ସ କୁମ୍ଭକର୍ଣସ୍ଯ ଭୁଜୋ ନିକୃତ୍ତଃ ପପାତ ଭୂମୌ ଗିରିସଂନିକାଶଃ। ଵିଚେଷ୍ଟମାନୋ ନିଜଘାନ ଵୃକ୍ଷାନ୍ ଶୈଲାନ୍ ଶିଲାଵାନରରାକ୍ଷସାଂଶ୍ଚ
କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଏହି ବଡ଼ ହାତ କାଟିଯାଇ, ପାହାଡ଼ ସମାନ ଭାବରେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା। ଏହା ଅସ୍ଥିର ହୋଇ ଗଛ, ପାହାଡ଼, ପାଥର, ବାନର ଓ ରାକ୍ଷସମାନେକୁ ମାରିଦେଲା।
ତଂ ଛିନ୍ନବାହୁଂ ସମଵେକ୍ଷ୍ଯ ରାମଃ ସମାପତନ୍ତଂ ସହସା ନଦନ୍ତମ୍। ଦ୍ଵାଵର୍ଧଚନ୍ଦ୍ରୌ ନିଶିତୌ ପ୍ରଗୃହ୍ଯ ଚିଚ୍ଛେଦ ପାଦୌ ଯୁଧି ରାକ୍ଷସସ୍ଯ
ତାଙ୍କ ହାତ କାଟିଯିବା ସତ୍ୱେ, ହଠାତ୍ ଗର୍ଜନ କରି ଆଗକୁ ଧାଉଥିବା କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣକୁ ଦେଖି, ରାମ ଦୁଇଟି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ର ବାଣ ନେଇ ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କ ଦୁଇଟି ପାଦ କାଟିଦେଲେ।
ତୌ ତସ୍ଯ ପାଦୌ ପ୍ରଦିଶୋ ଦିଶଶ୍ଚ ଗିରେର୍ଗୁହାଶ୍ଚୈଵ ମହାର୍ଣଵଂ ଚ। ଲଙ୍କାଂ ଚ ସେନାଂ କପିରାକ୍ଷସାନାଂ ଵିନାଦଯନ୍ତୌ ଵିନିପେତତୁଶ୍ଚ
ତାଙ୍କ ଦୁଇଟି ପାଦ, ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ କରି ଚାରିଦିଗ, ପାହାଡ଼ର ଗୁହା, ବଡ଼ ସମୁଦ୍ର, ଲଙ୍କା ଓ ବାନର ଓ ରାକ୍ଷସ ସେନା ଉପରେ ଝରିପଡ଼ିଲା।
ନିକୃତ୍ତବାହୁର୍ଵିନିକୃତ୍ତପାଦୋ ଵିଦାର୍ଯ ଵକ୍ତ୍ରଂ ଵଡଵାମୁଖାଭମ୍। ଦୁଦ୍ରାଵ ରାମଂ ସହସାଭିଗର୍ଜନ୍ ରାହୁର୍ଯଥା ଚନ୍ଦ୍ରମିଵାନ୍ତରିକ୍ଷେ
ହାତ ଓ ପାଦ କାଟିଯାଇଥିବା, ମୃତ୍ୟୁର ମୁଖ ସମାନ ବଡ଼ ମୁହଁ ଖୋଲି, କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣ ହଠାତ୍ ଗର୍ଜନ କରି ରାମଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ଯେପରି ରାହୁ ଆକାଶରେ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଧାଉଥାଏ।
ଅପୂରଯତ୍ ତସ୍ଯ ମୁଖଂ ଶିତାଗ୍ରୈ ରାମଃ ଶରୈର୍ହେମପିନଦ୍ଧପୁଙ୍ଖୈଃ। ସମ୍ପୂର୍ଣଵକ୍ତ୍ରୋ ନ ଶଶାକ ଵକ୍ତୁଂ ଚୁକୂଜ କୃଚ୍ଛ୍ରେଣ ମୁମୂର୍ଚ୍ଛ ଚାପି
