ସପ୍ତଭିସ୍ତୁ ମହାଵୀର୍ଯୋ ମୈନ୍ଦଂ ମର୍ମଵିଦାରଣୈଃ। ପଞ୍ଚଭିର୍ଵିଶିଖୈଶ୍ଚୈଵ ଗଜଂ ଵିଵ୍ଯାଧ ସଂଯୁଗେ
ସାତଟି ଭୟଙ୍କର ଓ ଅସ୍ଥିଭିଦାରକ ଶରରେ ସେ ମୈନ୍ଦଙ୍କୁ ଘାୟଲ କଲେ, ଏବଂ ପାଞ୍ଚଟି ଶରରେ ଗଜଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଆହତ କଲେ।
ଜାମ୍ବଵନ୍ତଂ ତୁ ଦଶଭିର୍ନୀଲଂ ତ୍ରିଂଶଦ୍ଭିରେଵ ଚ। ସୁଗ୍ରୀଵମୃଷଭଂ ଚୈଵ ସୋଽଙ୍ଗଦଂ ଦ୍ଵିଵିଦଂ ତଥା
ଜାମ୍ବବାନ୍କୁ ଦଶଟି, ନୀଳଙ୍କୁ ତିରିଶଟି ଶରରେ ଘାୟଲ କଲେ, ଏବଂ ସୁଗ୍ରୀବ, ଋଷଭ, ଅଙ୍ଗଦ ଓ ଦ୍ୱିବିଦଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ଆହତ କଲେ।
ଘୋରୈର୍ଦତ୍ତଵରୈସ୍ତୀକ୍ଷ୍ଣୈର୍ନିଷ୍ପ୍ରାଣାନକରୋତ୍ ତଦା। ଅନ୍ଯାନପି ତଥା ମୁଖ୍ଯାନ୍ ଵାନରାନ୍ ବହୁଭିଃ ଶରୈଃ
ଭୟଙ୍କର ଓ ବରଦାନପ୍ରାପ୍ତ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶରରେ, ସେ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପ୍ରମୁଖ ବାନରମାନେଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଅନେକଙ୍କୁ ନିର୍ଜୀବ କରିଦେଲେ।
ଅର୍ଦଯାମାସ ସଂକ୍ରୁଦ୍ଧଃ କାଲାଗ୍ନିରିଵ ମୂର୍ଚ୍ଛିତଃ। ସ ଶରୈଃ ସୂର୍ଯସଂକାଶୈଃ ସୁମୁକ୍ତୈଃ ଶୀଘ୍ରଗାମିଭିଃ
କ୍ରୋଧିତ ଓ ମୂର୍ଛିତ ହୋଇ, ସେ ଯେପରି ଶେଷକାଳର ଅଗ୍ନି, ସୂର୍ଯ୍ୟପରି ତେଜସ୍ୱୀ ଓ ତୀବ୍ର ଶରରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ଵାନରାଣାମନୀକାନି ନିର୍ମମନ୍ଥ ମହାରଣେ। ଆକୁଲାଂ ଵାନରୀଂ ସେନାଂ ଶରଜାଲେନ ପୀଡିତାମ୍
ସେ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧରେ ବାନରମାନେଙ୍କ ଦଳକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ, ଶରର ବର୍ଷାରେ ବାନର ସେନା ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ ଓ ଯନ୍ତ୍ରଣାଭୋଗ କରୁଥିଲେ।
ହୃଷ୍ଟଃ ସ ପରଯା ପ୍ରୀତ୍ଯା ଦଦର୍ଶ କ୍ଷତଜୋକ୍ଷିତାମ୍। ପୁନରେଵ ମହାତେଜା ରାକ୍ଷସେନ୍ଦ୍ରାତ୍ମଜୋ ବଲୀ
ସେ ବଡ଼ ଆନନ୍ଦରେ, ରକ୍ତରେ ଭିଜିଯିବା ବାନରମାନେଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ; ପୁଣିଥରେ, ରାକ୍ଷସରାଜଙ୍କ ପୁତ୍ର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ତେଜସ୍ୱୀ ଥିଲେ।
ସଂସୃଜ୍ଯ ବାଣଵର୍ଷଂ ଚ ଶସ୍ତ୍ରଵର୍ଷଂ ଚ ଦାରୁଣମ୍। ମମର୍ଦ ଵାନରାନୀକଂ ପରିତସ୍ତ୍ଵିନ୍ଦ୍ରଜିଦ୍ ବଲୀ
ଘୋର ଶର ଓ ଅସ୍ତ୍ରର ବର୍ଷା କରି, ଇନ୍ଦ୍ରଜିତ୍ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ବାନରମାନେଙ୍କ ଦଳକୁ ଚୁର୍ମାର କରିଦେଲେ।
ସ୍ଵସୈନ୍ଯମୁତ୍ସୃଜ୍ଯ ସମେତ୍ଯ ତୂର୍ଣଂ ମହାହଵେ ଵାନରଵାହିନୀଷୁ। ଅଦୃଶ୍ଯମାନଃ ଶରଜାଲମୁଗ୍ରଂ ଵଵର୍ଷ ନୀଲାମ୍ବୁଧରୋ ଯଥାମ୍ବୁ
ସେ ନିଜ ସେନାକୁ ଛାଡ଼ି, ତୁରନ୍ତ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧରେ ବାନର ସେନା ମଧ୍ୟରେ ଯୋଗ ଦେଲେ; ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇ, ଘୋର ଶରର ବର୍ଷା କଲେ, ଯେପରି ମେଘ ଜଳ ବର୍ଷା କରେ।
ତେ ଶକ୍ରଜିଦ୍ବାଣଵିଶୀର୍ଣଦେହା ମାଯାହତା ଵିସ୍ଵରମୁନ୍ନଦନ୍ତଃ। ରଣେ ନିପେତୁର୍ହରଯୋଽଦ୍ରିକଲ୍ପା ଯଥେନ୍ଦ୍ରଵଜ୍ରାଭିହତା ନଗେନ୍ଦ୍ରାଃ
ଇନ୍ଦ୍ରଜିତ୍ଙ୍କ ଶରରେ ଦେହ ଭାଙ୍ଗିଯିବା, ମାୟାରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ, ସେମାନେ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ; ବାନରବୀରମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ପଡ଼ିଯାଉଥିଲେ, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ରରେ ପାହାଡ଼ ଭାଙ୍ଗିଯାଏ।
ତେ କେଵଲଂ ସଂଦଦୃଶୁଃ ଶିତାଗ୍ରାନ୍ ବାଣାନ୍ ରଣେ ଵାନରଵାହିନୀଷୁ। ମାଯାଵିଗୂଢଂ ଚ ସୁରେନ୍ଦ୍ରଶତ୍ରୁଂ ନ ଚାତ୍ର ତଂ ରାକ୍ଷସମପ୍ଯପଶ୍ଯନ୍
ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ବାନର ସେନା ମଧ୍ୟରେ କେବଳ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶରମାନେକୁ ଦେଖିପାରୁଥିଲେ; କିନ୍ତୁ ଦେବତାମାନେଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ମାୟାରେ ଲୁଚିଥିବାରୁ, ସେଇ ରାକ୍ଷସକୁ ଦେଖିପାରିଲେନି।
ତତଃ ସ ରକ୍ଷୋଧିପତିର୍ମହାତ୍ମା ସର୍ଵା ଦିଶୋ ବାଣଗଣୈଃ ଶିତାଗ୍ରୈଃ। ପ୍ରଚ୍ଛାଦଯାମାସ ରଵିପ୍ରକାଶୈ- ର୍ଵିଦାରଯାମାସ ଚ ଵାନରେନ୍ଦ୍ରାନ୍
ତାପରେ ସେ ମହାତ୍ମା ରାକ୍ଷସମାନ୍ୟ ଚାରିଦିଗକୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶରମାଳାରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରଭା ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଢାକିଦେଲେ ଏବଂ ବାନରମାନ୍ୟଙ୍କୁ ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ଆଘାତ କଲେ।
ସ ଶୂଲନିସ୍ତ୍ରିଂଶପରଶ୍ଵଧାନି ଵ୍ଯାଵିଦ୍ଧଦୀପ୍ତାନଲସପ୍ରଭାଣି। ସଵିସ୍ଫୁଲିଙ୍ଗୋଜ୍ଜ୍ଵଲପାଵକାନି ଵଵର୍ଷ ତୀଵ୍ରଂ ପ୍ଲଵଗେନ୍ଦ୍ରସୈନ୍ଯେ
ସେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶୂଳ, ତଳୱାର, କୁଟାରି, ଆଗୁନି ଭଳି ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଏବଂ ଚିଁହା ଚମକୁଥିବା ଅସ୍ତ୍ରମାନେ ବାନରସେନା ଉପରେ ବର୍ଷାଇଲେ।
ତତୋ ଜ୍ଵଲନସଂକାଶୈର୍ବାଣୈର୍ଵାନରଯୂଥପାଃ। ତାଡିତାଃ ଶକ୍ରଜିଦ୍ବାଣୈଃ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲା ଇଵ କିଂଶୁକାଃ
ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ରଜିତଙ୍କ ଅଗ୍ନି ସମାନ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଶରରେ ଆଘାତ ପାଇ ବାନରନାୟକମାନେ ଫୁଲିଥିବା କିମ୍ଶୁକ ଗଛ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ତେଽନ୍ଯୋନ୍ଯମଭିସର୍ପନ୍ତୋ ନିନଦନ୍ତଶ୍ଚ ଵିସ୍ଵରମ୍। ରାକ୍ଷସେନ୍ଦ୍ରାସ୍ତ୍ରନିର୍ଭିନ୍ନା ନିପେତୁର୍ଵାନରର୍ଷଭାଃ
ସେମାନେ ଏକାଉପରେ ଏକା ଧାଉଥିଲେ, ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଧ୍ୱନିରେ ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ, ରାକ୍ଷସରାଜଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ରରେ ବିଦୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ବାନରମୁଖ୍ୟମାନେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଯାଉଥିଲେ।
ଉଦୀକ୍ଷମାଣା ଗଗନଂ କେଚିନ୍ନେତ୍ରେଷୁ ତାଡିତାଃ। ଶରୈର୍ଵିଵିଶୁରନ୍ଯୋନ୍ଯଂ ପେତୁଶ୍ଚ ଜଗତୀତଲେ
କିଛି ବାନର ଆକାଶକୁ ଦେଖୁଥିଲେ, କିଛି ଶରରେ ଆଖିରେ ଆଘାତ ପାଇ ଏକାଉପରେ ଏକା ଲଗିଗଲେ ଏବଂ ଭୂମିରେ ଲୁଟିପଡ଼ିଲେ।
ହନୂମନ୍ତଂ ଚ ସୁଗ୍ରୀଵମଙ୍ଗଦଂ ଗନ୍ଧମାଦନମ୍। ଜାମ୍ବଵନ୍ତଂ ସୁଷେଣଂ ଚ ଵେଗଦର୍ଶିନମେଵ ଚ
ହନୁମାନ, ସୁଗ୍ରୀବ, ଅଙ୍ଗଦ, ଗନ୍ଧମାଦନ, ଜାମ୍ବବାନ, ସୁଷେଣ ଏବଂ ଭଳି ଭେଗଦର୍ଶି,
ମୈନ୍ଦଂ ଚ ଦ୍ଵିଵିଦଂ ନୀଲଂ ଗଵାକ୍ଷଂ ଗଵଯଂ ତଥା। କେସରିଂ ହରିଲୋମାନଂ ଵିଦ୍ଯୁଦ୍ଦଂଷ୍ଟ୍ରଂ ଚ ଵାନରମ୍
ମୈନ୍ଦ, ଦ୍ୱିବିଦ, ନୀଳ, ଗବାକ୍ଷ, ଗବୟ, କେଶରୀ, ହରିଲୋମାନ୍, ବିଦ୍ୟୁଦ୍ଦଂଷ୍ଟ୍ର ନାମକ ବାନର,
ସୂର୍ଯାନନଂ ଜ୍ଯୋତିର୍ମୁଖଂ ତଥା ଦଧିମୁଖଂ ହରିମ୍। ପାଵକାକ୍ଷଂ ନଲଂ ଚୈଵ କୁମୁଦଂ ଚୈଵ ଵାନରମ୍
ସୂର୍ଯ୍ୟାନନ, ଜ୍ୟୋତିର୍ମୁଖ, ଦଧିମୁଖ ବାନର, ପାବକାକ୍ଷ, ନଳ ଏବଂ କୁମୁଦ ବାନର,
ପ୍ରାସୈଃ ଶୂଲୈଃ ଶିତୈର୍ବାଣୈରିନ୍ଦ୍ରଜିନ୍ମନ୍ତ୍ରସଂହିତୈଃ। ଵିଵ୍ଯାଧ ହରିଶାର୍ଦୂଲାନ୍ ସର୍ଵାଂସ୍ତାନ୍ ରାକ୍ଷସୋତ୍ତମଃ
ଇନ୍ଦ୍ରଜିତଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶୂଳ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶର ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରରେ ସେ ରାକ୍ଷସଶ୍ରେଷ୍ଠ ସମସ୍ତ ବାନରନାୟକଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ।
ସ ଵୈ ଗଦାଭିର୍ହରିଯୂଥମୁଖ୍ଯାନ୍ ନିର୍ଭିଦ୍ଯ ବାଣୈସ୍ତପନୀଯଵର୍ଣୈଃ। ଵଵର୍ଷ ରାମଂ ଶରଵୃଷ୍ଟିଜାଲୈଃ ସଲକ୍ଷ୍ମଣଂ ଭାସ୍କରରଶ୍ମିକଲ୍ପୈଃ
ସେ ସୁନା ରଙ୍ଗର ଗଦା ଏବଂ ଶରରେ ବାନରମୁଖ୍ୟମାନେକୁ ଆଘାତ କଲେ; ଏହିପରି ସେ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ଉପରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ କିରଣ ଭଳି ଅନେକ ଶର ବର୍ଷାଇଲେ।
ସ ବାଣଵର୍ଷୈରଭିଵୃଷ୍ଯମାଣୋ ଧାରାନିପାତାନିଵ ତାନଚିନ୍ତ୍ଯ। ସମୀକ୍ଷମାଣଃ ପରମାଦ୍ଭୁତଶ୍ରୀ- ରାମସ୍ତଦା ଲକ୍ଷ୍ମଣମିତ୍ଯୁଵାଚ
ଏପରି ଅସଂଖ୍ୟ ଶରର ବର୍ଷା ମଧ୍ୟରେ, ଅଦ୍ଭୁତ ଶ୍ରୀଯୁକ୍ତ ରାମ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଦେଖି ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଅସୌ ପୁନର୍ଲକ୍ଷ୍ମଣ ରାକ୍ଷସେନ୍ଦ୍ରୋ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ରମାଶ୍ରିତ୍ଯ ସୁରେନ୍ଦ୍ରଶତ୍ରୁଃ। ନିପାତଯିତ୍ଵା ହରିସୈନ୍ଯମସ୍ମାନ୍- ଶିତୈଃ ଶରୈରର୍ଦଯତି ପ୍ରସକ୍ତମ୍
ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଏହି ରାକ୍ଷସରାଜ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଶତ୍ରୁ, ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର ଚଳାଇ ଆମ ବାନରସେନାକୁ ଦଳିଦେଇଛି ଏବଂ ଏବେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶରରେ ଆମକୁ ଅନବରତ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଉଛି।
ସ୍ଵଯଂଭୁଵା ଦତ୍ତଵରୋ ମହାତ୍ମା ସମାହିତୋଽନ୍ତର୍ହିତଭୀମକାଯଃ। କଥଂ ନୁ ଶକ୍ଯୋ ଯୁଧି ନଷ୍ଟଦେହୋ ନିହନ୍ତୁମଦ୍ଯେନ୍ଦ୍ରଜିଦୁଦ୍ଯତାସ୍ତ୍ରଃ
ସ୍ୱୟଂ ଜନ୍ମା ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆଶୀର୍ବାଦ ପ୍ରାପ୍ତ, ମହାତ୍ମା, ଶାନ୍ତ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ଦେହ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଥିବା ଏହି ଇନ୍ଦ୍ରଜିତ ଯୁଦ୍ଧରେ କିପରି ମରାଯିବେ?
ମନ୍ଯେ ସ୍ଵଯଂଭୂର୍ଭଗଵାନଚିନ୍ତ୍ଯ- ସ୍ତସ୍ଯୈତଦସ୍ତ୍ରଂ ପ୍ରଭଵଶ୍ଚ ଯୋଽସ୍ଯ। ବାଣାଵପାତଂ ତ୍ଵମିହାଦ୍ଯ ଧୀମନ୍ ମଯା ସହାଵ୍ଯଗ୍ରମନାଃ ସହସ୍ଵ
ମୁଁ ଭାବୁଛି, ଏହି ଅସ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତି ଓ ଉତ୍ସ କେବଳ ସ୍ୱୟଂ ଜନ୍ମା ପ୍ରଭୁ ଜାଣନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ଧୈର୍ୟ ଧର, ଆଜି ଏଠାରେ ମୋ ସହ ଏହି ଶରବର୍ଷା ସହିବାକୁ ମନକୁ ଅଚଞ୍ଚଳ ରଖ।
ପ୍ରଚ୍ଛାଦଯତ୍ଯେଷ ହି ରାକ୍ଷସେନ୍ଦ୍ରଃ ସର୍ଵା ଦିଶଃ ସାଯକଵୃଷ୍ଟିଜାଲୈଃ। ଏତଚ୍ଚ ସର୍ଵଂ ପତିତାଗ୍ର୍ଯଶୂରଂ ନ ଭ୍ରାଜତେ ଵାନରରାଜସୈନ୍ଯମ୍
ଏହି ରାକ୍ଷସରାଜ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଶରବର୍ଷାରେ ଢାକିଦେଉଛନ୍ତି; ଏବଂ ସମସ୍ତ ଶୂରବୀର ପଡ଼ିଯିବା ପରେ, ବାନରରାଜଙ୍କ ସେନା ଆଉ ଚମକୁନାହିଁ।
