ସ ବାଣଵର୍ଷୈରଭିଵୃଷ୍ଯମାଣୋ ଧାରାନିପାତାନିଵ ତାନଚିନ୍ତ୍ଯ। ସମୀକ୍ଷମାଣଃ ପରମାଦ୍ଭୁତଶ୍ରୀ- ରାମସ୍ତଦା ଲକ୍ଷ୍ମଣମିତ୍ଯୁଵାଚ
ଏପରି ଅସଂଖ୍ୟ ଶରର ବର୍ଷା ମଧ୍ୟରେ, ଅଦ୍ଭୁତ ଶ୍ରୀଯୁକ୍ତ ରାମ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଦେଖି ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଅସୌ ପୁନର୍ଲକ୍ଷ୍ମଣ ରାକ୍ଷସେନ୍ଦ୍ରୋ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ରମାଶ୍ରିତ୍ଯ ସୁରେନ୍ଦ୍ରଶତ୍ରୁଃ। ନିପାତଯିତ୍ଵା ହରିସୈନ୍ଯମସ୍ମାନ୍- ଶିତୈଃ ଶରୈରର୍ଦଯତି ପ୍ରସକ୍ତମ୍
ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଏହି ରାକ୍ଷସରାଜ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଶତ୍ରୁ, ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର ଚଳାଇ ଆମ ବାନରସେନାକୁ ଦଳିଦେଇଛି ଏବଂ ଏବେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶରରେ ଆମକୁ ଅନବରତ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଉଛି।
ସ୍ଵଯଂଭୁଵା ଦତ୍ତଵରୋ ମହାତ୍ମା ସମାହିତୋଽନ୍ତର୍ହିତଭୀମକାଯଃ। କଥଂ ନୁ ଶକ୍ଯୋ ଯୁଧି ନଷ୍ଟଦେହୋ ନିହନ୍ତୁମଦ୍ଯେନ୍ଦ୍ରଜିଦୁଦ୍ଯତାସ୍ତ୍ରଃ
ସ୍ୱୟଂ ଜନ୍ମା ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆଶୀର୍ବାଦ ପ୍ରାପ୍ତ, ମହାତ୍ମା, ଶାନ୍ତ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ଦେହ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଥିବା ଏହି ଇନ୍ଦ୍ରଜିତ ଯୁଦ୍ଧରେ କିପରି ମରାଯିବେ?
ମନ୍ଯେ ସ୍ଵଯଂଭୂର୍ଭଗଵାନଚିନ୍ତ୍ଯ- ସ୍ତସ୍ଯୈତଦସ୍ତ୍ରଂ ପ୍ରଭଵଶ୍ଚ ଯୋଽସ୍ଯ। ବାଣାଵପାତଂ ତ୍ଵମିହାଦ୍ଯ ଧୀମନ୍ ମଯା ସହାଵ୍ଯଗ୍ରମନାଃ ସହସ୍ଵ
ମୁଁ ଭାବୁଛି, ଏହି ଅସ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତି ଓ ଉତ୍ସ କେବଳ ସ୍ୱୟଂ ଜନ୍ମା ପ୍ରଭୁ ଜାଣନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ଧୈର୍ୟ ଧର, ଆଜି ଏଠାରେ ମୋ ସହ ଏହି ଶରବର୍ଷା ସହିବାକୁ ମନକୁ ଅଚଞ୍ଚଳ ରଖ।
ପ୍ରଚ୍ଛାଦଯତ୍ଯେଷ ହି ରାକ୍ଷସେନ୍ଦ୍ରଃ ସର୍ଵା ଦିଶଃ ସାଯକଵୃଷ୍ଟିଜାଲୈଃ। ଏତଚ୍ଚ ସର୍ଵଂ ପତିତାଗ୍ର୍ଯଶୂରଂ ନ ଭ୍ରାଜତେ ଵାନରରାଜସୈନ୍ଯମ୍
ଏହି ରାକ୍ଷସରାଜ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଶରବର୍ଷାରେ ଢାକିଦେଉଛନ୍ତି; ଏବଂ ସମସ୍ତ ଶୂରବୀର ପଡ଼ିଯିବା ପରେ, ବାନରରାଜଙ୍କ ସେନା ଆଉ ଚମକୁନାହିଁ।
