ତତଃ ସ ରକ୍ଷୋଧିପତିର୍ମହାତ୍ମା ସର୍ଵା ଦିଶୋ ବାଣଗଣୈଃ ଶିତାଗ୍ରୈଃ। ପ୍ରଚ୍ଛାଦଯାମାସ ରଵିପ୍ରକାଶୈ- ର୍ଵିଦାରଯାମାସ ଚ ଵାନରେନ୍ଦ୍ରାନ୍
ତାପରେ ସେ ମହାତ୍ମା ରାକ୍ଷସମାନ୍ୟ ଚାରିଦିଗକୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶରମାଳାରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରଭା ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଢାକିଦେଲେ ଏବଂ ବାନରମାନ୍ୟଙ୍କୁ ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ଆଘାତ କଲେ।
ସ ଶୂଲନିସ୍ତ୍ରିଂଶପରଶ୍ଵଧାନି ଵ୍ଯାଵିଦ୍ଧଦୀପ୍ତାନଲସପ୍ରଭାଣି। ସଵିସ୍ଫୁଲିଙ୍ଗୋଜ୍ଜ୍ଵଲପାଵକାନି ଵଵର୍ଷ ତୀଵ୍ରଂ ପ୍ଲଵଗେନ୍ଦ୍ରସୈନ୍ଯେ
ସେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶୂଳ, ତଳୱାର, କୁଟାରି, ଆଗୁନି ଭଳି ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଏବଂ ଚିଁହା ଚମକୁଥିବା ଅସ୍ତ୍ରମାନେ ବାନରସେନା ଉପରେ ବର୍ଷାଇଲେ।
ତତୋ ଜ୍ଵଲନସଂକାଶୈର୍ବାଣୈର୍ଵାନରଯୂଥପାଃ। ତାଡିତାଃ ଶକ୍ରଜିଦ୍ବାଣୈଃ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲା ଇଵ କିଂଶୁକାଃ
ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ରଜିତଙ୍କ ଅଗ୍ନି ସମାନ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଶରରେ ଆଘାତ ପାଇ ବାନରନାୟକମାନେ ଫୁଲିଥିବା କିମ୍ଶୁକ ଗଛ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ତେଽନ୍ଯୋନ୍ଯମଭିସର୍ପନ୍ତୋ ନିନଦନ୍ତଶ୍ଚ ଵିସ୍ଵରମ୍। ରାକ୍ଷସେନ୍ଦ୍ରାସ୍ତ୍ରନିର୍ଭିନ୍ନା ନିପେତୁର୍ଵାନରର୍ଷଭାଃ
ସେମାନେ ଏକାଉପରେ ଏକା ଧାଉଥିଲେ, ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଧ୍ୱନିରେ ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ, ରାକ୍ଷସରାଜଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ରରେ ବିଦୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ବାନରମୁଖ୍ୟମାନେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଯାଉଥିଲେ।
ଉଦୀକ୍ଷମାଣା ଗଗନଂ କେଚିନ୍ନେତ୍ରେଷୁ ତାଡିତାଃ। ଶରୈର୍ଵିଵିଶୁରନ୍ଯୋନ୍ଯଂ ପେତୁଶ୍ଚ ଜଗତୀତଲେ
କିଛି ବାନର ଆକାଶକୁ ଦେଖୁଥିଲେ, କିଛି ଶରରେ ଆଖିରେ ଆଘାତ ପାଇ ଏକାଉପରେ ଏକା ଲଗିଗଲେ ଏବଂ ଭୂମିରେ ଲୁଟିପଡ଼ିଲେ।
ହନୂମନ୍ତଂ ଚ ସୁଗ୍ରୀଵମଙ୍ଗଦଂ ଗନ୍ଧମାଦନମ୍। ଜାମ୍ବଵନ୍ତଂ ସୁଷେଣଂ ଚ ଵେଗଦର୍ଶିନମେଵ ଚ
ହନୁମାନ, ସୁଗ୍ରୀବ, ଅଙ୍ଗଦ, ଗନ୍ଧମାଦନ, ଜାମ୍ବବାନ, ସୁଷେଣ ଏବଂ ଭଳି ଭେଗଦର୍ଶି,
ମୈନ୍ଦଂ ଚ ଦ୍ଵିଵିଦଂ ନୀଲଂ ଗଵାକ୍ଷଂ ଗଵଯଂ ତଥା। କେସରିଂ ହରିଲୋମାନଂ ଵିଦ୍ଯୁଦ୍ଦଂଷ୍ଟ୍ରଂ ଚ ଵାନରମ୍
ମୈନ୍ଦ, ଦ୍ୱିବିଦ, ନୀଳ, ଗବାକ୍ଷ, ଗବୟ, କେଶରୀ, ହରିଲୋମାନ୍, ବିଦ୍ୟୁଦ୍ଦଂଷ୍ଟ୍ର ନାମକ ବାନର,
