ଅଦ୍ଯାଯଂ ଦୁର୍ମତିଃ କାଲେ ଗୁରୁଭାରପ୍ରପୀଡିତଃ। ପ୍ରଚରନ୍ ରାକ୍ଷସୋ ଭୂମୌ ନାନ୍ଯାନ୍ ହନ୍ଯାତ୍ ପ୍ଲଵଂଗମାନ୍
ଆଜି ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ମନର ରାକ୍ଷସ ଭାରରେ ଦବିଯାଇଛି, ଭୂମିରେ ଘୁରୁଥିବାବେଳେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ବାନରକୁ ମାରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ତସ୍ଯ ତଦ୍ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ରାଜପୁତ୍ରସ୍ଯ ଧୀମତଃ। ତେ ସମାରୁରୁହୁର୍ହୃଷ୍ଟାଃ କୁମ୍ଭକର୍ଣଂ ମହାବଲାଃ
ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ରାଜପୁତ୍ରଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ବଳଶାଳୀ ବାନରମାନେ ଆନନ୍ଦରେ କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଉପରେ ଚଢ଼ିଗଲେ।
କୁମ୍ଭକର୍ଣସ୍ତୁ ସଂକ୍ରୁଦ୍ଧଃ ସମାରୂଢଃ ପ୍ଲଵଂଗମୈଃ। ଵ୍ଯଧୂନଯତ୍ ତାନ୍ ଵେଗେନ ଦୁଷ୍ଟହସ୍ତୀଵ ହସ୍ତିପାନ୍
କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣ ରାଗରେ ଭରିଯାଇ, ବାନରମାନେ ଉପରେ ଚଢ଼ିଥିବାବେଳେ, ତାଙ୍କୁ ଜୋରରେ ହେଲାଇଦେଲେ, ଯେପରି ଏକ ଦୁଷ୍ଟ ହାତୀ ତାଙ୍କର ମାହୁତମାନେକୁ ହେଲାଇଦିଏ।
ତାନ୍ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନିର୍ଧୁତାନ୍ ରାମୋ ରୁଷ୍ଟୋଽଯମିତି ରାକ୍ଷସମ୍। ସମୁତ୍ପପାତ ଵେଗେନ ଧନୁରୁତ୍ତମମାଦଦେ
ସେମାନେ ଏପରି ହେଲାଇଦେଖି, ରାମ ରାକ୍ଷସ ଉପରେ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ତୁରନ୍ତ ଆଗକୁ ଝାପିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଉତ୍ତମ ଧନୁଷ ଧରିଲେ।
କ୍ରୋଧରକ୍ତେକ୍ଷଣୋ ଧୀରୋ ନିର୍ଦହନ୍ନିଵ ଚକ୍ଷୁଷା। ରାଘଵୋ ରାକ୍ଷସଂ ଵେଗାଦଭିଦୁଦ୍ରାଵ ଵେଗିତଃ। ଯୂଥପାନ୍ ହର୍ଷଯନ୍ ସର୍ଵାନ୍ କୁମ୍ଭକର୍ଣବଲାର୍ଦିତାନ୍
କ୍ରୋଧରେ ଲାଲ ଆଖି, ଧୃଢ଼ ମନ, ଦୃଷ୍ଟିରେ ଅଗ୍ନି ପରି ଜଳୁଥିବା ରାଘବ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ରାକ୍ଷସ ଉପରେ ଚଢ଼ିଗଲେ, ଏବଂ କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ବଳରେ ଦମିଥିବା ସମସ୍ତ ବାନର ନାୟକମାନେକୁ ଉତ୍ସାହିତ କଲେ।
ସ ଚାପମାଦାଯ ଭୁଜଂଗକଲ୍ପଂ ଦୃଢଜ୍ଯମୁଗ୍ରଂ ତପନୀଯଚିତ୍ରମ୍। ହରୀନ୍ ସମାଶ୍ଵାସ୍ଯ ସମୁତ୍ପପାତ ରାମୋ ନିବଦ୍ଧୋତ୍ତମତୂଣବାଣଃ
ସେ ତାଙ୍କର ସର୍ପ ପରି ଧନୁଷ, ଦୃଢ଼ ତାର ଓ ସୁନାରେ ଶୋଭିତ ଧନୁଷ ନେଇ, ଉତ୍ତମ ବାଣରେ ଭରିଥିବା ତୁଣୀ ଧରି, ବାନରମାନେକୁ ଆଶ୍ୱାସ ଦେଇ, ରାମ ଆଗକୁ ଝାପିଲେ।
ସ ଵାନରଗଣୈସ୍ତୈସ୍ତୁ ଵୃତଃ ପରମଦୁର୍ଜଯୈଃ। ଲକ୍ଷ୍ମଣାନୁଚରୋ ଵୀରଃ ସମ୍ପ୍ରତସ୍ଥେ ମହାବଲଃ
ଏହି ଅପରାଜିତ ବାନରମାନେ ସହିତ ଘିରିଥିବା, ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ସହ ରାମ, ଶୂର ଓ ବଳଶାଳୀ, ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ।
ସ ଦଦର୍ଶ ମହାତ୍ମାନଂ କିରୀଟିନମରିଂଦମମ୍। ଶୋଣିତାପ୍ଲୁତରକ୍ତାକ୍ଷଂ କୁମ୍ଭକର୍ଣଂ ମହାବଲଃ
ସେ ମହାତ୍ମା, ମୁକୁଟ ପିନ୍ଧିଥିବା, ଶତ୍ରୁ ନାଶକ କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ବଳଶାଳୀ, ତାଙ୍କର ଆଖି ରକ୍ତରେ ଲାଲ ଏବଂ ଦେହ ରକ୍ତରେ ଭିଜିଯାଇଛି।
ସର୍ଵାନ୍ ସମଭିଧାଵନ୍ତଂ ଯଥା ରୁଷ୍ଟଂ ଦିଶାଗଜମ୍। ମାର୍ଗମାଣଂ ହରୀନ୍ କ୍ରୁଦ୍ଧଂ ରାକ୍ଷସୈଃ ପରିଵାରିତମ୍
ସେ ଦେଖିଲେ, ରାକ୍ଷସମାନେ ଘିରିଥିବା, କ୍ରୋଧରେ ଭରିଯାଇଥିବା, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଉପରେ ଝାପିପଡ଼ୁଥିବା, ଦିଗର ରାଗିତ ହାତୀ ପରି, ବାନରମାନେକୁ ଖୋଜୁଥିବା।
ଵିନ୍ଧ୍ଯମନ୍ଦରସଂକାଶଂ କାଞ୍ଚନାଙ୍ଗଦଭୂଷଣମ୍। ସ୍ରଵନ୍ତଂ ରୁଧିରଂ ଵକ୍ତ୍ରାଦ୍ ଵର୍ଷମେଘମିଵୋତ୍ଥିତମ୍
ସେ ବିନ୍ଧ୍ୟ ଓ ମନ୍ଦର ପାହାଡ଼ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ସୁନାର କଙ୍କଣ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ମୁଁହରୁ ରକ୍ତ ଝରୁଥିଲା, ନୂତନ ବର୍ଷା ମେଘ ପରି।
ଜିହ୍ଵଯା ପରିଲିହ୍ଯନ୍ତଂ ସୃକ୍କିଣୀ ଶୋଣିତୋକ୍ଷିତେ। ମୃଦ୍ନନ୍ତଂ ଵାନରାନୀକଂ କାଲାନ୍ତକଯମୋପମମ୍
ସେ ଜିଭାରେ ରକ୍ତ ଲାଗିଥିବା ଠୋଠକୁ ଚାଟୁଥିଲେ, ବାନର ସେନାକୁ ଚକ୍କି ଦେଉଥିଲେ, ଯେପରି ସମୟର ଶେଷରେ ଯମର ଆଗମନ।
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରାକ୍ଷସଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ପ୍ରଦୀପ୍ତାନଲଵର୍ଚସମ୍। ଵିସ୍ଫାରଯାମାସ ତଦା କାର୍ମୁକଂ ପୁରୁଷର୍ଷଭଃ
ସେ ରାକ୍ଷସମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନି ପରି ଦେଖି, ପୁରୁଷମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ ତାଙ୍କର ଧନୁଷ ଟାଣିଲେ।
ସ ତସ୍ଯ ଚାପନିର୍ଘୋଷାତ୍ କୁପିତୋ ରାକ୍ଷସର୍ଷଭଃ। ଅମୃଷ୍ଯମାଣସ୍ତଂ ଘୋଷମଭିଦୁଦ୍ରାଵ ରାଘଵମ୍
ଧନୁଷର ଧ୍ୱନିରେ ରାକ୍ଷସମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ସେଇ ଶବ୍ଦ ସହିପାରିଲେନି, ରାଘବଙ୍କ ଉପରେ ଝାପିଲେ।
ତତସ୍ତୁ ଵାତୋଦ୍ଧତମେଘକଲ୍ପଂ ଭୁଜଂଗରାଜୋତ୍ତମଭୋଗବାହୁଃ। ତମାପତନ୍ତଂ ଧରଣୀଧରାଭ- ମୁଵାଚ ରାମୋ ଯୁଧି କୁମ୍ଭକର୍ଣମ୍
ତା'ପରେ ବାୟୁରେ ଉଡୁଥିବା ମେଘ ପରି, ସର୍ପରାଜଙ୍କ ଗୋଟିଏ ବଡ଼ ଚକ୍ର ପରି ହାତ, ପାହାଡ଼ ପରି ଆଗକୁ ଆସୁଥିବା କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ରାମ କହିଲେ—
ଆଗଚ୍ଛ ରକ୍ଷୋଽଧିପ ମା ଵିଷାଦ- ମଵସ୍ଥିତୋଽହଂ ପ୍ରଗୃହୀତଚାପଃ। ଅଵେହି ମାଂ ରାକ୍ଷସଵଂଶନାଶନଂ ଯସ୍ତ୍ଵଂ ମୁହୂର୍ତାଦ୍ ଭଵିତା ଵିଚେତାଃ
ଆସ, ରାକ୍ଷସମାନେର ମୁଖ୍ୟ! ଭୟ କରନି। ମୁଁ ଧନୁଷ ଧରି ଏଠାରେ ଉଭା ଅଛି। ମୋତେ ରାକ୍ଷସ ବଂଶ ନାଶକ ବୋଲି ଜାଣ। ଅତି ଶୀଘ୍ର ତୁମେ ଅଚେତନ ହେବ।
ରାମୋଽଯମିତି ଵିଜ୍ଞାଯ ଜହାସ ଵିକୃତସ୍ଵନମ୍। ଅଭ୍ଯଧାଵତ ସଂକ୍ରୁଦ୍ଧୋ ହରୀନ୍ ଵିଦ୍ରାଵଯନ୍ ରଣେ
‘ଏହି ରାମ’ ବୋଲି ଚିହ୍ନି, ସେ ଭୟଙ୍କର ସ୍ୱରରେ ହସିଲେ, ଏବଂ କ୍ରୋଧରେ ଭରି, ବାନରମାନେ ଉପରେ ଝାପିଲେ, ଯୁଦ୍ଧରେ ସେମାନେକୁ ଭଗାଇଦେଲେ।
ଦାରଯନ୍ନିଵ ସର୍ଵେଷାଂ ହୃଦଯାନି ଵନୌକସାମ୍। ପ୍ରହସ୍ଯ ଵିକୃତଂ ଭୀମଂ ସ ମେଘସ୍ତନିତୋପମମ୍
ସେ ଭୟଙ୍କର ହସି, ମେଘର ଗର୍ଜନ ସଦୃଶ ଶବ୍ଦ କରୁଥିଲେ, ସମସ୍ତ ଅରଣ୍ୟବାସୀଙ୍କର ହୃଦୟକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଉଛି ଭଳି ଲାଗୁଥିଲେ।
କୁମ୍ଭକର୍ଣୋ ମହାତେଜା ରାଘଵଂ ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍। ନାହଂ ଵିରାଧୋ ଵିଜ୍ଞେଯୋ ନ କବନ୍ଧଃ ଖରୋ ନ ଚ। ନ ଵାଲୀ ନ ଚ ମାରୀଚଃ କୁମ୍ଭକର୍ଣଃ ସମାଗତଃ
ବିଶାଳ ତେଜସ୍ୱୀ କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣ ରାଘବଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ନୁହେଁ ବିରାଧ, ମୁଁ କବନ୍ଧ ନୁହେଁ, ମୁଁ ଖର ନୁହେଁ; ମୁଁ ବାଲି ନୁହେଁ, ମୁଁ ମାରୀଚ ନୁହେଁ; ମୁଁ କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣ, ମୁଁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି।”
ପଶ୍ଯ ମେ ମୁଦ୍ଗରଂ ଭୀମଂ ସର୍ଵଂ କାଲାଯସଂ ମହତ୍। ଅନେନ ନିର୍ଜିତା ଦେଵା ଦାନଵାଶ୍ଚ ପୁରା ମଯା
ମୋର ଏହି ଭୟଙ୍କର ମୁଦଗରକୁ ଦେଖ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କଳା ଲୋହାରେ ବନାଯାଇଛି ଏବଂ ବହୁତ ବଡ଼। ଏହି ମୁଦଗର ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ଦେବତାମାନେ ଓ ଦାନବମାନେକୁ ଜିତିଥିଲି।
ଵିକର୍ଣନାସ ଇତି ମାଂ ନାଵଜ୍ଞାତୁଂ ତ୍ଵମର୍ହସି। ସ୍ଵଲ୍ପାପି ହି ନ ମେ ପୀଡା କର୍ଣନାସାଵିନାଶନାତ୍
ମୋତେ 'କାନ ଓ ନାକ ନଥିବା' ବୋଲି ଅବମାନ କରିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହଁ। କାନ ଓ ନାକ ହରାଇବାରେ ମୋତେ କିଛି ଯନ୍ତ୍ରଣା ହୁଏନାହିଁ।
ଦର୍ଶଯେକ୍ଷ୍ଵାକୁଶାର୍ଦୂଲ ଵୀର୍ଯଂ ଗାତ୍ରେଷୁ ମେଽନଘ। ତତସ୍ତ୍ଵାଂ ଭକ୍ଷଯିଷ୍ଯାମି ଦୃଷ୍ଟପୌରୁଷଵିକ୍ରମମ୍
ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁବଂଶର ସିଂହ, ନିଷ୍ପାପ ରାମ, ତୁମେ ମୋ ଦେହରେ ତୁମ ଶକ୍ତି ଦେଖାଅ। ତୁମର ପୌରୁଷ ଓ ପ୍ରଭାବ ଦେଖିବା ପରେ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଖାଇଦେବି।
ସ କୁମ୍ଭକର୍ଣସ୍ଯ ଵଚୋ ନିଶମ୍ଯ ରାମଃ ସୁପୁଙ୍ଖାନ୍ ଵିସସର୍ଜ ବାଣାନ୍। ତୈରାହତୋ ଵଜ୍ରସମପ୍ରଵେଗୈ- ର୍ନ ଚୁକ୍ଷୁଭେ ନ ଵ୍ଯଥତେ ସୁରାରିଃ
କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ରାମ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ପଙ୍ଖଯୁକ୍ତ ବାଣ ଛାଡ଼ିଲେ। ସେହି ବଜ୍ର ଭଳି ବେଗବାନ ବାଣରେ ଆଘାତ ପାଇଲେ ମଧ୍ୟ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଶତ୍ରୁ କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣ କେବେ ଭୟଭିତ ହେଲେ ନାହିଁ, ନା ଅସ୍ଥିର ହେଲେ।
ଯୈଃ ସାଯକୈଃ ସାଲଵରା ନିକୃତ୍ତା ଵାଲୀ ହତୋ ଵାନରପୁଙ୍ଗଵଶ୍ଚ। ତେ କୁମ୍ଭକର୍ଣସ୍ଯ ତଦା ଶରୀରଂ ଵଜ୍ରୋପମା ନ ଵ୍ଯଥଯାମ୍ପ୍ରଚକ୍ରୁଃ
ଯେଉଁ ବାଣରେ ବାଲି ହତ ହୋଇଥିଲେ ଓ ବଡ଼ ବଡ଼ ଗଛ ଛିନ୍ନ ହୋଇଥିଲା, ସେହି ବାଣଗୁଡ଼ିକ ଏବେ କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଦେହକୁ ଲାଗିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ବଜ୍ର ସମାନ ଦୃଢ଼ ଥିବାରୁ ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ କିଛି ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଇପାରିଲେ ନାହିଁ।
ସ ଵାରିଧାରା ଇଵ ସାଯକାଂସ୍ତାନ୍ ପିବନ୍ ଶରୀରେଣ ମହେନ୍ଦ୍ରଶତ୍ରୁଃ। ଜଘାନ ରାମସ୍ଯ ଶରପ୍ରଵେଗଂ ଵ୍ଯାଵିଧ୍ଯ ତଂ ମୁଦ୍ଗରମୁଗ୍ରଵେଗମ୍
ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶତ୍ରୁ କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣ, ତାଙ୍କ ଦେହରେ ଏହି ବାଣଗୁଡ଼ିକୁ ଜଳଧାରା ଭଳି ପିଇଯାଉଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଦ୍ରୁତ ମୁଦଗରକୁ ଘୁଞ୍ଚାଇ ରାମଙ୍କ ବାଣ ଆକ୍ରମଣକୁ ପ୍ରତିହତ କଲେ।
ତତସ୍ତୁ ରକ୍ଷଃ କ୍ଷତଜାନୁଲିପ୍ତଂ ଵିତ୍ରାସନଂ ଦେଵମହାଚମୂନାମ୍। ଵ୍ଯାଵିଧ୍ଯ ତଂ ମୁଦ୍ଗରମୁଗ୍ରଵେଗଂ ଵିଦ୍ରାଵଯାମାସ ଚମୂଂ ହରୀଣାମ୍
ସେ ରାକ୍ଷସ, ରକ୍ତରେ ଲିପ୍ତ ହୋଇଥିବା ଗୁଡ଼ା ଗୁଡ଼ା ଘୁଞ୍ଚାଇ, ଦେବମାନେଙ୍କର ବଡ଼ ସେନାକୁ ଭୟଭୀତ କରି, ତାଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଦ୍ରୁତ ମୁଦଗର ଦ୍ୱାରା ବାନର ସେନାକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ।
ଵାଯଵ୍ଯମାଦାଯ ତତୋଽପରାସ୍ତ୍ରଂ ରାମଃ ପ୍ରଚିକ୍ଷେପ ନିଶାଚରାଯ। ସମୁଦ୍ଗରଂ ତେନ ଜହାର ବାହୁଂ ସ କୃତ୍ତବାହୁସ୍ତୁମୁଲଂ ନନାଦ
ତାପରେ ରାମ ବାୟୁ ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ, ଅନ୍ୟ ଏକ ଅସ୍ତ୍ର ରାତିର ଚରକୁ ଛାଡ଼ିଲେ। ସେହି ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସେ କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ହାତ ଓ ମୁଦଗରକୁ କାଟିଦେଲେ। ଏହାରେ ଏକହାତି ରାକ୍ଷସ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ କଲେ।
ସ ତସ୍ଯ ବାହୁର୍ଗିରିଶୃଙ୍ଗକଲ୍ପଃ ସମୁଦ୍ଗରୋ ରାଘଵବାଣକୃତ୍ତଃ। ପପାତ ତସ୍ମିନ୍ ହରିରାଜସୈନ୍ଯେ ଜଘାନ ତାଂ ଵାନରଵାହିନୀଂ ଚ
ତାଙ୍କର ପାହାଡ଼ ଶିଖର ସମାନ ବଡ଼ ହାତ ଓ ମୁଦଗର, ରାଘବଙ୍କ ବାଣରେ କାଟିଯାଇ, ବାନର ସେନା ମଧ୍ୟରେ ପଡ଼ିଗଲା ଏବଂ ବହୁତ ବାନରକୁ ମାରିଦେଲା।
ତେ ଵାନରା ଭଗ୍ନହତାଵଶେଷାଃ ପର୍ଯନ୍ତମାଶ୍ରିତ୍ଯ ତଦା ଵିଷଣ୍ଣାଃ। ପ୍ରପୀଡିତାଙ୍ଗା ଦଦୃଶୁଃ ସୁଘୋରଂ ନରେନ୍ଦ୍ରରକ୍ଷୋଽଧିପସଂନିପାତମ୍
ଯେଉଁ ବାନରମାନେ ଅବଶିଷ୍ଟ ଥିଲେ, ସେମାନେ ଭାଙ୍ଗିଯାଇ ଓ ଆହତ ହୋଇ, ତାକୁ ଦେଖି ଅତି ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ପାର୍ଶ୍ୱକୁ ଅଶ୍ରୟ ନେଲେ। ସେମାନଙ୍କ ଦେହ ଦୁଃଖରେ ଭରିଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ସେମାନେ ମନୁଷ୍ୟରାଜା ଓ ରାକ୍ଷସପତିଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ସଂଘର୍ଷକୁ ଦେଖିଲେ।
ସ କୁମ୍ଭକର୍ଣୋଽସ୍ତ୍ରନିକୃତ୍ତବାହୁ- ର୍ମହାସିକୃତ୍ତାଗ୍ର ଇଵାଚଲେନ୍ଦ୍ରଃ। ଉତ୍ପାଟଯାମାସ କରେଣ ଵୃକ୍ଷଂ ତତୋଽଭିଦୁଦ୍ରାଵ ରଣେ ନରେନ୍ଦ୍ରମ୍
ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ରରେ ହାତ କାଟିଯାଇଥିବା କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣ, ଏକ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ଶିଖର ତଳିଯାଇଥିବା ପରି, ତାଙ୍କ ହାତରେ ଗଛ ଉପଡ଼ି ନେଇ, ଯୁଦ୍ଧରେ ମନୁଷ୍ୟରାଜାଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ତଂ ତସ୍ଯ ବାହୁଂ ସହତାଲଵୃକ୍ଷଂ ସମୁଦ୍ଯତଂ ପନ୍ନଗଭୋଗକଲ୍ପମ୍। ଐନ୍ଦ୍ରାସ୍ତ୍ରଯୁକ୍ତେନ ଜଘାନ ରାମୋ ବାଣେନ ଜାମ୍ବୂନଦଚିତ୍ରିତେନ
ତାଙ୍କ ଏହି ଉପରେ ଉଠାଇଥିବା ହାତ, ଯାହାରେ ତାଳଗଛ ଧରିଥିଲେ ଏବଂ ସେହି ହାତ ସର୍ପର ଆଳି ଭଳି ଦେଖାଉଥିଲା, ରାମ ଇନ୍ଦ୍ରାସ୍ତ୍ର ଶକ୍ତି ଓ ସୁନାରେ ଶୋଭିତ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ।