ତତସ୍ତମାଦାଯ ଜଗାମ ଵୀରଃ ସଂସ୍ତୂଯମାନୋ ଯୁଧି ରାକ୍ଷସେନ୍ଦ୍ରଃ। ଶୃଣ୍ଵନ୍ ନିନାଦଂ ତ୍ରିଦିଵାଲଯାନାଂ ପ୍ଲଵଙ୍ଗରାଜଗ୍ରହଵିସ୍ମିତାନାମ୍
ତାପରେ ଏହି ବୀର ରାକ୍ଷସ ରାଜା, ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ପ୍ରଶଂସିତ ହେଉଥିବାବେଳେ, ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ଉଠାଇ ନେଇଯାଉଥିଲେ; ସ୍ୱର୍ଗବାସୀମାନେ ବାନର ରାଜା ଧରାଯିବାରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ।
ତତସ୍ତମାଦାଯ ତଦା ସ ମେନେ ହରୀନ୍ଦ୍ରମିନ୍ଦ୍ରୋପମମିନ୍ଦ୍ରଵୀର୍ଯଃ। ଅସ୍ମିନ୍ ହତେ ସର୍ଵମିଦଂ ହତଂ ସ୍ଯାତ୍ ସରାଘଵଂ ସୈନ୍ଯମିତୀନ୍ଦ୍ରଶତ୍ରୁଃ
ତାପରେ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ଧରି, ଇନ୍ଦ୍ର ସମାନ ପ୍ରାକ୍ରମଶାଳୀ କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣ ଭାବିଲେ: 'ଏହି ବାନର ରାଜା ମରିଗଲେ, ଏହି ସମସ୍ତ ସେନା ଓ ରାମ ସହିତ ସବୁ ନଷ୍ଟ ହେଇଯିବ।'
ଵିଦ୍ରୁତାଂ ଵାହିନୀଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵାନରାଣାମିତସ୍ତତଃ। କୁମ୍ଭକର୍ଣେନ ସୁଗ୍ରୀଵଂ ଗୃହୀତଂ ଚାପି ଵାନରମ୍
ବାନର ସେନା ଏପଟେ ସେପଟେ ଭାଗିଯିବା ଦେଖି, ଏବଂ କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସୁଗ୍ରୀବ ଧରାଯିବା ଦେଖି, ବାନରମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ।
ହନୂମାଂଶ୍ଚିନ୍ତଯାମାସ ମତିମାନ୍ ମାରୁତାତ୍ମଜଃ। ଏଵଂ ଗୃହୀତେ ସୁଗ୍ରୀଵେ କିଂ କର୍ତଵ୍ଯଂ ମଯା ଭଵେତ୍
ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ ବୁଝିଲେ: 'ଏଭଳି ସୁଗ୍ରୀବ ଧରାଯିବା ପରେ, ମୁଁ ଏବେ କଣ କରିବି?'