ରାମ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶିରା ଓ ସୁନାରେ ମୁଡ଼ିଥିବା ବାଣରେ ତାଙ୍କର ମୁହଁକୁ ପୂରିଦେଲେ। ମୁହଁ ପୂରା ଭରିଯିବାରୁ ସେ କିଛି କହିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଦୁଃଖରେ ଗୁଞ୍ଜିଲେ ଏବଂ ସ୍ଥିର ହୋଇଗଲେ।
ଅଥାଦଦେ ସୂର୍ଯମରୀଚିକଲ୍ପଂ ସ ବ୍ରହ୍ମଦଣ୍ଡାନ୍ତକକାଲକଲ୍ପମ୍। ଅରିଷ୍ଟମୈନ୍ଦ୍ରଂ ନିଶିତଂ ସୁପୁଙ୍ଖଂ ରାମଃ ଶରଂ ମାରୁତତୁଲ୍ଯଵେଗମ୍
ତାପରେ ରାମ ଏକ ବାଣ ଧରିଲେ, ଯାହା ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦଣ୍ଡ, ଯମ ଓ କାଳ ପରି ଭୟଙ୍କର, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଳିୟାନ୍ତ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଓ ବେଗବାନ୍, ପବନ ସମାନ ଦ୍ରୁତ।
ତଂ ଵଜ୍ରଜାମ୍ବୂନଦଚାରୁପୁଙ୍ଖଂ ପ୍ରଦୀପ୍ତସୂର୍ଯଜ୍ଵଲନପ୍ରକାଶମ୍। ମହେନ୍ଦ୍ରଵଜ୍ରାଶନିତୁଲ୍ଯଵେଗଂ ରାମଃ ପ୍ରଚିକ୍ଷେପ ନିଶାଚରାଯ
ସେ ବାଣଟି ହେଉଛି ବଜ୍ର ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ସୁନାର ଶଳା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅଗ୍ନି ପରି ଜ୍ୱଳନ୍ତ, ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ର ପରି ତୀବ୍ର ବେଗରେ, ରାମ ଏହାକୁ ରାକ୍ଷସ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ସ ସାଯକୋ ରାଘଵବାହୁଚୋଦିତୋ ଦିଶଃସ୍ଵଭାସା ଦଶ ସମ୍ପ୍ରକାଶଯନ୍। ଵିଧୂମଵୈଶ୍ଵାନରଭୀମଦର୍ଶନୋ ଜଗାମ ଶକ୍ରାଶନିଭୀମଵିକ୍ରମଃ
ରାଘବଙ୍କ ବାହୁରୁ ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ସେ ବାଣଟି ତାହାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଦଶ ଦିଗକୁ ଆଲୋକିତ କଲା; ଧୂମ ନଥିବା ଅଗ୍ନି ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ର ପରି ଭୟଙ୍କର ବେଗରେ ଆଗେଇଯାଉଥିଲା।
ସ ତନ୍ମହାପର୍ଵତକୂଟସଂନିଭଂ ସୁଵୃତ୍ତଦଂଷ୍ଟ୍ରଂ ଚଲଚାରୁକୁଣ୍ଡଲମ୍। ଚକର୍ତ ରକ୍ଷୋଽଧିପତେଃ ଶିରସ୍ତଦା ଯଥୈଵ ଵୃତ୍ରସ୍ଯ ପୁରା ପୁରଂଦରଃ
ସେ ବାଣଟି ପର୍ବତ ଶିଖର ପରି ବଡ଼, ସୁନ୍ଦର ଦାନ୍ତ ଓ କମ୍ପିଥିବା ଅଳଙ୍କାରିତ କୁଣ୍ଡଳ ସହିତ ରାକ୍ଷସ ରାଜାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡକୁ କାଟିଦେଲା, ଯେପରି ପୁରାଣରେ ପୁରନ୍ଦର ଭଳି ବୃତ୍ରକୁ ବିନାଶ କରିଥିଲେ।
କୁମ୍ଭକର୍ଣଶିରୋ ଭାତି କୁଣ୍ଡଲାଲଂକୃତଂ ମହତ୍। ଆଦିତ୍ଯେଽଭ୍ଯୁଦିତେ ରାତ୍ରୌ ମଧ୍ଯସ୍ଥ ଇଵ ଚନ୍ଦ୍ରମାଃ
କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ମହାନ୍ ମୁଣ୍ଡ, କୁଣ୍ଡଳରେ ଶୋଭିତ, ରାତିରେ ଉଦିତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଲାଗୁଥିଲା।
ତଦ୍ ରାମବାଣାଭିହତଂ ପପାତ ରକ୍ଷଃଶିରଃ ପର୍ଵତସଂନିକାଶମ୍। ବଭଞ୍ଜ ଚର୍ଯାଗୃହଗୋପୁରାଣି ପ୍ରାକାରମୁଚ୍ଚଂ ତମପାତଯଚ୍ଚ
ରାମଙ୍କ ବାଣରେ ଆଘାତ ପାଇଥିବା, ପର୍ବତ ସମାନ ବଡ଼ ସେ ରାକ୍ଷସର ମୁଣ୍ଡ ଝରିପଡ଼ିଲା, ମୁନିମାନଙ୍କ ଆଶ୍ରମ, ଦ୍ୱାର ଓ ଉଚ୍ଚ ପ୍ରାକାରକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲା।
ତଚ୍ଚାତିକାଯଂ ହିମଵତ୍ ପ୍ରକାଶଂ ରକ୍ଷସ୍ତଦା ତୋଯନିଧୌ ପପାତ। ଗ୍ରାହାନ୍ ପରାନ୍ ମୀନଵରାନ୍ ଭୁଜଂଗମାନ୍ ମମର୍ଦ ଭୂମିଂ ଚ ତଥା ଵିଵେଶ
ହିମବତ ପର୍ବତ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସେ ବଡ଼ ମୁଣ୍ଡଟି ସମୁଦ୍ରକୁ ପଡ଼ିଗଲା; ଏହା ମାଛ, ଘୋର ମଗର ଓ ସର୍ପମାନେକୁ ଚେପିଦେଲା ଏବଂ ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟରେ ଲୁଚିଗଲା।
ତସ୍ମିନ୍ ହତେ ବ୍ରାହ୍ମଣଦେଵଶତ୍ରୌ ମହାବଲେ ସଂଯତି କୁମ୍ଭକର୍ଣେ। ଚଚାଲ ଭୂର୍ଭୂମିଧରାଶ୍ଚ ସର୍ଵେ ହର୍ଷାଚ୍ଚ ଦେଵାସ୍ତୁମୁଲଂ ପ୍ରଣେଦୁଃ
ଏପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଦେବତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁ କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣ ଯୁଦ୍ଧରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବା ସମୟରେ, ପୃଥିବୀ ଓ ସମସ୍ତ ପାହାଡ଼ କମ୍ପିଗଲା, ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଉଚ୍ଚସ୍ୱରେ ଶ୍ରୀରାମଙ୍କ ଜୟଗାନ କଲେ।
ତତସ୍ତୁ ଦେଵର୍ଷିମହର୍ଷିପନ୍ନଗାଃ ସୁରାଶ୍ଚ ଭୂତାନି ସୁପର୍ଣଗୁହ୍ଯକାଃ। ସଯକ୍ଷଗନ୍ଧର୍ଵଗଣା ନଭୋଗତାଃ ପ୍ରହର୍ଷିତା ରାମପରାକ୍ରମେଣ
ତାପରେ ଦେବତା, ଋଷି, ମହାର୍ଷି, ନାଗ, ସୁର, ଭୂତ, ଗରୁଡ଼, ଗୁପ୍ତ ଜନ, ଯକ୍ଷ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଆକାଶରେ ରହି ରାମଙ୍କ ପ୍ରଭାବ ଦେଖି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
ତତସ୍ତୁ ତେ ତସ୍ଯ ଵଧେନ ଭୂରିଣା ମନସ୍ଵିନୋ ନୈର୍ଋତରାଜବାନ୍ଧଵାଃ। ଵିନେଦୁରୁଚ୍ଚୈର୍ଵ୍ଯଥିତା ରଘୂତ୍ତମଂ ହରିଂ ସମୀକ୍ଷ୍ଯୈଵ ଯଥା ମତଂଗଜାଃ
ତାପରେ ରାକ୍ଷସ ରାଜାଙ୍କ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ସମ୍ବନ୍ଧୀମାନେ, ସେ ମହାନ୍ ମୃତ୍ୟୁ ଦେଖି, ଦୁଃଖରେ ଉଚ୍ଚସ୍ୱରେ କାନ୍ଦିଲେ ଏବଂ ରାଘବଙ୍କୁ ଦେଖି ମତଙ୍ଗ ହାତୀମାନେ ପରି ବିଳାପ କଲେ।
ସ ଦେଵଲୋକସ୍ଯ ତମୋ ନିହତ୍ଯ ସୂର୍ଯୋ ଯଥା ରାହୁମୁଖାଦ୍ ଵିମୁକ୍ତଃ। ତଥା ଵ୍ଯଭାସୀଦ୍ଧରିସୈନ୍ଯମଧ୍ଯେ ନିହତ୍ଯ ରାମୋ ଯୁଧି କୁମ୍ଭକର୍ଣମ୍
ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ରାହୁଙ୍କ ମୁହଁରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇ ଦେବତାମାନେର ଅନ୍ଧକାର ଦୂର କରେ, ସେପରି ରାମ କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ବଧ କରି ବାନର ସେନା ମଧ୍ୟରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ।
ପ୍ରହର୍ଷମୀଯୁର୍ବହଵଶ୍ଚ ଵାନରାଃ ପ୍ରବୁଦ୍ଧପଦ୍ମପ୍ରତିମୈରିଵାନନୈଃ। ଅପୂଜଯନ୍ ରାଘଵମିଷ୍ଟଭାଗିନଂ ହତେ ରିପୌ ଭୀମବଲେ ନୃପାତ୍ମଜମ୍
ଅନେକ ବାନରମାନେ, ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଖିଳିଥିବା ପଦ୍ମ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଗଲେ; ଭୟଙ୍କର ଶତ୍ରୁ ରାଜପୁତ୍ର ବଧ ହେବା ପରେ ସେମାନେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦାତା ରାଘବଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ।
ସ କୁମ୍ଭକର୍ଣଂ ସୁରସୈନ୍ଯମର୍ଦନଂ ମହତ୍ସୁ ଯୁଦ୍ଧେଷୁ କଦାଚନାଜିତମ୍। ନନନ୍ଦ ହତ୍ଵା ଭରତାଗ୍ରଜୋ ରଣେ ମହାସୁରଂ ଵୃତ୍ରମିଵାମରାଧିପଃ
ଭାରତଙ୍କ ଭାଇ ରାମ, ଦେବତାଙ୍କ ସେନାକୁ ଧ୍ୱଂସ କରୁଥିବା, ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଜୟ କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣକୁ ବଧ କରି, ଯେପରି ଦେବତାର ରାଜା ବୃତ୍ରାସୁରକୁ ମାରି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ସେପରି ଖୁସି ହେଲେ।
thumb|ଅଷ୍ଟଷଷ୍ଟିତମଃ ସର୍ଗଃ ଶ୍ରୂଯତାମ୍|center ଶ୍ରୀମଦ୍ଵାଲ୍ମୀକିଯରାମାଯଣେ ଯୁଦ୍ଧକାଣ୍ଡେ ଅଷ୍ଟଷଷ୍ଟିତମଃ ସର୍ଗଃ ॥୬-
ଏବେ ଶୁଣନ୍ତୁ, ଶ୍ରୀମଦ୍ ବାଲ୍ମୀକି ରାମାୟଣର ଯୁଦ୍ଧକାଣ୍ଡର ଅଷ୍ଟଷଷ୍ଠିତମ ସର୍ଗ।
କୁମ୍ଭକର୍ଣଂ ହତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରାଘଵେଣ ମହାତ୍ମନା। ରାକ୍ଷସା ରାକ୍ଷସେନ୍ଦ୍ରାଯ ରାଵଣାଯ ନ୍ଯଵେଦଯନ୍
ମହାତ୍ମା ରାଘବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣ ବଧ ହେବାକୁ ଦେଖି, ରାକ୍ଷସମାନେ ଏହି ଖବର ରାକ୍ଷସ ରାଜା ରାବଣଙ୍କୁ ଦେଲେ।
ରାଜନ୍ ସ କାଲସଂକାଶଃ ସଂଯୁକ୍ତଃ କାଲକର୍ମଣା। ଵିଦ୍ରାଵ୍ଯ ଵାନରୀଂ ସେନାଂ ଭକ୍ଷଯିତ୍ଵା ଚ ଵାନରାନ୍
ହେ ରାଜା, ସେ ମୃତ୍ୟୁ ସମାନ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁର କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିନ୍ନ ଥିଲେ, ବାନର ସେନାକୁ ଭଂଗ କରି ଅନେକ ବାନରକୁ ଖାଇଦେଲେ।
ପ୍ରତପିତ୍ଵା ମୁହୂର୍ତଂ ତୁ ପ୍ରଶାନ୍ତୋ ରାମତେଜସା। କାଯେନାର୍ଧପ୍ରଵିଷ୍ଟେନ ସମୁଦ୍ରଂ ଭୀମଦର୍ଶନମ୍
କିଛି ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଦଳିଦେବା ପରେ, ସେ ରାମଙ୍କ ତେଜରେ ଶାନ୍ତ ହେଲେ; ତାଙ୍କ ଶରୀରର ଅର୍ଧାଂଶ ଭୟଙ୍କର ସମୁଦ୍ରରେ ଡୁବିଥିଲା ଏବଂ ସେ ନିର୍ବିକାର ହୋଇଗଲେ।
ନିକୃତ୍ତନାସାକର୍ଣେନ ଵିକ୍ଷରଦ୍ରୁଧିରେଣ ଚ। ରୁଦ୍ଧ୍ଵା ଦ୍ଵାରଂ ଶରୀରେଣ ଲଙ୍କାଯାଃ ପର୍ଵତୋପମଃ
ନାକ ଓ କାନ କଟାଯିବା ପରେ, ରକ୍ତ ଝରୁଥିବା ଶରୀର ସହିତ, ପାହାଡ଼ ପରି ଦେହ ଦେଇ ସେ ଲଙ୍କାର ଦ୍ୱାରକୁ ଅଟକାଇ ରହିଲା।
କୁମ୍ଭକର୍ଣସ୍ତଵ ଭ୍ରାତା କାକୁତ୍ସ୍ଥଶରପୀଡିତଃ। ଅଗଣ୍ଡଭୂତୋ ଵିଵୃତୋ ଦାଵଦଗ୍ଧ ଇଵ ଦ୍ରୁମଃ
ତୁମର ଭାଇ କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣ, କାକୁତ୍ସ୍ଥଙ୍କର ତୀରରେ ଆହତ, ଦେହ ଭଙ୍ଗା ହୋଇ, ଅଗ୍ନିରେ ପୁଡ଼ିଯାଇଥିବା ଗଛ ପରି ପଡ଼ି ରହିଲେ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵିନିହତଂ ସଂଖ୍ଯେ କୁମ୍ଭକର୍ଣଂ ମହାବଲମ୍। ରାଵଣଃ ଶୋକସଂତପ୍ତୋ ମୁମୋହ ଚ ପପାତ ଚ
ଯେତେବେଳେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣ ଯୁଦ୍ଧରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଛନ୍ତି ବୋଲି ଶୁଣିଲେ, ରାବଣ ଦୁଃଖରେ ଭାସି, ଅଚେତନ ହୋଇ ପଡ଼ିଗଲେ।
ପିତୃଵ୍ଯଂ ନିହତଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦେଵାନ୍ତକନରାନ୍ତକୌ। ତ୍ରିଶିରାଶ୍ଚାତିକାଯଶ୍ଚ ରୁରୁଦୁଃ ଶୋକପୀଡିତାଃ
ପିସା ମୃତ୍ୟୁ ଶୁଣି, ଦେବାନ୍ତକ, ନରାନ୍ତକ, ତ୍ରିଶିରା ଓ ଅତିକାୟ ଦୁଃଖରେ ଭାସି ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦିଲେ।
ଭ୍ରାତରଂ ନିହତଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ରାମେଣାକ୍ଲିଷ୍ଟକର୍ମଣା। ମହୋଦରମହାପାର୍ଶ୍ଵୌ ଶୋକାକ୍ରାନ୍ତୌ ବଭୂଵତୁଃ
ନିର୍ମଳ କର୍ମ ଥିବା ରାମଙ୍କ ହାତରେ ଭାଇ ମୃତ୍ୟୁ ଶୁଣି, ମହୋଦର ଓ ମହାପାର୍ଶ୍ୱ ଦୁଃଖରେ ଭରିଗଲେ।
ତତଃ କୃଚ୍ଛ୍ରାତ୍ ସମାସାଦ୍ଯ ସଂଜ୍ଞାଂ ରାକ୍ଷସପୁଙ୍ଗଵଃ। କୁମ୍ଭକର୍ଣଵଧାଦ୍ ଦୀନୋ ଵିଲଲାପାକୁଲେନ୍ଦ୍ରିଯଃ
ତାପରେ, ବଡ଼ କଷ୍ଟରେ ହୁଅଁସିଆସି, ରାକ୍ଷସମାନ୍ୟ ରାବଣ, କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁରେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ଭ୍ରମିତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ସହିତ ବିଲାପ କଲେ।
ହା ଵୀର ରିପୁଦର୍ପଘ୍ନ କୁମ୍ଭକର୍ଣ ମହାବଲ। ତ୍ଵଂ ମାଂ ଵିହାଯ ଵୈ ଦୈଵାଦ୍ ଯାତୋଽସି ଯମସାଦନମ୍
ହା ବୀର, ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଗର୍ବ ଭଙ୍ଗ କରୁଥିବା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣ! ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ତୁମେ ମୋତେ ଛାଡ଼ି ଯମର ଗୃହକୁ ଚାଲିଗଲା।
ମମ ଶଲ୍ଯମନୁଦ୍ଧୃତ୍ଯ ବାନ୍ଧଵାନାଂ ମହାବଲ। ଶତ୍ରୁସୈନ୍ଯଂ ପ୍ରତାପ୍ଯୈକଃ କ୍ଵ ମାଂ ସଂତ୍ଯଜ୍ଯ ଗଚ୍ଛସି
ମୋ ଓ ଆମ ସମ୍ବନ୍ଧୀମାନଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର କରି, ଏକାକି ଶତ୍ରୁ ସେନାକୁ ଦହିଦେଲୁ, ଏ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଏବେ ମୋତେ ଛାଡ଼ି କେଉଁଠି ଚାଲିଯାଉଛ?