ତଦ୍ ରାମବାଣାଭିହତଂ ପପାତ ରକ୍ଷଃଶିରଃ ପର୍ଵତସଂନିକାଶମ୍। ବଭଞ୍ଜ ଚର୍ଯାଗୃହଗୋପୁରାଣି ପ୍ରାକାରମୁଚ୍ଚଂ ତମପାତଯଚ୍ଚ
ରାମଙ୍କ ବାଣରେ ଆଘାତ ପାଇଥିବା, ପର୍ବତ ସମାନ ବଡ଼ ସେ ରାକ୍ଷସର ମୁଣ୍ଡ ଝରିପଡ଼ିଲା, ମୁନିମାନଙ୍କ ଆଶ୍ରମ, ଦ୍ୱାର ଓ ଉଚ୍ଚ ପ୍ରାକାରକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲା।
ତଚ୍ଚାତିକାଯଂ ହିମଵତ୍ ପ୍ରକାଶଂ ରକ୍ଷସ୍ତଦା ତୋଯନିଧୌ ପପାତ। ଗ୍ରାହାନ୍ ପରାନ୍ ମୀନଵରାନ୍ ଭୁଜଂଗମାନ୍ ମମର୍ଦ ଭୂମିଂ ଚ ତଥା ଵିଵେଶ
ହିମବତ ପର୍ବତ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସେ ବଡ଼ ମୁଣ୍ଡଟି ସମୁଦ୍ରକୁ ପଡ଼ିଗଲା; ଏହା ମାଛ, ଘୋର ମଗର ଓ ସର୍ପମାନେକୁ ଚେପିଦେଲା ଏବଂ ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟରେ ଲୁଚିଗଲା।
ତସ୍ମିନ୍ ହତେ ବ୍ରାହ୍ମଣଦେଵଶତ୍ରୌ ମହାବଲେ ସଂଯତି କୁମ୍ଭକର୍ଣେ। ଚଚାଲ ଭୂର୍ଭୂମିଧରାଶ୍ଚ ସର୍ଵେ ହର୍ଷାଚ୍ଚ ଦେଵାସ୍ତୁମୁଲଂ ପ୍ରଣେଦୁଃ
ଏପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଦେବତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁ କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣ ଯୁଦ୍ଧରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବା ସମୟରେ, ପୃଥିବୀ ଓ ସମସ୍ତ ପାହାଡ଼ କମ୍ପିଗଲା, ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଉଚ୍ଚସ୍ୱରେ ଶ୍ରୀରାମଙ୍କ ଜୟଗାନ କଲେ।
ତତସ୍ତୁ ଦେଵର୍ଷିମହର୍ଷିପନ୍ନଗାଃ ସୁରାଶ୍ଚ ଭୂତାନି ସୁପର୍ଣଗୁହ୍ଯକାଃ। ସଯକ୍ଷଗନ୍ଧର୍ଵଗଣା ନଭୋଗତାଃ ପ୍ରହର୍ଷିତା ରାମପରାକ୍ରମେଣ
ତାପରେ ଦେବତା, ଋଷି, ମହାର୍ଷି, ନାଗ, ସୁର, ଭୂତ, ଗରୁଡ଼, ଗୁପ୍ତ ଜନ, ଯକ୍ଷ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଆକାଶରେ ରହି ରାମଙ୍କ ପ୍ରଭାବ ଦେଖି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
ତତସ୍ତୁ ତେ ତସ୍ଯ ଵଧେନ ଭୂରିଣା ମନସ୍ଵିନୋ ନୈର୍ଋତରାଜବାନ୍ଧଵାଃ। ଵିନେଦୁରୁଚ୍ଚୈର୍ଵ୍ଯଥିତା ରଘୂତ୍ତମଂ ହରିଂ ସମୀକ୍ଷ୍ଯୈଵ ଯଥା ମତଂଗଜାଃ
ତାପରେ ରାକ୍ଷସ ରାଜାଙ୍କ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ସମ୍ବନ୍ଧୀମାନେ, ସେ ମହାନ୍ ମୃତ୍ୟୁ ଦେଖି, ଦୁଃଖରେ ଉଚ୍ଚସ୍ୱରେ କାନ୍ଦିଲେ ଏବଂ ରାଘବଙ୍କୁ ଦେଖି ମତଙ୍ଗ ହାତୀମାନେ ପରି ବିଳାପ କଲେ।