ଯଦ୍ଧି ନ୍ଯାଯ୍ଯଂ ମଯା କର୍ତୁଂ ତତ୍ କରିଷ୍ଯାମ୍ଯସଂଶଯମ୍। ଭୂତ୍ଵା ପର୍ଵତସଂକାଶୋ ନାଶଯିଷ୍ଯାମି ରାକ୍ଷସମ୍
ମୋ ପାଇଁ ଯେଉଁ କଥା ଠିକ୍ ଅଟୁଟ ଭାବେ କରିବା ଉଚିତ୍, ସେଇ କଥା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ କରିବି। ପାହାଡ଼ ପରି ଆକାର ଧରି, ମୁଁ ରାକ୍ଷସଙ୍କୁ ସେଷ କରିଦେବି।
ମଯା ହତେ ସଂଯତି କୁମ୍ଭକର୍ଣେ ମହାବଲେ ମୁଷ୍ଟିଵିଶୀର୍ଣଦେହେ। ଵିମୋଚିତେ ଵାନରପାର୍ଥିଵେ ଚ ଭଵନ୍ତୁ ହୃଷ୍ଟାଃ ପ୍ଲଵଗାଃ ସମଗ୍ରାଃ
ଯଦି ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ମାରିଦେଉଛି, ମୋର ମୁଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କ ଦେହ ଭାଙ୍ଗିଦେଉଛି, ଏବଂ ବାନର ରାଜାଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେଉଛି, ତେବେ ସମସ୍ତ ବାନର ଖୁସି ହେବେ।
ଅଥଵା ସ୍ଵଯମପ୍ଯେଷ ମୋକ୍ଷଂ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯତି ଵାନରଃ। ଗୃହୀତୋଽଯଂ ଯଦି ଭଵେତ୍ ତ୍ରିଦଶୈଃ ସାସୁରୋରଗୈଃ
ନାହିଁଲେ, ଏହି ବାନର ନିଜେ ମଧ୍ୟ ମୁକ୍ତି ପାଇପାରିବ, ଯଦି ସେ ଦେବତା, ଅସୁର କିମ୍ବା ସର୍ପମାନେ ଧରିଥିଲେ।
ମନ୍ଯେ ନ ତାଵଦାତ୍ମାନଂ ବୁଧ୍ଯତେ ଵାନରାଧିପଃ। ଶୈଲପ୍ରହାରାଭିହତଃ କୁମ୍ଭକର୍ଣେନ ସଂଯୁଗେ
ମୁଁ ଭାବୁଛି, ବାନର ରାଜା ଏଯାଁ ଯାଏଁ ନିଜ ସଚେତନ ହୋଇନାହାନ୍ତି, କାରଣ କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣ ଯୁଦ୍ଧରେ ପାହାଡ଼ ଭଳି ଆଘାତ ଦେଇଛନ୍ତି।
ଅଯଂ ମୁହୂର୍ତାତ୍ ସୁଗ୍ରୀଵୋ ଲବ୍ଧସଂଜ୍ଞୋ ମହାହଵେ। ଆତ୍ମନୋ ଵାନରାଣାଂ ଚ ଯତ୍ ପଥ୍ଯଂ ତତ୍ କରିଷ୍ଯତି
ଏହି ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧରେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟରେ ସୁଗ୍ରୀବ ଆଉଥରେ ସଚେତନ ହେବେ, ଏବଂ ନିଜେ ଓ ବାନରମାନେ ପାଇଁ ଯାହା ଭଲ, ସେଇ କଥା କରିବେ।
ମଯା ତୁ ମୋକ୍ଷିତସ୍ଯାସ୍ଯ ସୁଗ୍ରୀଵସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ। ଅପ୍ରୀତିଶ୍ଚ ଭଵେତ୍ କଷ୍ଟା କୀର୍ତିନାଶଶ୍ଚ ଶାଶ୍ଵତଃ
କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଏହି ମହାତ୍ମା ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେଲେ, ତେବେ ତାଙ୍କର ମନ ଦୁଃଖିତ ହେବ ଏବଂ ତାଙ୍କର କୀର୍ତ୍ତି ସଦା ସଦା ପାଇଁ ହାରାଇଯିବ।
ତସ୍ମାନ୍ମୁହୂର୍ତଂ କାଂକ୍ଷିଷ୍ଯେ ଵିକ୍ରମଂ ମୋକ୍ଷିତସ୍ଯ ତୁ। ଭିନ୍ନଂ ଚ ଵାନରାନୀକଂ ତାଵଦାଶ୍ଵାସଯାମ୍ଯହମ୍
ସେଥିପାଇଁ, ମୁଁ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଅପେକ୍ଷା କରିବି, ମୁକ୍ତ ହୋଇଥିବା ବିର ଦେଖିବାକୁ। ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ବାନର ସେନାକୁ ମୁଁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇବି।
ଇତ୍ଯେଵଂ ଚିନ୍ତଯିତ୍ଵାଥ ହନୂମାନ୍ ମାରୁତାତ୍ମଜଃ। ଭୂଯଃ ସଂସ୍ତମ୍ଭଯାମାସ ଵାନରାଣାଂ ମହାଚମୂମ୍
ଏଭଳି ଭାବି, ପବନପୁତ୍ର ହନୁମାନ୍ ପୁଣିଥରେ ବାନରମାନେଙ୍କର ବଡ଼ ସେନାକୁ ଏକତ୍ର କରିଲେ।
ସ କୁମ୍ଭକର୍ଣୋଽଥ ଵିଵେଶ ଲଙ୍କାଂ ସ୍ଫୁରନ୍ତମାଦାଯ ମହାହରିଂ ତମ୍। ଵିମାନଚର୍ଯାଗୃହଗୋପୁରସ୍ଥୈଃ ପୁଷ୍ପାଗ୍ର୍ଯଵର୍ଷୈରଭିପୂଜ୍ଯମାନଃ
ତାପରେ କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣ ହେଉଛନ୍ତି, ଯେଉଁଠି ଲଙ୍କାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ତାଙ୍କ ହାତରେ ଦୁର୍ଦ୍ଦମ ବାନରକୁ ଧରିଥିଲେ। ରାଜମହଳ, ମନ୍ଦିର ଓ ଦ୍ୱାର ଉପରୁ ମଣିଷମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁଷ୍ପ ବର୍ଷା କରି ସମ୍ମାନ ଦେଉଥିଲେ।
ଲାଜଗନ୍ଧୋଦଵର୍ଷୈସ୍ତୁ ସେଚ୍ଯମାନଃ ଶନୈଃ ଶନୈଃ। ରାଜଵୀଥ୍ଯାସ୍ତୁ ଶୀତତ୍ଵାତ୍ ସଂଜ୍ଞାଂ ପ୍ରାପ ମହାବଲଃ
ଭୁଜା ଉପରେ ଲାଜ ଓ ସୁଗନ୍ଧ ଚୁରି ଧୀରେ ଧୀରେ ଛିଟାଯାଉଥିଲା, ରାଜପଥର ଶୀତଳତାରେ ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମଣିଷ ପୁଣି ସଚେତନ ହେଲେ।
ତତଃ ସ ସଂଜ୍ଞାମୁପଲଭ୍ଯ କୃଚ୍ଛ୍ରାଦ୍ ବଲୀଯସସ୍ତସ୍ଯ ଭୁଜାନ୍ତରସ୍ଥଃ। ଅଵେକ୍ଷମାଣଃ ପୁରରାଜମାର୍ଗଂ ଵିଚିନ୍ତଯାମାସ ମୁହୁର୍ମହାତ୍ମା
ତାପରେ, ଦୁର୍ବଳ ଦେହରେ ସଚେତନ ହେଇ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଲୋକଙ୍କ ଭୁଜା ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ସୁଗ୍ରୀବ ସହର ରାଜପଥକୁ ଚାଲି ଚାଲି ଦେଖିଲେ ଏବଂ ପୁଣିପୁଣି ଚିନ୍ତା କରିଲେ।
