ସ ଵାନରାନ୍ ସପ୍ତ ଶତାନି ଵୀରଃ ପ୍ରାସେନ ଦୀପ୍ତେନ ଵିନିର୍ବିଭେଦ। ଏକଃ କ୍ଷଣେନେନ୍ଦ୍ରରିପୁର୍ମହାତ୍ମା ଜଘାନ ସୈନ୍ଯଂ ହରିପୁଙ୍ଗଵାନାମ୍
ସେ ବୀର ତୀବ୍ର ପ୍ରାସ ଦ୍ୱାରା ସାତ ଶତ ବାନରମାନେକୁ ଆଘାତ କଲେ । ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ମହାତ୍ମା ଇନ୍ଦ୍ରର ଶତ୍ରୁ ବାନରମୁଖ୍ୟମାନଙ୍କ ସେନାକୁ ନଷ୍ଟ କଲେ ।
ଦଦୃଶୁଶ୍ଚ ମହାତ୍ମାନଂ ହଯପୃଷ୍ଠପ୍ରତିଷ୍ଠିତମ୍। ଚରନ୍ତଂ ହରିସୈନ୍ଯେଷୁ ଵିଦ୍ଯାଧରମହର୍ଷଯଃ
ବିଦ୍ୟାଧର ଓ ମହାର୍ଷିମାନେ ଘୋଡ଼ାର ପিঠିରେ ବସିଥିବା ମହାତ୍ମା ନରାନ୍ତକଙ୍କୁ ବାନର ସେନାରେ ଚଳିଥିବା ଦେଖିଲେ ।
ଯାଵଦ୍ ଵିକ୍ରମିତୁଂ ବୁଦ୍ଧିଂ ଚକ୍ରୁଃ ପ୍ଲଵଗପୁଙ୍ଗଵାଃ। ତାଵଦେତାନତିକ୍ରମ୍ଯ ନିର୍ବିଭେଦ ନରାନ୍ତକଃ
ଯେତେବେଳେ ବନରାଜମାନେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ନରାନ୍ତକ ସେମାନଙ୍କୁ ଟପି ଯାଇ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବେଧିଦେଲେ।
ଜ୍ଵଲନ୍ତଂ ପ୍ରାସମୁଦ୍ଯମ୍ଯ ସଂଗ୍ରାମାଗ୍ରେ ନରାନ୍ତକଃ। ଦଦାହ ହରିସୈନ୍ଯାନି ଵନାନୀଵ ଵିଭାଵସୁଃ
ଯୁଦ୍ଧ ମଝିରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ପ୍ରାସ ଉଠାଇ ଧରି, ନରାନ୍ତକ ବନରାଜ ସେନାକୁ ଏମିତି ଜଳାଇଦେଲେ, ଯେପରି ଅଗ୍ନି ଜଙ୍ଗଲକୁ ଦହିଦେଉଛି।
ଯାଵଦୁତ୍ପାଟଯାମାସୁର୍ଵୃକ୍ଷାନ୍ ଶୈଲାନ୍ ଵନୌକସଃ। ତାଵତ୍ ପ୍ରାସହତାଃ ପେତୁର୍ଵଜ୍ରକୃତ୍ତା ଇଵାଚଲାଃ
ବନରାଜମାନେ ଗଛ ଓ ପାହାଡ଼ ଉପଡ଼ି ନେଉଥିବା ବେଳେ, ପ୍ରାସର ଘାତରେ ସେମାନେ ଏମିତି ପଡ଼ିଗଲେ, ଯେପରି ବଜ୍ର ଘାତରେ ପାହାଡ଼ ଭାଙ୍ଗି ପଡ଼େ।
ଦିକ୍ଷୁ ସର୍ଵାସୁ ବଲଵାନ୍ ଵିଚଚାର ନରାନ୍ତକଃ। ପ୍ରମୃଦ୍ନନ୍ ସର୍ଵତୋ ଯୁଦ୍ଧେ ପ୍ରାଵୃଟ୍କାଲେ ଯଥାନିଲଃ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନରାନ୍ତକ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଘୁରିଘୁରି ଯୁଦ୍ଧରେ ସବୁକିଛି ଚୁର୍ମାର କରୁଥିଲେ, ଯେପରି ବର୍ଷାକାଳରେ ବାତାସ ସବୁକିଛି ଉଲଟାଇଦେଇଥାଏ।
ନ ଶେକୁର୍ଧାଵିତୁଂ ଵୀରା ନ ସ୍ଥାତୁଂ ସ୍ପନ୍ଦିତୁଂ ଭଯାତ୍। ଉତ୍ପତନ୍ତଂ ସ୍ଥିତଂ ଯାନ୍ତଂ ସର୍ଵାନ୍ ଵିଵ୍ଯାଧ ଵୀର୍ଯଵାନ୍