ସ ଦେଵଲୋକସ୍ଯ ତମୋ ନିହତ୍ଯ ସୂର୍ଯୋ ଯଥା ରାହୁମୁଖାଦ୍ ଵିମୁକ୍ତଃ। ତଥା ଵ୍ଯଭାସୀଦ୍ଧରିସୈନ୍ଯମଧ୍ଯେ ନିହତ୍ଯ ରାମୋ ଯୁଧି କୁମ୍ଭକର୍ଣମ୍
ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ରାହୁଙ୍କ ମୁହଁରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇ ଦେବତାମାନେର ଅନ୍ଧକାର ଦୂର କରେ, ସେପରି ରାମ କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ବଧ କରି ବାନର ସେନା ମଧ୍ୟରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ।
ପ୍ରହର୍ଷମୀଯୁର୍ବହଵଶ୍ଚ ଵାନରାଃ ପ୍ରବୁଦ୍ଧପଦ୍ମପ୍ରତିମୈରିଵାନନୈଃ। ଅପୂଜଯନ୍ ରାଘଵମିଷ୍ଟଭାଗିନଂ ହତେ ରିପୌ ଭୀମବଲେ ନୃପାତ୍ମଜମ୍
ଅନେକ ବାନରମାନେ, ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଖିଳିଥିବା ପଦ୍ମ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଗଲେ; ଭୟଙ୍କର ଶତ୍ରୁ ରାଜପୁତ୍ର ବଧ ହେବା ପରେ ସେମାନେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦାତା ରାଘବଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ।
ସ କୁମ୍ଭକର୍ଣଂ ସୁରସୈନ୍ଯମର୍ଦନଂ ମହତ୍ସୁ ଯୁଦ୍ଧେଷୁ କଦାଚନାଜିତମ୍। ନନନ୍ଦ ହତ୍ଵା ଭରତାଗ୍ରଜୋ ରଣେ ମହାସୁରଂ ଵୃତ୍ରମିଵାମରାଧିପଃ
ଭାରତଙ୍କ ଭାଇ ରାମ, ଦେବତାଙ୍କ ସେନାକୁ ଧ୍ୱଂସ କରୁଥିବା, ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଜୟ କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣକୁ ବଧ କରି, ଯେପରି ଦେବତାର ରାଜା ବୃତ୍ରାସୁରକୁ ମାରି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ସେପରି ଖୁସି ହେଲେ।
thumb|ଅଷ୍ଟଷଷ୍ଟିତମଃ ସର୍ଗଃ ଶ୍ରୂଯତାମ୍|center ଶ୍ରୀମଦ୍ଵାଲ୍ମୀକିଯରାମାଯଣେ ଯୁଦ୍ଧକାଣ୍ଡେ ଅଷ୍ଟଷଷ୍ଟିତମଃ ସର୍ଗଃ ॥୬-
ଏବେ ଶୁଣନ୍ତୁ, ଶ୍ରୀମଦ୍ ବାଲ୍ମୀକି ରାମାୟଣର ଯୁଦ୍ଧକାଣ୍ଡର ଅଷ୍ଟଷଷ୍ଠିତମ ସର୍ଗ।
କୁମ୍ଭକର୍ଣଂ ହତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରାଘଵେଣ ମହାତ୍ମନା। ରାକ୍ଷସା ରାକ୍ଷସେନ୍ଦ୍ରାଯ ରାଵଣାଯ ନ୍ଯଵେଦଯନ୍
ମହାତ୍ମା ରାଘବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣ ବଧ ହେବାକୁ ଦେଖି, ରାକ୍ଷସମାନେ ଏହି ଖବର ରାକ୍ଷସ ରାଜା ରାବଣଙ୍କୁ ଦେଲେ।
ରାଜନ୍ ସ କାଲସଂକାଶଃ ସଂଯୁକ୍ତଃ କାଲକର୍ମଣା। ଵିଦ୍ରାଵ୍ଯ ଵାନରୀଂ ସେନାଂ ଭକ୍ଷଯିତ୍ଵା ଚ ଵାନରାନ୍
ହେ ରାଜା, ସେ ମୃତ୍ୟୁ ସମାନ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁର କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିନ୍ନ ଥିଲେ, ବାନର ସେନାକୁ ଭଂଗ କରି ଅନେକ ବାନରକୁ ଖାଇଦେଲେ।
ପ୍ରତପିତ୍ଵା ମୁହୂର୍ତଂ ତୁ ପ୍ରଶାନ୍ତୋ ରାମତେଜସା। କାଯେନାର୍ଧପ୍ରଵିଷ୍ଟେନ ସମୁଦ୍ରଂ ଭୀମଦର୍ଶନମ୍
କିଛି ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଦଳିଦେବା ପରେ, ସେ ରାମଙ୍କ ତେଜରେ ଶାନ୍ତ ହେଲେ; ତାଙ୍କ ଶରୀରର ଅର୍ଧାଂଶ ଭୟଙ୍କର ସମୁଦ୍ରରେ ଡୁବିଥିଲା ଏବଂ ସେ ନିର୍ବିକାର ହୋଇଗଲେ।
ନିକୃତ୍ତନାସାକର୍ଣେନ ଵିକ୍ଷରଦ୍ରୁଧିରେଣ ଚ। ରୁଦ୍ଧ୍ଵା ଦ୍ଵାରଂ ଶରୀରେଣ ଲଙ୍କାଯାଃ ପର୍ଵତୋପମଃ
ନାକ ଓ କାନ କଟାଯିବା ପରେ, ରକ୍ତ ଝରୁଥିବା ଶରୀର ସହିତ, ପାହାଡ଼ ପରି ଦେହ ଦେଇ ସେ ଲଙ୍କାର ଦ୍ୱାରକୁ ଅଟକାଇ ରହିଲା।
କୁମ୍ଭକର୍ଣସ୍ତଵ ଭ୍ରାତା କାକୁତ୍ସ୍ଥଶରପୀଡିତଃ। ଅଗଣ୍ଡଭୂତୋ ଵିଵୃତୋ ଦାଵଦଗ୍ଧ ଇଵ ଦ୍ରୁମଃ
ତୁମର ଭାଇ କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣ, କାକୁତ୍ସ୍ଥଙ୍କର ତୀରରେ ଆହତ, ଦେହ ଭଙ୍ଗା ହୋଇ, ଅଗ୍ନିରେ ପୁଡ଼ିଯାଇଥିବା ଗଛ ପରି ପଡ଼ି ରହିଲେ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵିନିହତଂ ସଂଖ୍ଯେ କୁମ୍ଭକର୍ଣଂ ମହାବଲମ୍। ରାଵଣଃ ଶୋକସଂତପ୍ତୋ ମୁମୋହ ଚ ପପାତ ଚ
ଯେତେବେଳେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣ ଯୁଦ୍ଧରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଛନ୍ତି ବୋଲି ଶୁଣିଲେ, ରାବଣ ଦୁଃଖରେ ଭାସି, ଅଚେତନ ହୋଇ ପଡ଼ିଗଲେ।
ପିତୃଵ୍ଯଂ ନିହତଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦେଵାନ୍ତକନରାନ୍ତକୌ। ତ୍ରିଶିରାଶ୍ଚାତିକାଯଶ୍ଚ ରୁରୁଦୁଃ ଶୋକପୀଡିତାଃ
ପିସା ମୃତ୍ୟୁ ଶୁଣି, ଦେବାନ୍ତକ, ନରାନ୍ତକ, ତ୍ରିଶିରା ଓ ଅତିକାୟ ଦୁଃଖରେ ଭାସି ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦିଲେ।
ଭ୍ରାତରଂ ନିହତଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ରାମେଣାକ୍ଲିଷ୍ଟକର୍ମଣା। ମହୋଦରମହାପାର୍ଶ୍ଵୌ ଶୋକାକ୍ରାନ୍ତୌ ବଭୂଵତୁଃ
ନିର୍ମଳ କର୍ମ ଥିବା ରାମଙ୍କ ହାତରେ ଭାଇ ମୃତ୍ୟୁ ଶୁଣି, ମହୋଦର ଓ ମହାପାର୍ଶ୍ୱ ଦୁଃଖରେ ଭରିଗଲେ।
ତତଃ କୃଚ୍ଛ୍ରାତ୍ ସମାସାଦ୍ଯ ସଂଜ୍ଞାଂ ରାକ୍ଷସପୁଙ୍ଗଵଃ। କୁମ୍ଭକର୍ଣଵଧାଦ୍ ଦୀନୋ ଵିଲଲାପାକୁଲେନ୍ଦ୍ରିଯଃ
ତାପରେ, ବଡ଼ କଷ୍ଟରେ ହୁଅଁସିଆସି, ରାକ୍ଷସମାନ୍ୟ ରାବଣ, କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁରେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ଭ୍ରମିତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ସହିତ ବିଲାପ କଲେ।
ହା ଵୀର ରିପୁଦର୍ପଘ୍ନ କୁମ୍ଭକର୍ଣ ମହାବଲ। ତ୍ଵଂ ମାଂ ଵିହାଯ ଵୈ ଦୈଵାଦ୍ ଯାତୋଽସି ଯମସାଦନମ୍
ହା ବୀର, ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଗର୍ବ ଭଙ୍ଗ କରୁଥିବା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣ! ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ତୁମେ ମୋତେ ଛାଡ଼ି ଯମର ଗୃହକୁ ଚାଲିଗଲା।
ମମ ଶଲ୍ଯମନୁଦ୍ଧୃତ୍ଯ ବାନ୍ଧଵାନାଂ ମହାବଲ। ଶତ୍ରୁସୈନ୍ଯଂ ପ୍ରତାପ୍ଯୈକଃ କ୍ଵ ମାଂ ସଂତ୍ଯଜ୍ଯ ଗଚ୍ଛସି
ମୋ ଓ ଆମ ସମ୍ବନ୍ଧୀମାନଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର କରି, ଏକାକି ଶତ୍ରୁ ସେନାକୁ ଦହିଦେଲୁ, ଏ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଏବେ ମୋତେ ଛାଡ଼ି କେଉଁଠି ଚାଲିଯାଉଛ?
ଇଦାନୀଂ ଖଲ୍ଵହଂ ନାସ୍ମି ଯସ୍ଯ ମେ ପତିତୋ ଭୁଜଃ। ଦକ୍ଷିଣୋଽଯଂ ସମାଶ୍ରିତ୍ଯ ନ ବିଭେମି ସୁରାସୁରାତ୍
ଏବେ ମୁଁ ଆଉ ସେଇ ନୁହେଁ, କାରଣ ମୋ ଭରସାର ଡାହାଣ ହାତ ଛିଣିଗଲା; ମୁଁ ଦେବତା କିମ୍ବା ଦାନବଙ୍କୁ ଭୟ କରେ ନାହିଁ।
କଥମେଵଂଵିଧୋ ଵୀରୋ ଦେଵଦାନଵଦର୍ପହା। କାଲାଗ୍ନିପ୍ରତିମୋ ହ୍ଯଦ୍ଯ ରାଘଵେଣ ରଣେ ହତଃ
ଏପରି ବୀର, ଦେବ ଓ ଦାନବଙ୍କ ଗର୍ବ ଭଙ୍ଗ କରୁଥିବା, କାଳାଗ୍ନି ସମାନ, କିପରି ଆଜି ରାଘବଙ୍କ ହାତରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ବଧ ହେଲେ?
ଯସ୍ଯ ତେ ଵଜ୍ରନିଷ୍ପେଷୋ ନ କୁର୍ଯାଦ୍ ଵ୍ଯସନଂ ସଦା। ସ କଥଂ ରାମବାଣାର୍ତଃ ପ୍ରସୁପ୍ତୋଽସି ମହୀତଲେ
ଯାହାକୁ ବଜ୍ରର ଆଘାତ ମଧ୍ୟ କିଛି କରିପାରିନଥିଲା, ସେ କିପରି ଏବେ ରାମଙ୍କ ତୀରରେ ଆହତ ହୋଇ ଭୂମିରେ ଶୁଇଯାଇଛ?
ଏତେ ଦେଵଗଣାଃ ସାର୍ଧମୃଷିଭିର୍ଗଗନେ ସ୍ଥିତାଃ। ନିହତଂ ତ୍ଵାଂ ରଣେ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନିନଦନ୍ତି ପ୍ରହର୍ଷିତାଃ
ଏହି ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ଓ ଋଷିମାନେ ଆକାଶରେ ଦଢ଼ିଛନ୍ତି; ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମେ ବଧ ହେବାକୁ ଦେଖି, ସେମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଉଲ୍ଲାସ କରୁଛନ୍ତି।
ଧ୍ରୁଵମଦ୍ଯୈଵ ସଂହୃଷ୍ଟା ଲବ୍ଧଲକ୍ଷାଃ ପ୍ଲଵଂଗମାଃ। ଆରୋକ୍ଷ୍ଯନ୍ତୀହ ଦୁର୍ଗାଣି ଲଙ୍କାଦ୍ଵାରାଣି ସର୍ଵଶଃ
ନିଶ୍ଚିତ ଆଜି, ମନ୍ଦ୍ରମୁଦିତ ଓ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ ବନରାଜିମାନେ, ଏଠାରେ ଲଙ୍କାର ସମସ୍ତ କୋଟ ଓ ଦ୍ୱାର ଆକ୍ରମଣ କରିବେ।
ରାଜ୍ଯେନ ନାସ୍ତି ମେ କାର୍ଯଂ କିଂ କରିଷ୍ଯାମି ସୀତଯା। କୁମ୍ଭକର୍ଣଵିହୀନସ୍ଯ ଜୀଵିତେ ନାସ୍ତି ମେ ମତିଃ
ମୋତେ ରାଜ୍ୟ ଦରକାର ନାହିଁ, ସୀତା ସହିତ କଣ କରିବି? କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣ ନଥିବାରେ, ଏଇ ଜୀବନ ଉପରେ ମୋର ଆସକ୍ତି ନାହିଁ।
ଯଦ୍ଯହଂ ଭ୍ରାତୃହନ୍ତାରଂ ନ ହନ୍ମି ଯୁଧି ରାଘଵମ୍। ନନୁ ମେ ମରଣଂ ଶ୍ରେଯୋ ନ ଚେଦଂ ଵ୍ଯର୍ଥଜୀଵିତମ୍
ଯଦି ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଭାଇଁ ଘାତକ ରାମଙ୍କୁ ମାରିପାରିବିନାହିଁ, ତେବେ ଏହି ଅର୍ଥହୀନ ଜୀବନଠାରୁ ମୃତ୍ୟୁ ମୋ ପାଇଁ ଭଲ।
ଅଦ୍ଯୈଵ ତଂ ଗମିଷ୍ଯାମି ଦେଶଂ ଯତ୍ରାନୁଜୋ ମମ। ନହି ଭ୍ରାତୄନ୍ ସମୁତ୍ସୃଜ୍ଯ କ୍ଷଣଂ ଜୀଵିତୁମୁତ୍ସହେ
ଆଜି ମୁଁ ସେଠାକୁ ଯିବି, ଯେଉଁଠାରେ ମୋ ଛୋଟ ଭାଇ ଅଛନ୍ତି; ଭାଇମାନେ ଛାଡ଼ି ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟ ଜୀବନ ଧାରଣ କରିପାରିବିନାହିଁ।
ଦେଵା ହି ମାଂ ହସିଷ୍ଯନ୍ତି ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପୂର୍ଵାପକାରିଣମ୍। କଥମିନ୍ଦ୍ରଂ ଜଯିଷ୍ଯାମି କୁମ୍ଭକର୍ଣ ହତେ ତ୍ଵଯି
ଦେବମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ମୋତେ ହସିବେ, କାରଣ ପ୍ରଥମେ ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ଅନ୍ୟାୟ କରିଥିଲି; କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ, ମୁଁ କିପରି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଜିତିପାରିବି?
ତଦିଦଂ ମାମନୁପ୍ରାପ୍ତଂ ଵିଭୀଷଣଵଚଃ ଶୁଭମ୍। ଯଦଜ୍ଞାନାନ୍ମଯା ତସ୍ଯ ନ ଗୃହୀତଂ ମହାତ୍ମନଃ
ଏହିପରି ଦୁଃଖରେ, ବିଭୀଷଣଙ୍କ ଭଲ କଥା ଏବେ ମୋ ମନେ ପଡ଼ୁଛି; କିନ୍ତୁ ଅଜ୍ଞାନରେ, ସେ ମହାତ୍ମାଙ୍କ ଉପଦେଶ ମୁଁ ଗ୍ରହଣ କରିନଥିଲି।