ସୂର୍ଯାନନଂ ଜ୍ଯୋତିର୍ମୁଖଂ ତଥା ଦଧିମୁଖଂ ହରିମ୍। ପାଵକାକ୍ଷଂ ନଲଂ ଚୈଵ କୁମୁଦଂ ଚୈଵ ଵାନରମ୍
ସୂର୍ଯ୍ୟାନନ, ଜ୍ୟୋତିର୍ମୁଖ, ଦଧିମୁଖ ବାନର, ପାବକାକ୍ଷ, ନଳ ଏବଂ କୁମୁଦ ବାନର,
ପ୍ରାସୈଃ ଶୂଲୈଃ ଶିତୈର୍ବାଣୈରିନ୍ଦ୍ରଜିନ୍ମନ୍ତ୍ରସଂହିତୈଃ। ଵିଵ୍ଯାଧ ହରିଶାର୍ଦୂଲାନ୍ ସର୍ଵାଂସ୍ତାନ୍ ରାକ୍ଷସୋତ୍ତମଃ
ଇନ୍ଦ୍ରଜିତଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶୂଳ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶର ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରରେ ସେ ରାକ୍ଷସଶ୍ରେଷ୍ଠ ସମସ୍ତ ବାନରନାୟକଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ।
ସ ଵୈ ଗଦାଭିର୍ହରିଯୂଥମୁଖ୍ଯାନ୍ ନିର୍ଭିଦ୍ଯ ବାଣୈସ୍ତପନୀଯଵର୍ଣୈଃ। ଵଵର୍ଷ ରାମଂ ଶରଵୃଷ୍ଟିଜାଲୈଃ ସଲକ୍ଷ୍ମଣଂ ଭାସ୍କରରଶ୍ମିକଲ୍ପୈଃ
ସେ ସୁନା ରଙ୍ଗର ଗଦା ଏବଂ ଶରରେ ବାନରମୁଖ୍ୟମାନେକୁ ଆଘାତ କଲେ; ଏହିପରି ସେ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ଉପରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ କିରଣ ଭଳି ଅନେକ ଶର ବର୍ଷାଇଲେ।
ସ ବାଣଵର୍ଷୈରଭିଵୃଷ୍ଯମାଣୋ ଧାରାନିପାତାନିଵ ତାନଚିନ୍ତ୍ଯ। ସମୀକ୍ଷମାଣଃ ପରମାଦ୍ଭୁତଶ୍ରୀ- ରାମସ୍ତଦା ଲକ୍ଷ୍ମଣମିତ୍ଯୁଵାଚ
ଏପରି ଅସଂଖ୍ୟ ଶରର ବର୍ଷା ମଧ୍ୟରେ, ଅଦ୍ଭୁତ ଶ୍ରୀଯୁକ୍ତ ରାମ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଦେଖି ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଅସୌ ପୁନର୍ଲକ୍ଷ୍ମଣ ରାକ୍ଷସେନ୍ଦ୍ରୋ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ରମାଶ୍ରିତ୍ଯ ସୁରେନ୍ଦ୍ରଶତ୍ରୁଃ। ନିପାତଯିତ୍ଵା ହରିସୈନ୍ଯମସ୍ମାନ୍- ଶିତୈଃ ଶରୈରର୍ଦଯତି ପ୍ରସକ୍ତମ୍
ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଏହି ରାକ୍ଷସରାଜ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଶତ୍ରୁ, ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର ଚଳାଇ ଆମ ବାନରସେନାକୁ ଦଳିଦେଇଛି ଏବଂ ଏବେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶରରେ ଆମକୁ ଅନବରତ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଉଛି।
ସ୍ଵଯଂଭୁଵା ଦତ୍ତଵରୋ ମହାତ୍ମା ସମାହିତୋଽନ୍ତର୍ହିତଭୀମକାଯଃ। କଥଂ ନୁ ଶକ୍ଯୋ ଯୁଧି ନଷ୍ଟଦେହୋ ନିହନ୍ତୁମଦ୍ଯେନ୍ଦ୍ରଜିଦୁଦ୍ଯତାସ୍ତ୍ରଃ
ସ୍ୱୟଂ ଜନ୍ମା ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆଶୀର୍ବାଦ ପ୍ରାପ୍ତ, ମହାତ୍ମା, ଶାନ୍ତ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ଦେହ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଥିବା ଏହି ଇନ୍ଦ୍ରଜିତ ଯୁଦ୍ଧରେ କିପରି ମରାଯିବେ?