ଆଵାଂ ତୁ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପତିତୌ ଵିସଂଜ୍ଞୌ ନିଵୃତ୍ତଯୁଦ୍ଧୌ ହତହର୍ଷରୋଷୌ। ଧ୍ରୁଵଂ ପ୍ରଵେକ୍ଷ୍ଯତ୍ଯମରାରିଵାସ- ମସୌ ସମାସାଦ୍ଯ ରଣାଗ୍ର୍ଯଲକ୍ଷ୍ମୀମ୍
ଆମେ ଦୁଇଜଣ ଅଚେତନ ହୋଇ, ଯୁଦ୍ଧରୁ ହଟିଯିବା ଏବଂ ଆନନ୍ଦ-କ୍ରୋଧ ହରାଇ ଯିବାକୁ ଦେଖି, ନିଶ୍ଚୟ ଦେବଶତ୍ରୁ ହନ୍ତା ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯଶ ପାଇ ସ୍ୱନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବ।
ତତସ୍ତଦା ଵାନରସୈନ୍ଯମେଵଂ ରାମଂ ଚ ସଂଖ୍ଯେ ସହ ଲକ୍ଷ୍ମଣେନ। ଵିଷାଦଯିତ୍ଵା ସହସା ଵିଵେଶ ପୁରୀଂ ଦଶଗ୍ରୀଵଭୁଜାଭିଗୁପ୍ତାମ୍। ସଂସ୍ତୂଯମାନଃ ସ ତୁ ଯାତୁଧାନୈଃ ପିତ୍ରେ ଚ ସର୍ଵଂ ହୃଷିତୋଽଭ୍ଯୁଵାଚ
ଏପରି ଭାବରେ ବାନରସେନା ଓ ରାମ-ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅସହାୟ କରି, ସେ ଦଶମୁଖ ରାବଣଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁରେ ରକ୍ଷିତ ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ରାକ୍ଷସମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ ଏବଂ ସେ ଆନନ୍ଦରେ ସମସ୍ତ କଥା ପିତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
thumb|ଚତୁସ୍ସପ୍ତତିତମଃ ସର୍ଗଃ ଶ୍ରୂଯତାମ୍|center ଶ୍ରୀମଦ୍ଵାଲ୍ମୀକିଯରାମାଯଣେ ଯୁଦ୍ଧକାଣ୍ଡେ ଚତୁସ୍ସପ୍ତତିତମଃ ସର୍ଗଃ ॥୬-
ଏବେ ଶୁଣନ୍ତୁ ଶ୍ରୀମଦ୍ ବାଲ୍ମୀକି ରାମାୟଣର ଯୁଦ୍ଧକାଣ୍ଡର ସତ୍ତରି ଚାରି ତମ ସର୍ଗ।
ତଯୋସ୍ତଦାସାଦିତଯୋ ରଣାଗ୍ରେ ମୁମୋହ ସୈନ୍ଯଂ ହରିଯୂଥପାନାମ୍। ସୁଗ୍ରୀଵନୀଲାଙ୍ଗଦଜାମ୍ବଵନ୍ତୋ ନ ଚାପି କିଂଚିତ୍ ପ୍ରତିପେଦିରେ ତେ
ଯେତେବେଳେ ସେଇ ଦୁଇଜଣ ଯୁଦ୍ଧର ଆଗରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ବାନର ସେନାପତିମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ସେନା ଭ୍ରମିତ ହୋଇଗଲା; ସୁଗ୍ରୀବ, ନୀଳ, ଅଙ୍ଗଦ ଓ ଜାମ୍ବବାନ୍ କିଛି କରିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ତତୋ ଵିଷଣ୍ଣଂ ସମଵେକ୍ଷ୍ଯ ସର୍ଵଂ ଵିଭୀଷଣୋ ବୁଦ୍ଧିମତାଂ ଵରିଷ୍ଠଃ। ଉଵାଚ ଶାଖାମୃଗରାଜଵୀରା- ନାଶ୍ଵାସଯନ୍ନପ୍ରତିମୈର୍ଵଚୋଭିଃ
ତାପରେ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦୁଃଖିତ ଦେଖି, ବିଭୀଷଣ, ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ବାନର ସେନାପତିମାନଙ୍କୁ ଅପୂର୍ବ ଶବ୍ଦରେ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇ କହିଲେ।
ମା ଭୈଷ୍ଟ ନାସ୍ତ୍ଯତ୍ର ଵିଷାଦକାଲୋ ଯଦାର୍ଯପୁତ୍ରୌ ହ୍ଯଵଶୌ ଵିଷଣ୍ଣୌ। ସ୍ଵଯଂଭୁଵୋ ଵାକ୍ଯମଥୋଦ୍ଵହନ୍ତୌ ଯତ୍ସାଦିତାଵିନ୍ଦ୍ରଜିତାସ୍ତ୍ରଜାଲୈଃ
“ଭୟ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ; ଏହି ସମୟ ଦୁଃଖ କରିବା ପାଇଁ ନୁହେଁ। ମହାନ୍ୟ ରାଜପୁତ୍ରମାନେ ଏବେ ଅସହାୟ ଓ ଦୁଃଖିତ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ସ୍ୱୟଂଭୂଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ଇନ୍ଦ୍ରଜିତଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ରର ପ୍ରଭାବକୁ ସହିଛନ୍ତି।”
ତସ୍ମୈ ତୁ ଦତ୍ତଂ ପରମାସ୍ତ୍ରମେତତ୍ ସ୍ଵଯଂଭୁଵା ବ୍ରାହ୍ମମମୋଘଵୀର୍ଯମ୍। ତନ୍ମାନଯନ୍ତୌ ଯୁଧି ରାଜପୁତ୍ରୌ ନିପାତିତୌ କୋଽତ୍ର ଵିଷାଦକାଲଃ
“ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର ସ୍ୱୟଂଭୂଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଛି, ଯାହା କେବେ ବିଫଳ ହୁଏ ନାହିଁ। ରାଜପୁତ୍ରମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଏହାକୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ଏହାରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ଏଠାରେ ଦୁଃଖ କରିବା ସମୟ କେଉଁଠି?”
ବ୍ରାହ୍ମମସ୍ତ୍ରଂ ତତୋ ଧୀମାନ୍ ମାନଯିତ୍ଵା ତୁ ମାରୁତିଃ। ଵିଭୀଷଣଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ହନୂମାନିଦମବ୍ରଵୀତ୍
ବିଭୀଷଣଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ଓ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ରକୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଧୃଢ଼ ହନୁମାନ୍ ଏପରି କହିଲେ।
ଅସ୍ମିନ୍ନସ୍ତ୍ରହତେ ସୈନ୍ଯେ ଵାନରାଣାଂ ତରସ୍ଵିନାମ୍। ଯୋ ଯୋ ଧାରଯତେ ପ୍ରାଣାଂସ୍ତଂ ତମାଶ୍ଵାସଯାଵହେ
“ଏହି ଅସ୍ତ୍ରରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ବାନର ସେନାରେ, ଯେଉଁଠାରେ ଯେଉଁଯେଉଁଜଣ ଆଉ ଜୀବନ୍ତ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଯେଉଁଯେଉଁଜଣ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଆମେ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେବା।”
ତାଵୁଭୌ ଯୁଗପଦ୍ ଵୀରୌ ହନୂମଦ୍ରାକ୍ଷସୋତ୍ତମୌ। ଉଲ୍କାହସ୍ତୌ ତଦା ରାତ୍ରୌ ରଣଶୀର୍ଷେ ଵିଚେରତୁଃ
ତାପରେ, ହନୁମାନ୍ ଓ ବିଭୀଷଣ, ଦୁଇଜଣ ଶୂରବୀର, ହାତରେ ଅଗ୍ନିଶଳା ନେଇ, ରାତିରେ ଯୁଦ୍ଧ ମାଠର ଆଗରେ ଏକାଠି ଘୁରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ଭିନ୍ନଲାଙ୍ଗୂଲହସ୍ତୋରୁପାଦାଙ୍ଗୁଲିଶିରୋଧରୈଃ। ସ୍ରଵଦ୍ଭିଃ କ୍ଷତଜଂ ଗାତ୍ରୈଃ ପ୍ରସ୍ରଵଦ୍ଭିଃ ସମନ୍ତତଃ