ଏଵଂ ଗୃହୀତେନ କଥଂ ନୁ ନାମ ଶକ୍ଯଂ ମଯା ସମ୍ପ୍ରତିକର୍ତୁମଦ୍ଯ। ତଥା କରିଷ୍ଯାମି ଯଥା ହରୀଣାଂ ଭଵିଷ୍ଯତୀଷ୍ଟଂ ଚ ହିତଂ ଚ କାର୍ଯମ୍
ଏଭଳି ଧରାଯାଇଥିବାବେଳେ, ଆଜି ମୁଁ କେମିତି କାର୍ଯ୍ୟ କରିପାରିବି? ତଥାପି, ମୁଁ ଏଭଳି କରିବି, ଯାହା ବାନରମାନେ ପାଇଁ ଚାହିଁଥିବା ଓ ଭଲ ହେବ।
ତତଃ କରାଗ୍ରୈଃ ସହସା ସମେତ୍ଯ ରାଜା ହରୀଣାମମରେନ୍ଦ୍ରଶତ୍ରୋଃ। ଖରୈଶ୍ଚ କର୍ଣୌ ଦଶନୈଶ୍ଚ ନାସାଂ ଦଦଂଶ ପାଦୈର୍ଵିଦଦାର ପାର୍ଶ୍ଵୌ
ତାପରେ, ବାନରମାନେଙ୍କ ରାଜା ଏବଂ ଦେବମାନେଙ୍କ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶତ୍ରୁ, ହଠାତ୍ ହାତ ଦେଇ ଆଗକୁ ଆସିଲେ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦାନ୍ତରେ କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣଙ୍କ କାନ ଓ ନାକ କଟିଦେଲେ, ଏବଂ ପାଦ ଦ୍ୱାରା ପାଶ୍ୱ ଫାଟିଦେଲେ।
ସ କୁମ୍ଭକର୍ଣୋ ହୃତକର୍ଣନାସୋ ଵିଦାରିତସ୍ତେନ ରଦୈର୍ନଖୈଶ୍ଚ। ରୋଷାଭିଭୂତଃ କ୍ଷତଜାର୍ଦ୍ରଗାତ୍ରଃ ସୁଗ୍ରୀଵମାଵିଧ୍ଯ ପିପେଷ ଭୂମୌ
ଏଭଳି, କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣଙ୍କ କାନ ଓ ନାକ ଚିରିଯିବା, ଦାନ୍ତ ଓ ନଖରେ ଆହତ ହେବା, ରୋଷରେ ତାଙ୍କ ଶରୀର ରକ୍ତରେ ଭିଜିଯିବା ପରେ, ସେ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ଧରି ଭୂମିରେ ପିସିଦେଲେ।
ସ ଭୂତଲେ ଭୀମବଲାଭିପିଷ୍ଟଃ ସୁରାରିଭିସ୍ତୈରଭିହନ୍ଯମାନଃ। ଜଗାମ ଖଂ କନ୍ଦୁକଵଜ୍ଜଵେନ ପୁନଶ୍ଚ ରାମେଣ ସମାଜଗାମ
ଭୂମିରେ ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେବଶତ୍ରୁମାନେ ଦ୍ୱାରା ପିସିଦେଉଥିବା ସୁଗ୍ରୀବ, ଗୋଲା ପରି ତୁରନ୍ତ ଆକାଶକୁ ଲୁଡ଼ିଗଲେ ଏବଂ ପୁଣି ରାମଙ୍କ ନିକଟକୁ ଫେରିଆସିଲେ।
କର୍ଣନାସାଵିହୀନସ୍ତୁ କୁମ୍ଭକର୍ଣୋ ମହାବଲଃ। ରରାଜ ଶୋଣିତୋତ୍ସିକ୍ତୋ ଗିରିଃ ପ୍ରସ୍ରଵଣୈରିଵ
କାନ ଓ ନାକ ବିହୀନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣ ରକ୍ତରେ ଭିଜିଥିବା ପାହାଡ଼ରେ ଝରଣା ବହୁଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଶୋଣିତାର୍ଦ୍ରୋ ମହାକାଯୋ ରାକ୍ଷସୋ ଭୀମଦର୍ଶନଃ। ଯୁଦ୍ଧାଯାଭିମୁଖୋ ଭୂଯୋ ମନଶ୍ଚକ୍ରେ ନିଶାଚରଃ
ବଡ଼ ଦେହ ଓ ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଥିବା ରାକ୍ଷସ, ଶରୀର ରକ୍ତରେ ଭିଜିଥିବା, ପୁଣିଥରେ ଯୁଦ୍ଧକୁ ମନ ଦେଲେ।
ଅମର୍ଷାଚ୍ଛୋଣିତୋଦ୍ଗାରୀ ଶୁଶୁଭେ ରାଵଣାନୁଜଃ। ନୀଲାଞ୍ଜନଚଯପ୍ରଖ୍ଯଃ ସସଂଧ୍ଯ ଇଵ ତୋଯଦଃ
ରାବଣଙ୍କ ଭାଇ, କ୍ରୋଧରେ ରକ୍ତ ଝରାଉଥିବା, ସନ୍ଧ୍ୟା ଆଲୋକ ଲାଗିଥିବା ଘନ ମେଘର ଦଳ ପରି ଚମକୁଥିଲେ।
ଗତେ ଚ ତସ୍ମିନ୍ ସୁରରାଜଶତ୍ରୁଃ କ୍ରୋଧାତ୍ ପ୍ରଦୁଦ୍ରାଵ ରଣାଯ ଭୂଯଃ। ଅନାଯୁଧୋଽସ୍ମୀତି ଵିଚିନ୍ତ୍ଯ ରୌଦ୍ରୋ ଘୋରଂ ତଦା ମୁଦ୍ଗରମାସସାଦ
ସେଠାରୁ ସେ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଶତ୍ରୁ ବହୁତ କ୍ରୋଧରେ ପୁଣିଥରେ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଧାଇଲେ। 'ମୋ ପାଖରେ ଅସ୍ତ୍ର ନାହିଁ' ବୋଲି ଭାବି, ସେ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ କ୍ରୁର ମୁଦଗର ଧରିଲେ।
ତତଃ ସ ପୁର୍ଯାଃ ସହସା ମହୌଜା ନିଷ୍କ୍ରମ୍ଯ ତଦ୍ ଵାନରସୈନ୍ଯମୁଗ୍ରମ୍। ବଭକ୍ଷ ରକ୍ଷୋ ଯୁଧି କୁମ୍ଭକର୍ଣଃ ପ୍ରଜା ଯୁଗାନ୍ତାଗ୍ନିରିଵ ପ୍ରଵୃଦ୍ଧଃ
ତାପରେ, ଅଚାନକ ସହସା ସହସ୍ର ଶକ୍ତି ସହିତ ସହରରୁ ବାହାରି, କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣ ନାମକ ରାକ୍ଷସ ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୟଙ୍କର ବାନର ସେନାକୁ ଖାଇଦେଲେ, ଯେପରି ଯୁଗାନ୍ତରେ ଅଗ୍ନି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀକୁ ଦହିଦେଉଛି।
ବୁଭୁକ୍ଷିତଃ ଶୋଣିତମାଂସଗୃଧ୍ନୁଃ ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ତଦ୍ ଵାନରସୈନ୍ଯମୁଗ୍ରମ୍। ଚଖାଦ ରକ୍ଷାଂସି ହରୀନ୍ ପିଶାଚା- ନ୍ନୃକ୍ଷାଂଶ୍ଚ ମୋହାଦ୍ ଯୁଧି କୁମ୍ଭକର୍ଣଃ। ଯଥୈଵ ମୃତ୍ଯୁର୍ହରତେ ଯୁଗାନ୍ତେ ସ ଭକ୍ଷଯାମାସ ହରୀଂଶ୍ଚ ମୁଖ୍ଯାନ୍