ଭୟରେ ବୀରମାନେ ନ ଦୌଡ଼ିପାରିଲେ, ନ ଦଢ଼ିପାରିଲେ, ନ ହଲାଇପାରିଲେ; କିଏ ଲାଫିଲେ, କିଏ ଦଢ଼ିଲେ, କିଏ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ—ଶୂର ନରାନ୍ତକ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଘାତ କଲେ।
ଏକେନାନ୍ତକକଲ୍ପେନ ପ୍ରାସେନାଦିତ୍ଯତେଜସା। ଭଗ୍ନାନି ହରିସୈନ୍ଯାନି ନିପେତୁର୍ଧରଣୀତଲେ
ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ତେଜସ୍ୱୀ ଏକମାତ୍ର ପ୍ରାସ ଦ୍ୱାରା, ଯାହା ଅନ୍ତକାଳର ଭୟ ଦେଉଥିଲା, ବନରାଜ ସେନା ଭାଙ୍ଗିଗଲା ଏବଂ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା।
ଵଜ୍ରନିଷ୍ପେଷସଦୃଶଂ ପ୍ରାସସ୍ଯାଭିନିପାତନମ୍। ନ ଶେକୁର୍ଵାନରାଃ ସୋଢୁଂ ତେ ଵିନେଦୁର୍ମହାସ୍ଵନମ୍
ପ୍ରାସର ଘାତ ବଜ୍ର ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଦେବା ପରି ଭୟଙ୍କର ଥିଲା; ବନରାଜମାନେ ଏହା ସହିପାରିଲେ ନାହିଁ ଏବଂ ବଡ଼ ଚିତ୍କାର କରି ରଡ଼ିଉଠିଲେ।
ପତତାଂ ହରିଵୀରାଣାଂ ରୂପାଣି ପ୍ରଚକାଶିରେ। ଵଜ୍ରଭିନ୍ନାଗ୍ରକୂଟାନାଂ ଶୈଲାନାଂ ପତତାମିଵ
ବନରାଜ ବୀରମାନେ ପଡ଼ିଯିବା ବେଳେ, ସେମାନଙ୍କର ଆକୃତି ଏମିତି ଦୀପ୍ତିମାନ ଲାଗୁଥିଲା, ଯେପରି ବଜ୍ର ଘାତରେ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିବା ପାହାଡ଼ ଚୁଡ଼ା ତଳକୁ ଲୁହୁଚିଯାଏ।
ଯେ ତୁ ପୂର୍ଵଂ ମହାତ୍ମାନଃ କୁମ୍ଭକର୍ଣେନ ପାତିତାଃ। ତେ ସ୍ଵସ୍ଥା ଵାନରଶ୍ରେଷ୍ଠାଃ ସୁଗ୍ରୀଵମୁପତସ୍ଥିରେ
ଯେଉଁ ମହାତ୍ମା ବନରାଜମାନେ ପୂର୍ବରୁ କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପଡ଼ିଯାଇଥିଲେ, ସେମାନେ ପୁନି ସ୍ୱସ୍ଥ ହୋଇ, ବନରାଜମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ।
ପ୍ରେକ୍ଷମାଣଃ ସ ସୁଗ୍ରୀଵୋ ଦଦୃଶେ ହରିଵାହିନୀମ୍। ନରାନ୍ତକଭଯତ୍ରସ୍ତାଂ ଵିଦ୍ରଵନ୍ତୀଂ ଯତସ୍ତତଃ
ସୁଗ୍ରୀବ ଦେଖିଲେ ଯେ, ବନରାଜ ସେନା ନରାନ୍ତକଙ୍କ ଭୟରେ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଭଗିଯାଉଛନ୍ତି।
ଵିଦ୍ରୁତାଂ ଵାହିନୀଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ ଦଦର୍ଶ ନରାନ୍ତକମ୍। ଗୃହୀତପ୍ରାସମାଯାନ୍ତଂ ହଯପୃଷ୍ଠପ୍ରତିଷ୍ଠିତମ୍
ସେନାକୁ ଭଗିଯିବା ଦେଖି, ସୁଗ୍ରୀବ ଦେଖିଲେ ଯେ, ହସ୍ତରେ ପ୍ରାସ ଧରି, ଘୋଡ଼ା ଉପରେ ଚଡ଼ି ନରାନ୍ତକ ଆସୁଛନ୍ତି।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵୋଵାଚ ମହାତେଜାଃ ସୁଗ୍ରୀଵୋ ଵାନରାଧିପଃ। କୁମାରମଙ୍ଗଦଂ ଵୀରଂ ଶକ୍ରତୁଲ୍ଯପରାକ୍ରମମ୍
ଏହା ଦେଖି, ବନରାଜମାନେ ମଧ୍ୟରେ ନାୟକ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସୁଗ୍ରୀବ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରାକ୍ରମ ସମାନ ବୀର କୁମାର ଅଙ୍ଗଦଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଗଚ୍ଛୈନଂ ରାକ୍ଷସଂ ଵୀରଂ ଯୋଽସୌ ତୁରଗମାସ୍ଥିତଃ। କ୍ଷୋଭଯନ୍ତଂ ହରିବଲଂ କ୍ଷିପ୍ରଂ ପ୍ରାଣୈର୍ଵିଯୋଜଯ
ଏହି ଘୋଡ଼ା ଉପରେ ଚଡ଼ିଥିବା ରାକ୍ଷସ ବୀର, ଯିଏ ବନରାଜ ସେନାକୁ ଅସ୍ଥିର କରୁଛି, ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଶୀଘ୍ର ଯାଅ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ତୁରନ୍ତ ପ୍ରାଣ ଛିନିନେ।
ସ ଭର୍ତୁର୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ନିଷ୍ପପାତାଙ୍ଗଦସ୍ତଦା। ଅନୀକାନ୍ମେଘସଂକାଶାଦଂଶୁମାନିଵ ଵୀର୍ଯଵାନ୍
ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆଦେଶ ଶୁଣି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଙ୍ଗଦ ସେନା ମଧ୍ୟରୁ ଏମିତି ଲାଫିଲେ, ଯେପରି ଘନ ମେଘ ମଧ୍ୟରୁ ଉଦୟମାନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୁଏ।
ଶୈଲସଂଘାତସଂକାଶୋ ହରୀଣାମୁତ୍ତମୋଽଙ୍ଗଦଃ। ରରାଜାଙ୍ଗଦସଂନଦ୍ଧଃ ସଧାତୁରିଵ ପର୍ଵତଃ
ବନରାଜମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅଙ୍ଗଦ, ସୁନା ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ଥିବା ପାହାଡ଼ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ନିରାଯୁଧୋ ମହାତେଜାଃ କେଵଲଂ ନଖଦଂଷ୍ଟ୍ରଵାନ୍। ନରାନ୍ତକମଭିକ୍ରମ୍ଯ ଵାଲିପୁତ୍ରୋଽବ୍ରଵୀଦ୍ ଵଚଃ
ଅସ୍ତ୍ର ବିନା, କେବଳ ନଖ ଓ ଦାନ୍ତରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଙ୍ଗଦ, ଭାଲିଙ୍କ ପୁଅ, ନରାନ୍ତକଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ତିଷ୍ଠ କିଂ ପ୍ରାକୃତୈରେଭିର୍ହରିଭିସ୍ତ୍ଵଂ କରିଷ୍ଯସି। ଅସ୍ମିନ୍ ଵଜ୍ରସମସ୍ପର୍ଶଂ ପ୍ରାସଂ କ୍ଷିପ୍ର ମମୋରସି
"ଥମ୍ବ! ଏହି ସାଧାରଣ ବନରାଜମାନେ ସହିତ କଣ କରିପାରିବୁ? ତୋର ବଜ୍ର ସ୍ପର୍ଶ ସମାନ ପ୍ରାସକୁ ଶୀଘ୍ର ମୋ ଛାତିରେ ଫିଙ୍କ!"
