ଧରତେ ମାରୁତିସ୍ତାତ ମାରୁତପ୍ରତିମୋ ଯଦି। ଵୈଶ୍ଵାନରସମୋ ଵୀର୍ଯେ ଜୀଵିତାଶା ତତୋ ଭଵେତ୍
ହନୁମାନ, ଯେଉଁଠି ବାୟୁ ସମାନ ଶକ୍ତି ଓ ଅଗ୍ନି ସମାନ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଅଛି, ଏଉଁଠି ଯଦି ତାଙ୍କର ଶ୍ୱାସ ଚାଲିଛି, ତେବେ ଆମେ ଜୀବନ ଆଶା ରଖିପାରିବା।
ତତୋ ଵୃଦ୍ଧମୁପାଗମ୍ଯ ଵିନଯେନାଭ୍ଯଵାଦଯତ୍। ଗୃହ୍ଯ ଜାମ୍ବଵତଃ ପାଦୌ ହନୂମାନ୍ ମାରୁତାତ୍ମଜଃ
ତାପରେ ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ ବୟସ୍କ ଜାମ୍ବବନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ, ବିନୟରେ ପ୍ରଣାମ କରି, ତାଙ୍କର ପାଦ ଧରିଲେ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ହନୂମତୋ ଵାକ୍ଯଂ ତଦା ଵିଵ୍ଯଥିତେନ୍ଦ୍ରିଯଃ। ପୁନର୍ଜାତମିଵାତ୍ମାନଂ ମନ୍ଯତେ ସ୍ମର୍କ୍ଷପୁଙ୍ଗଵଃ
ହନୁମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଜାମ୍ବବନଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଉତ୍ତେଜିତ ହେଲା, ତାଙ୍କୁ ଲାଗିଲା ନିଜେ ପୁନଃ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି।
ତତୋଽବ୍ରଵୀନ୍ମହାତେଜା ହନୂମନ୍ତଂ ସ ଜାମ୍ବଵାନ୍। ଆଗଚ୍ଛ ହରିଶାର୍ଦୂଲ ଵାନରାଂସ୍ତ୍ରାତୁମର୍ହସି
ତାପରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଜାମ୍ବବନ ହନୁମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ଆସ, ବନରାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବାଘ, ତୁମେ ବନରାମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ।'
ନାନ୍ଯୋ ଵିକ୍ରମପର୍ଯାପ୍ତସ୍ତ୍ଵମେଷାଂ ପରମଃ ସଖା। ତ୍ଵତ୍ପରାକ୍ରମକାଲୋଽଯଂ ନାନ୍ଯଂ ପଶ୍ଯାମି କଞ୍ଚନ
ଏଠି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନାହିଁ; ତୁମେ ତାଙ୍କର ସର୍ବୋତ୍ତମ ମିତ୍ର। ଏହି ସମୟ ତୁମର ପ୍ରତାପ ଦେଖାଇବା ପାଇଁ; ମୁଁ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଦେଖୁନାହିଁ।
ଋକ୍ଷଵାନରଵୀରାଣାମନୀକାନି ପ୍ରହର୍ଷଯ। ଵିଶଲ୍ଯୌ କୁରୁ ଚାପ୍ଯେତୌ ସାଦିତୌ ରାମଲକ୍ଷ୍ମଣୌ
ଅତିବୀର କଳା ଓ ବନରାମାନଙ୍କ ସେନାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କର; ଏହି ଦୁଇଜଣ, ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଯେଉଁଠି ଆଘାତ ପାଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଆଉ ନିରାମୟ କର।
ଗତ୍ଵା ପରମମଧ୍ଵାନମୁପର୍ଯୁପରି ସାଗରମ୍। ହିମଵନ୍ତଂ ନଗଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ହନୂମନ୍ ଗନ୍ତୁମର୍ହସି
ହନୁମାନ, ତୁମେ ବିଶାଳ ସାଗର ଉପରେ ଯାଇ, ପରମ ଉଚ୍ଚ ହିମବନ୍ତ ପାହାଡ଼କୁ ଯିବା ଉଚିତ।
ତତଃ କାଞ୍ଚନମତ୍ଯୁଚ୍ଚମୃଷଭଂ ପର୍ଵତୋତ୍ତମମ୍। କୈଲାସଶିଖରଂ ଚାତ୍ର ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯସ୍ଯରିନିଷୂଦନ
ତାପରେ, ଶତ୍ରୁ ନାଶକ, ତୁମେ ସେଠାରେ ଦେଖିବା, ସୁନାର ରଙ୍ଗରେ ଉଚ୍ଚ ଶିଖର, ପାହାଡ଼ମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, କୈଳାସ ଶିଖର।
ତଯୋଃ ଶିଖରଯୋର୍ମଧ୍ଯେ ପ୍ରଦୀପ୍ତମତୁଲପ୍ରଭମ୍। ସର୍ଵୌଷଧିଯୁତଂ ଵୀର ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯସ୍ଯୋଷଧିପର୍ଵତମ୍
ସେ ଦୁଇ ଶିଖର ମଧ୍ୟରେ, ବୀର, ତୁମେ ଦେଖିବା ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଔଷଧି ପାହାଡ଼, ଅତୁଳ ଚମକ ଓ ସମସ୍ତ ଔଷଧିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।
ତସ୍ଯ ଵାନରଶାର୍ଦୂଲ ଚତସ୍ରୋ ମୂର୍ଧ୍ନି ସମ୍ଭଵାଃ। ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯସ୍ଯୋଷଧଯୋ ଦୀପ୍ତା ଦୀପଯନ୍ତୀର୍ଦିଶୋ ଦଶ
ସେ ଶିଖର ଉପରେ, ବନରାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବାଘ, ତୁମେ ଦେଖିବା ଚାରିଟି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଔଷଧି, ଦଶ ଦିଶାକୁ ଆଲୋକିତ କରୁଥିବା।
ମୃତସଞ୍ଜୀଵନୀଂ ଚୈଵ ଵିଶଲ୍ଯକରଣୀମପି। ସୁଵର୍ଣକରଣୀଂ ଚୈଵ ସଂଧାନୀଂ ଚ ମହୌଷଧୀମ୍
ସେଗୁଡିକ ହେଉଛି ମୃତସଞ୍ଜୀବନୀ, ବିଶଲ୍ୟକରଣୀ, ସୁବର୍ଣ୍ଣକରଣୀ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସଂଧାନୀ ଔଷଧି।
ତାଃ ସର୍ଵା ହନୁମନ୍ ଗୃହ୍ଯ କ୍ଷିପ୍ରମାଗନ୍ତୁମର୍ହସି। ଆଶ୍ଵାସଯ ହରୀନ୍ ପ୍ରାଣୈର୍ଯୋଜ୍ଯ ଗନ୍ଧଵହାତ୍ମଜ
ହନୁମାନ, ଏସବୁ ଔଷଧି ଶୀଘ୍ର ନେଇ ଫେରିଆସ; ବନରାମାନଙ୍କୁ ପ୍ରାଣ ଯୋଗାଇ ଜୀବନ୍ତ କର, ବାୟୁପୁତ୍ର।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଜାମ୍ବଵତୋ ଵାକ୍ଯଂ ହନୂମାନ୍ ମାରୁତାତ୍ମଜଃ। ଆପୂର୍ଯତ ବଲୋଦ୍ଧର୍ଷୈର୍ଵାଯୁଵେଗୈରିଵାର୍ଣଵଃ
ଜାମ୍ବବନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ ଶକ୍ତି ଓ ଉତ୍ସାହରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ, ବାୟୁର ଗତିରେ ଉତ୍ତଳ ହେଉଥିବା ସାଗର ପରି।
ସ ପର୍ଵତତଟାଗ୍ରସ୍ଥଃ ପୀଡଯନ୍ ପର୍ଵତୋତ୍ତମମ୍। ହନୂମାନ୍ ଦୃଶ୍ଯତେ ଵୀରୋ ଦ୍ଵିତୀଯ ଇଵ ପର୍ଵତଃ
ପାହାଡ଼ର ଶିଖର ଉପରେ ଦଣ୍ଡାଇ, ବୀର ହନୁମାନ ମହାପାହାଡ଼କୁ ଚାପି ରଖିଲେ, ନିଜେ ଦ୍ୱିତୀୟ ପାହାଡ଼ ପରି ଦେଖାଗଲେ।
ହରିପାଦଵିନିର୍ଭଗ୍ନୋ ନିଷସାଦ ସ ପର୍ଵତଃ। ନ ଶଶାକ ତଦାତ୍ମାନଂ ଵୋଢୁଂ ଭୃଶନିପୀଡିତଃ
ବାନରଙ୍କ ପାଦରେ ଚାପି ଦିଆଯାଇ, ସେ ପର୍ବତଟି ଭୂମିକୁ ଅସ୍ଥିର ଭାବେ ବସିଗଲା; ଭୟଙ୍କର ଚାପରେ ଅତି ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ନିଜକୁ ଭାର ଭାବେ ଧରିପାରିଲା ନାହିଁ।
ତସ୍ଯ ପେତୁର୍ନଗା ଭୂମୌ ହରିଵେଗାଚ୍ଚ ଜଜ୍ଵଲୁଃ। ଶୃଙ୍ଗାଣି ଚ ଵ୍ଯକୀର୍ଯନ୍ତ ପୀଡିତସ୍ଯ ହନୂମତା
ହନୁମାନଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ, ପର୍ବତର ଗଛଗୁଡିକ ଭୂମିକୁ ପଡିଗଲା ଏବଂ ତାହାର ଶିଖରଗୁଡିକ ଭଙ୍ଗିଗଲା।
ତସ୍ମିନ୍ ସମ୍ପୀଡ୍ଯମାନେ ତୁ ଭଗ୍ନଦ୍ରୁମଶିଲାତଲେ। ନ ଶେକୁର୍ଵାନରାଃ ସ୍ଥାତୁଂ ଘୂର୍ଣମାନେ ନଗୋତ୍ତମେ
ପର୍ବତଟି ଚାପି ଦିଆଯାଉଥିବାବେଳେ, ଗଛ ଓ ପଥର ଭଙ୍ଗିଯାଇଥିଲା; ଏହି ଉତ୍ତମ ପର୍ବତ ଡୋଳିବା ସମୟରେ, ବାନରମାନେ ତାହାରେ ଦଢ଼ି ରହିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ସା ଘୂର୍ଣିତମହାଦ୍ଵାରା ପ୍ରଭଗ୍ନଗୃହଗୋପୁରା। ଲଙ୍କା ତ୍ରାସାକୁଲା ରାତ୍ରୌ ପ୍ରନୃତ୍ତେଵାଭଵତ୍ ତଦା
ଉତ୍ତଳ ଦ୍ୱାର, ଭଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ଘର ଓ ଗୋପୁର ସହିତ, ଲଙ୍କା ରାତିରେ ଭୟ ଓ ଅସ୍ଥିରତାରେ ଭରିଯାଇ, ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ପୃଥିଵୀଧରସଂକାଶୋ ନିପୀଡ୍ଯ ପୃଥିଵୀଧରମ୍। ପୃଥିଵୀଂ କ୍ଷୋଭଯାମାସ ସାର୍ଣଵାଂ ମାରୁତାତ୍ମଜଃ
ପର୍ବତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପର୍ବତ ସମାନ, ପବନପୁତ୍ର ହନୁମାନ ପର୍ବତକୁ ଚାପି ଦେଇ, ପୃଥିବୀ ଓ ସମୁଦ୍ରକୁ ଡୋଳାଇ ଦେଲେ।
ଆରୁରୋହ ତଦା ତସ୍ମାଦ୍ଧରିର୍ମଲଯପର୍ଵତମ୍। ମେରୁମନ୍ଦରସଂକାଶଂ ନାନାପ୍ରସ୍ରଵଣାକୁଲମ୍
ତାପରେ ବାନର ମଲୟ ପର୍ବତକୁ ଚଢ଼ିଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ମେରୁ ଓ ମନ୍ଦର ପର୍ବତ ପରି ଅନେକ ଝରଣା ରହିଛି।
ନାନାଦ୍ରୁମଲତାକୀର୍ଣଂ ଵିକାସିକମଲୋତ୍ପଲମ୍। ସେଵିତଂ ଦେଵଗନ୍ଧର୍ଵୈଃ ଷଷ୍ଟିଯୋଜନମୁଚ୍ଛ୍ରିତମ୍
ବିଭିନ୍ନ ଗଛ ଓ ଲତାରେ ଆଛାଦିତ, ଫୁଲିଥିବା କମଳ ଓ ପଦ୍ମରେ ଭରିଥିବା, ଦେବତା ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଯାଉଥିବା, ଷଷ୍ଟି ଯୋଜନ ଉଚ୍ଚ ପର୍ବତ।
ଵିଦ୍ଯାଧରୈର୍ମୁନିଗଣୈରପ୍ସରୋଭିର୍ନିଷେଵିତମ୍। ନାନାମୃଗଗଣାକୀର୍ଣଂ ବହୁକନ୍ଦରଶୋଭିତମ୍
ବିଦ୍ୟାଧର, ମୁନିମାନେ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ଯାଉଥିବା, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଜନ୍ତୁ ଓ ଅନେକ ଗୁହାରେ ଶୋଭିତ ପର୍ବତ।
ସର୍ଵାନାକୁଲଯଂସ୍ତତ୍ର ଯକ୍ଷଗନ୍ଧର୍ଵକିନ୍ନରାନ୍। ହନୂମାନ୍ ମେଘସଂକାଶୋ ଵଵୃଧେ ମାରୁତାତ୍ମଜଃ
ସେଠାରେ, ମେଘ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ପବନପୁତ୍ର ହନୁମାନ, ସମସ୍ତ ଯକ୍ଷ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ କିନ୍ନରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅସ୍ଥିରତା ସୃଷ୍ଟି କରି, ଆକାରରେ ବୃଦ୍ଧି ହେଲେ।
ପଦ୍ଭ୍ଯାଂ ତୁ ଶୈଲମାପୀଡ୍ଯ ଵଡଵାମୁଖଵନ୍ମୁଖମ୍। ଵିଵୃତ୍ଯୋଗ୍ରଂ ନନାଦୋଚ୍ଚୈସ୍ତ୍ରାସଯନ୍ ରଜନୀଚରାନ୍
ପାଦରେ ପର୍ବତକୁ ଚାପି ଦେଇ, ହନୁମାନ ନିଜ ମୁଖକୁ ବଡ଼ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ଖୋଲିଲେ, ଭୟ ଦେଇ ରାତିରେ ଚଳିଥିବା ରାକ୍ଷସମାନେକୁ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଉଲ୍ଲାସ କଲେ।
ତସ୍ଯ ନାନଦ୍ଯମାନସ୍ଯ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ନିନଦମୁତ୍ତମମ୍। ଲଙ୍କାସ୍ଥା ରାକ୍ଷସଵ୍ଯାଘ୍ରା ନ ଶେକୁଃ ସ୍ପନ୍ଦିତୁଂ କ୍ଵଚିତ୍
ହନୁମାନଙ୍କ ଉତ୍ତମ ଉଲ୍ଲାସ ଶୁଣି, ଲଙ୍କାରେ ଥିବା ବାଘ ପରି ରାକ୍ଷସମାନେ କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ଚଳିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ନମସ୍କୃତ୍ଵା ସମୁଦ୍ରାଯ ମାରୁତିର୍ଭୀମଵିକ୍ରମଃ। ରାଘଵାର୍ଥେ ପରଂ କର୍ମ ସମୀହତ ପରଂତପଃ
ସମୁଦ୍ରକୁ ନମସ୍କାର କରି, ଭୟଙ୍କର ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ପବନପୁତ୍ର ହନୁମାନ, ରାଘବଙ୍କ ପାଇଁ ସର୍ବୋତ୍ତମ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ସ ପୁଚ୍ଛମୁଦ୍ଯମ୍ଯ ଭୁଜଙ୍ଗକଲ୍ପଂ ଵିନମ୍ଯ ପୃଷ୍ଠଂ ଶ୍ରଵଣେ ନିକୁଚ୍ଯ। ଵିଵୃତ୍ଯ ଵକ୍ତ୍ରଂ ଵଡଵାମୁଖାଭ- ମାପୁପ୍ଲୁଵେ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ସ ଚଣ୍ଡଵେଗଃ
ସେ ନିଜ ପୁଛକୁ ସାପ ପରି ଉଠାଇ, ପିଠକୁ ଭାଙ୍ଗି, କାନକୁ ଭିତରେ ଦେଇ, ମୁଖକୁ ବଡ଼ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ଖୋଲି, ଭୟଙ୍କର ଗତିରେ ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ିଗଲେ।
ସ ଵୃକ୍ଷଖଣ୍ଡାଂସ୍ତରସା ଜହାର ଶୈଲାନ୍ ଶିଲାଃ ପ୍ରାକୃତଵାନରାଂଶ୍ଚ। ବାହୂରୁଵେଗୋଦ୍ଗତସମ୍ପ୍ରଣୁନ୍ନା- ସ୍ତେ କ୍ଷୀଣଵେଗାଃ ସଲିଲେ ନିପେତୁଃ
ତିବ୍ର ଗତିରେ, ସେ ଗଛ ତଣ୍ଡ, ପର୍ବତ, ପଥର ଓ ସାଧାରଣ ବାନରମାନେକୁ ଧରିଗଲେ; ନିଜ ହାତ ଓ ଉରୁର ଶକ୍ତିରେ ଉଡ଼ି, ତାଙ୍କ ଗତି ଶୋଷି ଯାଇ, ସେମାନେ ପାଣିରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ସ ତୌ ପ୍ରସାର୍ଯୋରଗଭୋଗକଲ୍ପୌ ଭୁଜୌ ଭୁଜଂଗାରିନିକାଶଵୀର୍ଯଃ। ଜଗାମ ଶୈଲଂ ନଗରାଜମଗ୍ର୍ଯଂ ଦିଶଃ ପ୍ରକର୍ଷନ୍ନିଵ ଵାଯୁସୂନୁଃ
ସେ ନିଜ ଦୁଇଟି ହାତକୁ ସାପର ତଣ୍ଡ ପରି ଫେଲି, ନାଗଶତ୍ରୁ ସମାନ ଶକ୍ତିରେ, ପବନପୁତ୍ର ହନୁମାନ ଉତ୍ତମ ପର୍ବତ ରାଜାକୁ ଦିଗଗୁଡିକୁ ଟାଣି ନେଇଯାଉଥିବା ପରି ଗତି କଲେ।
ସ ସାଗରଂ ଘୂର୍ଣିତଵୀଚିମାଲଂ ତଦମ୍ଭସା ଭ୍ରାମିତସର୍ଵସତ୍ତ୍ଵମ୍। ସମୀକ୍ଷମାଣଃ ସହସା ଜଗାମ ଚକ୍ରଂ ଯଥା ଵିଷ୍ଣୁକରାଗ୍ରମୁକ୍ତମ୍
ସେ ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ତରଙ୍ଗର ମାଳାରେ ଶୋଭିତ ସାଗରକୁ ଦେଖି, ତାହାର ଜଳରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଡୋଳିଯାଉଥିବା, ଶୀଘ୍ର ଗତିରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଗଲେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ହାତରୁ ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ଚକ୍ର ପରି।