ଭୋକା ଏବଂ ରକ୍ତ ମାଂସ ପାଇଁ ଲାଲସାରେ, କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣ ସେଇ ଭୟଙ୍କର ବାନର ସେନାକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ଯୁଦ୍ଧରେ ମତିଭ୍ରମ ହୋଇ, ରାକ୍ଷସ, ବାନର, ପିଶାଚ ଓ ଭାଲୁକୁ ଖାଇଦେଲେ। ଯେପରି ଯୁଗାନ୍ତରେ ମୃତ୍ୟୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀକୁ ନେଇଯାଏ, ସେପରି ସେ ବଡ଼ ବଡ଼ ବାନରମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ଖାଇଦେଲେ।
ଏକଂ ଦ୍ଵୌ ତ୍ରୀନ୍ ବହୂନ୍ କ୍ରୁଦ୍ଧୋ ଵାନରାନ୍ ସହ ରାକ୍ଷସୈଃ। ସମାଦାଯୈକହସ୍ତେନ ପ୍ରଚିକ୍ଷେପ ତ୍ଵରନ୍ ମୁଖେ
କ୍ରୋଧରେ, ସେ ଏକ, ଦୁଇ, ତିନି କିମ୍ବା ଅନେକ ବାନର ସହିତ ରାକ୍ଷସମାନେକୁ ଏକହାତରେ ଧରି, ତୁରନ୍ତ ମୁହଁରେ ପକେଇଦେଲେ।
ସମ୍ପ୍ରସ୍ରଵଂସ୍ତଦା ମେଦଃ ଶୋଣିତଂ ଚ ମହାବଲଃ। ଵଧ୍ଯମାନୋ ନଗେନ୍ଦ୍ରାଗ୍ରୈର୍ଭକ୍ଷଯାମାସ ଵାନରାନ୍
ପାହାଡ଼ ଶିଖର ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ ପାଇଁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସେ ମଣିଷ ମେଦ ଓ ରକ୍ତରେ ଲପ୍ତ ହୋଇ, ବାନରମାନେକୁ ଖାଇଯାଉଥିଲେ।
ତେ ଭକ୍ଷ୍ଯମାଣା ହରଯୋ ରାମଂ ଜଗ୍ମୁସ୍ତଦା ଗତିମ୍। କୁମ୍ଭକର୍ଣୋ ଭୃଶଂ କ୍ରୁଦ୍ଧଃ କପୀନ୍ ଖାଦନ୍ ପ୍ରଧାଵତି
ଯେଉଁ ବାନରମାନେ ଖାଉଥିଲେ, ସେମାନେ ତାକୁ ଛାଡ଼ି ରାମଙ୍କ ଶରଣକୁ ଦୌଡ଼ିଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣ ବହୁତ କ୍ରୋଧରେ ବାନରମାନେକୁ ଖାଇଁ ଦୌଡ଼ିଯାଉଥିଲେ।
ଶତାନି ସପ୍ତ ଚାଷ୍ଟୌ ଚ ଵିଂଶତ୍ ତ୍ରିଂଶତ୍ ତଥୈଵ ଚ। ସମ୍ପରିଷ୍ଵଜ୍ଯ ବାହୁଭ୍ଯାଂ ଖାଦନ୍ ଵିପରିଧାଵତି
ସେ ତାଙ୍କ ହାତରେ ସାତ ଶହ, ଆଠ ଶହ, କିମ୍ବା ବିଶି, ତିରିଶି ଏବଂ ଏଭଳି ଅନେକ ବାନରକୁ ଧରି, ଦୌଡ଼ିଦୌଡ଼ି ଖାଉଥିଲେ।
ମେଦୋଵସାଶୋଣିତଦିଗ୍ଧଗାତ୍ରଃ କର୍ଣାଵସକ୍ତଗ୍ରଥିତାନ୍ତ୍ରମାଲଃ। ଵଵର୍ଷ ଶୂଲାନି ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣଦଂଷ୍ଟ୍ରଃ କାଲୋ ଯୁଗାନ୍ତସ୍ଥ ଇଵ ପ୍ରଵୃଦ୍ଧଃ
ମେଦ, ଚର୍ବି ଓ ରକ୍ତରେ ଲପ୍ତ ଦେହ, କାନରୁ ଅନ୍ତ୍ର ମାଳା ଝୁଲିଥିବା, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦାନ୍ତ ଧାରଣ କରି, ସେ ବର୍ଷା ପରି ଶୂଳ ବର୍ଷାଇଲେ, ଯେପରି ଯୁଗାନ୍ତରେ କାଳ ଭୟଙ୍କର ହୋଇଯାଏ।