ମନ୍ଯେ ସ୍ଵଯଂଭୂର୍ଭଗଵାନଚିନ୍ତ୍ଯ- ସ୍ତସ୍ଯୈତଦସ୍ତ୍ରଂ ପ୍ରଭଵଶ୍ଚ ଯୋଽସ୍ଯ। ବାଣାଵପାତଂ ତ୍ଵମିହାଦ୍ଯ ଧୀମନ୍ ମଯା ସହାଵ୍ଯଗ୍ରମନାଃ ସହସ୍ଵ
ମୁଁ ଭାବୁଛି, ଏହି ଅସ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତି ଓ ଉତ୍ସ କେବଳ ସ୍ୱୟଂ ଜନ୍ମା ପ୍ରଭୁ ଜାଣନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ଧୈର୍ୟ ଧର, ଆଜି ଏଠାରେ ମୋ ସହ ଏହି ଶରବର୍ଷା ସହିବାକୁ ମନକୁ ଅଚଞ୍ଚଳ ରଖ।
ପ୍ରଚ୍ଛାଦଯତ୍ଯେଷ ହି ରାକ୍ଷସେନ୍ଦ୍ରଃ ସର୍ଵା ଦିଶଃ ସାଯକଵୃଷ୍ଟିଜାଲୈଃ। ଏତଚ୍ଚ ସର୍ଵଂ ପତିତାଗ୍ର୍ଯଶୂରଂ ନ ଭ୍ରାଜତେ ଵାନରରାଜସୈନ୍ଯମ୍
ଏହି ରାକ୍ଷସରାଜ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଶରବର୍ଷାରେ ଢାକିଦେଉଛନ୍ତି; ଏବଂ ସମସ୍ତ ଶୂରବୀର ପଡ଼ିଯିବା ପରେ, ବାନରରାଜଙ୍କ ସେନା ଆଉ ଚମକୁନାହିଁ।
ଆଵାଂ ତୁ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପତିତୌ ଵିସଂଜ୍ଞୌ ନିଵୃତ୍ତଯୁଦ୍ଧୌ ହତହର୍ଷରୋଷୌ। ଧ୍ରୁଵଂ ପ୍ରଵେକ୍ଷ୍ଯତ୍ଯମରାରିଵାସ- ମସୌ ସମାସାଦ୍ଯ ରଣାଗ୍ର୍ଯଲକ୍ଷ୍ମୀମ୍
ଆମେ ଦୁଇଜଣ ଅଚେତନ ହୋଇ, ଯୁଦ୍ଧରୁ ହଟିଯିବା ଏବଂ ଆନନ୍ଦ-କ୍ରୋଧ ହରାଇ ଯିବାକୁ ଦେଖି, ନିଶ୍ଚୟ ଦେବଶତ୍ରୁ ହନ୍ତା ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯଶ ପାଇ ସ୍ୱନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବ।
ତତସ୍ତଦା ଵାନରସୈନ୍ଯମେଵଂ ରାମଂ ଚ ସଂଖ୍ଯେ ସହ ଲକ୍ଷ୍ମଣେନ। ଵିଷାଦଯିତ୍ଵା ସହସା ଵିଵେଶ ପୁରୀଂ ଦଶଗ୍ରୀଵଭୁଜାଭିଗୁପ୍ତାମ୍। ସଂସ୍ତୂଯମାନଃ ସ ତୁ ଯାତୁଧାନୈଃ ପିତ୍ରେ ଚ ସର୍ଵଂ ହୃଷିତୋଽଭ୍ଯୁଵାଚ
ଏପରି ଭାବରେ ବାନରସେନା ଓ ରାମ-ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅସହାୟ କରି, ସେ ଦଶମୁଖ ରାବଣଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁରେ ରକ୍ଷିତ ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ରାକ୍ଷସମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ ଏବଂ ସେ ଆନନ୍ଦରେ ସମସ୍ତ କଥା ପିତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
thumb|ଚତୁସ୍ସପ୍ତତିତମଃ ସର୍ଗଃ ଶ୍ରୂଯତାମ୍|center ଶ୍ରୀମଦ୍ଵାଲ୍ମୀକିଯରାମାଯଣେ ଯୁଦ୍ଧକାଣ୍ଡେ ଚତୁସ୍ସପ୍ତତିତମଃ ସର୍ଗଃ ॥୬-
ଏବେ ଶୁଣନ୍ତୁ ଶ୍ରୀମଦ୍ ବାଲ୍ମୀକି ରାମାୟଣର ଯୁଦ୍ଧକାଣ୍ଡର ସତ୍ତରି ଚାରି ତମ ସର୍ଗ।
ତଯୋସ୍ତଦାସାଦିତଯୋ ରଣାଗ୍ରେ ମୁମୋହ ସୈନ୍ଯଂ ହରିଯୂଥପାନାମ୍। ସୁଗ୍ରୀଵନୀଲାଙ୍ଗଦଜାମ୍ବଵନ୍ତୋ ନ ଚାପି କିଂଚିତ୍ ପ୍ରତିପେଦିରେ ତେ
ଯେତେବେଳେ ସେଇ ଦୁଇଜଣ ଯୁଦ୍ଧର ଆଗରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ବାନର ସେନାପତିମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ସେନା ଭ୍ରମିତ ହୋଇଗଲା; ସୁଗ୍ରୀବ, ନୀଳ, ଅଙ୍ଗଦ ଓ ଜାମ୍ବବାନ୍ କିଛି କରିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ତତୋ ଵିଷଣ୍ଣଂ ସମଵେକ୍ଷ୍ଯ ସର୍ଵଂ ଵିଭୀଷଣୋ ବୁଦ୍ଧିମତାଂ ଵରିଷ୍ଠଃ। ଉଵାଚ ଶାଖାମୃଗରାଜଵୀରା- ନାଶ୍ଵାସଯନ୍ନପ୍ରତିମୈର୍ଵଚୋଭିଃ
ତାପରେ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦୁଃଖିତ ଦେଖି, ବିଭୀଷଣ, ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ବାନର ସେନାପତିମାନଙ୍କୁ ଅପୂର୍ବ ଶବ୍ଦରେ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇ କହିଲେ।
ମା ଭୈଷ୍ଟ ନାସ୍ତ୍ଯତ୍ର ଵିଷାଦକାଲୋ ଯଦାର୍ଯପୁତ୍ରୌ ହ୍ଯଵଶୌ ଵିଷଣ୍ଣୌ। ସ୍ଵଯଂଭୁଵୋ ଵାକ୍ଯମଥୋଦ୍ଵହନ୍ତୌ ଯତ୍ସାଦିତାଵିନ୍ଦ୍ରଜିତାସ୍ତ୍ରଜାଲୈଃ
“ଭୟ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ; ଏହି ସମୟ ଦୁଃଖ କରିବା ପାଇଁ ନୁହେଁ। ମହାନ୍ୟ ରାଜପୁତ୍ରମାନେ ଏବେ ଅସହାୟ ଓ ଦୁଃଖିତ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ସ୍ୱୟଂଭୂଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ଇନ୍ଦ୍ରଜିତଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ରର ପ୍ରଭାବକୁ ସହିଛନ୍ତି।”
ତସ୍ମୈ ତୁ ଦତ୍ତଂ ପରମାସ୍ତ୍ରମେତତ୍ ସ୍ଵଯଂଭୁଵା ବ୍ରାହ୍ମମମୋଘଵୀର୍ଯମ୍। ତନ୍ମାନଯନ୍ତୌ ଯୁଧି ରାଜପୁତ୍ରୌ ନିପାତିତୌ କୋଽତ୍ର ଵିଷାଦକାଲଃ
“ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର ସ୍ୱୟଂଭୂଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଛି, ଯାହା କେବେ ବିଫଳ ହୁଏ ନାହିଁ। ରାଜପୁତ୍ରମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଏହାକୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ଏହାରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ଏଠାରେ ଦୁଃଖ କରିବା ସମୟ କେଉଁଠି?”
ବ୍ରାହ୍ମମସ୍ତ୍ରଂ ତତୋ ଧୀମାନ୍ ମାନଯିତ୍ଵା ତୁ ମାରୁତିଃ। ଵିଭୀଷଣଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ହନୂମାନିଦମବ୍ରଵୀତ୍
ବିଭୀଷଣଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ଓ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ରକୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଧୃଢ଼ ହନୁମାନ୍ ଏପରି କହିଲେ।
ଅସ୍ମିନ୍ନସ୍ତ୍ରହତେ ସୈନ୍ଯେ ଵାନରାଣାଂ ତରସ୍ଵିନାମ୍। ଯୋ ଯୋ ଧାରଯତେ ପ୍ରାଣାଂସ୍ତଂ ତମାଶ୍ଵାସଯାଵହେ
“ଏହି ଅସ୍ତ୍ରରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ବାନର ସେନାରେ, ଯେଉଁଠାରେ ଯେଉଁଯେଉଁଜଣ ଆଉ ଜୀବନ୍ତ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଯେଉଁଯେଉଁଜଣ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଆମେ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେବା।”
ତାଵୁଭୌ ଯୁଗପଦ୍ ଵୀରୌ ହନୂମଦ୍ରାକ୍ଷସୋତ୍ତମୌ। ଉଲ୍କାହସ୍ତୌ ତଦା ରାତ୍ରୌ ରଣଶୀର୍ଷେ ଵିଚେରତୁଃ
ତାପରେ, ହନୁମାନ୍ ଓ ବିଭୀଷଣ, ଦୁଇଜଣ ଶୂରବୀର, ହାତରେ ଅଗ୍ନିଶଳା ନେଇ, ରାତିରେ ଯୁଦ୍ଧ ମାଠର ଆଗରେ ଏକାଠି ଘୁରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ଭିନ୍ନଲାଙ୍ଗୂଲହସ୍ତୋରୁପାଦାଙ୍ଗୁଲିଶିରୋଧରୈଃ। ସ୍ରଵଦ୍ଭିଃ କ୍ଷତଜଂ ଗାତ୍ରୈଃ ପ୍ରସ୍ରଵଦ୍ଭିଃ ସମନ୍ତତଃ
ସେମାନେ ଦେଖିଲେ— କେହିଙ୍କର ପୁଛ, କେହିଙ୍କର ହାତ, ଉରୁ, ଆଙ୍ଗୁଠି, ମୁଣ୍ଡ, ଗଳା ଭାଙ୍ଗିଯାଇଛି; ଦେହରୁ ରକ୍ତ ଝରୁଛି, ଚାରିପାଖରେ ଆଘାତ ହୋଇଛି।
ପତିତୈଃ ପର୍ଵତାକାରୈର୍ଵାନରୈରଭିସଂଵୃତାମ୍। ଶସ୍ତ୍ରୈଶ୍ଚ ପତିତୈର୍ଦୀପ୍ତୈର୍ଦଦୃଶାତେ ଵସୁଂଧରାମ୍
ପଡ଼ିଥିବା ପାହାଡ଼ ସଦୃଶ ବାନରମାନେ ଓ ଚମକୁଥିବା ଅସ୍ତ୍ରମାନେ ଭୂମିକୁ ଢାକିଦେଇଛନ୍ତି ବୋଲି ସେମାନେ ଦେଖିଲେ।
ସୁଗ୍ରୀଵମଙ୍ଗଦଂ ନୀଲଂ ଶରଭଂ ଗନ୍ଧମାଦନମ୍। ଜାମ୍ବଵନ୍ତଂ ସୁଷେଣଂ ଚ ଵେଗଦର୍ଶିନମେଵ ଚ
ସେମାନେ ସୁଗ୍ରୀବ, ଅଙ୍ଗଦ, ନୀଳ, ଶରଭ, ଗନ୍ଧମାଦନ, ଜାମ୍ବବାନ୍, ସୁଷେଣ ଓ ବେଗଦର୍ଶିନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ମୈନ୍ଦଂ ନଲଂ ଜ୍ଯୋତିର୍ମୁଖଂ ଦ୍ଵିଵିଦଂ ଚାପି ଵାନରମ୍। ଵିଭୀଷଣୋ ହନୂମାଂଶ୍ଚ ଦଦୃଶାତେ ହତାନ୍ ରଣେ
ବିଭୀଷଣ ଓ ହନୁମାନ୍ ମୈନ୍ଦ, ନଳ, ଜ୍ୟୋତିର୍ମୁଖ, ଦ୍ୱିବିଦ ଓ ଅନ୍ୟ ବାନରମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ପଡ଼ିଥିବା ଦେଖିଲେ।
ସପ୍ତଷଷ୍ଟିର୍ହତାଃ କୋଟ୍ଯୋ ଵାନରାଣାଂ ତରସ୍ଵିନାମ୍। ଅହ୍ନଃ ପଞ୍ଚମଶେଷେଣ ଵଲ୍ଲଭେନ ସ୍ଵଯଂଭୁଵଃ
ସ୍ୱୟଂଭୂଙ୍କ ପ୍ରିୟଜନ ଦ୍ୱାରା, ଦିନର ପଞ୍ଚମ ଅଂଶ ବାକି ଥିବାବେଳେ, ସତଷଷ୍ଠି କୋଟି ତୀବ୍ର ବାନର ନିହତ ହୋଇଥିଲେ।