ଆଵାଂ ତୁ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପତିତୌ ଵିସଂଜ୍ଞୌ ନିଵୃତ୍ତଯୁଦ୍ଧୌ ହତହର୍ଷରୋଷୌ। ଧ୍ରୁଵଂ ପ୍ରଵେକ୍ଷ୍ଯତ୍ଯମରାରିଵାସ- ମସୌ ସମାସାଦ୍ଯ ରଣାଗ୍ର୍ଯଲକ୍ଷ୍ମୀମ୍
ଆମେ ଦୁଇଜଣ ଅଚେତନ ହୋଇ, ଯୁଦ୍ଧରୁ ହଟିଯିବା ଏବଂ ଆନନ୍ଦ-କ୍ରୋଧ ହରାଇ ଯିବାକୁ ଦେଖି, ନିଶ୍ଚୟ ଦେବଶତ୍ରୁ ହନ୍ତା ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯଶ ପାଇ ସ୍ୱନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବ।
ତତସ୍ତଦା ଵାନରସୈନ୍ଯମେଵଂ ରାମଂ ଚ ସଂଖ୍ଯେ ସହ ଲକ୍ଷ୍ମଣେନ। ଵିଷାଦଯିତ୍ଵା ସହସା ଵିଵେଶ ପୁରୀଂ ଦଶଗ୍ରୀଵଭୁଜାଭିଗୁପ୍ତାମ୍। ସଂସ୍ତୂଯମାନଃ ସ ତୁ ଯାତୁଧାନୈଃ ପିତ୍ରେ ଚ ସର୍ଵଂ ହୃଷିତୋଽଭ୍ଯୁଵାଚ
ଏପରି ଭାବରେ ବାନରସେନା ଓ ରାମ-ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅସହାୟ କରି, ସେ ଦଶମୁଖ ରାବଣଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁରେ ରକ୍ଷିତ ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ରାକ୍ଷସମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ ଏବଂ ସେ ଆନନ୍ଦରେ ସମସ୍ତ କଥା ପିତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
thumb|ଚତୁସ୍ସପ୍ତତିତମଃ ସର୍ଗଃ ଶ୍ରୂଯତାମ୍|center ଶ୍ରୀମଦ୍ଵାଲ୍ମୀକିଯରାମାଯଣେ ଯୁଦ୍ଧକାଣ୍ଡେ ଚତୁସ୍ସପ୍ତତିତମଃ ସର୍ଗଃ ॥୬-
ଏବେ ଶୁଣନ୍ତୁ ଶ୍ରୀମଦ୍ ବାଲ୍ମୀକି ରାମାୟଣର ଯୁଦ୍ଧକାଣ୍ଡର ସତ୍ତରି ଚାରି ତମ ସର୍ଗ।
ତଯୋସ୍ତଦାସାଦିତଯୋ ରଣାଗ୍ରେ ମୁମୋହ ସୈନ୍ଯଂ ହରିଯୂଥପାନାମ୍। ସୁଗ୍ରୀଵନୀଲାଙ୍ଗଦଜାମ୍ବଵନ୍ତୋ ନ ଚାପି କିଂଚିତ୍ ପ୍ରତିପେଦିରେ ତେ
ଯେତେବେଳେ ସେଇ ଦୁଇଜଣ ଯୁଦ୍ଧର ଆଗରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ବାନର ସେନାପତିମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ସେନା ଭ୍ରମିତ ହୋଇଗଲା; ସୁଗ୍ରୀବ, ନୀଳ, ଅଙ୍ଗଦ ଓ ଜାମ୍ବବାନ୍ କିଛି କରିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ତତୋ ଵିଷଣ୍ଣଂ ସମଵେକ୍ଷ୍ଯ ସର୍ଵଂ ଵିଭୀଷଣୋ ବୁଦ୍ଧିମତାଂ ଵରିଷ୍ଠଃ। ଉଵାଚ ଶାଖାମୃଗରାଜଵୀରା- ନାଶ୍ଵାସଯନ୍ନପ୍ରତିମୈର୍ଵଚୋଭିଃ
ତାପରେ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦୁଃଖିତ ଦେଖି, ବିଭୀଷଣ, ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ବାନର ସେନାପତିମାନଙ୍କୁ ଅପୂର୍ବ ଶବ୍ଦରେ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇ କହିଲେ।