦ୍ୱିତୀୟ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ସ ତେନ ଶୈଲେନ ଭୃଶଂ ରରାଜ ଶୈଲୋପମୋ ଗନ୍ଧଵହାତ୍ମଜସ୍ତୁ। ସହସ୍ରଧାରେଣ ସପାଵକେନ ଚକ୍ରେଣ ଖେ ଵିଷ୍ଣୁରିଵାର୍ପିତେନ
ସେଇ ପର୍ବତ ସହିତ, ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ୍ ଏକ ପର୍ବତ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ହଜାର ଅଗ୍ନି ଝରଣା ସହିତ, ସେ ଆକାଶରେ ଅଗ୍ନି ଚକ୍ର ଧାରଣ କରୁଥିବା ବିଷ୍ଣୁ ପରି ଲାଗୁଥିଲେ।
ତଂ ଵାନରାଃ ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ତଦା ଵିନେଦୁଃ ସ ତାନପି ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ମୁଦା ନନାଦ। ତେଷାଂ ସମୁତ୍କୃଷ୍ଟରଵଂ ନିଶମ୍ଯ ଲଙ୍କାଲଯା ଭୀମତରଂ ଵିନେଦୁଃ
ସେଉଁଠି ହନୁମାନ୍କୁ ଦେଖି ବନରାମାନେ ଖୁସିରେ ଚିତ୍କାର କଲେ; ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ହନୁମାନ୍ ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦରେ ଗର୍ଜିଲେ। ବନରମାନେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଚିତ୍କାର କରୁଥିବା ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଲଙ୍କାବାସୀମାନେ ଆଉ ଅଧିକ ଭୟରେ କାନ୍ଦିଲେ।
ତତୋ ମହାତ୍ମା ନିପପାତ ତସ୍ମିନ୍ ଶୈଲୋତ୍ତମେ ଵାନରସୈନ୍ଯମଧ୍ଯେ। ହର୍ଯୁତ୍ତମେଭ୍ଯଃ ଶିରସାଭିଵାଦ୍ଯ ଵିଭୀଷଣଂ ତତ୍ର ଚ ସସ୍ଵଜେ ସଃ
ତାପରେ ମହାତ୍ମା ହନୁମାନ୍ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପର୍ବତ ଉପରେ, ବନରସେନା ମଧ୍ୟରେ ଅବତରିଲେ। ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବନରମାନେଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଶୁଭେଚ୍ଛା ଜଣାଇଲେ ଓ ସେଠାରେ ବିଭୀଷଣଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ।
ତାଵପ୍ଯୁଭୌ ମାନୁଷରାଜପୁତ୍ରୌ ତଂ ଗନ୍ଧମାଘ୍ରାଯ ମହୌଷଧୀନାମ୍। ବଭୂଵତୁସ୍ତତ୍ର ତଦା ଵିଶଲ୍ଯା- ଵୁତ୍ତସ୍ଥୁରନ୍ଯେ ଚ ହରିପ୍ରଵୀରାଃ
ସେଇ ସମୟରେ, ମାନବ ରାଜାଙ୍କର ଦୁଇ ପୁଅ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାନରମାନେ, ସେଇ ମହାଔଷଧିର ସୁଗନ୍ଧ ଶ୍ୱାସନେଇ, ସମସ୍ତେ ଆଉ ଚେତନା ଫେରି ପୁଣି ଉଠିଲେ।
ଯଦାପ୍ରଭୃତି ଲଙ୍କାଯାଂ ଯୁଧ୍ଯନ୍ତେ ହରିରାକ୍ଷସାଃ। ତଦାପ୍ରଭୃତି ମାନାର୍ଥମାଜ୍ଞଯା ରାଵଣସ୍ଯ ଚ
ଯେବେଠାରୁ ଲଙ୍କାରେ ବାନର ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ, ସେବେଠାରୁ ରାବଣଙ୍କ ଆଦେଶ ଓ ମର୍ଯ୍ୟାଦା ପାଇଁ—
ଯେ ହନ୍ଯନ୍ତେ ରଣେ ତତ୍ର ରାକ୍ଷସାଃ କପିକୁଞ୍ଜରୈଃ। ହତା ହତାସ୍ତୁ କ୍ଷିପ୍ଯନ୍ତେ ସର୍ଵ ଏଵ ତୁ ସାଗରେ
ଯେଉଁମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ବାନର କିମ୍ବା ଭାଲୁମାନେ ଦ୍ୱାରା ମାରାଯାଉଥିଲେ, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ସାଗରକୁ ଛାଡ଼ି ଦିଆଯାଉଥିଲେ।
ତତୋ ହରିର୍ଗନ୍ଧଵହାତ୍ମଜସ୍ତୁ ତମୋଷଧୀଶୈଲମୁଦଗ୍ରଵେଗଃ। ନିନାଯ ଵେଗାଦ୍ଧିମଵନ୍ତମେଵ ପୁନଶ୍ଚ ରାମେଣ ସମାଜଗାମ
ତାପରେ ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ ଭୟଙ୍କର ବେଗରେ ଓଷଧିପାହାଡ଼କୁ ଧରି ହିମବନ୍ତ ପର୍ବତକୁ ନେଇଗଲେ ଏବଂ ପୁଣି ରାମଙ୍କ ନିକଟକୁ ଫେରିଆସିଲେ।
thumb|ପଞ୍ଚସପ୍ତତିତମଃ ସର୍ଗଃ ଶ୍ରୂଯତାମ୍|center ଶ୍ରୀମଦ୍ଵାଲ୍ମୀକିଯରାମାଯଣେ ଯୁଦ୍ଧକାଣ୍ଡେ ପଞ୍ଚସପ୍ତତିତମଃ ସର୍ଗଃ ॥୬-
ଏବେ ଶ୍ରୀମଦ୍ ବାଲ୍ମୀକି ରାମାୟଣର ଯୁଦ୍ଧ କାଣ୍ଡର ପଚାସି ତିରିସ ଅଧ୍ୟାୟ ଶୁଣନ୍ତୁ।
ତତୋଽବ୍ରଵୀନ୍ମହାତେଜାଃ ସୁଗ୍ରୀଵୋ ଵାନରେଶ୍ଵରଃ। ଅର୍ଥ୍ଯଂ ଵିଜ୍ଞାପଯଂଶ୍ଚାପି ହନୂମନ୍ତମିଦଂ ଵଚଃ
ତାପରେ ବିଶାଳ ତେଜସ୍ୱୀ ବାନରରାଜା ସୁଗ୍ରୀବ ହନୁମାନଙ୍କୁ ଏହି ଅନୁରୋଧ କରି କହିଲେ—
ଯତୋ ହତଃ କୁମ୍ଭକର୍ଣଃ କୁମାରାଶ୍ଚ ନିଷୂଦିତାଃ। ନେଦାନୀମୁପନିର୍ହାରଂ ରାଵଣୋ ଦାତୁମର୍ହତି
ଏହିବେଳେ କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଛନ୍ତି, ରାବଣଙ୍କ ପୁଅମାନେ ମଧ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହୋଇଛନ୍ତି, ତେଣୁ ଏବେ ରାବଣ ଆଉ ଆତ୍ମସମର୍ପଣ କରିବେନାହିଁ।
ଯେ ଯେ ମହାବଲାଃ ସନ୍ତି ଲଘଵଶ୍ଚ ପ୍ଲଵଂଗମାଃ। ଲଙ୍କାମଭିପତନ୍ତ୍ଵାଶୁ ଗୃହ୍ଯୋଲ୍କାଃ ପ୍ଲଵଗର୍ଷଭାଃ
ଯେଉଁମାନେ ବଳଶାଳୀ ଓ ଦ୍ରୁତ ବାନର ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ହାତରେ ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡ ନେଇ ତୁରନ୍ତ ଲଙ୍କା ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରନ୍ତୁ।
ତତୋଽସ୍ତଂ ଗତ ଆଦିତ୍ଯେ ରୌଦ୍ରେ ତସ୍ମିନ୍ ନିଶାମୁଖେ। ଲଙ୍କାମଭିମୁଖାଃ ସୋଲ୍କା ଜଗ୍ମୁସ୍ତେ ପ୍ଲଵଗର୍ଷଭାଃ
ତାପରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତ ହେବା ସହିତ ରାତି ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାନରମାନେ ହାତରେ ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡ ନେଇ ଲଙ୍କା ଦିଗକୁ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ।
ଉଲ୍କାହସ୍ତୈର୍ହରିଗଣୈଃ ସର୍ଵତଃ ସମଭିଦ୍ରୁତାଃ। ଆରକ୍ଷସ୍ଥା ଵିରୂପାକ୍ଷାଃ ସହସା ଵିପ୍ରଦୁଦ୍ରୁଵୁଃ
ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡ ଧରିଥିବା ବାନରମାନେ ଆକ୍ରମଣ କରିଲେ, ଦେଖି ରାକ୍ଷସ ସେନାପତିମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ରକ୍ଷାରେ ଥିଲେ ଓ ଅଜଗର ଦୃଷ୍ଟିର ଥିଲେ, ଭୟରେ ଦୌଡ଼ି ପଳାଇଗଲେ।