ସେମାନେ ଦେଖିଲେ— କେହିଙ୍କର ପୁଛ, କେହିଙ୍କର ହାତ, ଉରୁ, ଆଙ୍ଗୁଠି, ମୁଣ୍ଡ, ଗଳା ଭାଙ୍ଗିଯାଇଛି; ଦେହରୁ ରକ୍ତ ଝରୁଛି, ଚାରିପାଖରେ ଆଘାତ ହୋଇଛି।
ପତିତୈଃ ପର୍ଵତାକାରୈର୍ଵାନରୈରଭିସଂଵୃତାମ୍। ଶସ୍ତ୍ରୈଶ୍ଚ ପତିତୈର୍ଦୀପ୍ତୈର୍ଦଦୃଶାତେ ଵସୁଂଧରାମ୍
ପଡ଼ିଥିବା ପାହାଡ଼ ସଦୃଶ ବାନରମାନେ ଓ ଚମକୁଥିବା ଅସ୍ତ୍ରମାନେ ଭୂମିକୁ ଢାକିଦେଇଛନ୍ତି ବୋଲି ସେମାନେ ଦେଖିଲେ।
ସୁଗ୍ରୀଵମଙ୍ଗଦଂ ନୀଲଂ ଶରଭଂ ଗନ୍ଧମାଦନମ୍। ଜାମ୍ବଵନ୍ତଂ ସୁଷେଣଂ ଚ ଵେଗଦର୍ଶିନମେଵ ଚ
ସେମାନେ ସୁଗ୍ରୀବ, ଅଙ୍ଗଦ, ନୀଳ, ଶରଭ, ଗନ୍ଧମାଦନ, ଜାମ୍ବବାନ୍, ସୁଷେଣ ଓ ବେଗଦର୍ଶିନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ମୈନ୍ଦଂ ନଲଂ ଜ୍ଯୋତିର୍ମୁଖଂ ଦ୍ଵିଵିଦଂ ଚାପି ଵାନରମ୍। ଵିଭୀଷଣୋ ହନୂମାଂଶ୍ଚ ଦଦୃଶାତେ ହତାନ୍ ରଣେ
ବିଭୀଷଣ ଓ ହନୁମାନ୍ ମୈନ୍ଦ, ନଳ, ଜ୍ୟୋତିର୍ମୁଖ, ଦ୍ୱିବିଦ ଓ ଅନ୍ୟ ବାନରମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ପଡ଼ିଥିବା ଦେଖିଲେ।
ସପ୍ତଷଷ୍ଟିର୍ହତାଃ କୋଟ୍ଯୋ ଵାନରାଣାଂ ତରସ୍ଵିନାମ୍। ଅହ୍ନଃ ପଞ୍ଚମଶେଷେଣ ଵଲ୍ଲଭେନ ସ୍ଵଯଂଭୁଵଃ
ସ୍ୱୟଂଭୂଙ୍କ ପ୍ରିୟଜନ ଦ୍ୱାରା, ଦିନର ପଞ୍ଚମ ଅଂଶ ବାକି ଥିବାବେଳେ, ସତଷଷ୍ଠି କୋଟି ତୀବ୍ର ବାନର ନିହତ ହୋଇଥିଲେ।
ସାଗରୌଘନିଭଂ ଭୀମଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ବାଣାର୍ଦିତଂ ବଲମ୍। ମାର୍ଗତେ ଜାମ୍ବଵନ୍ତଂ ଚ ହନୂମାନ୍ ସଵିଭୀଷଣଃ
ବାଣରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ, ସାଗର ତରଙ୍ଗ ସଦୃଶ ଭୟଙ୍କର ଏହି ବହିନୀକୁ ଦେଖି, ହନୁମାନ୍ ବିଭୀଷଣ ସହିତ ଜାମ୍ବବାନ୍କୁ ଖୋଜିଲେ।
ସ୍ଵଭାଵଜରଯା ଯୁକ୍ତଂ ଵୃଦ୍ଧଂ ଶରଶତୈଶ୍ଚିତମ୍। ପ୍ରଜାପତିସୁତଂ ଵୀରଂ ଶାମ୍ଯନ୍ତମିଵ ପାଵକମ୍
ସେମାନେ ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ପୁତ୍ର, ବୟସ୍କ ଓ ପ୍ରକୃତି ଦ୍ୱାରା ଦୁର୍ବଳ, ଶତଶତ ବାଣରେ ଆଘାତ ପାଇଥିବା ଜାମ୍ବବାନ୍କୁ, ମନେ ହେଉଥିଲା ଆଗୁନି ଝୁଲିଯିବାକୁ ଯାଉଛି, ଏମିତି ଦେଖିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସମଭିସଂକ୍ରମ୍ଯ ପୌଲସ୍ତ୍ଯୋ ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍। କଚ୍ଚିଦାର୍ଯ ଶରୈସ୍ତୀକ୍ଷ୍ଣୈର୍ନ ପ୍ରାଣା ଧ୍ଵଂସିତାସ୍ତଵ
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ପୌଲସ୍ତ୍ୟ ନିକଟକୁ ଯାଇ କହିଲେ: 'ଆପଣଙ୍କର ପ୍ରାଣ ଏହି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ନଷ୍ଟ ହୋଇନାହିଁ ତୋ?'
ଵିଭୀଷଣଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଜାମ୍ବଵାନୃକ୍ଷପୁଙ୍ଗଵଃ। କୃଚ୍ଛ୍ରାଦଭ୍ଯୁଦ୍ଗିରନ୍ ଵାକ୍ଯମିଦଂ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍
ବିଭୀଷଣଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ରିକ୍ଷମାନ୍ୟ ଜାମ୍ବବାନ୍ ବଡ଼ କଷ୍ଟରେ ଉଠି, ଏପରି କହିଲେ।
ନୈର୍ଋତେନ୍ଦ୍ର ମହାଵୀର୍ଯ ସ୍ଵରେଣ ତ୍ଵାଭିଲକ୍ଷଯେ। ଵିଦ୍ଧଗାତ୍ରଃ ଶିତୈର୍ବାଣୈର୍ନ ତ୍ଵାଂ ପଶ୍ଯାମି ଚକ୍ଷୁଷା
‘ନିଶାଚର ରାଜା, ମୁଁ ତୁମକୁ ତୁମର ଶବ୍ଦରୁ ଚିହ୍ନିପାରୁଛି; ମୋ ଦେହ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ଆଘାତ ପାଇଛି, କିନ୍ତୁ ଚକ୍ଷୁରେ ତୁମକୁ ଦେଖିପାରୁନାହିଁ।’
ଅଞ୍ଜନା ସୁପ୍ରଜା ଯେନ ମାତରିଶ୍ଵା ଚ ସୁଵ୍ରତ। ହନୂମାନ୍ ଵାନରଶ୍ରେଷ୍ଠଃ ପ୍ରାଣାନ୍ ଧାରଯତେ କ୍ଵଚିତ୍
‘ଯେଉଁଠାରେ ଅଞ୍ଜନାଙ୍କ ପୁତ୍ର, ପବନଦେବଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶିଶୁ, ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ବାନରମୁକୁଟାମଣି ହନୁମାନ୍ ଜୀବନ୍ତ ଅଛନ୍ତି, ସେଠାରେ ଆଶା ଅଛି।’
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଜାମ୍ବଵତୋ ଵାକ୍ଯମୁଵାଚେଦଂ ଵିଭୀଷଣଃ। ଆର୍ଯପୁତ୍ରାଵତିକ୍ରମ୍ଯ କସ୍ମାତ୍ ପୃଚ୍ଛସି ମାରୁତିମ୍
ଜାମ୍ବବନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ବିଭୀଷଣ କହିଲେ, 'ଆପଣ ଆର୍ୟପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଛାଡି ମାରୁତିଙ୍କ ବିଷୟରେ କାହିଁକି ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଛନ୍ତି?'
ନୈଵ ରାଜନି ସୁଗ୍ରୀଵେ ନାଙ୍ଗଦେ ନାପି ରାଘଵେ। ଆର୍ଯ ସଂଦର୍ଶିତଃ ସ୍ନେହୋ ଯଥା ଵାଯୁସୁତେ ପରଃ
ରାଜା ସୁଗ୍ରୀବ, ଅଙ୍ଗଦ କିମ୍ବା ରାମଙ୍କ ପ୍ରତି ଏପରି ବିଶେଷ ସ୍ନେହ ଦେଖାଯାଇନାହିଁ, ଆର୍ୟ, ଯେପରି ବାୟୁପୁତ୍ରଙ୍କ ପ୍ରତି ଦେଖାଯାଇଛି।
ଵିଭୀଷଣଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଜାମ୍ବଵାନ୍ ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍। ଶୃଣୁ ନୈର୍ଋତଶାର୍ଦୂଲ ଯସ୍ମାତ୍ ପୃଚ୍ଛାମି ମାରୁତିମ୍
ବିଭୀଷଣଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ଜାମ୍ବବନ କହିଲେ, 'ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବାଘ, ମୁଁ କାହିଁକି ମାରୁତିଙ୍କ ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଛି, ଶୁଣ।'
ଅସ୍ମିଞ୍ଜୀଵତି ଵୀରେ ତୁ ହତମପ୍ଯହତଂ ବଲମ୍। ହନୂମତ୍ଯୁଜ୍ଝିତପ୍ରାଣେ ଜୀଵନ୍ତୋଽପି ମୃତା ଵଯମ୍
ଏହି ବୀର ଜୀବନ୍ତ ଥିଲେ, ସେନା ମରିଯାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେନା ନଷ୍ଟ ହୁଏନାହିଁ; ହନୁମାନ ଜୀବନ ଛାଡିଦେଲେ, ଆମେ ଜୀବନ୍ତ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମୃତ ହେବା ପରି।