ଅଙ୍ଗଦସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରଚୁକ୍ରୋଧ ନରାନ୍ତକଃ। ସଂଦଶ୍ଯ ଦଶନୈରୋଷ୍ଠଂ ନିଃଶ୍ଵସ୍ଯ ଚ ଭୁଜଂଗଵତ୍। ଅଭିଗମ୍ଯାଙ୍ଗଦଂ କ୍ରୁଦ୍ଧୋ ଵାଲିପୁତ୍ରଂ ନରାନ୍ତକଃ
ଅଙ୍ଗଦଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ନରାନ୍ତକ ଖୁବ୍ ରୁଷ୍ଟ ହେଲେ, ଦାନ୍ତରେ ଠୋଠ କଟି, ସାପ ପରି ଶ୍ୱାସ ନେଇ, ରାଗରେ ଭାଲିଙ୍କ ପୁଅ ଅଙ୍ଗଦଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ।
ସ ପ୍ରାସମାଵିଧ୍ଯ ତଦାଙ୍ଗଦାଯ ସମୁଜ୍ଜ୍ଵଲନ୍ତଂ ସହସୋତ୍ସସର୍ଜ। ସ ଵାଲିପୁତ୍ରୋରସି ଵଜ୍ରକଲ୍ପେ ବଭୂଵ ଭଗ୍ନୋ ନ୍ଯପତଚ୍ଚ ଭୂମୌ
ସେତେବେଳେ ନରାନ୍ତକ ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବାଣ ଉଠାଇ ଶକ୍ତି ସହିତ ଅଙ୍ଗଦଙ୍କ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ, କିନ୍ତୁ ବାଲିଙ୍କ ପୁଅଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଲାଗିବା ସହିତ, ଯାହା ହିରା ପରି କଠିନ ଥିଲା, ସେଇ ବାଣ ଭାଙ୍ଗିଗଲା ଏବଂ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା।
ତଂ ପ୍ରାସମାଲୋକ୍ଯ ତଦା ଵିଭଗ୍ନଂ ସୁପର୍ଣକୃତ୍ତୋରଗଭୋଗକଲ୍ପମ୍। ତଲଂ ସମୁଦ୍ଯମ୍ଯ ସ ଵାଲିପୁତ୍ର- ସ୍ତୁରଂଗମସ୍ଯାଭିଜଘାନ ମୂର୍ଧ୍ନି
ସେତେବେଳେ ତାଙ୍କର ବାଣ ଭାଙ୍ଗିଯିବାକୁ ଦେଖି, ଯାହା ଗରୁଡ଼ ଦ୍ୱାରା କଟା ସାପର ଚକ୍ର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ବାଲିଙ୍କ ପୁଅ ତାଙ୍କର ହାତ ଉଠାଇ ଘୋଡ଼ାର ମୁଣ୍ଡରେ ଜୋରରେ ଆଘାତ କଲେ।
ନିମଗ୍ନପାଦଃ ସ୍ଫୁଟିତାକ୍ଷିତାରୋ ନିଷ୍କ୍ରାନ୍ତଜିହ୍ଵୋଽଚଲସଂନିକାଶଃ। ସ ତସ୍ଯ ଵାଜୀ ନିପପାତ ଭୂମୌ ତଲପ୍ରହାରେଣ ଵିକୀର୍ଣମୂର୍ଧା
ଘୋଡ଼ାର ପାଦ ମାଟିରେ ଡୁବିଗଲା, ଚକ ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ଜିଭ ଚାଲିଯିଲା ଏବଂ ପାହାଡ଼ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଅଙ୍ଗଦଙ୍କ ତଳ ଆଘାତରେ ଘୋଡ଼ାର ମୁଣ୍ଡ ଭାଙ୍ଗିଯିବା ସହିତ, ସେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା।
ନରାନ୍ତକଃ କ୍ରୋଧଵଶଂ ଜଗାମ ହତଂ ତୁରଂଗଂ ପତିତଂ ସମୀକ୍ଷ୍ଯ। ସ ମୁଷ୍ଟିମୁଦ୍ଯମ୍ଯ ମହାପ୍ରଭାଵୋ ଜଘାନ ଶୀର୍ଷେ ଯୁଧି ଵାଲିପୁତ୍ରମ୍
ଘୋଡ଼ା ମରିଯିବା ଏବଂ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଯିବାକୁ ଦେଖି, ନରାନ୍ତକ ରେଜରେ ଭରିଗଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ମୁଷ୍ଟି ଉଠାଇ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିବା ନରାନ୍ତକ ଯୁଦ୍ଧରେ ବାଲିଙ୍କ ପୁଅଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଆଘାତ କଲେ।
ଅଥାଙ୍ଗଦୋ ମୁଷ୍ଟିଵିଶୀର୍ଣମୂର୍ଧା ସୁସ୍ରାଵ ତୀଵ୍ରଂ ରୁଧିରଂ ଭୃଶୋଷ୍ଣମ୍। ମୁହୁର୍ଵିଜଜ୍ଵାଲ ମୁମୋହ ଚାପି ସଂଜ୍ଞାଂ ସମାସାଦ୍ଯ ଵିସିସ୍ମିଯେ ଚ
ତାପରେ ଅଙ୍ଗଦଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ମୁଷ୍ଟି ଆଘାତରେ ଭାଙ୍ଗିଯିବା ସହିତ, ତିବ୍ର ଏବଂ ତାପ୍ତ ରକ୍ତ ବହିଲା। ସେ ପୁନିପୁନି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ, ମୁର୍ଛିଗଲେ, ପରେ ହୁଁଶ ଆସିଲା ଏବଂ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ।
ଅଥାଙ୍ଗଦୋ ମୃତ୍ଯୁସମାନଵେଗଂ ସଂଵର୍ତ୍ଯ ମୁଷ୍ଟିଂ ଗିରିଶୃଙ୍ଗକଲ୍ପମ୍। ନିପାତଯାମାସ ତଦା ମହାତ୍ମା ନରାନ୍ତକସ୍ଯୋରସି ଵାଲିପୁତ୍ରଃ
ତାପରେ ଅଙ୍ଗଦ, ମୃତ୍ୟୁର ତ୍ୱରିତ ବେଗ ନେଇ, ପାହାଡ଼ ଶିଖର ପରି ମୁଷ୍ଟି ଚାପି, ବାଲିଙ୍କ ପୁଅ ମହାତ୍ମା ନରାନ୍ତକଙ୍କ ଛାତିରେ ଭୟଙ୍କର ଆଘାତ କଲେ।
ସ ମୁଷ୍ଟିନିର୍ଭିନ୍ନନିମଗ୍ନଵକ୍ଷା ଜ୍ଵାଲା ଵମନ୍ ଶୋଣିତଦିଗ୍ଧଗାତ୍ରଃ। ନରାନ୍ତକୋ ଭୂମିତଲେ ପପାତ ଯଥାଚଲୋ ଵଜ୍ରନିପାତଭଗ୍ନଃ
ମୁଷ୍ଟି ଆଘାତରେ ଭାଙ୍ଗିଯିବା ଏବଂ ଭିତରକୁ ଚୁଇଁଯିବା ଛାତି, ଶରୀର ରକ୍ତରେ ଲିପ୍ତ ଏବଂ ମୁଖରୁ ଅଗ୍ନି ନିସ୍କାସି, ନରାନ୍ତକ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ଯେପରି ଏକ ପାହାଡ଼ ବିଜୁଳି ଆଘାତରେ ଭାଙ୍ଗିଯାଏ।
ତଦାନ୍ତରିକ୍ଷେ ତ୍ରିଦଶୋତ୍ତମାନାଂ ଵନୌକସାଂ ଚୈଵ ମହାପ୍ରଣାଦଃ। ବଭୂଵ ତସ୍ମିନ୍ ନିହତେଽଗ୍ର୍ଯଵୀର୍ଯେ ନରାନ୍ତକେ ଵାଲିସୁତେନ ସଂଖ୍ଯେ
ଏହିପରି ବାଲିଙ୍କ ପୁଅ ଯୁଦ୍ଧରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବଳଶାଳୀ ନରାନ୍ତକଙ୍କୁ ବଧ କରିବା ସମୟରେ, ଆକାଶରେ ଦେବତାମାନେ ଏବଂ ଅରଣ୍ୟବାସୀମାନେ ବଡ଼ ଧ୍ୱନି କଲେ।
ଅଥାଙ୍ଗଦୋ ରାମମନଃପ୍ରହର୍ଷଣଂ ସୁଦୁଷ୍କରଂ ତଂ କୃତଵାନ୍ ହି ଵିକ୍ରମମ୍। ଵିସିସ୍ମିଯେ ସୋଽପ୍ଯଥ ଭୀମକର୍ମା ପୁନଶ୍ଚ ଯୁଦ୍ଧେ ସ ବଭୂଵ ହର୍ଷିତଃ
ଏହିପରି ଅଙ୍ଗଦ ଯେଉଁ ଦୁର୍ଲଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ, ଯାହା ରାମଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ଆନନ୍ଦିତ କରିଥିଲା, ସେ ନିଜେ ମଧ୍ୟ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ ଏବଂ ପୁନି ଯୁଦ୍ଧରେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
thumb|ସପ୍ତତିତମଃ ସର୍ଗଃ ଶ୍ରୂଯତାମ୍|center ଶ୍ରୀମଦ୍ଵାଲ୍ମୀକିଯରାମାଯଣେ ଯୁଦ୍ଧକାଣ୍ଡେ ସପ୍ତତିତମଃ ସର୍ଗଃ ॥୬-
ଏବେ ଶ୍ରୀମଦ୍ ବାଲ୍ମୀକି ରାମାୟଣର ଯୁଦ୍ଧକାଣ୍ଡର ସପ୍ତତିତମ ସର୍ଗ ଶୁଣନ୍ତୁ।